Verkeer(d), kippen en compost

 Het was weer zo'n weekend waarvan ik het vermoeden kreeg dat de minister van Rijkswaterstaat zijn jeugd-trauma over de pesterijen van de CEO van Schiphol even moest botvieren op alle reizigers rondom Schiphol. 
Wat een ellende is dat soms. 
Snelwegen dicht, omleidingen hier en file's daar. Ongelukje zus en pech gevalletje zo. 
Tuurlijk: ik snap ook wel dat men onderhoud moet plegen, maar de timing en planning is zo volkomen ruk, dat ik vermoed dat ambtenaren daadwerkelijk geen seconde verder kijken dan hun neus kort is. 
Op de terugweg was het niet veel beter, en ik besloot om rechtstreeks naar de A4 te rijden, in plaats van binnendoor naar de A4. 
Stom, want rechtstreeks, bleek volkomen vast gelopen te zijn, waardoor ik moest besluiten om toch maar terug te rijden en binnendoor te gaan. 
Toen ik die route eenmaal uitgereden had, was er verder (behalve dus de alternatieve route, die op zichzelf al kut genoeg is) niet veel aan de hand. 
Tot ik de afslag naar mijn huisje genomen had. 
In de verte zag ik ze al staan: een hoop oranje zwaailichten. En toen ik naderde, een hoop politie op de been. 
In eerste instantie dacht ik aan een heel erg fors ongeluk. Alles stond kris-kras door elkaar, er was een heus tentje op gezet, dus ik begon al medelijden te krijgen met de betrokkenen. 
Pas op het moment dat ik links en de vent voor me rechts gedirigeerd werd, kreeg ik in de gaten dat het om een grootschalige alcoholcontrole ging. 
En toen begon ik hem wel te knijpen. 
Ik draag namelijk zelden een gordel. Alle argumenten voor die gordel ten spijt: ik vind het een hoerending. 
Het belemmert me in mijn beweging, en dat voel ik gewoon in mijn ademhaling. Het voelt als opgesloten zijn. 
En ja: rijdend langs diverse agenten, die hun beurt af stonden te wachten, leek het me een beetje 'Lord Wanhoop' om nog met mijn gordel te gaan rommelen. Dat zou gegarandeerd meer opvallen, dan het maar gewoon niet te doen, en te doen alsof er niks aan de hand is. 
Tot stilstand gekomen, berustte ik in mijn lot: een dikke boete, niet voor alcohol (ik kwam net van mijn werk) maar voor die vermaledijde gordel. 
Oom agent (gezien zijn leeftijd, hou ik het op het jonge neefje) groette mij vriendelijk, en gaf instructies over hoe ik in dat apparaat moest blazen. Ik wilde hem al met een royaal gebaar in mijn waffel proppen, maar dat bleek niet nodig. Er naartoe blazen was al voldoende. 
Dat ging allemaal erg vriendelijk. 
Ik wachtte op een reprimande en een boete, maar kreeg te horen dat ik, zodra de mensen voor me gingen rijden, achter aan kon sluiten om mijn weg te vervolgen. 
Dat liet ik mij geen twee keer zeggen, en na een vriendelijk goedenacht over en weer, stormde ik door naar huis. 
Om de een of andere reden kom ik altijd mooi weg, met die gordel. 
De vorige keer werd oom (neef) agent terwijl hij een boete aan het uitschrijven was, gestoord door een veel belangrijkere zaak, hij kwakte mijn rijbewijs terug en stoof er vandoor. 

Maar er was toch wel een soort van karma, want een paar dagen later werd ik ineens aangevallen door een gebakken kip. 
Ik eet vrij veel kip, want kip is niet zo vet, met kip kun je veel kanten op en het is niet al te duur. 
Toen ik nog wat minder bedreven was in het bereiden van kip, kwam het vrij vaak voor dat ik een homp taaie, droge vogel op mijn bord of in mijn trog had. 
Niet te snijden, maar als ik dan wat harder mijn best deed, rafelde dat stuk dier in allemaal van die kleine, taaie, droge draden uit elkaar. 
En kauwen... Niet meer normaal. 
Maar goed, inmiddels heb ik in het snotje hoe ik een lekkere, sappige en malse kipfilet kan maken. 
Deze keer met een zelf gefabriekt pepersausje, die eigenlijk meer naar ui en knoflook smaakte, dan naar peper, maar dat heeft te maken met het feit dat mijn peperbus leeg was, maar ik nooit een tekort aan knoflook heb. 
Iets over de helft van mijn dienst, kreeg ik wat later pauze dan ik op had geanticipeerd. Sterker nog: het is dat mijn laatste vlucht vol zat met mensen waar ik over het algemeen weinig mee op heb, anders was ik hongerig aan de passagiers gaan knagen. 
Mocht ik eindelijk mijn kippetje (en de rest) in de magnetron schuiven, om lekker te gaan smikkelen, joepie. 
Dat smikkelen leek in eerste instantie goed te gaan, maar lui als ik ben (ik doe niet graag de afwas, zeker niet in een gootsteen waarvan sommige mensen vinden dat ze er hun afgelebberde koffiebekers voor de eerlijke vinder achter moeten laten) besloot ik mijn hele maaltijd met louter mijn lepel aan stukken te hakken. 
Zo ook mijn heerlijk sappige, malse stukje kip. 
Toen ik voor de derde of vierde hap die lepel in het stukje kip propte, had die kip ook wel genoeg van mijn luie tafelmanieren, en voor straf sproeide hij een flinke straal gepeperde nattigheid met een angstwekkende precisie (voor een dooie kip, that is) in mijn oog. 
Hete, gepeperde nattigheid in je oog. Dat doet pijn, kan ik zeggen. 
Ik heb nog heel de avond mopperend last gehad van die rancuneuze kutkip. 
Maar misschien had het niks met mijn tafelmanieren of mijn gordel te maken. Misschien was het wel gewoon een bang-for-buck-plofkip, die het laatste woord wilde hebben. 

Van het beetje hout dat er over is van de badkamer-verbouwing, wilde ik vele dingen maken. Een pergola voor bij de vijver in ons tuintje, was één van die zaken die we beiden willen. 
Maar daarvoor ontbrak er toch wel wat aan, en met de herfst en winter in aantocht, is een pergola om lekker buiten te zitten, niet meteen het eerste waar we aan denken. 
Wat wél in ons hoofd opkwam: een compostbak. 
Onze tuin heeft een veelvoud aan nog onontgonnen hoekjes en plekjes. Het is gewoon een groot ding, en we hebben al heel veel aangepakt en min of meer naar onze smaak gemaakt, maar met name ondergetekende moet heel erg wennen aan het feit dat er in een tuinierseizoen nu eenmaal niet alles mogelijk is. Vooral ook omdat ik nogal gedwongen door mijn betere helft ook moet genieten. 
Dat niet alles vandaag af hoeft, en dat perfectie geen vereiste of doel is. 
Eén van die hoekjes betreft letterlijk een hoekje. Een hoekje dat ver bij het huisje af ligt, en ook niet erg in het vizier. Er staat een zieltogend perenboompje, begroeid met en verstopt tussen allerhande grondkruipers en woekeraars, en we hadden er "for the time being" de restanten vijverfolie neergekwakt, omdat die zwart-groene lappen nu eenmaal erg ontsierend waren in de rest van de tuin, en we aan afvoeren nog niet toe waren gekomen. (Nog steeds niet, maar soit). 
Van dat hoekje besloot ik de afgelopen keren dat ik er was, een klein projectje te maken: ik ging de perenboom bevrijden uit de woekerende greep van wilde braam en andere lianen, de grond eromheen maakte ik vrij van bodembedekkers, die heel wat meer bedekten dan de bodem alleen: niet één keer dat ik op mijn achterste stuiterde omdat de vorige eigenaars er aardigheid in hadden om stalen pijpen de grond in te slaan, die dan 10 centimeter uitsteken. Omdat die dus ook overwoekerd zijn, zag ik ze niet en struikelde ik erover. 
Toen bleek dat hoekje toch hoe dan ook nagenoeg onzichtbaar vanuit het huisje en besloot ik dat dat een uitgekiende plek zou zijn voor een compostbak. Ten slotte: ik heb hout, ik heb gaas en karton: wat houdt me tegen om een plekje te maken waar ik zelf compost kan maken? 
Ik besloot niet al te moeilijk te doen: het nemen van de maat, deed ik met enige fantasie, en ondanks de voorzichtig opgeworpen bezwaren van mijn eega, toog ik aan de zaag. 
Het resultaat is een bak die groot genoeg is om Jente in te laten wonen, als ze later geen kamer kan vinden. Tegen die tijd de compost eruit scheppen, dat is goed voor alle voedsel die ze er dan zelf kan verbouwen. 
Ik ben vreselijk uit de bocht gevlogen. Ik had beter wél kunnen meten. 
Aan de andere kant: op die plek valt de grootte niet erg op, en eigen compost is toch best een mooi ding. 

En dit alles maar weer geschreven hebbende, staat uw weekend te beginnen, het mijne is net achter de rug. 
Nog maar vier dagen werken, en ik mag weer genieten van 10 vrije dagen op rij. Tijd zat om Jente's kamer de compostbak te gaan vullen met allerhande snoeirestanten. 
Ik wens in elk geval eenieder een fijne toe