Jarig!

 11 jaar geleden, op 6 maart werd ik voor het eerst vader (dat wil zeggen: voor zover ik weet, er heeft zich nog niemand gemeld die vindt dat hij/zij mijn kind is). Een rol die, zolang ik leef, bij me zal blijven. 
En tot op heden enorm succesvol, ze leeft ten slotte nog. 
Oké, ik geef toe: ik heb wat schoonheidsfoutjes gemaakt in het proces tot op heden, maar niks onoverkomelijks. Niks dat blijvende (en vooral: zichtbare!) lidtekens heeft achtergelaten. Niks dat tot onuitwisbare trauma's heeft geleid. Tot nu toe. 
Ik vind dat best een succesvol verhaal. 
De start was nogal ruig. De weg is kronkelig, verrassend en vol met heuvels. Maar vaak zonnig, en voorzien van een gulle lach, een giebeltje, een gniffeltje en talloze gekke gesprekken. 
Ja, ik zou het in een oogwenk nog eens overdoen. Zeker als dat kind Jente is. 
Haar verjaarspartijtje was buffelen. Vrijdag was de echte dag. En daar waar Jente normaal gesproken uitslapen nog niet helemaal in haar systeem heeft, moesten wij haar die heuglijke dag wakker maken. Uiteraard met een uit volle borst(en) gezongen "Lang zal je leven". Dat werd met nogal gemengde gevoelens ontvangen, heb ik het idee. Zozeer dat dit uiteraard nog veel leuker is als mevrouwtje echt gaat puberen. Ik kan niet wachten. Vooral omdat ik het vermoeden heb dat mijn zangstem er niet beter op zal worden, de komende jaren.
Om vervolgens op het grote bed de kadootjes uit te mogen pakken. 
Ze kreeg van ons een nieuwe telefoon. Ja, dat is vroeg. Ja, dat is jong. Aan de andere kant: omgaan ermee moet ze ook leren. Ze is veel intelligenter dan wij met dat ding en de eindcontrole is in handen van haar ouders. 
De oude telefoon was een afdankertje van mij. Een ding dat van ellende uit elkaar donderde. Die bij het openen van één enkele app, zijn hele batterij in de strijd moest gooien, en alle chips en processors nodig had voor het versturen van 1 foto via whatsapp. Kortom: voor mij al de hel, laat staan voor een pré-puber die net zoveel (of zo weinig, afhankelijk van welk perspectief je gebruikt) geduld heeft als ik.
Bovendien Jente is Jente, dus het scherm bestond uit 100.000 scherven die door middel van een kunstig gefabriekt beschermlaagje tot een soort van bruikbaar display bij elkaar gehouden werd. Een 'swipe' de verkeerde kant op, en haar vinger veranderde in een bloederige staak aan haar handje. 
Manhaftig hield ze vol dat deze telefoon nog wel meekon, maar vlak voor haar verjaardag ging ze dan toch maar overstag.
Een Samsung, mét extra screenprotector en een hoesje met een konijntje voor eromheen, en een soort van touwtje met meloenen om het ding om haar polsen te kunnen vasthouden.
Iets moderner. Iets groter. Iets meer luxe. 
En redelijk hufterproof, want als er iets is met dat ding, en Ilse is er niet, kan ik helpen. Ik begrijp Iphones totaal niet. Maar Samsung wel. En Ilse is dan weer intelligent genoeg om zich makkelijker door de Samsung heen te worstelen dan ik door een Iphone. 
Ouwezuslief heeft de onhebbelijke gewoonte ontwikkelt om ons (lees: mij) hartverscheurend te irriteren met kerst- en verjaardagskaarten. Er moet per se een jengel in die kaart zitten. Je maakt hem open, en vervolgens kun je je al niet meer focussen op de tekst, want die kaart begint allemaal deuntjes te jengelen. Jente vindt het prachtig. Die leest de teksten toch niet. Want het gejengel, daarmee kan ze mij dan weer op de kast krijgen. En dat is om 0715 uur toch het leukste om te doen. 

Een van de dingen waar ik als vader heel veel moeite mee heb: de hobbies van mijn kind. 
Ik had geen hobbies, daarvoor was geen tijd of ruimte. Ja. Die vermaledijde trompet. Maar omdat dat mijn beroep moest worden, was het per definitie geen hobbie meer, want dat moest alle tijd opslokken. 
Ik heb dus pas op latere leeftijd een begin gemaakt met hobbies zoeken. En daar hebben er al wat de revue gepasseerd. 
Wat is blijven hangen: knoflook en tuinieren. 
Uiteraard is het lijstje langer, maar die zijn allemaal weer stopgezet, afgebouwd of anderzins niet meer actueel. 
Bij Jente gaat het net zo. Dat wil zeggen: Jente krijgt alle ruimte van ons om hobbies te zoeken. Tot nu toe is er niet één bij die beklijft. 
Want karate is inmiddels verleden tijd. Hoe jammer ik dat ook vind. Maar het moet voor haar van toegevoegde waarde zijn. Drumles vindt ze ook maar zo-zo. En eigenlijk wil ze ermee stoppen. Prima. Want echt oefenen thuis deed ze niet. 
Enerzijds: voor mij hoeft dat ook niet. Ze hoeft geen professionele drumster te worden. Waarom? Daar kun je de weg naar Rome mee plaveien, en dan hou je over om een trap naar de maan te maken. 
Thuis oefenen had wel beter geweest, alleen op les leer je het niet. Dus thuis oefenen is wel een vereiste om een solide drummer te worden. Prof of niet. Maar ons kind vlindert door het leven. 
Ze is net een soort van herkauwer die door het leven graast. Hier en daar wat meeneemt, maar liefst gewoon alles opvreet, snel verteert en doorgaat. 
En dan moet ik echt wel op mijn tanden bijten, want dat staat haaks op hoe ik het geleerd heb. 
En precies ook wat ik af moet leren. 

En dan is het mijn verjaardag. 
45. En ik leef nog. Ook dat is best een prestatie. Ik heb, als je heel erg globaal kijkt, geen enorme stommiteiten uitgehaald, want ik heb (tot op heden, en zover ik weet) niemand door mijn keuzes om het leven gebracht, verminkt (in elk geval niet zichtbaar), getraumatiseerd (in elk geval niet heel erg), of anderzins gekwetst. Denk ik. 
En anders weten ze dat het verstandig zou kunnen zijn om uit mijn buurt te blijven.
Ik vier mijn verjaardag zelden. Ik vergeet vaak om iets te regelen, en als ik het doe, is het vaak te laat. Maar goed, je wordt maar 1x in je leven 45 en dat leek me een goeie reden om toch maar weer eens te kijken of er mensen zijn die tijd en zin hebben in een feestje.
Ik gooide er naar goed eigen gebruik een paar appjes uit naar wat mensen dat als ze toevallig zin en tijd hadden, ze van harte welkom waren om mijn 45e jaar met me te vieren. 
En donders, dát heb ik geweten. 
Wat was het enorm fijn om uit alle facetten van mijn huidige leven wat mensen te mogen ontvangen. Wat hebben we het enorm gezellig gehad. Wat heb ik genoten van het bezoek. 
Wat een verwennerij. 
Omdat ik natuurlijk weer spectaculair in gebreke bleef wat organisatie betreft, had ik geen tijden vermeld, en het helemaal aan het beoogde bezoek overgelaten hoelaat men zou willen komen. 
Ik ging er eigenlijk een beetje vanuit (en dat is dus zo'n aanname, waarvan we allemaal wel weten hoe en wat) dat het een soort van automatisch door de dag heen zou plaatsvinden. 
Dat bleek anders te lopen. 
Precies rond 1430 kwam zo'n beetje iedereen tegelijk binnen. En dan is het kanonnetjes druk in ons kleine rijtjeshuisje. 
Nagenoeg alle taart is op. 
Nagenoeg alle fris is op. 
En uiteindelijk hebben we voor de hele bups die er was Chinees besteld om gezellig samen te eten. 
Dat was ook weer zo'n bijzondere aangelegenheid. 
Want we waren met 8 man en een kind. En de betreffende rijsttafels op de thuisbezorgd-app, stonden aangeprezen als: goed voor 2-3 personen. Een simpel rekensommetje leert dan dat je dus 3 van die rijsttafels moet bestellen. Dan heb je genoeg voor 6-9 personen. Volgens hun eigen beschrijving dus. 
Ja. 
Nou, ik weet niet precies hoe die mensen in China dat doen of waar ze dat eten in vredesnaam laten. Het was veel en veel te veel. We waren dus met 8 eters. En flinke eters ook.
Ik denk dat ik volgend jaar met mijn verjaardag de laatste portie Chinese Rijsttafel uit de vriezer kan trekken, om dezelfde hoeveelheid mensen nogmaals te voorzien van een (verder prima) rijsttafel. Er kwam geen scootertje voorrijden met de bestelde smullerij, maar een complete 21 meter lange trailer, getrokken door een heavy-duty vrachtwagen. De bijgevoegde zakjes sambal, waren alleen al goed voor 1 complete boodschappentas vol en de kroepoek kwam in een aparte verhuisdoos. 
Als ik iets altruïstischer zou zijn, zou ik de overgebleven kilo's voer naar de plaatselijke voedselbank kunnen brengen, om vervolgens gehuldigd te worden omdat ik de armen voor de komende 12 maanden gevoederd heb. 
Maar ik ben schandalig verwend. De meest leuke attenties mocht ik zomaar in ontvangst nemen. 
Als glunderen echt visueel was, zou Almere nu een grote, gloeiende vlek op de kaart zijn. 

Ik heb het maar goed gedaan. Met zulke mensen om me heen. 
Hulde ook voor mijn meisje die dit allemaal zomaar met me onderging. 
Want het was allemaal best pittig, 2 van dit soort partijtjes in korte tijd. 

Gelukkig hebben we ons huisje om lekker tot rust te komen. En lekker te klussen en knutselen. 

En zo stormen we internationale vrouwendag in. Zet 'm op dames! 
Ik heb nog een klein weekje vrij, dus ik kan en mag lekker nagenieten van mijn verjaardag. 
En voor de mensen die dit nog net in het weekend lezen: een beste gewenst.