Posts

Wat een knaller!

Het is nu net 0900 uur geweest, en de eerste kopjes koffie zijn veilig en wel achter mijn huig, via mijn slokdarm in mijn systeem geland.
Ik begin wakker te worden.
En met dat proces merk ik een wat vreemde grijns op mijn smoel op.
Een zeer weinig kenmerkend tevreden, opgewekt gevoel heeft zich van mij meester gemaakt, maar omdat het ondanks de koffie nog erg vroeg is, snap ik het niet zo goed. Nou ja, dat opgewekte is in elk geval iets dat niet klopt bij het tijdstip. Ik ben in de ochtend nu eenmaal minder voor consumptie geschikt.
Ergo: iets gaat hier helemaal mis, of juist helemaal goed.
Nog maar wat koffie dan. Met een peuk.
En dan ineens voel ik de uitleg van de ambivalentie in mijn ziel.

Gisteravond speelde ik een concert, dat zó ongelooflijk gaaf was, zo ongelooflijk bevredigend dat ik gewoon nu nog zit na te genieten.
Een concert met uitsluitend muziek van John Williams. Voor de niet-zo-muzikale-kenner: nee, dat is niet die onwijs irritante betweter presentator van 'Help …

Drukte.

Ik heb het bij de kapel best naar mijn zin. Mijn collega's zijn goede muzikanten, hebben het hart op de juiste plek, en bij 90% is dat hart op zijn minst van zilver.
Oke, er zitten misschien wat bronzen exemplaren tussen, en een enkele met een loden hart, maar gelukkig heb ik hoofdzakelijk te maken met de mensen met een gouden hart.
Top.
Dat hebben we nodig ook, want soms zijn de dagen van dien aard, dat de betaling in geen verhouding meer staat tot de uitgevoerde werkzaamheden.
En dan ben ik toch maar blij dat ik "opgezadeld" ben met fijne collega's die samen met mij de dag doorstaan. En aan het einde van de dag in staat zijn om toch nog een leuk concertje te spelen.
We maken grapjes met elkaar.
We plagen elkaar. Goedmoedig, en soms met een rauw randje. Of gewoon de grens over, omdat we weten dat de grens bij en tegenover elkaar best wel ver weg ligt.
Mijn zwakke punten worden door mijn collega's goedmoedig maar met vlijmscherpe precisie blootgelegd. Mijn gebre…

Mijn dochter en mijn tweede beroep

Flashback:
Ik was een jaar of 5-6, en ik kreeg mijn hoogslaper. Een blankhouten ding van ettelijke duizenden kilo's want "massief" hout.
Het duurde een halve dag om het ding in elkaar te zetten, want ik geloof niet dat mijn beide ouders gezegend waren/zijn met twee voor dat soort zaken goed functionerende handen.
Of er heel erg bij gesakkerd en gevloekt werd, kan ik me niet herinneren.
Hoe dan ook: het bed stond, en het nieuwe matras mocht erin.
Het nieuwe matras mocht erin, en het paste niet.
En toen werd er wel gesakkerd, want dat betekende dat er weer een rit naar Maastricht nodig was om de juiste maat te halen.
Dat blijkt dan een standaard maat te zijn, en omdat er 2 standaard maten zijn, is het handig om te weten welke standaard maat je hebt, anders slaap je standaard op een te klein of te groot matras, wat standaard zou zorgen voor nare nachten.
Hoe dan ook: er kwam een nieuw matras, en ik heb mijn hele jeugd op dat bed geslapen. Het was namelijk een standaard 1 pe…

Over PostNL, kamperen en Jente.

Soms zijn wij wat ongeorganiseerd. Ja, je zou het niet zeggen, maar soms gaat het niet allemaal zoals het bij normale huishoudens gaat.
Zo had ik een leuk ideetje gekregen voor een verjaardagskadootje voor mijn betere helft. Dat ideetje kreeg ik van haarzelf, maar ik ben uiteindelijk degene geweest die het idee uitwerkte, de bestelling plaatste, en tevreden achterover leunde.
Tot ik zag dat de leverdatum niet geheel in de buurt van haar verjaardag zou zijn.
Kak.
Naja. Niks aan te doen en inmiddels zijn we een caravan armer en een tent met prullaria rijker.

Afgelopen donderdag kreeg ik dan het heugelijke bericht dat het pakketje verzonden was, en dat de bezorger langs zou komen.
Joepie.
Alleen waren wij donderdag niet thuis. De track&trace volgende van PostNL, kon ik een nieuwe bezorgafspraak maken voor een moment dat het ons zou schikken. Dit à raison van 1,95 euro.
Goed, voor 1,95 (terwijl de bezorging al betaald was bij bestelling) hoefden we geen zorgen te hebben, en zou het pa…

Update.

Als ik naar mijn werk rij, ga ik in de regel eerst even naar de Albert Heijn om wat te eten te halen.
Want ten slotte is het in mijn geval linke soep om hongerig achter het stuur van een bus plaats te nemen.
Ik raak dan op een gegeven moment zó hongerig dat ik in staat ben om mijn passagiers te verslinden.
En hoezeer mijn baas ook blij met me is, aangevreten menselijke resten zullen ze beslist niet waarderen. Geeft ook zo'n troep in de bus.
Bovendien is de schoonmaker een hele hardwerkende en vriendelijke man die ik niet wil opzadelen met een trauma naar aanleiding van half-kaal gesmikkelde lichamen.
En met camera's op elke straathoek is het op Schiphol nog behoorlijk lastig om een gekannibaliseerde passagier te verstoppen, zonder dat ik gesnapt word.
Ik denk ook, nu ik er over nadenk, dat ik rauw mensenvlees helemaal niet lekker vind. En aangezien een barbecue niet echt door de beveiliging komt, wordt het opbakken van een menselijk "filet-lapje-a-la-minute", toch ee…

Het Gesprek....

Bijna iedereen kent het wel, want in vele relaties komt het voor. Of is het voorgekomen.
Het Gesprek.
Een gesprek dat kan beginnen met:"Liefje, luister eens, ik moet je wat vertellen".
En 'Liefje' voelt dan zijn of haar hart in de schoenen zinken.
Persoonlijk heb ik zo'n "Het Gesprek" met praktisch al mijn levensgezellinnen wel eens gevoerd. Of ondergaan.
Bij alle voorgaande partners zakte mijn/haar hart in de schoenen om daar de eerste weken niet meer uit te komen. Dan voer de relatie op de klippen.

Vijf jaar geleden kochten Ilse en ik een caravannetje. Om eens te proberen of het wat voor ons was.
Omdat het lekker makkelijk was voor het orkest waarmee we toen nog naar Frankrijk afzakten.
Comfort. Lekker. Etc.
De Wilk die we kochten voor erg weinig geld, had wat reparaties nodig. De remmetjes, want zonder remmen, is het een gevaarlijk, nauwelijks geleid projectiel achter je auto.
En gaandeweg moesten we steeds meer kleinere (nood)reparaties uitvoeren om…

Dat kleine zetje.

Er zijn lieden die 'de herdenking' kapen voor hun eigen, minder frisse, politieke ideetjes. Mensen die zichzelf tekort gedaan voelen, en dat middels respectloos gekrakeel op het verkeerde moment tot uiting willen brengen. Tot het dreigen met een luchtalarm aan toe.
Dan ben je wel heel erg diep gezonken.
Dat je geen respect wil tonen, is een vrijheid die ooit zwaar bevochten is. Dat je zo kinderachtig, stupide en onmenselijk wil zijn, door dat te doen tijdens een herdenking voor hen die vielen voor onze veiligheid en vrijheid, is zó ironisch dat zelfs ik er met mijn toch wel cynisch ingestelde ziel er niet meer bij kan.
Waar sta ik dan voor te spelen? Voor de domme, egocentrische en constant beledigden?

Er zijn ook lieden die alleen maar herdenken om sociaal aanvaardbaar te willen zijn. Om politiek correct te willen zijn. Voor het plaatje. "Kijk mij eens herdenken". Mensen die op zo'n Dam (of ander plein) een grafgezicht opzetten, doen alsof ze luisteren, plechti…