Posts

Een mooi weekend.

Concerten spelen is een van de onderdelen van mijn werk als muzikant.
Vaak is de zaal goed verkocht, soms uitverkocht en in een heel enkel geval is er gewoon te weinig PR gedaan, en is de zaal leeg.
Dieptepunt was een jaar of 15 geleden toen we in een zaal speelden waarbij het publiek totaal afwezig was, en alleen het bar-personeel min of meer gedwongen doordat ze nu eenmaal bij die zaal werkten, toehoorder was.

Dit weekend waren we met de kapel in Kerkrade.
Een goed geregeld hotel, met een prima avondmaaltijd, prima hotelkamers. Niks te klagen zover.
Maar ook hier was de PR het ondergeschoven kindje.
We zouden een buitenconcert spelen op de markt.
Die markt herbergt wat horeca met terrasjes, en bij aankomst was dat voor 90% onbezet.
En zelfs toen we gingen opbouwen, bleven de nieuwsgierige toehoorders bijna angstvallig weg.
Het opbouwen was klaar, we hadden nog een goed half uur over, en we besloten de plaatselijke cafehouders maar even blij te maken door ons tegoed te doen aan een l…

Busdate. En een beetje Jente.

Gisteren mocht ik voor het eerst "solo" gaan rijden.
Toen liep ik tegen het eerste probleem aan: er rijden daar hoofdzakelijk electrische bussen, maar een aantal piekbussen, die tijdens de spits worden ingezet. Dat zijn diesels.
Alle dieselbussen starten op een andere manier, en bij deze wist ik het echt even niet.
Hoe start je zo'n kreng?
Na wat vijven en zessen slaagde ik erin om het ding te starten en was ik klaar voor vertrek.
Gelukkig zijn de collega's allemaal behoorlijk hulpvaardig.
Toen dat euvel verholpen was, mocht ik de eerste passagiers gaan verplaatsen, en dat ging eigenlijk allemaal heel goed.
Ook hier: als ik het even niet meer zo goed wist, waren er altijd wel collega's die me de juiste weg wezen. Of me erop wezen dat ik vergat mijn lampen aan te zetten.
Stiekem vind ik het nog wel spannend. Want er zijn zoveel fouten te maken. Zoveel kleine routetjes die je dan net ff vergat. Of niet aan dacht.
Dus toch ff een zenuwenplasje vaker dan ik van mezel…

Politiek en beesten. Geen PvDD

Mijn eerste opdrachten liepen allemaal vrij soepeltjes. Geheel in tegenstelling tot het hele aanlooptraject, was het laatste examen bijna een formaliteit.
Ik wil niet zeggen dat ik een vlekkeloze rit heb gereden, maar zowel de theorie als het praktische gedeelte waren ruim voldoende om, zodra ook alle papierwerk binnen is aan de slag te mogen als platform chauffeur.
Ik heb het dan ook ongelooflijk naar mijn zin gehad tijdens de instructie-periode. Toffe instructeurs die op rustige en vriendelijke wijze mij alle kneepjes en alle kruipdoor-sluipdoor routes lieten zien.
En stiekem ook wel gaaf om even naast een Airbus A380 te staan, en je met je bus eventjes heel klein te voelen.
De collega's zijn bijna allemaal heel vriendelijk en vinden het mooi dat je er bent, en staan klaar om je te helpen als je het even niet meer weet. Of hun kennis op hun manier over te dragen.
Er is veel te zien en te beleven op dat platform, en ik hoop toch met enige regelmaat de meest vermakelijke dingen te…

Update :)

Ik schreef al eerder dat ik begonnen ben met sporten.
En in die hoedanigheid heb ik vast ook al geschreven dat het telkens weer een zelf-overwinning is, dat ik ga.
Mooi, nu ik dat nog eens extra benadrukt heb, kan ik trots melden dat het niet alleen een continue zelf-overwinning is, maar dat ik inmiddels ook zover ben dat ik weer in staat ben om "onder het dakje" te kunnen kijken.
Of het qua gewicht heel veel uitmaakt, waag ik te betwijfelen, maar het is toch leuk. Ergens. En misschien voor de argeloze lezer ook een typisch gevalletje van: daar had je bij moeten zijn. Of gewoon: t.m.i.
Waar ik tijdens het opstarten van de sportsessie telkens een beetje van schrik, is het feit dat de hartslag meter van het apparaat al op hol slaat als ik erop stap.
Ik bedoel: ik zet mijn eerste stappen in een warming-up tempo en dat apparaat gilt al dat mijn hartslag te hoog is.
Nu kan dat zo zijn, ik voel dat zelf nergens aan. Dus het kan zo zijn dat mijn hart zelfstandig in de stress schie…

Update

Afbeelding
Mijn hele leven lang heb ik last van een wat gevoelige huid. Zeker met scheren is dat vaak een ding. Want wat ik ook geprobeerd heb: alle scheerbeurten leidden steevast tot uitslag, jeuk, pukkels, rooie vlekken en pijn.
Nat scheren met creme/schuim/noem maar op: hielp niks.
Droog scheren met een apparaat: hel.
Nat scheren met een apparaat: hel en zonde van het geld.
Diverse after-shaves van goedkoop tot achterlijk duur: al die kwijlende verhalen over hoe goed dat is voor je huid, en hoe verkoelend en verzachtend dat het is: gelul. Mijn huid wordt knettergek als er messen langs gaan.  Misschien ergens wel logisch. In het groot: als iemand met een kapmes mijn leven bedreigt, kan ik ook niet meer logisch denken. Denk ik.
En daar kwam bij: als ik geschoren had, en ik moest trompetspelen: dik kans dat het gewoon niet wilde.
Dat heeft bij een betaald concert tot ongelooflijk veel ellende geleid, omdat ik wel goed wilde spelen, en dat ik dus door de irritatie en uitslag heen moest spelen. …

Nieuws

Ik ben naar de sp... Spo...
Spor...

Sportsssss*kuch*school geweest.

De dag begon met een beëdiging van allemaal kakelverse marechaussees, en toen die allemaal hun belofte hadden afgelegd, hun diploma hadden gekregen was het even lunchtijd. Paresto had zijn best gedaan om malse spare-ribs te maken, en toen was het tijd om me over mijn gene heen te zetten, en me naar de fitnessruimte te begeven. Gelukkig niet alleen, collega van mij ging met me mee.
Mijn gene wat betreft sportscholen is vanwege mijn ronde vormen bij normale sportscholen al behoorlijk aanwezig.
Laat staan in militaire sportscholen, waar allemaal overmatig afgetrainde en gespierde kerels acrobatische toeren uithalen met hun lijf en de ter beschikking staande apparaten. Kom ik daar aan met mijn vol-ronde lijf.
En zie je hartslag maar eens laag te houden terwijl je een fris tempo wil pakken op die fietsjes die er staan. Dat lukt gewoon niet.
Ik heb het precies 15 minuten volgehouden op die fiets. En toen begon mijn bilpar…

Mijn auto, mijn rijbewijs en muzikaal geleuter

Ik heb een karaktervolle auto. Het smoelt goed, het rijdt goed. Maar ze heeft soms haar nukken.
Zo wil de mistverlichting nog niet precies doen wat ik vind dat ze doen moet. Komt goed.
Afgelopen donderdag vond ze het nodig om me te laten schrikken met een melding dat er een storing in het remsysteem en het abs-system zat.
Uitgerekend toen ik in Rotterdam zat. Het kreng.
Contact gezocht met mijn vriendjes, en die adviseerden me dat als het rijdt, en remt, ik er gewoon mee naar huis kon rijden.
Het rijdt, het remt, dus ik na mijn repetitie naar huis.
Toch besloten om vrijdag maar met Ilse haar auto naar mijn werk te gaan, en te wachten tot ik de auto kon uitlezen.
Vrijdagmiddag tóch even proberen of het inderdaad zo'n typisch Franse storing was; en jawel... Geen storing te bekennen. Weg. Het kreng.
Nu, ik had al afgesproken om zondag de computer eraan te hangen, en die afspraak wilde ik door laten gaan. Want ze zou toch wel niet voor niks in de stress schieten, leek mij zo.

En vanmo…