Kladje

 De klad is erin gekomen. 
Na de onverkwikkelijke gebeurtenissen met betrekking tot "het nieuwe roosteren", waarbij welzijn van personeel áltijd ondergeschikt is, moet ik bekennen dat ik even het een en ander op een rijtje moest krijgen. 
En daarbij lukte het niet om tijd, ruimte en energie vrij te maken voor het tikken van een blog, laat staan om verhalen en avonturen te onthouden welke blogwaardig zijn. 
Ik voelde me de afgelopen weken meer een vertrouwenspersoon voor collega's dan een chauffeur. 
Sterker nog: ik raakte in gesprek met werknemers van andere bedrijven, die mijn bus binnenstapten, om heel even stoom af te blazen. Om even te ventileren. "Een frisse neus halen".
Blijkt dat ook daar glans er wel vanaf aan het gaan is. 
En het ding dat ons bindt: we vinden het werk zelf nog steeds te gek. 
Dat is een terugkerende zin die ik telkens hoor:" Maar ik geniet nog steeds van het werk zelf, het zou alleen mooi zijn als.....". En vul dan maar een hoop verbeteringen in, die zo belangrijk zijn voor arbeidsplezier.

En dus lukte het me niet om een blog te schrijven. Deels ook vanuit de gedachte dat een blog vooral ook vermakelijkheden moet bevatten, en er is weinig vermakelijks te melden. 
Niet vanuit het wereldtoneel. Mijn ludieke mening daarover heb ik vaak genoeg gegeven, en er verandert niks. 
Niet vanuit mijn werk, want ja: daar is op dit moment weinig ludieks te beleven. 
Niet vanuit mijn gezin, want dat kabbelt voort. Geen grote en opzienbarende zaken. Geen zaken die ik zou willen delen, in elk geval. 

Een soort van writers-block dus. 
En daar waar ik in mijn werkzaamheden van heden en verleden altijd wel een oplossing vond en vind voor problemen en uitdagingen, daar waar ik in mijn hobby's in alle gevallen wel een 'work-around' vond voor zaken die ik zelf niet kon of wist, merk ik dat het in het geval van deze hobby, het bloggen, niet zo goed weet hoe ik een dergelijke blokkade moet omzeilen. 
Moet ik maar gewoon gaan ratelen op dat toetsenbord, wetende dat wat eruit komt niks toevoegt, en zeker geen lach of traan op het gezicht van de argeloze lezer?
Moet ik dan helemaal niks typen, wetende dat ik daarmee mijn eigen opgelegde en gewaardeerde ritme in het gedrang komt? Wetende dat in het ergste geval er überhaupt geen woord meer op het witte doek van mijn kleine stekje op het wereldwijde web belandt? 

Laat ik het proberen: mezelf dwingen om iets lichtvoetigs te schrijven.
Het najaar is weer begonnen, de klok is weer een uur verschoven. De kou komt er weer in, en daarmee ook een opmars van allerhande virussen die zorgen voor lekkende neuzen, rauwe strotten, bonkende hoofden en stijve spieren. 
Mijn onvolprezen echtgenote (en dat bedoel ik letterlijk: zonder haar aan mijn zijde, had ik gegarandeerd veel driestere acties uitgehaald op sommige momenten van mijn leven) had de dubbelzinnige eer om in ons huishouden als eerste de griep te omarmen. 
Snotterend, hoestend, rillend, zuchtend en puffend sloeg zij zich er doorheen. 
En dat betekende dat ik me zo zoetjes aan ook moet voorbereiden op minimaal één aanslag op mijn gezondheid. Minimaal 3 dagen van bijna-dood-ervaringen door de mannengriep. 
Afgelopen maanden heb ik een mooie, volwassen, goed verzorgde en fijne snor ontwikkeld. Ik was er voorwaar een beetje trots op. Het enige jammere eraan was dat die steeds doorspekter raakte met grijze haren. 
En het nadeel van mijn haarkleur, is dat als die grijs wordt, het een wat kleurloos geheel wordt, vandaar dat ik mijn kop ook kaalscheer. 
Hoe dan ook: ik maakte Ilse's griep mee, en realiseerde me dat het dus een kwestie van tijd zou zijn, voor ikzelf geveld ga worden door deze minne zooi, en dat ik dan hoogst waarschijnlijk weinig plezier zou beleven aan mijn liefdevol opgekweekte struikje onder mijn neus. 
Ga maar na: De verkoudheid entert mijn lijf, raspt mijn keel, bonkt in mijn hoofd, verstijft mijn spieren en vult mijn neusholte op een manier die elke verbeelding tart. 
En dat moet eruit. 
En dat wat eruit moet, komt dus onherroepelijk in mijn snor terecht. 
Ik zie dan zo voor me dat mijn snor één groot plakkaat van harige snotbende wordt, die ik niet meer schoon krijg zonder minimaal per dag 1 kam aan stukken te trekken. 
En dat ik dan naar die kam kijk, en de opbrengst niet zonder een milde (en vanwege de griep dus pijnlijke) kokhals kan verwijderen. 
Soort van groen-geel-bruin-rood-grijze dreadlock. Maar dan niet van kappersmateriaal, maar van griep-lozingen, afkomstig uit neus- en overige holtes. Mogelijk met wat hardere brokjes, zo her en der. 
Dus ik besloot op voorhand om mezelf en mijn omgeving dit te besparen en mijn zorgvuldig opgekweekte snor met een royaal gebaar af te scheren. 
Als ik mijn omgeving moet geloven zie ik er in elk geval wat jonger uit. 
Passend bij mijn leeftijd, zogezegd. 
Oke. 

Bon, poging gedaan. Ik blijf bedenken hoe en waar ik van mijn schrijversblokkade af kan komen. In de tussentijd is het alweer bijna weekend, ik wens eenieder alvast een goede toe. 

Beestachtig.

 Eigenlijk is het best beestachtig. 
Vroeger, in die duistere tijd van de middeleeuwen, werden mensen die niet helemaal voldeden aan het wereldbeeld van de heersende en/of kerkelijke elite aan een fysieke paal vastgebonden en publiekelijk uitgejouwd, bekogeld met rotte eieren en ander soortig drek. 
De hele goegemeente werd opgetrommeld om van een afstandje het slachtoffer te bekogelen en te besmeuren. 
Van een afstandje uiteraard, want het was wel prettig, makkelijk en veilig om het slachtoffer niet recht aan te hoeven kijken. Om niet van al te dichtbij te hoeven zien wat jouw acties met het slachtoffer deden. 

Tegenwoordig is die schandpaal naar de vituele wereld van het internet verplaatst. Nóg makkelijker. Er is nóg minder lef voor nodig om die schandpaal weer eens lekker af te stoffen. 

Enter Rob Jetten. 
De man heeft wat aan online (homo)haat over zich heen gekregen. 
En al die toetsenbord-ridders hebben 1 ding gemeen: aangespoord door allemaal bekrompen reli-conservatief uitschot schelden en braken zij, niet gehinderd door enige kennis omtrent de Nederlandse taal, hun onderbuik-gevoelens over hem heen. 
Met als nieuwe dieptepunt: de Telegraaf zette de mogelijkheid om te reageren onder het nieuwsbericht al na 9 minuten uit. 
Nu staat de Telegraaf bij mij (en elk weldenkend persoon, for that matter) bekend als de krant voor zwakker Nederland, dus ik vermoed dat het uitzetten van die reacties meer te maken had met het feit dat de website simpelweg overbelast raakte, en dat dat niet met fatsoen of goede smaak te maken had, maar goed. Dat laatste restje naïviteit bij mij probeert te geloven dat de reacties zelfs voor de zwakke en discutabele smaak van de Telegraaf wat te gortig werden. 
Want meneer Jetten koopt een kind. 
Ja, ik stel dit enigszins lomp, want ook ik vind er wat van. 
Vooropgesteld dat ik vind dat iedereen die een liefdevol huis kan geven aan een kind, dat ook echt moet kunnen. Geaardheid interesseert me daarbij echt geen flikker, als het kind maar een goede start krijgt. 

Waar ik me echter aan stoor, is dat meneer Jetten in zijn regeringsperiode tot nu toe, het leven in Nederland, van en voor Nederlanders alleen maar ellendiger heeft gemaakt. Meneer Jetten bezuinigt alles dat met onderwijs, zorg, welzijn en sociale zekerheid te maken heeft, weg, en kapot.
Het leven is onder zijn al even walgelijke voorgangers al duur geworden, zonder dat zij daar ook maar iets aan deden, onder leiding van meneer Jetten wordt het alleen maar erger. 
Modaal Nederland weet onderhand niet meer hoe ze rond moeten komen. Modaal Nederland kan inmiddels geen tandreparatie meer bekostigen zonder maandenlang te moeten sparen, en een bril is ook een spaardoel op zich geworden. En dat zijn serieus basisbehoeften. Ik moest lullen als brugman om medicijnen te houden, die mij in leven houden. 
Modaal Nederland moet zo onderhand gaan kiezen tussen benzine om op het werk te komen en een portie snijbonen. 
Kortom: modaal Nederland zucht onder het beleid van Jetten en zijn voorgangers. 
Persoonlijk vind ik het nogal smakeloos dat je, terwijl je weet hoe je volk lijdt en zucht onder stijgende prijzen waar inmiddels niet zozeer één paard de hik van krijgt, maar een hele kudde paarden een spontane galkoliek van krijgt, gaat koketteren met het kopen van een kind. 
En wederom: erg bout gesteld, maar de kosten van zo'n draagmoederschap kunnen zomaar de 30.000 euro aantikken. 
Fijn, meneer Jetten, dat jij (met dank aan mijn harde werken) een fabelachtig inkomen genereert als minister-president. Fijn dat jij daarvan dat kind koopt. Jammer, dat jij met jouw baan, er niet wat meer voor gaat dat ik, als belasting betaler, (en daarmee als aandeelhouder van dat kind dat je koopt), ook zonder financiële zorgen mijn gezin kan onderhouden. 
Uiteraard weet meneer Jetten ook wel wat de stand van zaken in Nederland is. 
En dus krijg ik toch een beetje medelijden met dat kind. Niet alleen omdat het nu al met 10 punten achter staat door de plaats van zijn wieg. Maar het kind gaat gegarandeerd niet opgroeien in een gezin waar veel empathie is. 
Meneer Jetten had namelijk als hij ook maar een greintje empathie had, keihard ingezet op een verbetering van en voor Nederland en Nederlanders. En nooit zo lopen pochen met het feit dat hij wel zo rijk is dat hij 30.000 euro stuk kan slaan op iets, terwijl modaal Nederland elke cent niet zo'n beetje 2 maar wel 10x om moet draaien. 
Overigens: als meneer Jetten nu daadwerkelijk zich keihard had gemaakt voor een welvarend Nederland voor iedereen, had ik dit een fantastische steek onder water gevonden naar al die schijnheilig vrome ellendelingen van de Christen Unie en die al even walgelijke SGP'ertjes.

Haat voel ik echter niet. 
Angst en haat, aangewakkerd door conservatieve reli-gekkies, hebben nog nooit tot iets positiefs geleid. En dit geval zal zeker geen uitzondering zijn. 
Bovendien: haat is een emotie die enorm veel energie kost. Wegzuigt. 
Het argument dat het "opgedrongen" wordt, is natuurlijk van de idiote. Elk weldenkend mens zal dat kunnen beamen. 
En de haat-reacties online zijn te smakeloos voor woorden. 
Maar ik heb ergens wel begrip voor het feit dat mensen dusdanig gefrustreerd zijn dat werken niet loont, dat zorg en onderwijs te duur worden, dat de energie een verdienmodel is, waar alle menselijkheid uit getrokken is. 
En dan geconfronteerd worden met een minister president die lekker decadent een kind koopt: ik snap dat mensen daar boos over worden. 
Maar damn, hou je haat voor je. Een beetje beschaving kan geen kwaad. Volgende keer dat hele D66 naar de hel stemmen. Niet decimeren, maar gewoon compleet van de kaart vegen. 
Veel beter. 
En dan liefst op een partij stemmen die de wachtgeld regeling voor politici compleet uitkleedt. 
Maar dit soort online schandpalen: het doet mij te middeleeuws aan. Alsof we werkelijk allemaal terug willen naar dat soort barbaarse tijden. 
Ik niet. 

Maar goed, dat ben ik. 

Dat ben ik. 

Het tuinseizoen zit er nagenoeg op. Helaas. 
Ik ben van de week eventjes een paar keer op ons domeintje geweest. De restanten van een seizoen van veel klussen, aanpassen, vooral geduld leren hebben en nog voorallerder: genieten (GENIETEN!!!) moesten wel een beetje aan kant. 
Winterklaar maken. Zo gezegd. 
Er moesten een paar dingetjes nog de grond in, en vooral veel verdwaald speelgoed, troepjes en dingetjes weggeruimd, opgeborgen en verplaatst worden. 
Ook dat is nog niet klaar, maar elke keer een paar uurtjes. 
Het wordt rap kouder, bloemen gaan dood of in winterslaap en de herfst doet zo zoetjes aan zijn intrede. Ook dat is genieten. Het rood, geel en bruin van afstervend loof is prachtig om te zien. 
Wat niet veranderd is: de territoriale roodborst die me uitscheldt als ik onze tuin betreedt. 

En dat in combinatie met een suboptimale start (en vervolg? Ik hoop het niet) van een nieuwe periode van zelfroosteren op mijn werk, leverde op dat ik eventjes wat wankelde door de afgelopen week of anderhalf. En eigenlijk geen fut had om veel te typen. 
Soms heb je van die periodes. 
Ik kwam simpelweg te weinig dingen tegen waarover ik iets zou willen zeggen in mijn blog. 
Als ik beterschap zou beloven, zou ik een belofte maken die ik niet zou kunnen houden, en aangezien ik mezelf niet kan of wil verlagen naar het niveau van Rob Jetten de gemiddelde politicus, doe ik dat maar niet. 
Ik hoop komend weekend wel weer op de reguliere tijden te kunnen tikken. 
Tot dat moment wens ik eenieder een mooie werkweek toe, en vooral: een beetje beschaving. 

Pareltjes om van te janken

 Thank you for your signals. 
De uitzondering op mijn eigen regel dat Amerikanen allemaal knetter zijn? Wellicht. 

Het was weer zo'n dag. 
Op mijn werkplek gebeuren op regelmatige basis dingen waar mijn wenkbrauwen dusdanig van omhoog gaan, dat ik pijn krijg aan mijn aangezichtsspieren. 
En wat er een paar dagen geleden gebeurde, is naar mijn niet zo bescheiden mening, gewoon compleet van de pot gerukt. 
De passagiers kregen dat ook mee, vooral omdat ik behoorlijk luidkeels in moest grijpen, en daarna mijn wat overgestyleerde armgebaren correct interpreteerden als uit frustratie. Ten slotte was dat wat er gebeurde, niet de eerste keer. En ik zou het persoonlijk erg onprettig vinden als ik getraumatiseerd raak over platgereden mensen.
Anyway: alle pax waren nog intact en we vertrokken. Van een zeer duidelijk Amerikaanse reiziger kreeg ik de vraag of het weer zo'n dag was, en ik verzuchtte dat het inderdaad weer zo'n soort dag was, en dat ik mijn hart vast hield, omdat dit pas mijn 1e rit was, en ik nog tot middernacht door moest. Ondanks dat moesten we beiden grinniken. Blijkbaar hebben we beiden de ervaring dat je soms gewoon "zo'n soort dag" hebt. 
Daarna complimenteerde hij me met mijn pet (terecht, wie iets tegen Snoopy en Peanuts heeft, kan mijns inziens geen goed mens zijn) en zo ontspon er zich een heel erg leuk gesprek met de beste man. 
Hij was oprecht geinteresseerd in mij en mijn vak, hoe lang ik dit al deed, en wat ik daar voor deed. 
Toen ik meldde dat ik ooit beroepsmuzikant was, vroeg hij gelijk waar hij me van kon herkennen, maar zijn enthousiasme werd nóg veel groter toen ik vertelde over de militaire kant van dat beroep.
Heel erg op zijn Amerikaans werd ik uitgebreid bedankt voor mijn "service".  
Na Vietnam, hebben die Amerikanen hun veteranenzorg best voortvarend naar een hoger plan gebracht. Er was uiteraard geen tijd om de verschillen tussen de Amerikaanse en Nederlandse militaire inrichting te verklaren, want ik ben natuurlijk helemaal geen veteraan, maar dat weet hij niet. En ik wilde hem ook niet een ongemakkelijk gevoel bezorgen met een correctie. 
En veteraan of niet: ik heb mijn land, en mijn voormalige militaire collega's uiteraard wel "gediend". 
Mooi dat een Amerikaan dat hoe dan ook inziet, en ook bij een voor hem buitenlandse oud-militair daar een kleine blijk van waardering voor uitspreekt. 
Toen ik dit verhaal aan wat oud-collega's vertelde, wist F. mij er bijna van te overtuigen dat ik het verkeerd verstaan had, en dat de beste man "thank you for your signals" zei. Wat op zichzelf ook treffend zou zijn geweest. 
Oud-collega R. dacht eigenlijk dat het om de properheid van de buitenkant van de bus ging, "thank you for your surface". Maar wetende wat ik weet, durfde ik dat ten stelligste te ontkennen. 

Gesproken over niet zo heel erg slim: ik had weer een passagierend pareltje: 
Ik was de tweede bus voor de binnenkomer, en er holde duidelijk een gestresste mevrouw de trap af, die aan een willekeurige snuiter met een knaloranje hesje (niet uw nederige stukjesschrijver) meldde dat ze over drie minuten haar volgende vlucht moest boarden. Die kon niets anders dan haar naar mijn bus verwijzen.
Dat is op zich sneu, vaak houdt de cabin crew wel rekening met overstappers die weinig tijd hebben, blijkbaar was dat even mislukt. 
Maar goed, ik moest nog minimaal 40 mensen meenemen, dus mevrouw had nog meer pech. 
Mevrouw besloot samen met haar gevolg zich pontificaal in de deuropening te posteren, samen met hun enorme hoeveelheid handbagage. Daarmee blokkeerde ze niet alleen mijn toegang tot mijn stoel en stuur; ik kon er sowieso niet meer in, zelfs niet als ik grof geweld zou gebruiken. 
Ik liep naar mijn plekje, en meldde de mensen dat ze naar een andere deur moesten. 
Dát waren ze niet van plan, want ze hadden haast. 
Dat had ik al wel begrepen, maar ik moest ze toch heus naar een andere deur verwijzen, simpelweg omdat ik anders uberhaupt niet zou kunnen vertrekken. 
Neenee, dat kan niet, want ze moesten heel snel weg om hun overstap te halen. 
Ik meldde daarop dat ik dat heus begreep, maar dat ze hier nog heel lang zouden staan, omdat ik door hun aanwezigheid niet achter mijn stuur zou kunnen komen, en dat als ik niet achter het stuur kon, die bus nergens heen ging, enzovoorts enzovoorts. 
Daar vond het gezelshap wat van. En morrend liepen ze (tot mijn niet zo milde verbijstering) uiterst langzaam, alsof ze mij daarmee zouden irriteren, naar de tweede deur. 
Als je dan haast hebt, doe dan in elk geval in hoog tempo wat de enige die je een heel klein beetje zou kunnen helpen, van je vraagt. 
Maar blijkbaar is logisch denken niet altijd een prioriteit als je haast hebt. 

Ik had me dus opgegeven voor een nieuwe manier van roosteren. Zelfroosteren. Want dan zouden wij meer invloed hebben op onze vrije dagen, zo werd ons lokkend beloofd. 
En nee, het moest duidelijk zijn dat het altijd wel ergens een compromis zou zijn, maar er zou gestreefd worden om de behoeften van de chauffeur voor 80% te laten matchen met de behoeften van het bedrijf. 
Goed, ik had een klein jaar goeie wantrouwen tegen dit soort systemen, maar uiteindelijk en mede door de voorzichtig positieve ervaringen van collega's, ging ik overstag; enerzijds omdat ik iets meer werken financiëel wel fijn vond, en anderzijds omdat ik steeds lauwer werd van 6 weekenden op rij werken, en één weekend vrij zijn. Ik wil gewoon meer weekends bij mijn gezin zijn, ik werk om te leven en niet andersom. Dat principe. 
En dat zou geen probleem moeten zijn.
Dus met enige aarzeling mezelf opgegeven, en samen met mijn eega hebben we "genoeglijk" een aantal uurtjes een werkbaar rooster bij elkaar zitten te verzinnen. 
We hadden iets moois verzonnen, dat ingestuurd, en toen was het wachten. In het ergste geval zouden we namelijk nog best wel wat kunnen ruilen. Ook dat was beloofd. 
Op vrijdag, kwam de verlossende mail: de "matching" was compleet, en (zo kwaakte de door AI opgestelde tekst, vol trots) ik had een score van maar liefst 84%!!!
Vol verwachting klopte mijn hart. Ik keek, en mijn hart zakte, bonkend op topsnelheid, naar mijn schoenen. Die 84% zou ongetwijfeld kloppen, maar die 16% die niet klopte, kwamen allemaal uit de door mij vrij gezette weekends. 
Het is één grote slachtpartij. 
Als ik dit moet rijden, ben ik ergens eind maart pas een keer een weekend thuis. 
Ja, een paar losse zondagen, want dat schijnt wettelijk verplicht te zijn. Die hebben de slachtpartij als door Gods gratie overleefd. Maar de uitkomst is dat ik nu niet 6 weekenden op rij werk, maar stomweg alle weekends werk. 
Als ik dit moet rijden, is dat niet wat men noemt "duurzaam inzetbaar". Daar ga ik aan onder door.
Ik moet zeggen: ik heb nadat ik dit zag, heel de nacht van pure stress en ellende wakker gelegen. En dit letterlijk. Ik heb alle uren van de nacht voorbij zien komen. Verbijsterd, woedend, verslagen, kapot, tot op het bot gefrustreerd. 
Ik zag mijn gezinsleven, dat in de weekends 6 weken op rij toch al gedomineerd wordt door een bezopen rooster, helemaal naar de kloten gaan. En dat bezopen rooster gaf me dan op zijn minst nog een week vrij, waarbij ik door het inschieten van 3 snipperdagen nog 11 dagen vrij zou zijn ook. 
Ik was er dus niet op vooruit gegaan, maar ben gigantisch voor de bus gegooid. De weekdagen zijn een soort van bizarre gatenkaas geworden, want ja, ik moet wel vrij zijn, dus daar heeft het systeem wat werkdagen willekeurig tussenuit getrokken, zo her en der. Maar de weekends, nee, die mag ik op geen enkele manier van het systeem bij mijn gezin zijn. Daarin zijn mijn behoeftes totaal gegeneerd. Dus die 84% zal best kloppen. Het klopt alleen voor geen meter.
Om half zeven in de ochtend, trok ik het echt niet meer, en rillend van emoties en ellende heb ik Ilse toch maar wakker gemaakt. Ik moest dit delen. In eerste instantie dacht het arme mens dat ik fysiek gezien aan het overlijden was, en ik voelde me extreem schuldig, want ze slaapt al zo slecht, dus ik had haar liever willen laten slapen. 
Ook Ilse was op zijn zachtst gezegd 'NOT amused'. Die zag in eerste instantie hoe ik eraan toe was, en zette mij als een ziek vogeltje op de bank. Niet fysiek, maar mentaal toch een stukje rottend afgestorven.
Het arme mens. Moest ze met haar slaapdronken en slaapbehoevende harses nog voor een compleet lamgeslagen lamlul zorgen. 
Deze roosterbagger die het systeem over me uit heeft gebraakt, kán ik niet ruilen. Dat is te veel, zeker gezien de tijd en mogelijkheden die ons zijn gegeven. Puur praktisch al niet haalbaar. 
Toen maar kenbaar gemaakt aan de betreffende mensen dat dit niet werkbaar is, dat dit niet te doen is, dat ik dit simpelweg niet wil, en niet kán rijden. Ik ga daar kapot aan, mijn gezin gaat daar kapot aan en het voldoet op geen enkele wijze aan de door de arbo-wet gestelde verplichting tot het zorgen voor een optimaal mogelijke balans tussen werken en privé-leven.
En nu maar hopen dat dit opgelost gaat worden. Want anders weet ik het ook even niet meer. Ik vind mijn werk fantastisch, mijn collega's over het algemeen ook, maar het moet wel werken om te leven zijn, en niet andersom. 

Dit geschreven hebbende, was mijn weekend weer voorbij, het was door bovenstaande omstandigheden eventjes wat later. Ik wens eenieder een beste werkweek toe. 







|

Wekelijkse beslommeringen.

 Het was weer dat moment van de maand: ik toog naar onze oosterburen, omdat mijn tabak op was. Doe ik dat niet tijdig, verander ik in een soort van wilde kat, omdat ik humeurig raak vanwege het gebrek of de werkelijk onbarmhartige prijzen in het Nederland van D66.
De vorige keer dat ik naar Elten reed, deed ik dat op zijn zachtst gezegd slecht voorbereid, moest ik alsnog in het zicht van de goedkope benzine, dure benzine tanken, omdat ik langs allemaal snelwegen raasde. 
En hier snap ik google maps echt totaal niet. 
Deze keer gaf google maps een aantal opties richting Duitsland. Meer opties in elk geval dan de vorige keer. 
Die route riep tal van herinneringen op: ze liep namelijk tot aan Apeldoorn gelijk met de route die ik altijd reed voor mijn werk bij de Lawaai Compagnie van de Blauwe Maffia. Groot deel over de Veluwe dus. 
En nog steeds prachtig rijden daar. 
In een flits zag ik op de teruggaande baan bij een pompstation dat de benzineprijs daar niet zo krankzinnig was, als in de stad, dus ik besloot om op de terugweg mijn tankje daar af te vullen. 
Niet dat dat nu in Duitsland niet ook veel goedkoper is, maar het was simpelweg onzin om die paar liter in Duitsland te tanken, om dan bij terugkomst alsnog.... U snapt: ik had mijn auto de vorige keer te leeg gereden, deze keer niet leeg genoeg. 
Aangekomen bij het "Tabaksdepot" leek het erop alsof de mensen me er inmiddels al kenden. 
Ze kennen het type, dat is zeker. Maar ook de bezoekers. Uitsluitend Nederlanders. En we weten allemaal wat voor sloebers dat we zijn; het schept een band. Een vriendelijke knik links, een guitig praatje rechts. Het is er heel snel 'ouwe jongens, krentenbrood'. 
Ik wilde dus terug via het door mij voorgenoemde tankstationnetje langs de N305, en vol verwachting opende ik Maps maar weer. Geen enkele optie werd genoemd. Daar waar ik op de heenweg dus 4 opties kreeg naar Elten toe, kreeg ik nu, naar huis, maar 1 optie. 
Zoeken en swipen langs de route leverde me helemaal niks op, Maps wilde doodweg niet meewerken. 
Daar kan ik me dan met volle overgave compleet over verbazen. Waarom de fuck, krijg ik op de heenweg allemaal opties aangereikt, maar op de terugweg niet? Mijn verbazing grenst dan ook wel aan enige frustratie. 
Uiteindelijk besloot ik om dan maar via google te zoeken op tankstations langs de N305, en eenmaal gevonden, die in Maps in te voeren. 
Ik vind dat volstrekte onzin, maar blijkbaar moet het zo omslachtig. 
Overigens: mocht ik ooit wat meer tijd hebben, ga ik met moeder de vrouw langs, want het is los van de goedkope tabak, een hele mooie regio, geloof ik. 

Ik ben dus nu definitief overgestapt op 'matching'.  Dat is een in het OV veel besproken, en niet eens negatief ervaren planningstool, waarbij ik als chauffeur zelf kan aangeven welke dagen ik vrij wil zijn. 
Mijn argumenten om mijn 'fantastische' werkrooster achter me te laten, was vooral het feit dat ik een beetje lauw werd van 6 weekenden achter elkaar werken. En ja: dat leverde me weliswaar 5 vrije dagen op rij op, welke ik met het inschieten van 3 snipperdagen eenvoudig tot 11 dagen kon verlengen, maar dat haalde niet weg dat ik maar 1 weekend per 7 weken thuis was. 
Na die rampzalige 40 urige werkweek, die me compleet door de strontmolen haalde, was het hoe dan ook enorm verkwikkend om maar 32 uur te werken, en dus relatief veel vrij te zijn. 
Maar na een 3 tal jaren dit gedaan te hebben, begon dus het gebrek aan vrije weekenden me op te breken. 
40 uur zag en zie ik niet zitten ,maar 36 uur was een prima compromis. Ik maak dan een beetje het verlies van weekend toeslag goed, en kan mezelf meer weekenden thuis geven. 
Dat is althans de theorie. 
Want ik zou 40 uur om 32 uur gaan werken. En dat om en om. Om en om. 
Bij het invullen, bleek er al snel een bug te zitten in dat programma, waar wij (ik sprak een collega die tegen min of meer hetzelfde aanliep) nogal moedeloos van werden. 
En niet alleen een per ongeluk'ke bug, maar ook een intentionele, die niemand die ook maar enigszins beschikt over iets dat lijkt op gezond verstand, zou hanteren: de week begint op zondag. Ja. Je plant dus op zondag. Totaal onoverzichtelijk, en tegen elke vorm van logica ingaand, aangezien de rest van de wereld de week ziet beginnen op maandag. 
Een ander nadeel is dat wij in dat systeem alleen horizontaal kunnen plannen, en niet verticaal. Waardoor je dus eigenlijk de bejubelde flexibiliteit te niet doet.
En dan is het alsnog de vraag of ik krijg wat ik invulde. Want je vult dus in wat je wel en niet wil werken, dan gaat het systeem er een paar nachten over slapen, en dan krijg je je definitieve rooster. 
Men streeft naar een 80% 'match' en dat zou neerkomen op twee dagen die niet overeen zouden komen. Ik ben dus heel erg benieuwd, of ik mezelf niet enorm enthousiast in mijn eigen voet heb staan schieten. 

Op advies ben ik eens wat onderzoek gaan doen naar mijn eigen zielenheil. Er zijn namelijk best wel momenten dat ik denk:"Goh, ik lijk mijn moeder wel".  En dat vaak op momenten die op zijn zachtst gezegd wat minder florissant zijn voor mij en (vooral) mijn omgeving. 
Ik kan namelijk enorm kritisch zijn, en niet alleen tegenover mijn omgeving, maar vooral en weinig subtiel tegenover mezelf. 
Dat onderzoek wordt ondersteund door een man die mogelijk meer dan ikzelf ADHD heeft. 
En dat leidt niet alleen tot hilarische momenten der herkenning, maar ook tot de opmerking dat ik eens wat meer zelf-compassie moet hebben. 
Meer accepteren dat ook ik grenzen heb, en dat dingen die ik doe nu eenmaal niet altijd 100% perfect zullen zijn. En mezelf dan niet meteen tot de grond toe afbranden, en zeker ook mijn omgeving niet. Maar vooral mezelf niet. 
Zelfcompassie dus. 
Ik schoot meteen in de verdediging. "Maar het is ook gewoon godvergeten tijdverspilling als ik een deur verf, die dan vervolgens godverdomme naar de godskolere gaat omdat die verf niet zo droog is, als me godverdegodver beloofd was, en als ik godverdetouwtyfus NIET met die hoerendeur tegen de muur was geschaafd dan was er veel minder godverdetouwteringse kutkrassen op die grafdeur geweest, en ik had dat allemaal moeten zien en voorkomen, en zelfs dat kan ik godverdesakkersekutzooi niet en... 
Te midden van die tirade zag ik hoe de man me grijnzend aan zat te kijken, ik realiseerde me dat dit dus hét moment was dat een beetje zelfcompassie en acceptatie van het feit dat niet altijd alles in één keer goed zou kunnen gaan, wel op zijn plaats was. 
Schaapachtig begon ik te grinniken. Het punt was gemaakt. 
Maar ja. Dat is één moment. 
Er was nog een moment. En nu kan ik er om grimlachen.... 
We hadden op verzoek van mijn enige echte eigen Ilse, de klapkar even verplaatst naar de parkeerplaats van ons domeintje. 
Hier is meer ruimte om even te experimenteren met diverse voortenten, luifels en ruimte. Iets dat in de voortuin gewoon net niet (helemaal niet) past. 
Dus dat ding uit de tuin geplukt, aangehaakt, en bij aankomst op de parking van de tuin, kwamen we er gniffelend achter dat wij beiden de sleutels waren vergeten. Dom en kut, want zonder sleutel kan het dak niet open, en kun je er geen voortent aan proberen. 
Goed, Ilse was met de fiets, ik met de auto (klapkar achter een fiets, is echt geen doen), dus ik kon even heen en weer om die vermaledijde sleutels te halen. 
Dat gedaan hebbende, gingen Ilse en haar moeder aan de probeer, om te constateren dat de voortent van mijn schoonouders op zich genomen wel zou kunnen, maar dat het eruit ziet alsof het geheel voorover op zijn smoel wil vallen. 
Maar de luifel die wél bij zo'n paradiso past, bleek een wat kariger, maar betere optie te zijn. 
Zo gezegd, zo gedaan. 
Ondertussen was ik een paar dagen woest in de weer met de heg rondom ons domein. Die was veel en veel te hoog (en ook veel en veel te dik, maar dat maakt me nu de pis nog niet lauw) dus die moest ingekort worden. 
Dat deden we met elektrische heggenscharen, elektrische kettingzagen, half botte kniptangen en veel geworstel. 
De snoeisels: die moest ik in minimaal 15 keer naar de takkenstortplaats rollen. Zoveel kwam er af. 
Ik was dus een paar dagen te zeer in de weer met professioneel heggen-worstelen, maar donderdag vond ik een gaatje om die klapkar weer terug naar ons huis te rijden. 
Overal aan gedacht. 
Ik had zelfs sleutels bij me. 
Die sleutel was nodig omdat er een disselslot op zit. 
Die sleutel, die paste niet. Die sleutel ging niet het gaatje in. Die GODVERGETEN KUTSLEUTEL. 
Vloekend en tierend kwam ik thuis. 
Ik was de sleutel vergeten, en zo brieste ik tegen Ilse nog wat fraais over het feit dat ik de verkeerde bos sleutels had. 
Ik voelde me kortom: een heel klein beetje een sukkel. 
Toen ik mijn hartje had gelucht, mijn buikje had gevuld met een bakkie koffie, ging Ilse mee om enerzijds te kijken of ik niet door de klapkar heen zou rijden bij poging 2, maar ook om haar gelijk (ik zou volgens haar de sleutel niet goed genoeg geprobeerd hebben, iets dat ik ten stelligste ontkende) te bewijzen. 
Met een schmug-face keek ik toe, sardonisch blij verwachtend dat Ilse dat hoerenslot niet open zou krijgen. 
Uiteraard kreeg ze het slot open. 
Uiteraard. 
Zelfcompassie dus... 
Dat heeft wat tijd nodig. 
Komt goed. 
Nu lachen we erom. 
En uiteindelijk is het Jente die ervan gaat profiteren, omdat ik minder mijn moeder ben op momenten dat ik dus wél in staat ben om aan zelfcompassie te doen. 

Compassie. 
Mijn schoonouders hebben dus ook zo'n domeintje, hemelsbreed een dikke 500 meter bij ons vandaan. 
En ik ben er nog wel eens, op uitnodiging, of om een handje toe te steken. 
Ook zij leven er in de lekkere rust, als Goden in Frankrijk. 
Ik was daar, om even een bakje koffie te slobberen, wat gereedschap uit te wisselen en gezellig te kletsen. 
Ons huisje heeft zo'n zonnescherm dat je met een slinger naar omlaag draait, zij hebben een heus frame met een mooi zeil erover. 
Daarmee kweek je op het terras een lekker beschut plekje voor als je wel lekker buiten wil zitten, maar niet per se heel erg zit te popelen om nat te regenen. 
Dat zeil hebben mijn schoonouders recent helemaal vernieuwd, in de hoop dat die strakker zou zijn, en dus minder water zou opvangen en zou doorzakken. 
Dat leek me wel aardig gelukt te zijn. Het ziet er erg strak uit. En ik complimenteerde ze ermee. 
De onderwerpen wisselden wat, en mijn schone moeder vroeg me of ik even het tentdoek aan wilde raken. 
Ik miste de villeine glimlach op het gezicht van mijn schoonmoeder met kilometers. En mezelf heerlijk onbewust van de valse grap, duwde ik zachtjes tegen het tentzeil. 
En kreeg dus een flinke kledder water op mijn smoel. Want blijkbaar was ook het nieuwe zeil niet geheel vrij van het opvangen van hemelwater. 
Verbijsterd stond ik, druipend voor mijn daverend lachende schoonouders. Mijn ogen knipperend van de letterlijke en figuurlijke kouwe douche die ik ongewild kreeg. 

Die Amerikanen zijn gek. 
Dat wisten we uiteraard al, ze stemmen massaal op Trump, dus dat ze het verstandelijke vermogen van een 5-jarige niet halen, is evident. 
Maar een jaar of 32 geleden, pleegde een 18 jarig meisje een moord. De achtergrond is me niet bekend, hoe toerekeningsvatbaar ze was, ook niet, maar het toendertijd zijnde kind werd veroordeeld tot de doodstraf. 
Logisch zou zijn geweest, als je dan toch per se iemand dood wil hebben na een misdaad (ik ben er moreel heus niet op tegen, praktisch gezien wel, juist vanwege onder andere deze zaak), doe het dan meteen. En doe het goed. 
Deze inmiddels dame, heeft vervolgens 32 jaar, verzorgd en wel in de gevangenis doorgebracht. Dat is duur. Dat is een enorme kostenpost. Veel duurder dan een simpele kogel, of een stroomstootje, zo hier en daar. 
Nee, eerst moet zo'n mens maar eens 32 jaar op kosten van de belastingbetaler gedwongen uit haar neus zitten smikkelen. 
Over inefficient gesproken... 
Maar het heuglijke moment brak aan, en na 32 jaar neuspeuteren en wat juridisch gesoebat, kreeg de dame dan eindelijk haar spuitje. 
Eind goed, al goed? 
Niet helemaal. 
Na niet minder dan 7 naalden, en 2 doses aan gif, bleek de fysieke wil om te leven onverminderd groot en de executie een totale martel- en afgang. Ook niet voor het eerst. 
En nu komt het: de dader (welke nu dus in mijn ogen slachtoffer is van een compleet debiel systeem (het zijn en blijven verstandelijk gezien 5-jarigen) ligt in het ziekenhuis, waar men HAAR LEVEN PROBEERT TE REDDEN!. 
Heb dan toch maar een klein beetje compassie en maak de klus af. Geef dat arme mens toch in vredesnaam een kogel. 
Als het niet in- en intriest zou zijn, zou je hier toch om moeten lachen. 
Wat een volk. 

Gelukkig woon ik in een land dat er niet heel veel meer, maar wel een heel klein beetje meer beschaving op na houdt. 
En dat maar weer aan het wereldwijdeweb te hebben toevertrouwd, moet ik toch weer eens doen alsof ik werk. Ik ga er het komende weekend voor de volle 68,7% tegenaan. 
Ik wens eenieder een beste. 


                                                                         

SHIT!!!! En andere kleine aangelegenheden.

 Een paar jaar geleden werd ons toilet gerenoveerd. 
Met nieuwe pot. 
Want ja. Wat heeft een toiletrenovatie voor zin, als je niet op zijn minst ook de pot vernieuwt. Het kakt toch wat lekkerder, zo'n nieuwe pot. 
Zo'n hippe, ultramoderne randloze pot. Wat dat precies aan voordelen biedt, ontgaat mij een beetje, moet ik bekennen. Ik ben geen toiletpottoloog. 
Ik zeikstraal erin, ik doe er groots en meeslepend mijn avondmaaltijd op de boot zetten, maar voor de rest: I don't give a shit, om maar treffend bij het onderwerp te blijven. 
Als er maar een soft-close bril op zit, want als ik heb staan plassen, vind ik het serieus vervelend als die bril met een enorme klap op de pot stuitert. Ik schijt zeven kleuren van de schrik, als die bril op de pot klapt. Zeker omdat een niet-soft-close bril, die niet helemaal waterpas staat, de neiging heeft, om nog tijdens het klateren al naar beneden te storten, met alle spetterende gevolgen van dien.
Van het feit dat het om een randloze pot gaat, zie ik weinig voordelen, zoals ik al zei. Wél heb ik inmiddels een nadeel ontdekt. 
Dat zit zo:
Doordat het om een randloze pot gaat, stroomt het water op een andere manier in de pot. En blijkbaar dus niet meer langs de plaats waar je normaliter het toiletblokje zou hangen. Waar je normaliter dat blokje hangt, blijft het droog, en dus komt er geen verfrissende geur en reinigende meuk door de pot. 
Daar had mijn allerliefste, enige echtgenote iets briljants op gevonden: ze hangt hem aan de voorzijde van de pot. Daar komt het water wel, en dus ook langs het toiletblokje, waardoor het toilet weer fris ruikt, en enigszins wordt gereinigd. Iedereen blij. Nietwaar? 
Ja hoor, iedereen blij. Hoewel... 
In eerste instantie viel mij de plaatsing van dat toiletblokje niet zo erg op. Ik stond erbij, liet de straal klateren, keek ernaar en vervolgde mijn "whereabouts". 
Een uurtje later moest ik de grotere variant van het toiletteren in de praktijk gaan brengen. Met dank aan het prikkelbare darm syndroom dat in onze familie welig tiert, moet dat soms wel drie keer per dag. Dit was de eerste keer. 
Ik vleide mezelf neer op de pot, en merkte dat er tijdens 'de daad' toch enigszins een ruimte conflict ontstond tussen mijn mannelijkheid en de pot. En een wazig soort schoonmaaklucht steeg van tussen mijn benen omhoog. 
Vaag, heel vaag. Ik kon me niet herinneren dat ik enthousiast van de Andy heb lopen slobberen. Ook een stukje unicura-zeep was geen onderdeel van mijn genuttigde avondmaaltje. 
Waarom mijn ontlastende wateren en vastere vormen dan ineens zo fris roken, was me eerlijk gezegd een raadsel. Ik stink normaliter. Op de WC, welteverstaan. 
Maar goed. Ruimtegebrek op de wc, ik schoof wat naar achteren, maar dat leverde me gevoelsmatig geen winst op. Niet qua ruimte. Maar ook niet qua comfort. Heel de tijd het idee dat ik zo ver naar achteren moest, dat ik bang was om op de achterrand van de bril te kakken. Heb je daar zo'n dampende hoop bruin op een witte bril gelegd. Is ook niet echt charmant. 
Goed, na het afronden van dit (on)welriekende avontuur, toog ik aan de koffie en dacht er verder niet meer aan, tot ik wederom voor een kleine boodschap naar het kleinste kamertje toog. Ik lichtte de bril op, keek eens wat beter, en ontwaarde daar het gewraakte toiletblokje. Prominent op een plek waarvan iedereen had kunnen verzinnen dat die direct tot conflicten zou leiden met incidenteel zittende mannelijkheden. 
Iedereen, maar niet mijn lieve echtgenote, die om begrijpelijke redenen totaal niet had kunnen verzinnen dat ik mijn piemel op, achter, om en over dat ding moest zien te draperen tijdens het kakken. 
En dan nog niet in staat zijn om comfortabel te re-laxeren. 
Enfin, ik heb het ding voorlopig maar weer daar gehangen waar die mij niet in de weg zit. Gaat die wel langer mee. 

We waren lang in de veronderstelling dat we konden geloven dat de badkamer af was. Uiteraard was dat niet zo. Want voor het mooi moest er wat met de deur gebeuren (en ja, bij een nieuwe en mooie badkamer, wil je geen ouwe, lelijke deur). 
Die deur was een standaard huis-, tuin-, keuken- en badkamerdeur. Gewoon zo'n ding van hardboard met een primerlaagje erop, waarbij nooit iemand (ook wij niet) tot het lumineuze idee kwam om daar eens een extra laagje wit op te kwasten, ter verlenging van de levensduur van het ding. 
Dus tijdens het klussen, viel ons al op dat die deur toch wel erg veel en vooral merkwaardige vlekken vertoonde. Die vlekken bleken opbollingen te zijn onder het primerlaagje. Blijkbaar dusdanig dun, dat die het na zoveel jaren gewoon op had gegeven om dat hardboard te beschermen tegen het vocht van een badkamer. 
Eventjes hebben we met de aannemer zitten dubben over een nieuwe deur. Danwel opkalefateren van deze. 
In onze straat was een snuiter die een naar zeggen "als nieuwe" deur verkocht. Goed, daar ging Ilse even kijken. Blijkt dat wat de één 'als nieuw' vindt, voor ons gewoon een net zo versleten, en sleets geworden deur was. Dus dat niet gedaan. 
[Omdat marktplaats in veel gevallen vindt dat men over elkaar reviews moet schrijven, gaf Ilse de man een vriendelijke 4 of 5 sterren beoordeling. Helaas vond deze teringhond dat Ilse zich niet aan de afspraak had gehouden, en gaf dus 1 ster. Als die klootzak gewoon eerlijk was geweest, hadden we sowieso niet komen kijken, eikel. En dat woont dan toevallig ook in deze straat, ik ga hem er nog eens 'vriendelijk' op aanspreken...]
Omdat de tijd begon te dringen, hebben we uiteindelijk besloten om op een later moment de huidige deur op te kalefateren. Blikje verf en parafernalia gekocht, en dan maar aan de kwast. 
Die dag was donderdag. 
Ik was oprecht in de veronderstelling dat het een kwestie van schuren, afboenen en lakken was. 
Helaas bleek het opkalefateren iets meer voeten in de aarde te hebben: een van de scharniertjes was uitgescheurd, en bijna had ik die deur naar die asshole-buurman getrapt, maar na iets langer nadenken, vond ik een manier om die scheur goed en stevig te repareren. 
Verder schuren, lakken en toen drogen. 
20 uur. 
Ja, even niet echt op die verfpot gekeken, anders had ik in de winkel al gekozen voor iets dat sneller droog zou zijn.
Toen verder met het huis wat aan kant brengen, en toen ik buiten ging roken, zag ik tot mijn immense ongenoegen allemaal troepjes op die verf gewaaid. 
Les voor de andere kant van die deur: buiten schuren, binnen afhangen en aflakken. Anders blijf ik bezig. 
Eén van de zaken die op de verse laklaag van de deur was geland: een vlieg, die die verse laklaag blijkbaar als ultieme landingsbaan zag. Hoeredier. Stompzinnige stuntpiloot. 
Ik overwoog serieus om het beest met een tweede laklaag gewoon definitief als een soort van trofee wit en weg te kwasten. Uiteindeljk heb ik dat niet gedaan. Ten slotte gaat het om de mooi, niet om mijn korzelige wraakzuchtigheid. 
Met een pincet deed ik een poging om het beest uit de nog natte verf te trekken. Dat leverde mij (en hem) twee geamputeerde poten op. En de uiteindelijke extractie van het beest, leidde dan ook tot zijn onmiddelijke dood. 
Maar daar kan ik goed mee leven. Ten slotte gaat het om een mooie badkamer, niet om een soort van mausoleum in de verf van onze badkamer. 

Uit het nieuws: alle verkeersboetes gaan omhoog. Maar als je wat kinderen dood rijdt omdat je gewoon een stoere sneue lul bent, dan hoef je voorlopig de gevangenis zelfs niet in. Artikeltje 5, wordt minder zwaar bestraft dan het rijden zonder gordel. Een paar dode kinderen op je ranzige geweten, en je mag gewoon in alle rust en vrijheid je proces afwachten, en waarschijnlijk kom je dan weg met een paar uurtjes schoffelen, en een maandje niet rijden. 
Maar owee als de nabestaanden (overigens geheel terecht) besluiten om deze inferieure dwaasbanaan na een paar uur bevlogen martelen, toch maar een kopje kleiner te maken, dan zijn de rapen gaar, en is er ineens op miraculeuze wijze wél plaats in de gevangenis. 
Ik vraag me nu wel ineens af of de rechter die dit besloten heeft, zichzelf nog recht aan kan kijken in de spiegel. Ik vraag me af of zijn wijf een welterusten kus van zo'n rechter-lul nog zonder te rillen van afschuw in ontvangst kan nemen. 
De rechter hier is net zo ranzig als de moordenaar. Welke rechter laat zo'n untermensch nu nog de maatschappij in wandelen? We hebben geen populisten meer nodig om de rechtspraak in Nederland in twijfel te trekken, dit soort rechters zorgt daar zelf wel voor. 
Aanfluiting. 

Maar goed, laat ik positief afsluiten: ik geniet van mijn vrije 10-daagse. En dat is voorlopig de laatste keer, denk ik. 
Omdat ik er voor heb gekozen om toch maar mee te gaan doen aan dat fan-tas-tische zelfroosteren. Ik ben nog steeds van mening dat een goed bedrijf zorgt voor goede en gebalanceerde roosters. Dat doet mijn bedrijf niet. Die laat het nu over aan het personeel. En met dien verstande dat het programma de uiteindelijke beslissing neemt, en je dus nooit kan overleggen... Tja. 
Ik begon toch wel een beetje flauw te worden van 6 uit 7 weekenden werken. Dus toch maar zelf roosteren, met dien verstande dat ik er ook wat voordeel uit wil halen, dus ik wil meer uren werken. 
Na flink wat puzzelen heb ik een gebalanceerder rooster weten te maken, waarbij ik meer weekenden thuis ben. 
Dat lijkt me een prima zaak. Zeker gezien het feit dat ik het zelfs voor elkaar heb gekregen om eens in de 3 weken 4 dagen achter elkaar vrij te zijn. 
Dus een heel erg kleine, heel erg voorzichtige "hoera". 
Ik wens in elk geval eenieder een mooi weekend toe. 

Verkeer(d), kippen en compost

 Het was weer zo'n weekend waarvan ik het vermoeden kreeg dat de minister van Rijkswaterstaat zijn jeugd-trauma over de pesterijen van de CEO van Schiphol even moest botvieren op alle reizigers rondom Schiphol. 
Wat een ellende is dat soms. 
Snelwegen dicht, omleidingen hier en file's daar. Ongelukje zus en pech gevalletje zo. 
Tuurlijk: ik snap ook wel dat men onderhoud moet plegen, maar de timing en planning is zo volkomen ruk, dat ik vermoed dat ambtenaren daadwerkelijk geen seconde verder kijken dan hun neus kort is. 
Op de terugweg was het niet veel beter, en ik besloot om rechtstreeks naar de A4 te rijden, in plaats van binnendoor naar de A4. 
Stom, want rechtstreeks, bleek volkomen vast gelopen te zijn, waardoor ik moest besluiten om toch maar terug te rijden en binnendoor te gaan. 
Toen ik die route eenmaal uitgereden had, was er verder (behalve dus de alternatieve route, die op zichzelf al kut genoeg is) niet veel aan de hand. 
Tot ik de afslag naar mijn huisje genomen had. 
In de verte zag ik ze al staan: een hoop oranje zwaailichten. En toen ik naderde, een hoop politie op de been. 
In eerste instantie dacht ik aan een heel erg fors ongeluk. Alles stond kris-kras door elkaar, er was een heus tentje op gezet, dus ik begon al medelijden te krijgen met de betrokkenen. 
Pas op het moment dat ik links en de vent voor me rechts gedirigeerd werd, kreeg ik in de gaten dat het om een grootschalige alcoholcontrole ging. 
En toen begon ik hem wel te knijpen. 
Ik draag namelijk zelden een gordel. Alle argumenten voor die gordel ten spijt: ik vind het een hoerending. 
Het belemmert me in mijn beweging, en dat voel ik gewoon in mijn ademhaling. Het voelt als opgesloten zijn. 
En ja: rijdend langs diverse agenten, die hun beurt af stonden te wachten, leek het me een beetje 'Lord Wanhoop' om nog met mijn gordel te gaan rommelen. Dat zou gegarandeerd meer opvallen, dan het maar gewoon niet te doen, en te doen alsof er niks aan de hand is. 
Tot stilstand gekomen, berustte ik in mijn lot: een dikke boete, niet voor alcohol (ik kwam net van mijn werk) maar voor die vermaledijde gordel. 
Oom agent (gezien zijn leeftijd, hou ik het op het jonge neefje) groette mij vriendelijk, en gaf instructies over hoe ik in dat apparaat moest blazen. Ik wilde hem al met een royaal gebaar in mijn waffel proppen, maar dat bleek niet nodig. Er naartoe blazen was al voldoende. 
Dat ging allemaal erg vriendelijk. 
Ik wachtte op een reprimande en een boete, maar kreeg te horen dat ik, zodra de mensen voor me gingen rijden, achter aan kon sluiten om mijn weg te vervolgen. 
Dat liet ik mij geen twee keer zeggen, en na een vriendelijk goedenacht over en weer, stormde ik door naar huis. 
Om de een of andere reden kom ik altijd mooi weg, met die gordel. 
De vorige keer werd oom (neef) agent terwijl hij een boete aan het uitschrijven was, gestoord door een veel belangrijkere zaak, hij kwakte mijn rijbewijs terug en stoof er vandoor. 

Maar er was toch wel een soort van karma, want een paar dagen later werd ik ineens aangevallen door een gebakken kip. 
Ik eet vrij veel kip, want kip is niet zo vet, met kip kun je veel kanten op en het is niet al te duur. 
Toen ik nog wat minder bedreven was in het bereiden van kip, kwam het vrij vaak voor dat ik een homp taaie, droge vogel op mijn bord of in mijn trog had. 
Niet te snijden, maar als ik dan wat harder mijn best deed, rafelde dat stuk dier in allemaal van die kleine, taaie, droge draden uit elkaar. 
En kauwen... Niet meer normaal. 
Maar goed, inmiddels heb ik in het snotje hoe ik een lekkere, sappige en malse kipfilet kan maken. 
Deze keer met een zelf gefabriekt pepersausje, die eigenlijk meer naar ui en knoflook smaakte, dan naar peper, maar dat heeft te maken met het feit dat mijn peperbus leeg was, maar ik nooit een tekort aan knoflook heb. 
Iets over de helft van mijn dienst, kreeg ik wat later pauze dan ik op had geanticipeerd. Sterker nog: het is dat mijn laatste vlucht vol zat met mensen waar ik over het algemeen weinig mee op heb, anders was ik hongerig aan de passagiers gaan knagen. 
Mocht ik eindelijk mijn kippetje (en de rest) in de magnetron schuiven, om lekker te gaan smikkelen, joepie. 
Dat smikkelen leek in eerste instantie goed te gaan, maar lui als ik ben (ik doe niet graag de afwas, zeker niet in een gootsteen waarvan sommige mensen vinden dat ze er hun afgelebberde koffiebekers voor de eerlijke vinder achter moeten laten) besloot ik mijn hele maaltijd met louter mijn lepel aan stukken te hakken. 
Zo ook mijn heerlijk sappige, malse stukje kip. 
Toen ik voor de derde of vierde hap die lepel in het stukje kip propte, had die kip ook wel genoeg van mijn luie tafelmanieren, en voor straf sproeide hij een flinke straal gepeperde nattigheid met een angstwekkende precisie (voor een dooie kip, that is) in mijn oog. 
Hete, gepeperde nattigheid in je oog. Dat doet pijn, kan ik zeggen. 
Ik heb nog heel de avond mopperend last gehad van die rancuneuze kutkip. 
Maar misschien had het niks met mijn tafelmanieren of mijn gordel te maken. Misschien was het wel gewoon een bang-for-buck-plofkip, die het laatste woord wilde hebben. 

Van het beetje hout dat er over is van de badkamer-verbouwing, wilde ik vele dingen maken. Een pergola voor bij de vijver in ons tuintje, was één van die zaken die we beiden willen. 
Maar daarvoor ontbrak er toch wel wat aan, en met de herfst en winter in aantocht, is een pergola om lekker buiten te zitten, niet meteen het eerste waar we aan denken. 
Wat wél in ons hoofd opkwam: een compostbak. 
Onze tuin heeft een veelvoud aan nog onontgonnen hoekjes en plekjes. Het is gewoon een groot ding, en we hebben al heel veel aangepakt en min of meer naar onze smaak gemaakt, maar met name ondergetekende moet heel erg wennen aan het feit dat er in een tuinierseizoen nu eenmaal niet alles mogelijk is. Vooral ook omdat ik nogal gedwongen door mijn betere helft ook moet genieten. 
Dat niet alles vandaag af hoeft, en dat perfectie geen vereiste of doel is. 
Eén van die hoekjes betreft letterlijk een hoekje. Een hoekje dat ver bij het huisje af ligt, en ook niet erg in het vizier. Er staat een zieltogend perenboompje, begroeid met en verstopt tussen allerhande grondkruipers en woekeraars, en we hadden er "for the time being" de restanten vijverfolie neergekwakt, omdat die zwart-groene lappen nu eenmaal erg ontsierend waren in de rest van de tuin, en we aan afvoeren nog niet toe waren gekomen. (Nog steeds niet, maar soit). 
Van dat hoekje besloot ik de afgelopen keren dat ik er was, een klein projectje te maken: ik ging de perenboom bevrijden uit de woekerende greep van wilde braam en andere lianen, de grond eromheen maakte ik vrij van bodembedekkers, die heel wat meer bedekten dan de bodem alleen: niet één keer dat ik op mijn achterste stuiterde omdat de vorige eigenaars er aardigheid in hadden om stalen pijpen de grond in te slaan, die dan 10 centimeter uitsteken. Omdat die dus ook overwoekerd zijn, zag ik ze niet en struikelde ik erover. 
Toen bleek dat hoekje toch hoe dan ook nagenoeg onzichtbaar vanuit het huisje en besloot ik dat dat een uitgekiende plek zou zijn voor een compostbak. Ten slotte: ik heb hout, ik heb gaas en karton: wat houdt me tegen om een plekje te maken waar ik zelf compost kan maken? 
Ik besloot niet al te moeilijk te doen: het nemen van de maat, deed ik met enige fantasie, en ondanks de voorzichtig opgeworpen bezwaren van mijn eega, toog ik aan de zaag. 
Het resultaat is een bak die groot genoeg is om Jente in te laten wonen, als ze later geen kamer kan vinden. Tegen die tijd de compost eruit scheppen, dat is goed voor alle voedsel die ze er dan zelf kan verbouwen. 
Ik ben vreselijk uit de bocht gevlogen. Ik had beter wél kunnen meten. 
Aan de andere kant: op die plek valt de grootte niet erg op, en eigen compost is toch best een mooi ding. 

En dit alles maar weer geschreven hebbende, staat uw weekend te beginnen, het mijne is net achter de rug. 
Nog maar vier dagen werken, en ik mag weer genieten van 10 vrije dagen op rij. Tijd zat om Jente's kamer de compostbak te gaan vullen met allerhande snoeirestanten. 
Ik wens in elk geval eenieder een fijne toe

 

Pareltjes en muren.

 Ik heb de afgelopen week weer wat Pareltjes van het Platform mee mogen maken. 

De herfst lijkt (ik zeg lijkt, want als ik dat niet zeg, lijkt het erop alsof ik zit te mekkeren over de vele stortbuien die ons land inmiddels weer teisteren, en ik wil niet negatief lijken, dus zeg ik bewust dat het erop lijkt) zijn intrede te hebben gedaan: woeste winden en ratelende regenbuien zijn ons deel. 
Het was een vlucht die we niet standaard in ons takenpakket hebben zitten. En op zich is dat wel weer eens interessant. Kijkend naar de antraciete neus van een toestel ergens uit het Midden Oosten, in plaats van het tweekleurig blauw van onze 'Flag-Carrier'. 
We werden hierin ondersteund door een van onze onvolprezen busco's. 
Het ging om een B&G. Het vliegtuig wordt dan wél aan een brug gezet, maar omdat de grenscontrole een categorie strenger is, moeten de passagiers alsnog naar een andere grenspost worden gebracht, vandaar dat ze alsnog een afslagje eerder moeten nemen, en bij ons in moeten stappen. 
Als chauffeur dienen wij dan buiten onze bus te staan, en de reizigers onze bus in te dirigeren. 
Omdat contact met cabine-personeel nóg lastiger, zo niet ondoenlijk is, staat de busco erbij om te zorgen dat reizigers niet de mogelijkheid krijgen tot alternatieve en toeristischer escapades. 
Maar goed, vlak na het aansluiten van die brug, besloot men tot een extra controle, al in het vliegtuig, waardoor de reizigers letterlijk druppelsgewijs naar mijn bus kwamen. En dan helaas niet druppelsgewijs als de regenbui waar ik in stond te wachten. Het duurde en het duurde. 
Het is dat ik over een echt goeie en waterdichte jas beschik, als ik louter afhankelijk was van de verstrekte meuk, was ik serieus minder positief geweest. 
Maar onze busco bleek los van een prima gozer om mee te converseren, ook nog eens attent. 
Ik voelde op een gegeven moment mijn telefoon trillen in mijn zak, maar goed: ik neem nooit op als ik aan het werk ben. Spelen met mijn telefoon terwijl ik bezig moet zijn met passagiers vind ik nogal karig. 
Toen ik omhoog keek, stond de busco naar me te gebaren, en ik begreep dat hij het was die me belde. 
Telefonisch kreeg ik de mededeling dat er dus extra controles waren, en dat ik maar droog in mijn bus moest gaan staan. 
Dat is nog eens meedenken. Daar word ik heel erg blij van. Oprecht een parel van het platform.

Onze nieuwe bussen, ik ben er wel aardig content mee. Ik zeg bewust: aardig content, want het zijn fijn sturende wagens. Maar, omdat ik mezelf volslagen ongeloofwaardig maak als ik niet een heel klein beetje zou mekkeren, moet ik toch ook melding maken van het feit dat er niet zozeer "wat kinderziektes" in zitten: het zijn op bepaalde punten gewoon hele besmettelijke epidemieën die die bussen teisteren. 
Een van die kinderziektes betreft de deuren. Kinderziekte, of een complete poltergeist die af en toe groots en meeslepend wakker wordt om chauffeur en reiziger de stuipen op het lijf te jagen, met slapstick-achtige strapatsen. 
Het is me inmiddels vaker voorgekomen, dat ik een lading passagiers bij een vliegtuig breng, ik open de deuren, stap uit om de stroom reizigers in het snotje te houden, en het verdacht kalm vind, op die opstelplaats. 
Dan kijk ik eens wat gedetailleerder naar mijn bus, en zie dat die besloten heeft, om zonder dat ik daar expliciet toestemming voor gaf, de deuren gewoon weer dicht te doen. 
Ik weet dat dit kan gebeuren, om wat voor idiote reden dan ook, en toch verwacht ik het niet. 
En je staat gewoon voor lul. Gevoelsmatig. 
Het pareltje in dit geval, is puur cynisch, want het betrof een reiziger die zichzelf erg belangrijk vond. Ik moest hem niet één, niet twee, en zelfs niet drie keer verzoeken (het laatste verzoek betrof een grom, want ik was er klaar mee) om achter de lijn te gaan staan en daar nu eindelijk eens te blijven. 
Ik wil ten slotte verkeer van rechts kunnen zien aankomen, zodat ik kan remmen, en als die snuiter daar blijft staan, kan ik dat niet. Nou is het natuurlijk zo, dat als ik verkeer van rechts mis, omdat hij mijn zicht blokkeert, hij ook de eerste is die de hardste klap opvangt, maar goed, dat levert weer allemaal extra papierwerk op en daar heb ik gewoon geen zin in. 
Hoe dan ook: ik kwam aan bij het toestel, en meteen drong de man weer naar voren, en wéér moest ik hem naar achteren bulderen. Ik was er nu wel klaar mee. Wat een betonnen bord voor zijn kop. 
Na een paar minuten kreeg ik een duimpje van de stewardess, en besloot de poltergeist van mijn bus, om mij op grootse en meeslepende wijze gelijk te geven: ik opende de deuren, betreffende man wilde als een speer naar buiten: maar de poltergeist was sneller, en kwakte die deur meteen weer dicht. "KLABAM" en meneer daverde zomaar tegen die deur aan. 
De overige reizigers zagen dit gebeuren, en schoten in een daverende lach.
Ik heb vriendschap gesloten met Paul de Poltergeist van de MAN bussen. Zoveel karma, is gewoon een voedende zalf voor mijn ziel. 

Een ander pareltje is collega F. Collega F. is een ADHD'er tot en met, ondanks dat hij dat ontkent, en we carpoolen nogal eens samen. Levert ons beiden nog wat geld op, als het lukt. 
Van de week lukte dat niet, want ik was later klaar. 
Eenmaal op de a9, was ik er wel klaar mee: ik gaf een lekkere dot gas. In het donker wist ik het zeker: dat mooie donkere blauw, was de Fiat van F. Ik herkende dat kleurtje. 
Ik vond het ergens wel wat vreemd dat ik zoveel later, F. op de a9 nog inhaalde, maar ach, de beste man is nogal eens afgeleid dus het verbaasde me ook weer niet heel erg. 
Woest toeterend en opgewekt zwaaiend ging ik naast hem rijden. 
Om aangestaard te worden door een ouwe dame formaatje Erica Terpstra, die de schrik van haar leven kreeg. 
Mijn zwaaiende arm bleef wat schlemielig in de lucht hangen, en mijn laatste toeter stierf een wat besmuikte dood, zo vlak voor de gaasperdammer tunnel. 
Hier kon ik me echt niet meer met goed fatsoen uit redden. 
Een stevige dot gas dan maar. 
Collega F. stond al lang en breed onder de douche, hoorde ik later. 

Persvrijheid.
Toch een beetje het nieuws aanhalen. 
Ongehoord Nederland. Een flutje van een omroep, waarin zelfverklaarde journalisten voornamelijk complot-theorietjes en platte, halve feiten uit het kamp van conservatief-rechts-gristelijke hoek ophoesten. 
Populisme en polariseren, waren nagenoeg de enige talenten van de lieden binnen deze "omroep". 
Als je het mij vraagt, was de naam van dit omroepje volstrekt verkeerd gekozen. De doelgroep van deze club was nu juist het soort dat op sociale media en daarbuiten oorverdovend en oogverblindend (dat laatste vooral vanwege het aan analfabetisme grenzende gebrek aan grammaticale vaardigheden) hun meningen en """feiten""" hoorbaar en leesbaar wisten te maken. Niks ongehoords aan. 
De minister trekt nu de licentie in vanwege een paar uitspraken over meneer Hitler, welke de druppel waren die de emmer deed overlopen. 
Een ongelooflijk stomme fout, als je het mij vraagt. 
Ten eerste omdat ik oprecht vind, dat de persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting een groot goed is. 
En als een omroep die wil gebruiken om zichzelf volstrekt belachelijk te maken: hey: laat gaan. Gewoon doen. 
Dat me dat als belastingbetaler een forse klap aan geld gaat schelen, vind ik niet zo relevant. 
Wat ik wél relevant vind, is dat wappie-populistisch-gristelijk-rechts nu gaat lopen huilstruiken dat hun omroepje en daarmee hun mening niet gezegd mag worden, en dan wordt zo'n omroepje zomaar een martelaar. 
Dom, heel dom. Liever in de openbaarheid, en weten wat zulke mensen bezighoudt. Dan kun je als het nodig is, je onderwijs erop laten inspelen. Mensen wat meer algemene kennis meegeven. Mensen wat stabieler en steviger ter been de maatschappij in laten rollen. 
Maar als je het eruit snijdt, mis je dus waar dat soort lieden mee bezig zijn. Een fout die veel dictaturen ook maken: alles wat anders is onderdrukken. Maar dan gaat het ondergronds, en mis je een heleboel vitale informatie. 
Had ze lekker laten reutelen. Het leverde op zijn best wat vermakelijke bullshit op, en verbazing mijnerzijds over de stompzinnige argumenten die ze op wisten te dissen. 
Dat er zelfverklaarde experts rond banjeren die oprecht vinden dat meneer Hitler een toffe peer was, is toch niet zo vreemd, uit die kringen? En dat mag. Men mag meneer Hitler een toffe peer vinden. Dat je jezelf daarmee nogal belachelijk maakt, is een gevolg. Ten slotte: een mening mag altijd ter discussie staan. Ik vind bijvoorbeeld mensen die meneer Hitler een toffe peer vinden, nogal idioot. Dat vind ik van mensen die oprecht menen dat de aarde plat is, ook. 
Hetzelfde gebeurde in Amerika: meneer Trump laat druk uitvoeren op een talkshowmeneer, om niet in gesprek te gaan met een democraat. 
Je reinste inperking van persvrijheid. 
Nu kun je van een oranje geschilderde baviaan in een apenland als de USA, ook niet veel meer verwachten dan dat, maar dat we in Nederland diezelfde kant op gaan, vind ik zorgwekkend. 

Dit betekent overigens niet dat ik mijn blog open ga stellen voor populistisch geneuzel, want hier heerst geen persvrijheid. Mijn mening is de enige die hier verkondigd wordt. Hier op mijn blog ben ik de baas, en iedereen die het er niet mee eens is, klikt het maar gewoon weg. 

Een kleine ontboezeming. 
In een gesprek met iemand die daar verstand van heeft, werd mij verteld dat ik een nogal dikke muur om mezelf heb opgetrokken. En op zich weet ik dit van mezelf wel. 
Toen mijn echtgenote en ik verkering kregen, schreef ik op deze blog daar al eens over dat zij opgewekt de muur om mij heen weghakte en zich gezellig naast me neervleide. Om er niet meer weg te gaan. 
Ze hakte wel de muur weg, maar niet het fundament van die muur. 
En in no-time stond die muur ook weer. Maar nu als veilige haven voor mezelf, mijn verkering-later-vrouw, en nog weer wat later mijn hele gezin. 
Die muur is iets moois. Als je hem zou visualiseren: zo'n prachtige heel erg dikke in mergel opgetrokken kasteelmuur, waar allemaal plantjes groeien, gewoon omdat moeder natuur toch wel sterker is dan wat de mens maken kan. Vogeltjes vinden er hun nestplaatsen en uitkijkposten maken dat iedereen die zich binnen die muur bevindt een mooi uitzicht heeft op wat er buiten speelt. 
En in die muur zit zo'n grote, dikke donker-eikenhouten poort, die open en dicht kan, om naar alle hartelust binnen of buiten te wandelen. 
Binnen die muur kan ik ik zijn. Kan mijn gezin veiligheid, geborgenheid vinden. 
Maar hoe mooi en veilig ook: het is en blijft een muur. 
Mijn gezin zou ik het liefste niet alleen achter die muur, tot in lengte van dagen beschermd en veilig houden, ik zou ze het liefste in een mooie vitrinekast zetten. Zodat ik weet dat er niks is dat ze zou kunnen raken. 
Maar dat kan natuurlijk helemaal niet. 
Jente is namelijk veel socialer als ik. Waar ik dagen, weken en misschien wel maandenlang comfortabel en tevreden als een kluizenaar achter mijn muur zou kunnen vertoeven, heeft Jente veel meer behoefte aan sociale contacten. 
En die muur, hoe mooi ook, lijkt dat toch wat te belemmeren. En dat maakt die muur een ambivalent ding. Want het laatste wat ik wil, is dat Jente last heeft van die muur. Die is er natuurlijk in eerste plaats voor mij. En Jente's veiligheid ligt misschien niet puur en alleen achter die muur, maar er juist ook buiten. 
Ik vind dat lastig. Heel lastig. Want voor mij is die muur een fijn en vertrouwd bouwwerk. Ik moet alleen voorkomen dat die muur voor Jente een gevangenis gaat worden. 
En met Ilse als medestander, lukt dat best aardig. 
De poort in die muur, staat in elk geval voor Jente in 2 richtingen, wagenwijd open. Althans, dat is mijn bedoeling. 

Genoeg werk aan de winkel, dus. 
En dat bovenop alle andere zaken die een midlife-kerel bezig houden. 

Anyway: dit maar weer geschreven hebbende, begint uw weekend, uiteraard moet ik de economie draaiende houden, dus ik wens u allen een beste toe.