Overpeinzingen

Ik heb een klein probleem, hear me out: 
Op een doorsnee dag, lunch ik thuis. Omdat onze tafel van het type "Jan Steen" is, moet ik her en der wat schuiven om ruimte te maken voor de spullenboel die ik nodig meen te hebben voor mijn eten. 
Meestal behelst dat een bord, 2 messen, 2 soorten beleg, en een bescheiden stapeltje boterhammen. 
Als ik heel luxe wil doen, komt er een lepel bij en een tweetal zacht gekookte eieren. 
Doe ik nóg luxer, dan ook een schilmesje voor mijn fruit. 
Over het algemeen kost het verorberen van mijn lunch me niet meer dan 15 minuten, maar het probleem zit in de staart: 
Ik ben niet in staat om de restanten in één keer op een logische manier af te ruimen. 
Normale mensen stapelen alles op, en balanceren er mee naar de keuken, en in die tocht mikken ze het brood waar het hoort, het beleg in de (koel)kast en de afwas op de (tussentijdse)(eind)bestemming. 
Mij lukt dat dus niet. 
En omdat het me niet lukt, ben ik veroordeeld tot minimaal 4 keer naar de keuken op en neer lopen om de spullenboel op hun eindbestemming te krijgen. 
Het lijkt wel alsof de verbinding in mijn hersens die dit soepel en vloeiend zou moeten regelen, bij mij gewoon permanent buiten dienst is, of zo. 
En dan denk ik, zo na de lunch dat ik eventjes mijn blog kan opzetten, maar dan hangt mijn mouw in de vergeten pot jam. 
Hoe kan ik het voor elkaar krijgen dat ik, net als alle normale, volgens de kalender volwassen mensen, gewoon mijn lunch af kan ruimen? Heeft iemand daar toevallig een tip voor? 

Een andere tip gevraagd: 
Ik was even naar ons domeintje. Ik moest namelijk de impregneer-spray hebben omdat ik wat spullen te impregneren heb. Een werkjas. Een paar werkschoenen, en twee paar fijne schoenen, waar ik geen pijn van aan mijn voeten krijg. 
En omdat ik, als ik daar ben, eigenlijk door Ilse verplicht even moet relaxen en genieten, toog ik aan de gang om in het voorbijgaan wat onkruid weg te rukken. 
Bij dat wegrukken, ontdekte ik iets fenomenaal leuks: onze vijver, welke er pas een maandje ligt, begint weer tekenen van leven te vertonen. 
Tussen het onkruid zag ik namelijk een heel klein, piepjong salamandertje zitten. 
Heel schattig, heel rustig, leek hij af te wachten tot ik klaar was met het onkruid wegrossen, waar hij zich tussen had verstopt. 
Puur om veiligheidsredenen (ten slotte zou het zielig zijn als hij door een wat woeste onkruid-uitruk-beweging gelanceerd zou worden) pakte ik het dier op om hem weg te zetten. 
Ook dat liet hij min of meer toe. 
Min of meer, want in mijn poging hem bij de vijver te plaatsen, ondernam hij wat (rustige, dat dan wel) pogingen om uit mijn hand te ontsnappen. 
Na een paar van die pogingen was ik het zat. Ik probeer dat dier in veiligheid te brengen, maar echt waarderen kan hij het niet. Met een vlugge beweging propte ik hem in mijn mond, en na wat ampele kauwbewegingen slikte ik hem door. 
Beter ik dan een lelijke en arrogant rondstampende reiger, nietwaar?
Maar goed: erg lekker vond ik hem niet. Wat muffig. Wat lafjes. 
Als iemand een leuk en lekker recept voor salamander heeft, hoor ik het graag. 
Grapje... Het dier heb ik lekker naast de vijver neergezet, zodat ik die wat naargeestige klimop verder te lijf kon gaan. 
Maar als iemand een tip heeft over hoe ik beter in staat word om te genieten, zonder dat ik mezelf meteen tot fysieke arbeid jaag: heel graag. 
In mijn opvoeding is het concept van genieten nooit echt aan bod gekomen. Er moest altijd wel wat, en dat 'wat' moest ook altijd perfect. Dus gewoon lekker op zijn 'elf-en-dertigste' genieten, heb ik nooit echt geleerd. Heeft iemand dé tip tot loslaten? Ook handig voor als mijn kind steeds dieper in de pubertijd zakt. 

Het leed dat 'ouder worden' heet. 
Ergens in mijn leven, en ik weet oprecht niet meer zo goed wanneer, kwam er een moment dat ik niet meer op kon staan, zonder gekreun of zonder gegrom. 
Niet zozeer omdat ik pijn had, maar gewoon omdat dat blijkbaar een fysieke reactie op fysieke arbeid is. 
Met mijn geheugen is op zichzelf genomen weinig mis. Ik vergeet wel eens wat, maar geheel at random borrelen er volslagen nutteloze feitjes op van jaren eerder, die ik ooit leerde omdat iets of iemand me overkwam, die me dat meldde of leerde. 
Wat wel steeds meer op begint te vallen: mijn lichaam lijkt in een soort harige overgang terecht gekomen te zijn. 
Mijn hoofdhaar groeit steeds minder hard, maar mijn nekhaar lijkt elke week een soort van groeispurt te ambiëren. 
Mijn snor en sik, dien ik regelmatig in toom te houden met een badkamer-heggenschaar, omdat ik wel eens het verwijt krijg dat ik "zo'n borstelige snor" heb. En op zich begrijp ik dat wel, sommige haren in mijn snor en sik, hechten erg veel belang aan hun eigen (groei)richting, ongeacht of ik daardoor en -mee volstrekt voor lul loop. 
Het nieuwste wapen in het arsenaal van mijn ouder wordende lichaam, waarmee het mij voor gek wil zetten: mijn wenkbrauwen. 
Het was altijd een twijfelgeval of het niet een uni-brow was, maar dat heb ik min of meer onder controle middels diezelfde badkamer-heggenschaar. 
Nu echter valt mij op dat de individuele haren in die strookjes ook al begonnen zijn aan een bijna niet te controleren opmars naar complete belachelijkheid. 
Ergens in een hoek begint zo'n haar te krullen en te buigen, om vervolgens in het midden ofwel omhoog, danwel omlaag te buigen. Waardoor ik er uit zie alsof ik een villeine booswicht ben, of een depressieve Deense Dog. 
En die haren zijn dus glad. Pak ik ze met mijn nagels vast, glijden mijn vingers er langs, net aan genoeg grip hebbend om een flinke pijnlijke steek te veroorzaken, maar weer niet genoeg om die dekselse haar eruit te plukken. 
Met als extra verrassingseffect: een prachtige krul in dat haartje, waardoor ik er uit zie als een combinatie van een villeine booswicht, depressieve Deense Dog, en een clown. 
En hier ontbreekt het me dan toch een beetje aan lef: want ik heb wel eens gezien hoe een Turkse barbier de uitgelopen wenkbrauwen van zijn klanten bijwerkt, zelf durf ik dat dan weer niet. 
Zul je net zien: glipt dat kammetje weg, maai ik mijn hele wenkbrauw de vergetelheid in, en groeit dat voor straf niet meer terug. Met één wenkbrauw vrees ik dat ik er nog bizarder uit zie.

En een ander soort probleem cq. uitdaging.
We zijn weer aangekomen bij een-mijn enige vrije weekend. 
De roostercommissie heeft op mijn werk wat vreemde beslissingen genomen. 
We mogen namelijk sinds een poosje zelf onze dagen inplannen, in een systeem dat op papier erg mooi lijkt. 
We geven aan welke dagen we willen werken, en zelfs welke tijden. Het systeem gaat daarover malen, en komt met een uitslag, die gebaseerd is op wat het werk nodig heeft. Maar daar moet je het dan wél maar mee doen.
Lijkt mooi. 
Toch heb ik daar niet voor gekozen, ik blijf in mijn eigen patroon. 
Enerzijds omdat ik vind dat een goede planner en een goed rooster een investering is in loyaliteit, en kwaliteit en gezondheid. 
Anderzijds omdat er te weinig menselijkheid in zit. Als het systeem namelijk beslist dat mijn voorkeuren niet of maar half ingezet kunnen worden, is er niemand bij wie ik terecht kan om te overleggen. Dan is het ook "het systeem", ondanks dat dat systeem ook een eigenaar heeft, die er de baas van is, zou je zeggen. 
Om ons toch te overtuigen om voor dat zelfplannen te kiezen, zijn de diensten in mijn rooster veranderd, en nauwelijks ten goede, moet ik daaraan toevoegen. 
Toen ik daarover sprak met iemand die er beroepshalve meer van wist, ontkende hij botweg dat dat zo was, en werd zelfs boos. En nee, hij wilde niet in mijn rooster kijken hoezeer ik gelijk had. Ik zou de boel wel aan elkaar liegen. Ik zal ontkennen dat ik die conversatie erg genuanceerd afsloot, ten slotte accepteer ik niet dat mensen mij onterecht betichten van liegen. 
Dus tja. Ik vind hier vrij veel van. 
Los van dit alles, zit ik toch te twijfelen of dat zelf roosteren niet toch een idee zou kunnen zijn. 
Want die 6 weekenden werken, beginnen mij eigenlijk best wel de strot uit te komen. De bijbehorende 5 dagen vrij op rij, zijn me daardoor dus best wel heilig, maar die heiligheid begint een sausje van "schijn" erover te krijgen. Ik wil eigenlijk (misschien heel gek) ook in de weekenden wat meer van mijn gezin kunnen genieten. 
En ja, ik "koos" ooit zelf voor dit rooster. Hoewel.... Als je de keuze krijgt tussen ontslag nemen, ziek melden, of minder gaan werken, volgens een nogal bizar rooster, is die keuze makkelijk. Ik koos verkeerd, en had me misschien beter gewoon ziek moeten melden, maar zo zit ik dan toch weer niet in elkaar. 
Kortom: best wel wat te overdenken, de komende tijd. Alsof ik niet genoeg te overdenken heb. 
Als iemand me wat tips kan geven om overpeinzingen wat te reguleren: heel graag. 

Dank voor uw input. 
Morgen krijgen we leuk en spannend bezoek. En dan lekker gaan genieten op ons domeintje. 
Ik wens u allen een goed weekend toe.