woensdag 21 oktober 2020

Cheers Corona

 Dit vergeet ik in elk geval nooit meer.

Mijn lijf heeft al heel wat truckjes uitgehaald om me dingen mede te delen. Sommigen waren zeer terecht. Anderen waren rap opgelost.
De meest duidelijke is hoofdpijn. Dat krijg ik enerzijds van stress, anderzijds als mijn bril niet meer goed is.
Intense vermoeidheid om dingen aan te geven, en een lekkende neus en kriebelende keel als ik verkouden ben, alles om die bacillen, virussen of andersoortige niet-lichaamseigen troep af te voeren.

Een heel aantal jaren geleden alweer merkte ik een zekere vorm van gehoorverlies op.
Omdat ik verder nergens last van had, ging ik langs de huisarts, die me doorverwees naar de KNO arts.
Die zou wel eventjes in mijn neus kijken wat er precies aan het handje was met mijn oren.
Dat leek mij raar, maar soit, het is haar vak.
Dat was het moment dat we er achter kwamen dat mijn neusholte, zelfs in leeg gesnoten toestand nauwelijks begaanbaar is voor standaard medisch wapentuig. Ze kwam er niet doorheen.
Ik hoestte van de pijn, en een beetje hoestsel kwam op haar bovenlip terecht. (Dit was nog in de tijd voor corona, toen kon alles nog). Ik stelde voor dat ik een mondkapje droeg, zodat zij in alle rust en zonder dat ze ongewild door mij besproeid werd verder kon met haar martelende onderzoek.
Ze was blij met een patient die daadwerkelijk intelligent meedacht.
Maar ook met mondkap op, kwam ze niet verder in mijn neusholte, waarop ze haar supervisor ging halen.
Die kwam, deed veel minder beschaafd en liefdevol met mijn neus, en toen mijn gevloek van de pijn hem te zeer tegen zijn onsympathieke borst stuitte, blafte hij me toe dat ik op mijn taalgebruik moest letten.
Het feit dat de oorzaak van dat taalgebruik aan zijn eigen hardhandige geprik lag, kwam niet in hem op.
Maar hij kwam, zag en overwon, want hij ontdekte wel dat mijn neusholte bezopen klein was, en mijn neusamandelen bezopen groot. Zo groot dat ze mijn gehoorgangen blokkeerden.
Dus die moesten weg. En zo geschiedde.

Fast Forward naar 2020.
De afgelopen paar dagen ben ik door Jente aangestoken. Of door Ilse. Hoe dan ook: de afgelopen dagen lekte er snot, en hoesten was ook weer iets waarmee ik in een straal van 150 meter iedereen achter de bosjes deed springen van ellende.
Verkouden. Of erger.
Ilse wist mij te melden dat neusverkoudheid een heel erg goede reden is om een afspraak te maken met de ggd voor een coronatest.
En omdat ik in sommige opzichten een erg brave inborst heb, en vooral ook wil weten dat als ik het heb, ik niemand ga besmetten, maakte ik al snuffend en puffend een afspraak.
Het meisje aan de telefoon was bijzonder vriendelijk en loodste me door de bureaucratische rompslomp heen. En de afspraak was gemaakt.
Met meteen de mededeling dat we (Ilse moest gisteren al een test ondergaan) vanaf dat moment in quarantaine moesten. Niet meer naar buiten, Jente thuis houden. 

Oh crud. Ergens wel logisch natuurlijk, maar daar had ik even niet op gerekend. Braaf mijn werkgevers gebeld (die me niet meer willen zien, tot ik een negatieve uitslag krijg, en terecht). En dat is dan dat.

Dus vanmorgen was het zover. Ik mocht met de auto naar de teststraat.
Dat is hier in Almere heel netjes geregeld. Naast het politiebureau, dus iedereen met een openstaande schuld in welke vorm dan ook, en ziek is, kan meteen door naar de politie om een en ander, af te handelen.
Een lief meisje wachtte me op, vroeg of ik alles wat ik nodig had, bij me had en zou me doorverwijzen als ik door kon rijden.
Dat deed ze en in de werkelijk waar enorme partytent kon je met je auto, zo naast de balie. Alwaar ik mezelf kon aanmelden.
Iedereen was even lief en aardig, en na de formaliteiten mocht ik doorrijden naar de tweede balie (het was bijna net zo als bij de McDrive.
En toen herinnerde ik me dus bovenstaande verhaal, en begon ik er al een stuk minder zin in te hebben.
De verpleegkundige die zijn stokjes en staafjes in me zou steken, legde vriendelijk uit wat hij zou gaan doen, en toen mocht ik beginnen met het wattenstaafje.
Dat ging in mijn keel. Dat ging behoorlijk zachtzinnig, maar toch net even dieper dan ik prettig vond.
Mijn lijf vond het nodig om groots en meeslepend te kokhalzen. Maar echt.
Met de tranen in mijn ogen van die ongewenste anti-peristaltische reactie bood ik mijn verontschuldigingen aan, waarop een der verpleegkundigen reageerde dat het vrij normaal was.
En toen kwam het ergste nog. Die stok in mijn neus.
Ik zweer het: die ging zó enorm diep dat ik hem aan mijn hersenstam voelde kietelen. En hoe absurd klein mijn neusholte ook is, dit staafje was zó smal en klein dat die er iets makkelijker doorheen schoof. Echter niet zonder mijn neusholte-haren eens stevig op te schudden. Ik heb nu nog kriebel in mijn neus van alle haren die zich onder protest weer in hun natuurlijke kapsel bewegen.
Ik had eigenlijk verwacht dat ik een spuitende bloedneus zou krijgen en dus de rest van de dag bezig zou zijn om de bloederige resten van mijn mooie creme-witte leren interieur te poetsen, maar gelukkig is dat niet aan de orde.

En nu dus thuis in afwachting van de uitslag zitten te zitten.
Stiekem vind ik dat ook wel spannend. Want stel ik heb covid. Dan ben ik toch wel de vleesgeworden HOAX. Dan heb ik iets waarvan velen beweren dat het niet bestaat. Dat er niks aan het handje is.
Granted: misschien heb ik er geen last van. Misschien alleen maar mild. Maar toch: je hebt een virus in je lijf dat in potentie behoorlijk heftig kan zijn (understatement).
Mocht ik nog mensen kennen die niet in covid geloven: als het zo is dat ik positief test op covid, dan zijn jullie allen van harte uitgenodigd om eens lekker met mij te komen tongen.
Want als het dan toch niks is, moet dat kunnen.
Eens zien hoeveel van die mensen mij daadwerkelijk komen tongen.
Oh, en als die toch komen, neem even wat levensmiddelen mee, want gedurende die tijd blijf ik uiteraard thuis zodat ik geen onschuldigen kan besmetten

Dit geschreven hebbende: oh well. Het is nog geen weekend.

vrijdag 16 oktober 2020

Een week om wel of niet te vergeten

 Het was een gekke week zo.
Ik had noodgedwongen de beschikking over een leuke leenauto, met een automaat. Dat resulteerde erin dat ik de eerste dagen mezelf erop betrapte dat ik regelmatig met mijn linkervoet op zoek was naar het koppelingspedaal. Totaal onnodig, want zeker vroeg in de ochtend, merkte ik dan tot mijn verbijstering dat dat die auto zelf wel reed.
Na het afleveren van Bonny (mijn nieuwe veerbollen 'ride') had ik last van het omgekeerde fenomeen. Mezelf bijna wanhopig afvragen waarom die auto zoveel toeren maakte, en maar niet harder wilde. Oh ja... Schakelen. Moet ik nu weer zelf doen.
Mijn nieuwe auto, terug bij de veerbollen dus, voelt als thuiskomen. Ze was niet helemaal gepland, want ik had in mijn hoofd dat ik nog even door zou gaan met de c4, maar dat bleek om meerdere redenen niet verstandig. Goed, bekend verhaal.
Maar de stoelen (elektrisch te verstellen, én van wit leer) zitten als gegoten. Het zachte veercomfort is niet alleen in Almere met alle (door de duivel zelf ontworpen en nog beroerder aangelegde) drempels heerlijk, maar ook op de snelweg een waar genot. En wat ik een leuke bonus vind: de deuren zijn geisoleerd. En dat betekent dat als je ze dicht doet, je geen blikkerige "klapok" hoort, maar een zeer voorname "doep".
Oke. Grrrrooooote blij dus.
Ik heb vriendje Ken plechtig moeten beloven om deze auto zo origineel mogelijk te laten. Ik heb blijkbaar de naam dat ik elke auto ombouw naar mijn smaak... Deze auto is echter van zichzelf al zo mooi dat ik nu erg weinig behoefte heb om haar te gaan pimpen. Hoewel....
De hoes rondom de versnellingspook is door vorige eigenaren dusdanig aangevreten dat die afbreuk doet aan het beeld. Dus ik ga Ilse eens lief aankijken, in de hoop dat zij voor mij van leer weer een nette pookhoes maakt. En de batterij van de afstandbediening was in dermate deplorabele staat dat ik die ook maar heb vervangen door een nieuw exemplaar. Nu doet die het ten minste en klappen de spiegels weer in als ik de auto op slot gooi.
Maar voor de rest: puike auto om te zien, en zeker met de velgen die ik heb, staat er echt een kloeke, mooie auto. Geen reden dus om haar te verfraaiien. Hoewel ik wel zit te denken aan wat vrolijke stickers... Als Ken niet kijkt. Of zo...
Nee. Heus nog niet.

Het gekke is dat als ik op de bus rij, ik geen enkele last heb van wisselen van schakel naar automaat. Blijkbaar (en dat is maar goed ook) is zo'n bus zó anders, dat ik daar meteen weet dat ik een automaat heb, en dus maar twee pedalen tot mijn beschikking.

Gesproken over die bus: Er gebeurt erg weinig op Schiphol. Dat kan ook haast niet anders. Dus heb je leuke gesprekken met collega's. Om de verveling tegen te gaan. En merk ik ook een bepaald soort saamhorigheid. Niks klefs, maar toch even dat ene stapje extra zetten voor elkaar. Toch even net dat extra vriendelijke woordje.
We moeten er samen doorheen, en dat proberen we dan ook. Ook de werkgever, die ook wel in de gaten heeft wat en hoe, probeert er het beste van te maken. Ten minste, dat is mijn idee.
En dat betekent wel dat ik net even wat minder bezorgd over het platform rij. Bezorgd over mijn toekomst daar. Etcetera.
Zo kon het gebeuren dat ik van de week bijna, maar zeer ongewenst, een passagier voor zijn bakkes mepte. (Nota Bene: het was mis, ik heb de beste man niet, herhaal: NIET geraakt).
Er is namelijk een afhandelaar met wie ik het prima kan vinden. Een kerel die ik verder bij naam niet ken, en verder niks van weet. Anders dan dat ik hem sinds 2018 al regelmatig tegenkom bij het in en of uitstappen van de passagiers. En al sinds het begin is er die collegiale klik. Even snel een gebbetje tussendoor. Even snel elkaar bijpraten. Even snel informeren naar de stand van zaken bij elkaars werk.
En vooral lekker geinen.
Ik kwam hem dus bij het uitstappen bij het vliegtuig tegen, en meteen weer even kletsen. Even grappen en grollen.
Ik was de laatste bus, en mijn taak was dan ook om middels een wijds armgebaar de stewardess duidelijk te maken dat alle passagiers afgeleverd zijn.
Ik had tijdens het geinen al in de gaten dat de allerlaatste passagier nog even stond te treuzelen, en beslist geen haast had om naar boven te klimmen.
Maar goed de man zette zich blijkbaar in beweging, ik keek omhoog, de stewardess keek naar mij, en ik maakte mijn weidse armgebaar naar boven.
Waarbij ik dus nooit kon vermoeden dat de laatste passagier zó dicht langs me zou stiefelen dat ik hem op nog geen millimeter zou raken met mijn grootse gebaar.
Hij kon de wind van mijn beweging door zijn haar voelen gaan, en het had niet veel gescheeld of ik had zijn mondmasker ongewild afgerukt.
Gelukkig is net mis niet raak. Dus geen gewonden, en het bijna-slachtoffer kon er (net als de stewardess en de afhandelaar) smakelijk om lachen.

Ik ga toch weer even in op het fenomeen "mening".
Ik denk inmiddels dat iedereen wel weet dat een mening hebben en geven een recht is. Maar nog niet iedereen begrijpt dat daaraan ook plichten zitten. Sterker nog: men lijkt het geven van een mening als plicht te zien, en de ontvanger van de mening heeft volgens hen de plicht om die mening klakkeloos en als feit aan te nemen. En dan het liefst in katzwijm te vallen van bewondering.
En o wee als je het niet eens bent met de gegeven mening. Dan krijg je nogal wat te verduren. En nog O Wee'er als je met een mening en argumenten komt om de opponent ongelijk te geven. Dan krijg je te horen dat jij de opponent zijn mening niet gunt. Want blijkbaar mag de opponent wél zijn mening geven, maar als jij hem ongelijk geeft, gun jij de ander zijn mening niet. Raar.
Degene onder mijn lezers die mijn fb pagina volgen, hebben misschien wel gezien dat ik van de week even gigantisch in de over-drive ging.
En wat mij eigenlijk het meeste tegenstaat in de meningen van dat "viruswaanzin-volk" is, dat als de discussie scherper wordt en ik steeds minder meega in de naar mijn mening volstrekt waanzinnige stellingen die er door hun geponeerd worden, er ineens gezegd wordt hoe lief zij wel niet zijn. (Zijn ze niet). Hoe goed zij het bedoelen allemaal (doen ze niet) en hoe respectvol zij wel niet blijven in de discussie (blijven ze niet).
Prima. Ik heb een dikke huid, en kan heel wat hebben. Ik deel het namelijk ook uit. Maar dat er dan vervolgens op zo'n zalvend toontje wordt gezegd dat iedereen die het oneens is met "viruswaanzin" een ander zijn mening niet gunt, en per definitie geen respect heeft voor een andere mening, en een andere mening niet kan accepteren, stuit me tegen de borst. Het is namelijk schijnheilig, hypocriet en laf.
Ook dit is maar mijn mening.


zaterdag 10 oktober 2020

Auto's en pindakaas.


Een paar weken terug werd de behoorlijk luxe en mooie auto van zuslief door een trucker met Oost- Europees kenteken aan puin gereden.
Ondergetekende kon wel juichen. Niet zozeer vanwege dat droevige feit, maar wel omdat ik haar dan in een nog mooiere auto kon hijsen.
Omdat ik qua zoeken en vinden van auto's net iets (maar niet veel) onderlegder ben, maar er zeker weten veel meer plezier in heb om mijn bescheiden netwerkje in te schakelen, leek me dat een mooi plan.
Ik kwam uiteindelijk met de deal dat zuslief voor een net bedrag mijn auto zou overnemen, en ik snel op zoek zou gaan naar een ander voor mezelf. Zuslief in een Citroën, ik een andere Citroën, iedereen blij.
Behalve Ilse, want die vond het een onzalig plan.
Mijn enige voorwaarde was wel: mijn auto krijgt dan eerst een beurt en een nieuwe APK, dan weet je zeker dat het goed zit.
Zuslief kocht echter een Toyota Yaris. En je bent een volslagen grafdebiel als je daar minder dan neutraal tegenover staat. Een Toyota Yaris is gewoon een goede en betrouwbare auto. Maar qua uiterlijk is het natuurlijk huilen met de pet op. Je zou er erectiestoornissen van krijgen als je daar te vaak naar moet kijken.

Inmiddels was het hoe dan ook tijd voor een beurt aan mijn eigenste Citroën. Ze zat bijna aan haar kilometers, de APK zou ook bijna mogen, en na het vervangen van een wiellager rechts, was nu links aan de beurt, want dat gaf ze middels een enorme bak herrie tijdens het rijden aan.
Kortom: op naar vriendje Ken met het ding. Ten slotte komt ze uit zijn stal, hij heeft haar afgeleverd en de vorige wiellager vervangen en dat heeft hij prima gedaan allemaal.
Dus afgelopen week toog ik naar de Klomp om mijn auto in te leveren.
En al gauw kwam er een telefoontje dat me niet bijzonder goed uitkomt. Niet alleen was het wiellager dood, ook de schokbrekers aan de achterzijde waren niet best, samen met de remmen achter. (Dat is nog normaal, zij het misschien wat achterstallig onderhoud van de vorige eigenaar). Maar het ergste was dat er rammels uit de versnellingsbak kwamen. Dat gaat de komende kilometers nog wel goed, maar er komt een moment dat je bak naar zijn grootje gaat. En dan wordt het onprettig duur. Te duur.
En dan moet je toch ook de kosten van het grote onderhoud en vervangen van te lang meegegane delen meerekenen. Alsof je een emmer leegschudt.
Op dit moment van mijn leven, een paar weken later, zit ik daar echt niet op te wachten. Nog steeds onzeker wat mijn buschauffeurs-bestaan betreft, en zo nog wat meer kopzorgen, was ik eigenlijk helemaal niet bezig met een andere auto, of zelfs maar hele hoge kosten aan welke auto dan ook.
Vriendje Ken zou vriendje Ken niet zijn als hij niet meedacht. En niet om me ergens heen te duwen. Maar gewoon meedenken. Hij weet ook wel dat we niet de klanten zijn die om de 4 jaar een nieuwe auto kunnen kopen. Ons budget is altijd erg strak. Hij voelde zich toch wat vervelend, omdat die auto uit zijn stal kwam. Tja, maar ja. Ook hij, als begenadigd monteur kan nu eenmaal niet door staal en ijzer heen kijken.
Een jaartje of zo terug vertelde hij trots over zijn omzet. Hele nette cijfers. En dit jaar, op dit moment, met mij als klant, liet hij zien waardoor dat komt. Hij handelt niet alleen om winst te maken, maar ook naar de menselijke maat. Eerlijk. Niet voor de snelle euro's, maar ook voor kleine klanten, zoals er zoveel zijn. Hij laat je niet barsten, hij helpt je daadwerkelijk verder. Zoals ik loyaliteit naar hem voel, doet hij dat andersom ook. Ten minste zo voelt dat. En dat is onbetaalbaar. En zo kom je dus aan een omzet om trots op te zijn. Ik moet hem maar eens gaan pushen om hier in Almere een zaak te openen.
Dus ging ik nagenoeg blind in op zijn voorstel om het allemaal wat behapbaarder te maken. Qua kosten, maar ook als Citrofiel. Hij bood me een inruil aan, met een C5. Een oudere, weliswaar. En met wat meer kilometers, maar omdat het zijn oude auto is, ook goed onderhouden en bijgehouden. En met leuke gimmicks zoals een dimmende binnenspiegel (miste ik toch wel een beetje), veerbollen (miste ik heel erg. Hoe goed de C4 ook reed, hier in Almere is elke auto zonder veelbollen een stuiterbak, een hobbelpaard) en een elektrisch verstelbaar, wit leren interieur. In een zwarte auto is dat pure porno. Bijna net zo mooi als rood leer in een rode auto (sorry Ken). 

Goed, dus volgende week maar even een andere auto halen. Terug op het nest van de C5' en. Mijn vierde c5. De 3e met de 2.0 liter motor, de 2e sedan en de eerste zwarte auto. Ik noem haar "Black Beauty".
Intimi zeiden dat ik haar origineel moet houden, en er niet teveel aan moet tweaken. Dat beloof ik niet. Kan niet.

Vandaag mocht ik een vroege dienst rijden op het platform, en dat ging allemaal dikke prima. Het valt wel echt op dat als een vliegtuig propvol mensen aankomt, die veel sneller leegloopt dan wanneer er maar een paar mensen inzitten. 30 mensen doen er naar verhouding veel langer over om uit een vliegtuig te komen dan 90.
En met het afnemen van de aantallen passagiers, lijkt het wel alsof de hoeveelheid handbagage toeneemt. Ik zie soms reizigers letterlijk amper vooruit komen door alle tassen die ze om en aan zich hebben hangen.
Of struikelen over een losgeraakte riem of tas.
Bij thuiskomst besloot ik dat ik zelf pindakaas ging maken. Dit naar aanleiding van een filmpje dat ik keek tijdens een van mijn stand-by momenten op het platform. Een hele blije jongeman stond daar voor te doen hoe dat in zijn werk ging, en omdat de blije jongeman heel blij was en aanstekelijk liet zien hoe het moest, besloot ik dat ik dit bij thuiskomst ook ging proberen.
Zij het met wat voorbehoudens, ten slotte is de zelf gemaakte bramensap ook een teleurstelling van 1,5 liter geworden.
Ik kocht een halve kilo doppinda's en wat cashews en wat walnoten, en begon opgewekt te pellen.
Mijn opgewektheid werd snel minder want een halve kilo pinda's pellen is gewoon een ongelooflijke tyfusklus.
Hoe dan ook: uiteindelijk had ik een hoeveelheid gepelde noten waar een aap van zou watertanden (mijn eigen dochter ook, trouwens) die ik zonder al te veel plichtplegingen in de keukenmachine kwakte. Dit samen met een gulle kwak honing, een snuf zout, wat zonnebloemolie om het nog smeuiïger te maken en op het einde besloten om er een flinke snuf speculaaskruiden door te doen.
En verdomd als het niet waar is: het is gewoon belachelijk lekker. Dat is de betere pindakaas. Nog lekker warmachtig van het blenderen, kon ik het niet laten om er een witte boterham stevig mee te besmeren. Wat was dat smullen.
En daar heb ik nog een hele bak van staan. Volgende keer ga ik een beetje experimenteren met sambal of met kokos.

Morgen mag ik weer een paar ommetjes maken over het platform, dus echt weekend heb ik niet. Ik pak maar gewoon alles wat ze me geven kunnen, in de hoop dat het toch allemaal niet zo erg wordt als dat ze zeggen dat het wordt. Gelukkig zijn de diensten wel lekker vroeg, zodat ik nog wat aan mijn dag heb. Dat is fijn want ons kleine draakje heeft vakantie, en dan maak ik daar ook nog wat van mee.

Genoeg geschreven nu, ik wens eenieder een mooi weekend toe.

zaterdag 3 oktober 2020

Hersenspinsels

 

 

 

 

 Het is dierendag vandaag. Joechei. Vandaag verwen ik onze kleine veestapel met een extra lekkertje, een iets vriendelijker achter de huig gepropte pil, en probeer ik de lompe en drammerige knuffelwens van Colette iets vriendelijker af te slaan. (Figuurlijk in dit geval dus).
Het is dierendag vandaag, en ik heb de roompaté extra lekker op mijn boterham gesmeerd, met een beetje zout, peper en uienpoeder. En vanavond ga ik uit respect mijn steak tartar extra lekker kruiden en met veel respect rosé bakken. Zodat ik er extra van geniet. Ook op mijn bord zal ik het niet nalaten om extra lief te zijn voor "mijn dier".
Ik wens dat eenieder eens goed gaat zijn voor dieren. Zowel levend, als op het bord. Laat uw dier niet overmatig lang in de pan liggen, tenzij u er een stoofschotel van maakt. Niets zo zonde als een biefstuk die volstrekt droog ligt te bakken. En een zwarte laag aan de schnitzel is werkelijk niet te hachelen. Op dierendag verdient ook uw eetbare dier consideratie.

Gisteren had ik een bijzonder leuke start van de dag. Via "gezichtenboek" meldde ik me namelijk aan voor een testrit in een hele nieuwe auto. Voor alle mensen die zich aanmeldden zou er een schaalmodel van de betreffende auto klaar staan, en naar keuze een drankje en een koekje. En natuurlijk de testrit.
Ik meldde mij aan (het gaat natuurlijk om Citroën), want ik verzamel de miniaturen, omdat ik simpelweg geen geld of ruimte heb om alle modellen in het groot te kopen of te stallen.
De ochtend was werkelijk heel erg leuk georganiseerd. Bij binnenkomst werd ik vriendelijk te woord gestaan, en kreeg meteen de sleutel mee. Omdat het niet om aankoop ging, mocht ik gelijk zelfstandig de weg op en zelf lekker alles uitvogelen. Dus ik heb de auto lekker even laten werken, en het bleek dus ook echt een heel erg dikke prima auto te wezen. Maatje kleiner dan ik nu heb, maar met het gevoel dat je een maatje groter rijdt.
Na afloop van deze rit was ik in zoverre verkocht: als ik ooit rijk ben, staat deze wel erg hoog op de verlanglijst.
Er volgde een heel erg leuk en gezellig gesprek met de verkoper waarbij we het over het wel en wee van het merk hadden en nog veel meer zaken. En samen met het beloofde schaalmodel (toevallig een replica van exact die kleur die ik bereden had) keerde ik huiswaarts.

Ik keerde huiswaarts, want we zouden als gezin gezamenlijk warm lunchen, omdat ik een sluitdienst had op Schiphol. Dat betekent dat je tot 2400 uur aanwezig bent. Na 2130 vertrekken er geen vluchten meer, ze komen niet meer aan. En dat betekent dat je tot 2400 uur calamiteiten zit af te wachten. Die zijn er gelukkig zeer zelden. De laatste kist die binnenkomt, komt om 2345 aan (gepland) en als die geland is, mogen we weg. Voor ongeplande landingen zijn er andere ploegen. En omdat we die sluitdienst met 3 man doen, hadden we de tijd om lekker te kletsen, te lachen en goeie en leuke discussies. 

 Een van de discussies ging over vrijheden. De collega met wie ik de discussie voerde, (een prima kerel verder) is van mening dat een mening hebben en mogen verkondigen een groot goed is. Een van de belangrijkste verworvenheden van de vrije wereld.
Sterker nog: hij vind dat die vrijheid zover moet gaan als het in de Amerikaanse grondwet is vastgelegd: "Freedom of Speech".
Dat betekent volgens hem letterlijk dat er geen belemmering zou moeten zijn om alles eruit te gooien.
Je raadt het al: ik ben het daarmee vreselijk oneens.
Dat wil zeggen: ik heb niks tegen de vrijheid van het hebben van een mening. Ik heb wel iets tegen het feit dat iedereen, zonder filter die vrijheid misbruikt om onfatsoenlijk te zijn, om mensen bewust en opzettelijk te kwetsen, en om onwaarheden als feiten te presenteren.
Ik vind, kortom, dat er aan het recht van die vrijheid de plicht zit om na te denken over hoe je die mening verkondigt, en dat er ook een zekere argumentatie aan ten grondslag ligt. En, een hele grote dosis fatsoen.

Dit is denk ik niet nieuw, ik heb vaker verkondigd dat ik een aantal voorbehouden heb op die zogenaamde vrijheid van meningsuiting.

Die ongelimiteerde "freedom of speech" heeft een paar hele nare gevolgen gehad in de geschiedenis.
En ook nu nog zie ik een aantal heel erg griezelige zaken ontstaan.

Ik durf het bijna niet te benoemen: maar Willem Engel, die een telefoonnummer van een verzorgingshuis online zet. Met daarbij de opmerking dat ze tóch weer dat doen, dat volgens hem niet goed is. Namelijk de bezoektijden even on hold zetten, vanwege Covid.
En, je raadt het al: er zijn "Engeltjes" die dan met bedreigingen en doodsverwensingen naar dat verzorgingshuis bellen.
Lijkt me echt "the way to go". Nu kunnen bezoekers er even niet heen vanwege gezondheidsredenen, straks kunnen bezoekers er niet heen, omdat de beveiliging eerst moet controleren of er geen idioten met kapmessen tussen zitten die het verplegend personeel aan mootjes willen hakken.
Is meneer Engel verantwoordelijk voor deze walgelijke ongein? Ik ben juridisch niet goed genoeg onderlegd om daar een antwoord op te geven. Moreel: ja, zeker. Meneer Engel weet verdomd goed dat  een groot deel van zijn volgelingen wat primitiever in elkaar steekt en dus heel primitief zal reageren. Sterker nog: dat is exact wat hij wil, anders had hij dat telefoonnummer niet openbaar aan zijn "Engeltjes" gedeeld.
En dan heb ik het niet over de doodsbedreigingen en intimidaties bij de GGD en ander zorgpersoneel.
Dat is namelijk ook die eerder genoemde "freedom of speech".
En dan heb ik het nog niet over de fysieke mishandelingen die zorgpersoneel te verwerken krijgt, bespuwingen of klappen.
Die hele Willem Engel klopt van geen kant. En gelukkig lijkt het erop dat meer mensen dat in gaan zien. Dat je om de een of andere reden tegen de maatregelen bent: prima. Maar sta de maatschappij en de (wereld)bevolking niet in de weg bij het bestrijden en overwinnen van een pandemie.
Als je na het lezen van deze link Klikje. nog steeds achter meneer Engel en zijn methoden staat, gaat er mijns inziens toch iets niet goed in de samenleving. Dan keur je dit dus goed.
Dit is namelijk geen strijden voor de waarheid of voor vrijheid. Dit is simpelweg terreur zaaien om je mening of wensen door te drukken. En dan hoeft er voor mijn toekomst en vrijheid en die van mijn dochter niet gevochten te worden. Want dat is niet het soort toekomst of "vrijheid" die ik mijn dochter of mezelf gun.
Oh, het is natuurlijk allemaal niet waar, want mainstream media. Tja. Dat zal zo zijn, maar ook daar trap ik niet in. De geschiedenis wijst namelijk uit dat bepaalde griezelige groeperingen ook hun eigen mediakanalen gebruikten en gebruiken om de "waarheid" te verspreiden, en we weten allemaal wat voor types dat dat zijn.

Dus ja, ik maak me wel zorgen. Niet per sé om covid, wel wat het met de maatschappij doet.

Een en ander kan niet voorkomen dat ik straks mijn vrije zondag lekker ga gebruiken om een kinderstoeltje van Jente af te lakken, en lekker te gaan relaxen. Jente is uit logeren bij opa en oma, dus ik kan wel een paar kleine klusjes aanpakken, of gewoon lekker niks doen.

Ik wens u allen een goed weekend, en veel wijsheid.

vrijdag 25 september 2020

Update: Prettig weekend!

 -bril professioneel laten reinigen.
-nieuw horlogebandje kopen
-paar sokken.
-spa rood

Bovenstaande was het boodschappenlijstje waarmee ik naar het centrum van Almere Stad vertrok. Meestal doe ik mijn boodschappen hier om de spreekwoordelijke hoek, en mijd ik winkelcentra als diezelfde spreekwoordelijke pest (iets actueler: ik mijd ze als de covid).
Mijn bril is inmiddels bijna 2 jaar oud, en ik kreeg de ranzigheid niet meer goed weggepoetst. Dus toog ik naar de brillenboer aldaar, want die zijn nog zo servicegericht dat je ook bijna 2 jaar na aankoop er gewoon gratis en voor niks je bril kan laten "diepte-reinigen".
Mijn bril was echter zó vies, dat de man vond dat ik maar beter eerst wat andere boodschappen kon gaan doen, en omdat ik die nog had, ging ik, zonnebril op mijn hoofd, door naar de plaatselijke juwelier.
Nu ben ik net even te boertig om zomaar, en zonder meer een juwelier te betreden, met zonnebril op een juwelier enteren, is iets dat ervoor zorgt dat elke medewerker zijn vinger al op de alarmknop heeft staan.
Die vingers gingen er snel af nadat ik vertelde dat mijn bril schoon werd gemaakt bij de brillenboer, en ik zonder bril gewoon niet best zie. Wat zij ook wel begrepen toen ze me zagen knipperen, turen en uiteindelijk van ellende maar weer mijn zonnebril opzette.
Ik legde uit dat mijn horlogebandje na 2 jaar gebruik wel erg sleets was geworden, en dat ik iets anders wilde. Liefst iets van staal, want dat stoffen/canvas-achtige bandje is wel heel tof, maar niet echt gemaakt voor de eeuwigheid.
Nou, dat bleek toch iets te makkelijk gedacht van mij. Zomaar een nieuw bandje in die maat. Alsof ik ze vroeg om me binnen 24 uur op de maan te krijgen. En bijna duurde mijn aanwezigheid zo lang, want de (verder heel erg leuke en joviale) snuiter bleef maar andere filialen bellen.
Intussen zag ik (zonnebril op) een prachtige zilveren zegelring met een pracht van een Lapis Lazulisteen erin verwerkt. Dus mijn aandacht was al snel op andere zaken gefocussed. Een ring, en toen herinnerde ik me ineens dat ik tot ver in mijn 2e pubertijd een oorring had. Altijd spijt van dat die weer uitging, en uiteindelijk kwijt raakte. Ik had een heel ingenieus ringetje, dat open klapte in het midden, en niet met allemaal gefruts door dat gaatje moest.
Dus in een opwelling vroeg ik de juwelenmeneer (die nog helemaal met zijn hoofd met mijn horlogebandje bezig was) of hij ook zulke oorringen had.
Had hij. Ik koos snel een exemplaar, rekende af, en besprak wanneer het door hem zo zwaar bevochten horlogebandje aanwezig zou zijn.
En toen stond ik dus buiten met een oorbel, zonder horlogebandje.
Dat leverde me van mijn vrouw de opmerking op dat het toch wel erg vroeg was voor een midlife crisis. Die heeft het er niet zo op.
Daar kwam bij dat ik mijn sokken glad vergeten was, omdat  mijn schoongemaakte bril zó intimiderend schoon is, dat ik gewoon schrok van de drukte op de donderdagse markt.
Vond ze ook al raar.

En ze was al niet zo blij met me.
Afgelopen maandag ging ik klussen bij een vriendje die een huis heeft gekocht. We zouden de vloer eruit rossen, en meer van dat soort zaken.
Bij hem aangekomen, viel mij op dat er een prachtige vitrinekast hing. Op mijn vraag wat hij daarmee ging doen, was hij kort:"gooi ik weg". 
Zonder verder na te denken, zei ik dat ik hem dan wel mee zou nemen. Hop, in de auto ermee.
En toen realiseerde ik me dat Ilse min of meer een soort van veto had uitgesproken op een derde vitrine in huis. Nu had ik altijd al wel het idee dat dat meer een richtlijn was, dan een absoluut gegeven, maar ik vroeg me de rest van het klussen dus af, wie er in de auto zou gaan slapen.
Ik kwam thuis met de mededeling dat ze niet zo blij zou gaan zijn.
En toen toverde ik dus die vitrine uit mijn hoge hoed.
Ik probeerde het leed te verzachten, maar dat is dan twee keer best wel een flinke onnadenkendheid deze week.

Over ADHD gesproken:
Ik krijg dus medicatie. Maar omdat ik niet in Utrecht of Apeldoorn woon (in Utrecht zit de ggz waar ik verplicht heen moet, en in Apeldoorn zit de huisarts waar ik verplicht heen zou moeten) heb ik dus ook wat zaken lopen in Almere bij de huisarts.
En door deze constructie is het verkrijgen van medicatie gewoon een belachelijke crime.
Want ik moet dus, omdat ik militair ben, mijn medicijnen ophalen in Utrecht.
Of in Apeldoorn.
Nou heb ik dat geprobeerd, maar in Apeldoorn wezen ze me vriendelijk terug naar Utrecht, want ze namen geen recepten aan van Utrecht.
In Utrecht zeggen ze dat ik het maar in Apeldoorn moet ophalen, want dat hoort te kunnen.
Op mijn vraag of die recepten niet gewoon naar Almere gefaxt kunnen worden, werd er beslist nee gezegd. Want ik ben nu eenmaal militair verzekerd, en dus is het goedkoper om maar naar Utrecht of Apeldoorn te komen. Alle reiskosten die ik declareer om aan deze gotspe te voldoen, zijn blijkbaar verwaarloosbaar. Want reken maar dat ik alle reiskosten declareer. Evenals de extra uren die het me kost om aan die teringzooi te komen.
Als het moeilijk en duur moet, weet de overheid zijn werknemers (maar ook de burgers) echt continu nieuwe grenzen van verbazing te laten zien.
Maar als het zo moet, dan maar zo. Schandelijk is het wel, want daarmee staat dus patientzorg niet centraal, maar gewoon botte regelgeilheid.
Uiteraard is het niet allemaal ellende bij defensie. Het is best prima te doen om met een koperkwintet een concertje te spelen. We hebben dan best wel lol, omdat we een leuk programmaatje kunnen spelen.
En mijn nieuwe baas, lijkt een prima kerel waarmee het goed converseren is. 

Morgenavond mag ik weer een dienstje rijden op het platform. Ik maak me toch wel zorgen.
Want ik wil dolgraag werken, en de huidige voortgang van Covid hangt daar als een zwaard van Damocles boven.
Laten we ervoor zorgen, door gezond verstand te gebruiken, en niet als een stel volslagen randdebielen verpleegkundigen uit te schelden en te mishandelen, dat virus eronder krijgen.
Laten we gezond verstand gebruiken. Dat is niet "samen" de overheid onder controle willen krijgen. Daar hebben we de tweede kamer voor, die democratisch gekozen is.
Want heus: het is voor heel Nederland veel beter dat ik niet op straat beland. Echt. Een werkende Marnix is al een opgave voor zijn omgeving. Een werkloze Marnix is nagenoeg onhoudbaar.

Dit geschreven hebbende: prettig weekend allemaal.



vrijdag 18 september 2020

Update: we reutelen wat af.

Juichend bonkte ik mijn collega vanaf 1,5 meter op zijn schouder. Weer gescoord. Wat een held. En zomaar alweer gewonnen.
Maar de airco kan het weer buiten niet goed aan, en dus parelen er zweetdruppels op mijn voorhoofd. En op weg naar de rookkeet besef ik dat er iets totaal ondenkbaars is gebeurd...
Ik heb gesport. Ja ja, ik heb gesport. Ik heb serieus mijn conditie opgewerkt. Ik heb mijn volromige lijf meer laten bewegen dan ik normaal gesproken verantwoord vind. Ik heb iets gedaan waarvan mijn militaire werkgever vindt dat ik het vaker zou moeten doen, omdat het zogenaamd gezond zou zijn.
Ik heb gevoetbald.
Voor de lezer die mij een beetje meer kent: ik heb ge-voet-balt. Jaja, verbaas je daar maar eens over.
En dat met een fanatisme waar de gemiddelde PVV'aanhanger zijn haat tegenover de Islam mee propageert.
En niet zomaar voetbal, nee. Tafelvoetbal.
Tafelvoetbal was een van die zaken waarom ik graag naar "het gemeenschapshuis" van Schin op Geul ging. Ja, ik moest er naar de repetitie van de plaatselijke fanfaar. Maar dat tafelvoetbal was toch ook wel heel erg leuk.
(En ja, dat buurthuis heette tot hilariteit in mijn pubertijd dus echt "gemeenschapshuis".  Daar heb ik dan nooit veel van gemerkt, want erg veel gemeenschap werd er niet gepleegd, hoewel er wel ergens daar ooit een meisje ongetrouwd zou zijn bezwangerd, en dat was dan weer goed voor de roddels in het dorp, en voor meneer pastoor, die zich eindelijk voor een "zonde" geplaatst zag. Het "gemeenschapshuis" heet inmiddels " 't geboew' en dat krijgt alleen iemand uit Limburg rechtstandig zijn bek uit. Dat betekent 'het gebouw', en dat is een heel duidelijke benaming voor iets dat ook daadwerkelijk een gebouw is, hoewel het minder zinnenprikkelend is als "gemeenschapshuis").
Terug naar het tafelvoetbal (gezien het feit dat ik goed ben, het veel deed van de week, ik er toch wel een beetje spierpijn van kreeg in mijn polsen én dat ik ervan ging zweten, is het gewoon een sport): er ontstonden ineens 2 teams, waarbij ook twee managers waren betrokken. Een van de dames speelde met mij, de andere dame speelde met collega A. Ik moet zeggen dat ik niet weet of mijn fanatisme en de daaraan gekoppelde overwinning erg verstandig was. Misschien had ik de tegenpartij beter kunnen laten winnen....

Soms gaat het niet helemaal zoals het moet. Zo stapte ik gisteren in Ilse haar autootje, want ik wilde door vriendje Ken een offerte voor het laswerk laten maken. Het autootje rijdt sinds de nieuwe motor heel erg prima, en de nieuwe koppeling doet het werk alsof die stiekem van fluweel gemaakt is.
maar eerst moest ik eventjes repeteren met het koperkwintet van de Marechaussee. Want daar heb ik zondag een klein optreden mee.
Dat repeteren was eigenlijk als vanouds: lekker lachen, lekker werken, lekker muziek maken en soms nog meer lachen, tot de tranen in je ogen staan.
Prima dus.
Fijn ook.
Maar ja. Ik reed dus naar Apeldoorn, want in Apeldoorn repeteren wij. Na diverse kamervragen (alweer heel wat jaren geleden) over het feit dat wij als orkest dakloos waren, kregen wij in Apeldoorn een eigen repetitieruimte. Joechei.
Maar vanwege corona is die toch wat te krap om met 55 man 1,5 meter uit elkaar te zitten hompen, dus werd er uitgeweken naar Amersfoort. Een plaats die ook met een "A" begint. Wist ik veel. Ik had pas 2 koppen koffie op, dus heel secuur las ik mijn mail niet, dus toen ik in Apeldoorn aan kwam en er werkelijk niet 1 collega rondliep, kreeg ik een heel erg vaag vermoeden dat het wel eens zo zou kúnnen zijn, dat iedereen op de verkeerde plaats was, en ik (de lulligste niet) dan maar eens moest gaan kijken waar ik dan wél aansluiting zou kunnen vinden bij mijn collegae.
Amersfoort dus.
Gelukkig ben ik altijd dusdanig op tijd, dat ik, als mijn collegae zich allemaal vergissen, ik toch mezelf op tijd bij hun kan vervoegen.
Repetitie was op tijd klaar, en ik reed op mijn dooie gemak naar vriendje Ken, die een kleine offerte zou maken.
En toen kwamen we erachter dat onze zo manmoedig erin gevochten motor niet helemaal de beste keuze was.
Want deze heeft een lekkage aan de koppakking. Helaas.
Gaat niet lang mee, want de olie loopt er best flink uit.
Dat kreng wil maar gewoon de weg niet op, en dat na al die moeite.
Nu maar besloten dat we even niks doen, om onze zinnen even te verzetten, er wacht een toilet renovatie, en we kunnen de Toyota Prius van de schoonouders lenen.
Een Prius voor de deur is niet iets waar ik esthetisch heel erg op zit te wachten, maar soit. Het aanbod is lief.
Om de nachtmerrie erger te maken is zuslief na een pijnlijk ongeval die een einde maakte aan haar mooie, en fijn rijdende Peugeot (ja) weer op zoek naar een auto. Ze heeft een Toyota op het oog. Een Yaris. Zo'n seksloze zakjapanner. Jajaja, kwaliteitbladiebladiefuckingbla. Het oog wil ook wat.
Als het zo is, dat ik eerder ga hemelen dan zij, is ze wat mij betreft onterfd. Voor zover ik iets na te laten heb. Maar dat mijn vader in een Hyundai I10 rijdt, is al iets. Mijn schoonouders in een Prius (allez, zo lief dat ze hem willen uitlenen, en dan ben ik wat minder kieskeurig), maar mijn bloedeigen zus, die 2 Peugeots had, en dan toch niet de liefdevolheid voor mij voelt om in een Citroën gaat rijden, doet me pijn...
Ach ja.

Alle commotie is gezakt. Mijnheer Grapperhaus heeft toch gewoon een boete gekregen, omdat hij zich als een volstrekte aso heeft gedragen. Dit is niet per definitie mijn mening, het is een boemerang van zijn eigen uitspraken. En meer dan terecht dat hij die boete heeft gekregen.
Ook overigens wel mooi getimed. Lekker even laten spartelen, lekker een moeilijke dag in de Tweede Kamer laten ondergaan, lekker in zijn eigen ongeloofwaardigheid laten sudderen. En nu heeft de man alsnog een strafblad. Wedden dat er nu een debat gaat komen of een dergelijk zware crimineel wel als minister van justitie en veiligheid aan kan blijven.
Hoewel dat vraagstuk snel afgehandeld zal zijn. Hoeveel VVD' ers, PVV'ers en FvD'ers zijn er in de loop van de tijd al met stille of minder stille trom vertrokken omdat ze even vergeten waren om door te geven dat ze met hun onfrisse of ronduit criminele activiteiten een minder blanco strafblad hadden dan zou moeten?
Ik geloof dat ik ze niet meer kan tellen. Dus ja, dat zou alsnog een mooie exit zijn voor deze opgezwollen kaalkop.
Als hij slim is gaat hij op de bus. Met Fred Teeven als leermeester komt dat goed. Cursusje bus verhandelen van Fred, en Ferd kan Fred een cursus geven in het negeren van de regels in de bus. En mogelijk passagiers voor aso uitmaken met een prachtig sonoor stemgeluid.

Goed, hoe het ook zij: ik krijg een drukke tijd en ga eens proberen of ik die ongeschonden, en wellicht met pilletjes tegen al te zeer prikkels, kan doorstaan.
Ik wens u allen een mooi weekend. Geniet ervan!

zaterdag 12 september 2020

Gooi maar in mijn pet deel 3

 Gooi maar in mijn pet. Of: je hebt van die dagen.
Ik had een hele vroege dienst, beginnend om 05:45 uur. Dat betekent dat om 03:45 mijn wekker gaat, en ik met mijn koekerige ogen naar beneden strompel voor mijn eerste kopje koffie, mijn ontbijt met veel fruit en een bakje musli en een paar peuken naar binnen prop om de dag zo goed als mogelijk te beginnen.
Dan is het eerder dan me lief is, tijd om mijn sleutels te pakken en op weg te gaan.
Ware het niet dat deze hele routine bleef steken op het vinden van mijn sleutels. Mijn huissleutel was gauw gevonden maar waar had ik nu mijn autosleutel gelaten?
Kwijt. Stomweg kwijt. Nergens te vinden. Vloekend en tierend op die sakkerse sleutel (zachtjes vloekend en tierend aangezien er nog twee gezinsleden lagen te slapen) naar boven en naar beneden gelopen, zoekend op alle plekken waar die sleutel dus niet lag.
De tijd gleed soepeltjes weg, en uiteindelijk ben ik maar naar boven gegaan, met lood in mijn schoenen, om mijn betere helft wakker te fluisteren dat ik mijn dekselse autosleutel kwijt was, en uit nood maar met haar Saxo zou gaan.  Iets dat ook al niet handig was, omdat mijn toegangspas voor Schiphol in mijn auto lag. En zonder sleutel..... En zonder pas geen toegang.... Mijn binnensmondse gevloek werd steeds wanhopiger. Bijna beneden hoorde ik Ilse nog fluisteren dat ik ook even moest kijken of ik mijn sleutel niet in de auto had laten liggen.
Een beetje meesmuilend fluisterde ik dat ik dat zou doen. Niet dat ik dat zou verwachten, ik ben over het algemeen nogal stipt daarop, want ik heb maar 1 sleutel, bij 1 auto, dus daar ben ik wel zuinig op.
Dus ik stapte naar buiten om met de  Saxo naar Schiphol te gaan, en dan maar zien hoe of ik er op zou komen., al dan niet met mijn meest charmante blik ooit de security proberen te verleiden om mij toe te laten.
Ik keek naar mijn auto en zag lichtjes branden in de auto. Da's gek. Ik voel aan de deurkruk, auto gaat open. Hmmmm. En omdat alle controlelampjes branden, zoals ze branden als je de auto op accesoirestand zet, wist ik ook meteen waar mijn sleutel was.
Hoe dan????

Oh ja. Ik had mijn auto gisteren voorzien van statische folie, zodat water niet meer tegen de spiegels bleef staan. En toen ik dat gedaan had, kwam Ilse thuis, en was ik afgeleid en dus geen seconde meer gedacht aan mijn auto, die dus open en bloot, klaar om gestolen te worden heel de nacht heeft staan wachten.
In die auto mijn trompetten ter waarde van een flinke som geld, en een Ipad ter waarde van veel te veel.
Wat voelde ik me een enorme kneus.
Ik reed dus wel heel blij naar Schiphol, om halverwege de rit erachter te komen dat ik mijn jas niet bij me had, en dus ook niet de door Ilse zo mooi gemaakte maskers meehad. Dus moest ik bij het eerste de beste pompstation nog even een pakje wegwerpmaskers halen.  Gelukkig stond de dienstdoende prinsemarij daar lekker koffie te drinken, zodat ik mijn rit naar Schiphol in iets vliegender vaart kon voltooien dan de bedoeling was. Omdat het bij de bus op zaterdag gratis parkeren is op zaterdag, en ik dan mezelf reistijd kan besparen besloot ik om ondanks de door mijzelf al verwachtte drukte er toch heen te rijden. Helaas was het druk, dus in in nog wat vliegender vaart die auto toch maar op de normale parkeerterrein neer gezet, om met de bus weer naar het Tenderplein te komen. En dan daar te zien dat er niet één, maar twee auto's weg gingen.

Nog voor 6 uur in de ochtend zoveel zelf veroorzaakte avonturen zijn niet goed voor een mens. In elk geval niet dit mens. Ik heb dan ook een heel erg drieste poging ondernomen om een overdosis aan koffie in te nemen. Dat lukte, want de eerste 25 minuten stond ik stand-by.

Hoezo, ADHD????

Daar over gesproken: de depressie is in samenspraak met de therapeute "in remissie" verklaard. Dat is fijn. De ADHD, daar heb ik zo mijn gevoelens bij. Want zonder dat ik nu ineens heel anders ben: vallen er wel steeds meer dingen op in mijn gedragingen, die opvallend zijn. Zoals het hele bovenstaande verhaal. Het is geen excuus, maar wel een gevolg van. En zo zijn er meer van die situaties, waarmee ik me soms in mindere mate goed raad weet. Gelukkig zijn er mensen die me dan van tips voorzien. En ja: ik neig ernaar om ook voor hele moeilijke dagen, pilletjes te vragen, zodat ik de dag iets minder afgemat afsluit.
Nu is het eigenlijk heel jameer dat ik in ons huishouden niet de enige ben met ADHD, dus ik kom er niet mee weg om alle gekkigheid van mijn gedragingen en karakter weg te zetten onder de noemer "ADHD. In het begin kon Ilse er nog wel om lachen, inmiddels, als ik dat probeer, krijg ik een verbale uitbrander. Terecht ook wel.

Dan door naar onzekerder toekomst: mijn toekomst op het door mij zo geliefde platform is niet zeker. De nadelen van uitzendkracht zijn.  Mensen reizen nog niet genoeg, en daarom zou het zomaar kunnen zijn dat ik in oktober alweer op straat sta. Dat is verdrietig.
Ik ken nogal wat "groene" mensen die dat toejuichen, want minder vliegen is goed voor het milieu enzo. Die zeggen dan dat ik niet werkloos hoef te worden, want dan ga ik toch in het openbaar vervoer??!!een11!one!111 Ja. Maar ja. Dat is inspraak zonder inzicht, dat leidt tot uitspraak zonder uitzicht. Want ondanks dat je een bus bestuurt, is er op een platform niks hetzelfde als in het ov.  Is hetzelfde als wanneer ik tegen een violist zeg dat hij maar cello moet gaan spelen. Of tegen een monteur van keukens dat hij maar bij een garage auto's moet gaan repareren, want je bent toch monteur? Los daarvan: in het ov liggen de banen ook niet voor het oprapen, en bovendien: mijn passie ligt nu eenmaal meer op Schiphol.
Hoewel ik dus wel op zoek ben naar iets anders. Gewoon omdat ik bezig wil blijven. En misschien ook wel gewoon omdat ik nieuwe dingen wil leren. En als het zo is dat mijn passie even niet mogelijk is, dat de ene gesloten deur ook wel weer een andere opent. En wie weet wat voor mooie dingen daar weer uit komen.
En echt tijd om bij de pakken neer te gaan zitten, heb ik niet. Want er wacht een toilet op renovatie. En dus ook een boel blogs over aan puin geslagen vingers en potten en net verkeerd opgemeten tegeltjes. Of zo.

Hoe dan ook: het is natuurlijk nog geen 100% zekerheid dat ik ook echt weg moet van het platform, dus misschien....

Ik mag vanavond met de schone ouders uit eten omdat ze al heel erg lang getrouwd zijn, en morgenavond mag ik toch weer een lekkere dienst over het platform knallen.
Dit alles geschreven hebbende op een pc die werkelijk het bloed onder mijn nagels vandaan typt, wens ik u allen een goed weekend.

Cheers Corona

 Dit vergeet ik in elk geval nooit meer. Mijn lijf heeft al heel wat truckjes uitgehaald om me dingen mede te delen. Sommigen waren zeer ter...