Posts

Hypocrisie en trots.

Ik heb een paar nare karaktertrekjes. Wie niet?
Een ervan is dat ik vaak tegen wil en dank erg goed in staat ben om de vinger op de zere plek te leggen.
Zo was er een gelouterde beroepsmusicus die zeer bewust ervoor koos om een gratis lunchconcert te spelen. (Dat is een bewuste keuze, die iedereen mag maken, om wat voor reden dan ook). Alleen voelde deze muzikante zich na afloop nogal naar, omdat ze gratis en voor niks had staan spelen. En ze maakte er dan ook een grote heisa van. En vond dat dit soort organisaties geboycot zouden moeten worden.
Dat zijn de momenten dat ik er met gestrekt been inga (ik ga overigens niet lopen schelden of dreigen of andersoortig lomp doen, ik stel wel aan de kaak wat er volgens mij misging). Want hoe hypocriet ben je, als je met al je talent en ervaring in de muziekwereld, met je volle verstand een overeenkomst aangaat voor een gratis lunchconcert, om vervolgens te gaan lopen janken dat het misbruik is, en dat dat soort dingen geboycot moeten worden?
U…

herinneringen deel weet-ik-niet-meer

In 2004 of 2005 werd ik meegevraagd op een concertreis naar Slowakije.
De eerste van een hele reeks reizen die ik met het Vu-orkest zou maken. Een hele reeks concertprogramma's en mooie locaties.
Maar vooral ook mooie herinneringen aan leuke mensen, meisjes en ontelbare liters bier en gekkigheid dat vaak op, maar net zo vaak over het randje ging.
Dit alles geregisseerd door een bestuur, en gedirigeerd door Daan Admiraal, die als geen ander wist hoe hij plezier, vriendschap en op hoog niveau muziekmaken wist te combineren.
Inmiddels ben ik al net zoveel jaar geen lid als wel lid van dit illustere orkest, maar toch "volg" ik dit orkest nog steeds een beetje. Misschien juist wel om wat ik hierboven schreef, en ook omdat ikzelf gedurende 1 seizoen mijn stempeltje op dit orkest mocht drukken als bestuurslid.

Van de zomer overleed Daan Admiraal. Daarover is al meer dan voldoende geschreven, beter dan ik het ooit zou kunnen. Iedereen die ooit onder zijn leiding heeft mogen spel…

Weer thuis.

Met vorig jaar een weekje naar Drenthe (toen nog met de kerreven), luidde ik mijn bestaan in als vakantie-gaand-huisvader.
Dat was een beetje een mager voorspel, want de camping was een niet geheel bij ons passende vakantie-fabriek, waar men het woord 'hygiëne' wel kende, maar dan hoofdzakelijk uit de boekjes, en zeker niet uit de praktijk.
Ook het volk dat op die camping stond, was maar matig aan ons besteed, maar daarvan zou ik nog kunnen toegeven dat dat geheel aan ons ligt.

Dit jaar waren we zó erg aan vakantie toe, dat we vroegtijdig in Frankrijk een camping zochten en boekten.
En dit jaar dan voor het eerst langer dan een week, verder dan 3 uur rijden, en met een tent waar zonder problemen een heel weeshuis in had gepast.

De Vogezen (Elzas, Haute-Rhin). Vlak bij Basel, vlak bij Duitsland. Een prachtig berggebied. Prachtig omdat ik het rijden daar, over al die bergpassen en al die haarspeldbochten bijzonder gaaf vond. Zeker ook omdat de uitdaging erin zat om de koppeling…

Hompkanon.

Ik had er stiekem wel een beetje tegen op gezien. Een dienstreis in mijn vakantie naar Finland.
Het was namelijk niet de eerste keer dat ik naar Hamina ging, en ik ben ook wel echt aan vakantie toe.
Ik heb deels gelijk gekregen. Het was niet leuk.

Het was niet leuk omdat:
De muggen.
Ik vroeg bij aankomst aan een lokale militair of ze veel muggen hadden. Nee, zei de man. Ik geloof dat hij mij wilde stangen. De muggen in Finland zijn werkelijk in alles overdreven. Het gezoem rond je oren, diep in de nacht, als je eigenlijk wil slapen, klinkt daar alsof er een Japanse kamikaze piloot op je af komt. Of het zijn overdreven kleine krengen, wiens beet nog veel erger is dan die van een huis- tuin- en keuken mug uit Nederland. Sommige mensen zagen er dan ook uit alsof armen en benen aangetast waren door lepra, en niet lang meer aan het lichaam vast zouden zitten. Rooie vlekken die in een enkel geval leidden tot totale verstijving. En de jeuk... Niet meer normaal. Turbomug 2.0 of zo.
De legerin…

What are the odds?

What are the odds....

Schiphol verstouwt dagelijks bijna 200.000 reizigers. Waar ik als platformchauffeur er ongeveer 1200 van voor mijn kiezen krijg.
Van die 1200 zijn er 1190 letterlijk voorbijgangers. Ik zie ze, ik tel ze, ik ben klantvriendelijk en "on we go". 5 ervan heb ik wat meer mee, omdat ze gezellig komen kletsen, omdat we grapjes uitwisselen of omdat ik ze een heel klein extraatje (voor zover toegestaan is) help.
2 ervan zijn werkelijk van het soort "we halen nog eens extra bloed onder de nagels van uw vriendelijke buschauffeur vandaan".
Een miss Piglett in het roze met haar gespierde-spijker-vriendje. En dit letterlijk, want het vrouwke zag eruit als eens slordig ingedraaide rollade in het roze. Zij en haar broodmagere vriendje met niet helemaal bijpassende grote bek, maakten het in eerste instantie mij wat moeilijk door te roken, en niet te willen stoppen, zelfs niet nadat ik hen herhaaldelijk vriendelijk wees op het rookverbod.
Ik had maar een vak mo…

Wat een knaller!

Het is nu net 0900 uur geweest, en de eerste kopjes koffie zijn veilig en wel achter mijn huig, via mijn slokdarm in mijn systeem geland.
Ik begin wakker te worden.
En met dat proces merk ik een wat vreemde grijns op mijn smoel op.
Een zeer weinig kenmerkend tevreden, opgewekt gevoel heeft zich van mij meester gemaakt, maar omdat het ondanks de koffie nog erg vroeg is, snap ik het niet zo goed. Nou ja, dat opgewekte is in elk geval iets dat niet klopt bij het tijdstip. Ik ben in de ochtend nu eenmaal minder voor consumptie geschikt.
Ergo: iets gaat hier helemaal mis, of juist helemaal goed.
Nog maar wat koffie dan. Met een peuk.
En dan ineens voel ik de uitleg van de ambivalentie in mijn ziel.

Gisteravond speelde ik een concert, dat zó ongelooflijk gaaf was, zo ongelooflijk bevredigend dat ik gewoon nu nog zit na te genieten.
Een concert met uitsluitend muziek van John Williams. Voor de niet-zo-muzikale-kenner: nee, dat is niet die onwijs irritante betweter presentator van 'Help …

Drukte.

Ik heb het bij de kapel best naar mijn zin. Mijn collega's zijn goede muzikanten, hebben het hart op de juiste plek, en bij 90% is dat hart op zijn minst van zilver.
Oke, er zitten misschien wat bronzen exemplaren tussen, en een enkele met een loden hart, maar gelukkig heb ik hoofdzakelijk te maken met de mensen met een gouden hart.
Top.
Dat hebben we nodig ook, want soms zijn de dagen van dien aard, dat de betaling in geen verhouding meer staat tot de uitgevoerde werkzaamheden.
En dan ben ik toch maar blij dat ik "opgezadeld" ben met fijne collega's die samen met mij de dag doorstaan. En aan het einde van de dag in staat zijn om toch nog een leuk concertje te spelen.
We maken grapjes met elkaar.
We plagen elkaar. Goedmoedig, en soms met een rauw randje. Of gewoon de grens over, omdat we weten dat de grens bij en tegenover elkaar best wel ver weg ligt.
Mijn zwakke punten worden door mijn collega's goedmoedig maar met vlijmscherpe precisie blootgelegd. Mijn gebre…