zondag 15 september 2019

Vreemde zaken.

Gisteren bleek een dag van rare zaken te zijn.
Hoe het mogelijk is, weet ik niet, maar mijn onvolprezen echtgenote kreeg het voor elkaar om de toiletbril te mollen. Precies daar waar je als volwassen mens je benen zet om te zitten, brak de bril genadeloos in tweeën. Als je dan argeloos gaat zitten teneinde onuitsprekelijke zaken te gaan doen, zou het kunnen dat het velletje van je bovenbeen achter tussen dat geniepige spleetje komt, en dat je jezelf echt enorm pijn doet. Zoiets als je zus die je met haar lange nagels tot bloedens toe knijpt, met zo'n heel klein stukje vel ertussen. Net genoeg om lang pijnlijk te zijn, net niet genoeg om van structurele mishandeling te spreken.
Nou dat dan, maar dan in het groot.
Mijn echtgenote wist me te vertellen dat ze niks bijzonders deed, dat het gewoon ineens van "PANG" was, maar ik heb de ervaring dat op het moment dat Ilse haar bed verlaat, er altijd wel iets bijzonders op de loer ligt, dus heel erg verbaasd ben ik eigenlijk ook weer niet.
Op zich moet ik zeggen dat ik me nog nooit bezig heb gehouden met het kopen van een WC-bril. Die dingen zijn namelijk gewoon altijd een standaard gegeven. Ik had in mijn stoutste dromen niet kunnen denken dat die dingen kapot kunnen gaan. Tuurlijk, met grof geweld is alles kapot te krijgen, maar bij normaal gebruik, zou het simpelweg verboden moeten zijn dat zoiets triviaals als een wc-bril kapot gaat. Dat is gewoon vreemd. Toen we dit huis kochten, hebben we de toilet ontsmet, en wel (voor het gevoel) een nieuwe bril gemonteerd. Een met soft-close, omdat een soft-close toch iets prettiger is, dan een bril die daverend neerkomt, als je hem laat zakken. Dus dat is in 2015 geweest. Dus die bril is nog geen 5 jaar oud. Zoiets hoort (net als Miele apparatuur) gewoon je hele leven mee te gaan. Ik vind oprecht dat je in het leven gewoon vrij dient te blijven van zoiets onbenulligs als het kopen van een wc-bril, tenzij je verhuist en je de anale bacteriën van de vorige bewoners en hun vieze vriendjes niet wil overnemen.
Maar goed, ik zit nog te twijfelen om meteen naar de gamma te rijden, of dat ik deze bril nog heel even bewaar voor als er Jehova's langs komen met hoge nood.

We hadden gisteren een concert in Apeldoorn, en ook hier waren er sommige dingen niet helemaal 100%.
Het was een best leuk concert. Fijn gespeeld. Paar kleine randzaken echter gingen mis.
Het is een gebruik (bij trompettisten althans) om na een solo van een collega, eventjes kort met de voetjes te schuifelen ten teken van waardering voor het harde werk van de man/vrouw naast je.
Dat is een leuk en onschuldig gebruik, en ik hou het graag en enthousiast in ere. Dan moet er dus niet een demper voor je voeten staan, zoals gisteren. Want vriendje Martijn gaf een leuke solo weg, ik schuifelde met mijn voet, en schuifelde zonder pardon ZIJN demper van het podium af. Jammer, dit.
Martijn had zijn demper ook ergens anders kunnen zetten. Bedoel je het zo goed...
Deel van het concert was een stukje "showcase" van wat het ceremonieel gebruik van militaire muziek is. Daar kwam ook de taptoe hymne voorbij. In wezen gewoon het signaal taptoe infanterie waar een slimmeling wat akkoorden onder heeft gegooid. Mooi ding, eigenlijk. Dus ik mocht naar voren komen om dat signaal, begeleid door het orkest voor een uitverkochte zaal te spelen. Toch altijd spannend.
Ver na afloop van het concert kwam een nieuwe saxofoniste op me af, en sprak mij met (naar wat mij op volslagen verbijsterde toon leek) aan dat ik zo mooi had gespeeld. Alsof ik normaliter speel alsof de duivel in me is gevaren...
Op mijn vraag waar haar verbijstering vandaan kwam, begon ze te schutteren.

Telkens als ik bij mijn onvolprezen vriendje Bram ben, is het mateloos (niet mateNloos) gezellig, en doen we leuke dingen.
Zoals olie naast de motor gieten. Dat kan, dan zit het tuitje niet heel erg goed vast aan de kan.
Waarop een mooi verhaal volgde over iemand die zijn olie wilde verversen. Zijn auto omhoog zette, carterplug los, olie eruit.
Even iets anders doen. Auto omlaag, en olie erin. Peilen. Nog meer olie erin. Peilen. Nog meer olie erin. Peilen. Huh? Nóg niet genoeg? Nog maar olie erin. Peilen... Nee heh?? Toch maar eens onder de auto kijken. En jawel: daar lag bijna 9 liter motorolie. En de carterplug lag netjes naast de auto. Beter is het om die carterplug weer in het carter te steken voor je 9 liter olie gaat verspillen. 
Dit deed me dan weer denken aan een verhaal van mijn inmiddels gesloopte Berlingo. Ik was met vriendinnetje Sabine onderweg naar een repetitie weekend van een studenten orkest. In mijn berlingo. Het was winter, en alle pekel op de weg maakte mijn ruit schmutzig, zoals de Duitsers zouden zeggen. En wat doe je dan? Ruiten sproeien, en hopen dat je ruitenwissers op dit moment net niet zo versleten zijn dat ze de ruitenvloeistof en pekelbrij tot één dikke schmutzige laag ellende op je voorruit vermengen. Dus nieuwe en extra ruitenvloeistof gehaald bij een pompstation, en omdat ik nog wat andere zaken moest, zou Sabine de vloeistof wel even in het daartoe bestemde reservoir gooien.
Ik was rap klaar en zag Sabine nogal oncharmant voorover gebogen staan over mijn motor, en tussen haar benen zag ik een enorme straal vloeistof zomaar op de grond stromen. Zag er nogal awkward uit, en toen ik poolshoogte kwam nemen, zag ik dat de vloeistof niet alleen door de vanuit de fabriek geconstrueerde opening van die jerrycan kwam, maar ook door een flinke scheur ergens halverwege die jerrycan. Je zult het maar hebben.






zaterdag 7 september 2019

Slechte timing en klunzigheid.

Er zijn mensen die niezen heel bescheiden. Van die enorme kerels die dan zo'n heel hoog dames-niesje laten horen. Hilarisch gewoon. 
Er zijn mensen die niezen groots en meeslepend. Dat de hersenen je voorbij vliegen. En longen ook. Dat idee. 
Zelf weet ik nooit zo goed tot welke categorie ik hoor. Ik kan behoorlijk door bulderen als het moet (of kan) maar even zo goed ben ik vaak wel in staat om het allemaal wat meer naar het beschaafde te trekken. 
En er zijn mensen die hun niezen echt op geen enkele wijze fatsoenlijk kunnen timen. Die niezen maar raak.
Daar hoor ik zeker toe. Als het moet dan moet het, en dan ga ik het zeker niet inhouden, want ik ben bang dat als ik dat doe, dat ik dan ergens mijn ogen weg voel stuiteren of zo iets geks.

Hoe dan ook: dat timen van mij kan (objectief gezien) beter. Ik had al eens een niesbui tijdens een toespraak van een hoge militair, en ook vandaag ging het even niet heel charmant.
Er is een plek op Schiphol waar de passagiers van ver moeten komen. Van boven aan de overkant van de weg, via een brug en een trap naar mijn kant van (en op) de weg.
Ik heb dan contact met de stewardess via een intercom die via 2 kanten open staat. Kunnen we nog een beetje klessebessen. Vaak gezellig.
Mijn bus was vol, en meestal moet ik dan nog een minuutje wachten tot de stewardess haar Q krijgt om mij af te sturen, en die dan weer (vaak met zoetgevooisde stem) weer aan mij door-Q-t.
Dan klinkt het:"Meneer chauffeur, u mag gaan, en ik wil graag de volgende bus".
Mijn standaard reactie is dan iets in de trant van dat ik hem wakker zal maken. Of zo. Even een gebbetje tussendoor.
Dus ook nu hoorde ik de zangerige stem van het vlieg-meisje, die mij naar de praatpaal lokte, en met dat ik voor die paal stond, kreeg ik enorme kriebel in mijn neus, en mijn "Jaahaaaa??" werd op zeer lompe manier gecombineerd met de (en ik overdrijf niet) meest explosieve nies die ik ooit geproduceerd heb. Zó hard kriebelde het. De stilte uit die praatpaal was dusdanig pijnlijk dat ik dacht dat ik die intercom op had geblazen, maar toen klonk het, nogal (terecht) verontwaardigd:"Auw". Oeps. Ze stond blijkbaar (te) dichtbij het speakertje van de intercom.
Ik probeerde me er nog uit te bluffen door te zeggen:" Better in, then out, I always say, hu Fiona?", maar de stewardess kende Shrek 2 denk ik niet zo goed.
Ook de blikken die ik van de passagiers bij de achterdeur van mijn bus kreeg, gaven blijk van enige walging en verbijstering.
Hoewel ik vind dat passagiers hier echt geen klagen over hebben. Want ik heb wel eens dusdanig verkouden passagiers gehad, dat ik had gewenst dat mijn voorruit niet alleen aan de buitenkant ruitenwissers had.

Ik ben los van al mijn andere minder positieve karaktertrekjes ook een heel klein beetje naïef.
Onze nieuwe keuken had een mankement. Namelijk aan de oven. Dat kan gebeuren, valt in de garantietijd, dus hoppa.
De eerste monteur die kwam, zag, maar overwon helaas niet. Er moest een nieuw onderdeel besteld worden. Oke, prima man, ga je goddelijke gang.
Alleen.... dat onderdeel was niet heel snel leverbaar. Geen nood, dan leveren we toch gewoon een heel nieuwe oven? Oke, best.
Die jongens kwamen met een complete vrachtwagen de straat in, waarop ik nogal onnozel vroeg wanneer de installateur zou komen. Ik ging er vanuit dat die jongens niet die vrachtwagen zo maar op de weg zouden laten staan.
Maar wel hoor. Dat hadden ze binnen 10 minuten voor elkaar, zo beloofden ze.
Prima. En intern gniffelde ik, want dat zou ze nooit lukken, als ik mij het hele installatie-avontuur nog goed voor de geest haalde. Ons, lukte het niet. Die keuken zo snel inbouwen.
Maar ook hier: het was inderdaad een kwestie van 10 minuten en de oven was eruit en erin.
Toen kreeg ik de vraag of een van de heren even naar het toilet mocht. En in een vlaag van ongepaste grappigheid zei ik:"Natuurlijk niet, wat is dat nu voor zotte vraag?"
Waarop de man me nogal vermoeid aankeek, en zei dat hij dan wel tegen een boom ging.
Dus ik haastte me te zeggen dat hij uiteraard naar het toilet mocht, en dat ik het oprecht een rare vraag vind.
Maar blijkt dus dat die service monteurs dit regelmatig meemaken. Dat ze niet van het toilet gebruik mogen maken, bij mensen waar ze service verlenen. Ik vind daar wat van. Als die jongens heel de dag op weg zijn om bij mensen apparaten te leveren, installeren of vervangen, is het minste wat je kan doen, die gozers een kop koffie aanbieden en van het toilet gebruik laten maken indien nodig.

Ik kan ook best wel een beetje een kluns zijn. In theorie, maar ook in de praktijk.
Dat zit zo:
Ik ben, geheel in tegenstelling tot mijn beroep, totaal niet bezig, of ooit zelfs maar bezig geweest met audio. Het boeit me niet. Gewoon een beetje getetter uit mijn radiootje, en ik vind het al snel gezegend.
Hoe dan ook: ik was in de gelukkige omstandigheid dat ik nieuwe speakers kon kopen voor mijn auto, voor bizar weinig geld. Ik weet dat Harman Kardon (JBL) echt wel mooie spulletjes maakt, en ik struikelde letterlijk over een aanbieding van een paar 10 tjes voor een nieuwe set.
En laat ik nu toevallig al een poosje vinden dat mijn huidige speakers niet om over naar huis te schrijven. (En nogmaals: dan moet het serieus bagger zijn, voor me dat opvalt, of dat ik me eraan zou storen, for that matter).
Dus ik helemaal blij en trots die speakers meegenomen, om thuis eens even fijn te gaan prutsen.
Hakketee, oude speakers los, stekker afknippen, en dan tot de conclusie komen dat ik niet beschik over verloopstekkers voor aan de originele draden. Dat was stommiteit 1. De gebruiksaanwijzing maar half lezen.
Maar ik ben niet voor 1 gat te vangen, en dus draaide ik de draadjes op, en priegelde ze één voor één in hun pinnetje. Dat leverde een daverende stilte op uit de linkerdeur.
Draadjes omdraaien, leverde geen opwekkende uitkomst op. En verrek als het niet waar is, ik kon de oude speaker niet meer terugplaatsen omdat ik die stekker had afgeknipt.
Tot iemand me de gouden tip gaf om de oude speaker even in een andere deur te plaatsen. Want daarmee zou ik in elk geval een draadbreuk kunnen uitsluiten.
Oude speaker in de rechterdeur gefriemeld en gelijk al gehoorbeschadiging, want die was dus niet stuk...
Wat er wel stuk is: de draad naar de speaker in mijn linkerdeur.
Dat is jammer. En enigszins beschamend ook dat ik daar nu pas achter kom. Blijkbaar ben ik dus, zelfs met getrainde oren niet in staat om op te merken dat één speaker gewoon volledig uitgevallen is. Ik ga er maandag achter komen of dit euvel te maken heeft met het vervangen van mijn interieur. Of dat na 213.000 kilometer en 15 jaar die draden gewoon overleden zijn. Het verklaart wel waarom ik mijn radio steeds harder zet. Het geluid komt alleen van rechts. En nu weet ik ook waarom Ilse aan haar rechterkant steeds dover wordt, die speaker is continu aan het daveren.







zaterdag 31 augustus 2019

Over flexibiliteit gesproken.

Een goede vriend zei me eens, nog niet zo heel lang geleden,:" Marnix, jij bent zo flexibel als een eikenhouten deur. Dat vind ik ook zo mooi aan je".
Oke... Dank voor dit wat dubieuze compliment, denk ik.
Ik moet toegeven: hij heeft ergens wel gelijk. Als ik vind dat ik in mijn recht sta, en dat recht wordt aangetast, of grenzen worden bij mij overschreden, dan gaan mijn hakken heel erg diep in het zand, mijn kont gaat tegen de krib, en meer van zulks. Daar waar ik mij toch wel een beetje laat voorstaan op mijn flexibiliteit, is dat het eerste dat het onderspit delft als ik voor mezelf moet opkomen.
Het zou dus eerlijker zijn om te stellen dat ik onbehoorlijk flexibel ben, maar dat als de grens bereikt is, er in mij geen greintje elasticiteit meer te vinden is.

En als ik vermoeid thuiskom van een lange werkdag vol bijzondere affaires. Dan is mijn flexibiliteit ook niet helemaal meer wat het zou kunnen zijn.
Zoals net, toen we Jente naar bed brachten. Ik had madammekes tanden gepoetst, en haar pyamaatje aan getrokken. En Ilse tilde ons wurm eventjes op voor een knuffel. In die beweging gaf ze me met haar elleboog een fikse dreun op mijn kop. Vraag me niet waarom en hoe, maar ik was eventjes niet flexibel genoeg, en ik voelde niet alleen die elleboog tegen mijn schedel aan hengsten, het directe gevolg was dat mijn tanden ook al onzacht met elkaar in aanraking kwamen. Normaliter zou ik, net als u, in de lach schieten maar nogmaals: het was een lange, avontuurlijke dag, dus ik was even minder meegaand dan andere dagen.
En het was een avontuurlijke dag. Dat begon er mee dat het uitzonderlijk druk was vanochtend. Ik heb weinig momenten rust gehad, behalve toen ik smeekte om een Whiskey-Cola. Dat werd met gegniffel aanvaard. Dat had moeten zijn Whiskey-Charley, en dat betekent dat je even een sanitaire stop moet maken.
Waar de blaas van vol is, zullen we maar zeggen...

Ik ben bijzonder gezagsgetrouw. Ik leef over het algemeen de letter van de (mij bekende) wetten na. Daarom krijg ik ook alleen maar verkeersboetes, en dan hoofdzakelijk snelheidsboetes. En niet eens heel erge boetes. Dus zie: ik ben heus flexibel.
Waar bij mij dan wel de hakken van in het zand gaan: Er is een dame regelmatig op radio en tv. Die mag bij Q-Music kakelen en bij RTL Boulevard op tv reutelen. Laten we haar voor het gemak maar gewoon even Marieke Elsinga noemen.
Zij zat heel casual en nonchalant, bijna trots te kakelen op de radio dat ze recent nog wat gestolen had. Jawel: een bierglas. Ik ging er vanuit dat er nog wel iets zou volgen dat het een grap was. Ten slotte, ben je radio DJ, en dus moet je volgens mij niet casual en nonchalant trots gaan lopen roeptoeteren dat je een bierglas hebt gejat. Maar er volgde niet dat het een grap was. Er volgde wel een heel omstandige uitleg over waarom ze moest jatten. Het was warm in Baskenland. Het biertje smaakte goed, en het glas was heel bijzonder. Dus vond ze het een goed idee om samen met haar vriendin weg te lopen, met dat glas.
Nu weet ik toevallig dat haar kompaan Mattie Valk, heel erg veel verdient bij Q-Music, en schat ik in dat mevrouwtje Elsinga ook met een redelijk (boven?) modaal salaris naar huis gaat. En als het al niet bovenmodaal is, vult ze dat aan met meer kansloos geblaat bij RTL. Dat ze dan het lef heeft om een bierglas van een hardwerkende ondernemer te jatten, is simpelweg walgelijk. Kansloos reutelen kan deze juffrouw wel, dus het had voor haar geen enkel probleem moeten zijn om dat bierglas voor een beetje fooi te kopen.
Maar om dan met haar salaris te gaan jatten? En er dan quasi trots over te pochen op de radio? Dan heb je volgens mij alle afslagen van fatsoen gemist. Stel je voor, ik zou haar auto jatten. Dan zou de wereld te klein zijn voor teefje Elsinga. Past dan wel weer goed bij Mattie(naaier) Valk die zijn vorige kompaan Wietze de Jager op een onfrisse, wansmakelijke manier weg wist te werken bij Q.
Ik ben daarin zo flexibel als de eerder genoemde eikenhouten deur, dus exit Q-Music in de ochtend. Op naar Slam.

Toch ben ik best flexibel.
De parkeerplekken op Schiphol voor de medewerkers zijn niet bijzonder breed. In tegendeel. Dan heb je 3 soorten mensen.
1) De soort die zijn auto midden in zo'n vak zet. No harm done.
2) De soort die met een monsterlijk grote wagen komen, die gewoon niet in zo'n vak past.
3) De soort die zijn auto gewoon tegen of over de lijn aanzet, en het aan een ander overlaat om zijn of haar auto ernaast te krijgen. Of niet. Of maar moet zien hoe hij/zij überhaupt in zijn auto komt.

Vandaag had ik de pech dat zowel links als rechts soort nummer 3 was komen te staan. Uiteraard controleer ik dan eerst of ik schade heb opgelopen van dit soort minder sociaal acceptabele wezens, want in dat geval maak ik foto's. (Tot op heden is me dit, met meer geluk dan wijsheid bespaard gebleven).
Ik was eigenlijk al moe. En dus begon ik blijk te geven van weinig flexibiliteit. Vooral verbaal. Want om nu tegen een auto te trappen, gaat me dan toch wat ver, zeker in die hitte. Maar een paar forse krachttermen aan de diverse adressen van onverlaten, vond ik wel kunnen.
Maar alsof de bliksem insloeg, kreeg ik een waanzinnig idee: mijn achterklep kan open. Jawel... Die was gerepareerd, en daar heb ik toch wel heel de vakantie veel gemak van gehad.
Dus ik, met mijn volronde, romige lichaam via mijn achterklep naar binnen. De banken los, over de bank heen gekropen en achter mijn stuur weten te komen.
Ik was wel echt godsonmogelijk blij met de privacy shades aan de achterruiten, want ik schaam me wel heel diep voor de potsierlijkheid waarmee mijn geklauter gepaard moet zijn gegaan, maar mooi dat ik zonder mijn deuren te kunnen gebruiken, én zonder ellende te veroorzaken aan mijn auto, achter mijn stuur wist te geraken. Hatseee hoezo niet flexibel? Dat ik het laatste restje vocht verloor aan nodeloze zweterij, is volslagen bijzaak. Ik zou het als aap helemaal niet gek doen.

Dit geschreven hebbende begint mijn weekend, zij het slechts voor 1 dag, want ik was zo flexibel dat ik best een commando-overdracht kon doen voor de allerhoogste generaal van de KMar, en dat op een doordeweekse maandag. Zie, het valt eigenlijk best mee met mij.
Ik wens de rest van de mensheid een prettig weekend toe. 





zaterdag 24 augustus 2019

Een goed idee, en een machteloze ridder.

In de categorie 'goed idee, doen we helemaal niks mee', het volgende.
Zoals wellicht bekend, ik ben een bescheiden verzamelaar van miniaturen. Uiteraard van het illustere merk dat ik niet hoef te noemen. (Overigens ken ik leden van mijn gezin die zouden vinden dat mijn kwalificatie 'bescheiden' zeer ten onrechte is, zij zou het kwalificeren als 'intens verwoed').
En inmiddels zijn er dus 2 vitrines toch best behoorlijk vol gestroomd met prachtige, bijzondere, zeldzame modelletjes. Dat betekent dus niet dat mijn verzamelen stopt. In tegendeel zelfs: er komt steeds meer bij. En steeds vaker kom ik tot de conclusie dat ik een vitrinekast erbij moet zien te krijgen.
Mijn eerste idee was (en dat is dus het idee dat best goed is, maar waar we dus uiteindelijk niks mee doen) om mijn grote aquariumbak (die leeg is, omdat de zwemmende/drijvende/onder water kruipende have is onder gebracht bij mensen die wél in staat zijn tot het deugdelijk onderhouden van een dergelijk veeleisende hobby) om te bouwen tot parkeergarage-diorama. Dit had als voordeel dat de modelletjes stofvrij getoond kunnen worden, en ik dus niet met een zacht stoffertje elk modelletje apart moet ontstoffen, bang voor beschadigingen.
Dus begon ik precies verkeerd om: ik begon te bedenken wat ik allemaal nodig zou hebben om van een lege aquariumbak een parkeergarage te maken. Cardboard, hout, ledstrips, verf. Een zaag, een paar kwasten en eindeloos geduld.
Je zou zeggen dat het op dat laatste zou stranden, want voorzien van eindeloos geduld, ben ik niet.
Toen ik eenmaal in mijn hoofd had hoe het worden zou, vroeg ik mijn betere helft om input, want er waren toch wel wat technische zaken die ik even wilde bespreken.
Toen we daarover uit "gespard" waren, verkondigde ik blij en optimistisch dat die dan mooi zou kunnen prijken op de kast, op de plek waar het aquarium eerder al stond.
Ilses vriendelijke, meedenk-gezicht, betrok ogenblikkelijk.
Met een voorzichtig glimlachje en een vragend "niet, dan?" probeerde ik haar nog blij te maken met deze voorgenomen nieuwe aanwinst, maar zag vrij duidelijk dat ze dat zo niet echt voor zich zag.
Uiteindelijk stapte ik de tuin in voor een saffie, en bekeek het lijdende ombouw-voorwerp, en kwam al gelijk tot de conclusie dat ik op zich wel goed had geredeneerd, maar dat dat aquarium toch écht veel te klein was voor de schaal waarin ik wenste te gaan bouwen. Detail....
Zat ik daar even met mijn mond vol tanden (en een sigaret).
Heel lang duurde de beteutering niet.
Wij hebben namelijk in onze woonkamer, onder de trap een trappenkast. Een trappenkast waarin we alle zooi bewaren die we wel vaak nodig hebben, maar niet noodzakelijkerwijs in het zicht willen hebben liggen.
Nu ligt die zooi vaak wel in het zicht omdat die kast wordt afgesloten met een soortement van harmonica-deur, die er door de vorige bewoner op nogal onsympathieke manier in is gerost. En daar nog steeds de sporen van draagt, en dienovereenkomstig vaak net niet goed of zelfs maar mooi sluit.
Iets ter overdenking.
Als een bliksem sloeg het idee in: ik ros op dezelfde onsympathieke manier dat lelleke gedrocht van een deur het huis uit, en maak zelf een deur. Maar dan een deur met planken en een mooie acrylplaat ervoor. Zodat het een soort van draaiende vitrine wordt.
Dus dat wordt een keer een maat nemen, een mdf of triplex plaat op maat laten zagen, en veel, veeeeel zagen en pielen.
Ook dit idee ziet Ilse een beetje met lede ogen aan. Ze sprak al de angst uit dat we straks alsnog in een huis wonen dat meer op een automuseum lijkt dan op een huis.
Maar ik blijf proberen te overtuigen dat het heus mooi is allemaal.
Als ze maar wil....

Misplaatste riddelijkheid.

Ik moest laatst een vlucht naar een Afrikaans land rijden. Die vluchten zitten altijd goed vol, en vrij vaak met goedgemutste mensen.
Mijn bus raakte al aardig vol, en op een gegeven moment kwam er een vrolijk vriendelijk gezin naar beneden. Helaas met een uitgevouwen kinderwagen. Dat is jammer, dat moeten de stewardessen bij het boarden eigenlijk al tegenhouden, maar niet iedereen is even goed in zijn/haar werk. Dus moest ik het maar opknappen, samen met de stewardess die beneden stond om de boel in goede banen te leiden.
Die mensen naderden de achterdeur van de bus, en ik was net op tijd om ze te onderscheppen. Ik legde op mijn vriendelijkst uit wat de bedoeling was, en waarom. Die mensen reageerden daar goed en vriendelijk op, maar voor ze tot ontmanteling over konden gaan, sprong er een jonge kerel uit, die begon nogal geïrriteerd die kinderwagen naar binnen te hijsen.
Ik zei hem daarop dat dat niet de bedoeling was, maar voelde me niet geroepen om uitleg te geven. Het was ten slotte niet zijn zaak.
Mopper de mopper stapte hij terug, om (toen ik me omdraaide), toch nog snel die verrekte kar de bus in te hijsen.
Dat was het sein voor mijn irritatie-level om te stijgen, dus nogmaals met iets (veel) minder vriendelijkheid gezegd dat hij in moest stappen, en zich er niet mee moest bemoeien. Ik had duidelijk gemaakt wat de regels zijn, en daarmee basta.
Daarop volgde een scheldkannonade (in het Engels) die ik verder maar niet echt herhalen. Ik heb deze misplaatste ridder fijntjes gemeld dat hij een millimeter verwijderd was van het missen van zijn vlucht, en toen trok hij zich terug in de bus.
Dat je als Amerikaan (zo klonk hij in elk geval) vindt dat de wereld van jou is, is één ding. Het feit dat hij met een ontkenning van dat beeld erg slecht om kon gaan, vond ik dan wel weer komisch. Een beetje dat verhaal van Trump, die niet op staatsbezoek in Denemarken wil, omdat ze hem Groenland niet willen verpatsen.

En zo komt er langzaam aan een einde aan de veel te korte vakantie. Maandag gaat ons wurm weer naar school. Ze kan niet wachten. Wij ook niet.

Dit geschreven hebbende, wens ik u allen een fijn weekend.





donderdag 15 augustus 2019

Frankrijk, je was geweldig

Ken je dat? Je pakt de laatste spullen voor de vakantie, en tijdens dat pakken, trek je de slang van je apneu apparaat stuk.
KUT!
Snel even met vivisol gebeld, en gelukkig; op weg naar Frankrijk konden we in Tilburg nog even langsrazen om een nieuw apparaat te halen dat op mij werd ingesteld.
Dat ging vrij rap allemaal. Fijn, zulke service.
Het ging zó rap, dat we ook nog even bij het plaatselijke ziekenhuis langs konden, om daar bij de apotheek nog even wat anti-wagenziekte-zaken te halen voor ons kleine madammeke.
Dat ging zó rap, dat we een klein doch essentieel onderdeel van mijn apparaat vergaten. En daar kwam ik dus pas in Frankrijk achter.
K U T.
Bellen met vivisol Nederland leverde nu niks meer op dan dat ze het zouden kunnen nasturen. En dan zou het pas arriveren als ik al lang en breed weer in Nederland terug zou zijn.
Ilse liet zich minder kennen dan ik, en googlede vivisol Frankrijk, en kwam er zo achter dat er een servicepunt op nog geen 10 minuten van ons hotel zat.
Wij daar op de bonnefooi heen, probleem in het Frans, Engels, Hands en Voets uitgelegd. Die mannen keken niet op of om, stapten in een auto en gingen voor mij een compleet maskerset halen. Kreeg ik zomaar mee. Ons kadootje voor Nederland, zeiden ze letterlijk. Nu vind ik vivisol verder een prima bedrijf, maar vivisol Frankrijk deed mij producten ter waarde van 200 euro kado. Wow. Ik heb nog nooit zo lekker geslapen.

Ken je dat?
Je bent lekker op vakantie in Frankrijk, en wil mooie oude kerkjes, kastelen en andere bezienswaardigheden bekijken. Met een overdreven energiek kind als Jente geen sinecure, maar omdat zij lekker lag te knorren in de auto, sprong ik in het dorpje even uit de auto om een kerk/kasteel/de mairie te bezichtigen.
Ik vond het er opvallend druk, maar vrolijk fluitend wandelde ik het terrein op, en nam een kijkje in het kapelletje waar stemmige muziek klonk. Leuk, dacht ik nog.
Drie passen verder zag ik een heleboel mensen.
Op het aanpalende kerkhof.
In zeer stemmige kleding.
Mijn vrolijk gefluit, keerde ogenblikkelijk terug mijn strot in.
Loop ik daar gewoon tussen een begrafenis in vrolijk te flierefluiten. Schielijk trok ik me terug, frommelde mijn nog brandende peuk in mijn broekzak (welke deel was van een zeker weten niet stemmige korte broek) en ik sloop terug naar de auto, om onder het genot van knerpend grind zo zachtjes mogelijk weg te rijden. (Met een sportuitlaat ook al geen succes, kan ik vertellen). De dorpelingen van Liginiac zullen die Nederlandse toeristen inmiddels wel zat zijn.

Ken je dat?
Is je vrouw net voor de vakantie van het gips af, en kan dus min of meer vrijelijk mee op vakantie (volgend jaar neem ik 2 dwangbuizen mee, want de gevaren waar mijn vrouwen zich mee inlaten zijn voor mijn gemoedstoestand niet best, getuige het feit dat er bijna drie grote flessen pastis doorheen gegaan zijn. Ilse maar denken dat het gezellige afzakkertjes waren, voor mij was het brood nodig om tot rust te komen na alle gevaarlijke acties van mijn meiden, waar mijn adrenalinepeil onverantwoordelijk hoog van werd). Krijgt ze het voor elkaar om op zondagochtend toch voor iets heel anders een huisarts nodig te hebben.
Dat is in Nederland al bijna iets om de doodstraf voor te krijgen van de zorgverzekeraar, in Frankrijk leek het me volstrekt onmogelijk.
De campingbazin echter belde heel casual een huisarts op, die ook zomaar heel casual, op zondagochtend even langskwam.
Ik had een t-shirt aan met de tekst "I'm not a morning person". En waarschijnlijk leverde ons dat een rekening op van maar liefst 35 euro. Ook dat is een bedrag waar we in Nederland alleen maar van kunnen dromen.

We hebben een geweldige vakantie gehad. Jente had een heus vakantievriendinnetje, waarmee ze als een soort van Bonny & Clyde over de camping trok om kattenkwaad uit te halen, mensen vertederen, om fruit en snoep bedelen (alsof ze van ons niet meer dan genoeg fruit en snoep kreeg) en allemaal kattenkwaad uit te halen.
We hebben prachtige dingen gezien, waanzinnige vergezichten over de dammen van de Dordogne. En omdat Jente het naar haar zin had, hadden wij het ook regelmatig erg makkelijk. Dat kazige gezegde klopt in elk geval wel.
De camping zelf was best goed te doen. Hoewel ze zich adverteerden als een "sportieve camping". Dat klopte op zich ook wel. Ik zag continu mamils (middle aged men in lycra) op hun sportfietsje stappen om moeder de vrouw met het kroost achter te laten en eens even lekker een paar uur in de bergen het leven van de locals zuur te maken. Tijdens een van de afwasbeurten stond ik met mijn dikke pens tussen twee magere pannenlatten die aan het opscheppen waren over hun tijden van de Rotterdamse marathon, en gedurende een aantal heel lange en toch wat awkward dagen was ik de enige die met een peuk in mijn mondhoek op mijn slippertjes naar het toiletgebouw banjerde. 
Mijn enige sport was om te ontdekken wat precies de verhouding is tussen Pastis en water om het lekker en toch niet te slap te maken.
De toiletten op deze camping waren schoon. Verdacht schoon. De eerste week had ik het beklemmende gevoel dat ik de enige was die er regelmatig kakte. Zonder geintjes, die toiletten waren zó schoon dat je er bij wijze van spreken uit had kunnen drinken.
Jammer alleen dat het licht aanging op een sensor, buiten het hokje. En als je dan te lang zat te kakken, ging het licht uit, maar niet meer aan, omdat de sensor dus buiten dat hokje hangt.

Mijn auto zat voor de afgelopen twee weken vol. Zo vol, dat ik een deel van de achterbank al thuis liet, en ook maar een schoonmoederkoffer voor op het dak kocht. En nog was de auto propvol.
Op zich liet de auto niet kennen. Alle 4000 kilometers waren een genot. Hoewel: op het laatst vond ze het nodig om weer te strooien met een specifiek kwaaltje: de airco moest eraan geloven. Links bloedheet (lekker, in warm Frankrijk) rechts ijskoud. (Zeker lekker in warm Frankrijk). Ach ja... Dat soort excentriciteit past mij dan ook wel weer.
Maar goed. Een volle auto, die rijdt ook alsof die vol is, en na deze keer heb ik besloten dat mijn auto niet meer zo vol geladen wordt. Er komt een klein aanhangertje. Waarop ik dan de schoonmoederkoffer monteer. Zodat ik gewoon een lekker rijdende auto heb. Want ik rij liever met een aanhanger dan met een afgeladen auto. 
De terugreis deden we in 1 keer. Dat wil zeggen, een keer of 6. Uiteindelijk dus ruim 22 uur wakker geweest, waarvan ik er 11 achter het stuur zat.
En toen we dus rond 0430 thuis kwamen, kon ik het instructieboekje van het vakantiealarm van de politie niet vinden. Maar echt. Gaar als een doorgekookte pieper, nog maar 1 ding willen: naar bed.
En dat bed, daar stond dus dat alarm op. Sakker.

Er zijn mensen die roepen dan het volgende: "Frankrijk, je was geweldig". Of:"Frankrijk, wat was je mooi".
Persoonlijk vind ik dat wat klef. Dat zijn uitspraken die je doet tegen een persoon. Niet tegen een land. Dat praat niet terug. En ik mocht dus van Ilse deze titel ook niet gebruiken, op straffe van iets dat ze nog moet bedenken. Maar dat zie ik dan wel weer....

Dit geschreven hebbende wens ik u alvast een fijn weekend.

zondag 28 juli 2019

Het nieuws is bizar zat.

 Uit het nieuws.

Klik en lach

Als ik zoiets lees, dan beginnen mijn lachspieren en -zenuwen spontaan te steigeren. De volslagen absurditeit van zo'n meninkje, daar kan ik mij onbedaarlijk vrolijk om maken.
Daar schuilt overigens ook een intens treurig feit achter: deze paap mag zijn verhaal doen voor een klasje vol basisschoolleerlingen, en alleen al daarom zouden dit soort halfprimaten hun mond dichtgenaaid moeten krijgen met roestig ijzerdraad.
Even los van de kolderieke parallellen die ik zie (homo's moeten volgens dit soort haatbaarden hun leven lang alleen zijn, maahaar dit soort papen schijnt zelf ook nooit te mogen trouwen, want ze moeten celibatair zijn. En daarbij het feit dat juist dit soort griezels het misbruiken van jonge kinderen tot een walgelijke kunst verheven heeft, om al maar eens wat te noemen) blijven er voor mij als kritische lezer toch wel wat vragen overeind die helaas in dit artikel niet genoemd worden.
Deze geloofsgestoorde meent namelijk dat homo's "ontstaan" doordat hun moeder tijdens de zwangerschap plezier had aan seks via de achterdeur. Dus als de aanstaande moeder keihard verkracht wordt, is er niks aan de hand?
En ik mis de vader. Want de "schuld" wordt wel lekker makkelijk bij mams gelegd, maar 'it takes two, to tango'. Deze haatgedachte volgend, is paps natuurlijk net zo schuldig. Als hij weet dat zijn zwangere mokkeltje geniet van een feestje bij de artiesteningang, én dit toch doet tijdens de zwangerschap, wetende dat hij er op die manier bijdraagt dat er een nieuwe homo komt, is paps net zo schuldig. Toch? Of moet dat dan maar weer doodgezwegen worden...
Vragen. Zoveel vragen.

Wat mij net zo misselijk maakt, is dat er een gozer wil flyeren tijdens de gay-pride. En dat namens het kinderbevrijdingsfront. Dat is een clubje (of eenling, ik kan niks vinden over dit "front" online) van pedofielen die vinden dat zij thuis horen bij gay-pride. Zij vinden dit omdat zij vinden dat pedofilie een geaardheid is die miskend en vertrapt is.
Ik moet zeggen dat de brutaliteit ervan hemeltergend is (een nogal boude woordspeling, gezien mijn vorige onderwerp, maar soit).
En alle begrip voor de organisatie en deelnemers die op geen enkele manier geassocieerd wil worden met een groep van (potentiele) kindermisbruikers. Groot gelijk hebben ze.
Aan de andere kant: moet je dit griezelige clubje helemaal weren uit het straatbeeld?
Persoonlijk zou ik zeggen: nee. En waarom: ik heb liever dat ik weet dat de overbuurman (bij wijze van spreken, want mijn overbuurman is absoluut een brave burger ) een pedofiel is. Dan kan ik hem namelijk in de gaten houden. Als een havik. En dan is het toch makkelijker om leed te voorkomen.
Als ik het niet weet, kan ik achteraf de dader alleen nog onherstelbaar leed en ondraaglijke pijn toebrengen, maar dan is de ellende voor mijn dochter reeds geschied. Dat wil ik niet. Dus volgens mij kun je dit soort lieden maar beter wat meer in de openbaarheid brengen, zodat je er meer "zicht" op hebt. En ze dus beter in de gaten kan houden.
Ik realiseer me net dat ik de naamgeving van dit groepje ongelooflijk walgelijk vind. Kinderbevrijdingsfront. Het is mij wat te likkebaardend allemaal. Alsof kinderen bevrijd zouden moeten worden uit de klauwen van hun ouders, om er vervolgens dingen mee te doen waar ik me geen voorstelling van kan en wil maken.

Omdat wij ons huis in eigen bezit hebben, komt daar ook het een en ander aan onderhoud bij kijken.
Nee, het is niet zo dat wij beiden ineens groene vingers hebben gekregen, de tuin blijft een jungle. Zozeer dat het soms lastig is om tussen het struweel de toch niet bepaald kleine trampoline van Jente nog te ontwaren.
Ik vond al jaren dat we in de zomer de kozijnen eens moesten schilderen. De verf was wel erg afgebladderd. Vervaald en op.
Op sommige plaatsen zag je gewoon het hout erdoor piepen, zeg maar.
Dus via de plaatselijke tam-tam een schilder in de arm genomen. Die kwam kijken, zag, en overwon.
Dat wil zeggen: de man liet zijn vakkundige oog over onze kozijnen gaan, wees een paar dingen aan die ook daadwerkelijk en helaas vervangen moeten worden, en maakte een prijs.
Goed zo, gaan we mee akkoord.
Een nadeel: hij zou pas ergens september of oktober kunnen beginnen.
Jammer.
In de afgelopen week, kregen we ineens een telefoontje: hij kon vrijdag al.
Prima, zeiden wij. Ons verwonderd afvragend of de man misschien geen gevoel in zijn lijf had. Want de temperaturen waren de afgelopen week best om over naar huis te schrijven. Best wel warm. Ongelooflijk warm. En in die brandende zon en met die hoge temperaturen, zou deze man wel even komen schuren en kwasten.
En dat deed hij. De held. Ik loop puffend als een stoomtrein (en zombie) over het platform van Schiphol, het zweet komt uit en op plekken waar ik het eigenlijk liever niet heb, maar hij staat effe in de brandende zon daadwerkelijk fysiek zwaar werk te doen. Het is nog verre van af, maar onze voordeur ziet er inmiddels uit alsof die nieuw is. Zo mooi.
Dus als dat af is....

Ik moet dus nog een dagje werken, en dan mogen wij afzakken naar het land van zon, kaas, wijn, foie gras, ricard en mooie landschappen. Naar het land van bouwers van allemachtig mooie auto's.
Ik ga onverantwoordelijk hard genieten van een poosje niks anders dan mijn vrouw, mijn dochter en totale luiheid bij een tent.
Ilse is weer min of meer mobiel, en de politie is ingeseind. Nee, niet de Franse politie omdat ik verwacht dat Ilse of Jente ter plaatse criminele activiteiten gaan ontplooien (de enige activiteiten die mogelijk als crimineel aan te merken zouden zijn, is de fysieke onhandigheid die tot grote schade en schande zouden kunnen leiden, maar daarvoor zijn we verzekerd), maar de Nederlandse. wij halen namelijk een apparaat in huis dat bij onraad direct de politie alarmeert, waardoor de pakkans vergroot wordt. En dat geeft een veilig gevoel. Fijn dat de "popo" dit doen kan.
Het leuke is dus dat ik afgelopen week een kort gesprekje had met de recruiter van mijn uitzendbureau. Ik heb over het algemeen een pesthekel aan uitzendbureaus, maar deze doet het goed. Vooral ook omdat mijn recruiter mij wist te vertellen dat men zeer tevreden is over mijn werk. Das mooi, ik ging er al bijna vanuit dat ik opslag zou krijgen, maar zover reikte de tevredenheid helaas niet. Wél willen ze gaan kijken of er in de toekomst meer voor en met mij te doen is. En daar word ik dan wel weer blij van.

Dit geschreven hebbende, wens ik u allen een fijn weekend.



dinsdag 23 juli 2019

Noodgedwongen burgerlijkheid.

Een stapje verder richting burgerlijkheid?
Sinds gisteravond zijn wij "in het bezit van" een huishoudelijke hulp.
Enerzijds is dat natuurlijk een beetje beschamend, want welk gezin kan zijn eigen kiet nu niet schoonhouden?
Anderzijds lijkt het pure decadentie om een hulp in de huishouding te hebben.
De waarheid is natuurlijk het eerste. We kunnen het niet. Dat wil zeggen: natuurlijk kunnen we onze eigen toko schoonhouden. Geen probleem. We weten beiden hoe de stofzuiger werkt, en het concept achter de dweil is ons ook niet onbekend.
De waarheid is, dat als ik thuiskom van werk, ik weinig meer te bieden heb. Ilse heeft dat ook niet, en een kleine Jente-boef maakt de bende compleet. Daar is ze vierjarige voor. Voor wat Ilse betreft: de gammele staat van haar (verder verrukkelijke) lichaam laat het niet toe. Voor wat mij betreft: een pittig seizoen waarbij ik werkweken had van 7 dagen, is nu eenmaal niet lang vol te houden.
En daar kwam de laatste tijd natuurlijk bij dat Ilse met haar voet in het gips zat, waardoor er bovenop alle andere zaken, ook nog extra zorgtaken kwamen.
Begrijp me niet, ik ben gelukkig getrouwd, met een vrouw voor wie weinig me te veel is, maar ook ik ben geen superman. Ergens is de grens gewoon bereikt. Misschien heb ik ook wel wat weinig weerstand of zo.
Dus de eerste stap was naar elkaar toe bekennen dat het is zoals het is.
Volgende stap was nog het engste. Een advertentie plaatsen.
Gezocht: hulp in de huishouding.
Daar kwamen behoorlijk wat reacties op af. Sommigen zeer kort, anderen heel uitgebreid.
Ilse en ik waren er samen redelijk rap uit: degenen met de langste reacties, willen we meer van weten.
Enerzijds nogal maf om een heus sollicitatie gesprek te houden. (We noemen het: kennismakingsgesprek 3x woordwaarde) Anderzijds: je gaat wel een vertrouwensband aan met iemand die je wekelijks in huis haalt. En als je dan toch de luxe hebt om te kiezen, dan die luxe ook maar gebruiken nietwaar?
Gisteravond kwam de mevrouw bij ons om kennis te maken, en we begonnen het gesprek eigenlijk allebei met de mond vol tanden.
Ilse vond dat ik het het beste kon doen, en dus stelde ze me voor een fait-accompli, waarop ik begon te schutteren dat ik met mijn lompheid juist de laatste zou zijn die geschikt is voor het openen en onderhouden van een kennismakingsgesprek.
Kortom: het begin van het gesprek was behoorlijk "awkward".
Maar met een paar minuten praten, ontstond er een hele gezellige, gemoedelijke sfeer en waren we eigenlijk na een kleine 20 minuten er al over uit dat deze dame goed bij ons past.
Enerzijds een opluchting dat we werk uit handen kunnen geven, en dus meer energie overhouden voor de zaken die werkelijk van belang zijn.
Anderzijds is het in elk geval voor mij best wel iets om toe te moeten geven dat ik het zelf niet kan.

Er is meer goed nieuws:
Het gips rond Ilse's voet heeft plaats gemaakt voor een steunkous, dus ze is weer zo vrij als een vogeltje.
Enerzijds is dat natuurlijk helemaal te gek. Anderzijds, heeft ze nu zoveel speelruimte (letterlijk en figuurlijk) dat ze nu weer mogelijkheid heeft om alle andere botten in haar lijf te breken.
De rolstoel hoeft dus niet mee op vakantie, maar ik zit me af te vragen of ik plaats daarvan geen ki(a)st moet meenemen om haar daar in op te slaan. Puur om te voorkomen dat ze in Frankrijk allemaal waanzinnige stunts uit gaat halen, die niet anders dan met gips kunnen eindigen.
Maar ik moet zeggen: het waren voor Ilse zware weken (en voor mij ook) en we hebben het toch maar mooi weer gecheft. 

Van de warmte hebben wij eigenlijk geen last. Dat wil zeggen: Mijn lijf heeft het idee dat het bij elke stap die ik zet, meer vocht uit moet scheiden dan ik redelijkerwijs in een uur kan drinken. Zelfs het rammen op het toetsenbord, zorgt al voor klotsende oksels, en zoiets simpels als een boterham smeren voor Jente levert een beekje op van mijn ruggengraat via mijn bilspleet naar mijn tenen.
De airco doet zijn werk aardig, maar voor de rest hebben wij gezorgd voor een verduistering waar ze in de tweede wereldoorlog nog een puntje aan zouden kunnen zuigen.
Deuren dicht, ramen dicht, verduistering in de vorm van reflecterende folie en totaal verduisterende gordijnen.
En als ik dan naar buiten ga om een peuk te roken, krijg ik een klap tussen mijn ogen van de hitte.
Verder ben ik stiekem blij dat ik de komende dagen niet op de bus hoef, ik weet namelijk dat de airco van de bussen in sommige gevallen niet helemaal optimaal werken.
En daarbij: als het 35 graden is, is het op het platform al snel gevoelsmatig nog warmer.

Nog ff en het is tijd om naar het zuiden af te reizen, en daar even een poosje niets meer te hoeven doen dan eten, rusten en met Jente spelen.
Dat hebben we hoe dan ook wel verdiend.





Vreemde zaken.

Gisteren bleek een dag van rare zaken te zijn. Hoe het mogelijk is, weet ik niet, maar mijn onvolprezen echtgenote kreeg het voor elkaar om...