Posts

Nieuws

Ik ben naar de sp... Spo...
Spor...

Sportsssss*kuch*school geweest.

De dag begon met een beëdiging van allemaal kakelverse marechaussees, en toen die allemaal hun belofte hadden afgelegd, hun diploma hadden gekregen was het even lunchtijd. Paresto had zijn best gedaan om malse spare-ribs te maken, en toen was het tijd om me over mijn gene heen te zetten, en me naar de fitnessruimte te begeven. Gelukkig niet alleen, collega van mij ging met me mee.
Mijn gene wat betreft sportscholen is vanwege mijn ronde vormen bij normale sportscholen al behoorlijk aanwezig.
Laat staan in militaire sportscholen, waar allemaal overmatig afgetrainde en gespierde kerels acrobatische toeren uithalen met hun lijf en de ter beschikking staande apparaten. Kom ik daar aan met mijn vol-ronde lijf.
En zie je hartslag maar eens laag te houden terwijl je een fris tempo wil pakken op die fietsjes die er staan. Dat lukt gewoon niet.
Ik heb het precies 15 minuten volgehouden op die fiets. En toen begon mijn bilpar…

Mijn auto, mijn rijbewijs en muzikaal geleuter

Ik heb een karaktervolle auto. Het smoelt goed, het rijdt goed. Maar ze heeft soms haar nukken.
Zo wil de mistverlichting nog niet precies doen wat ik vind dat ze doen moet. Komt goed.
Afgelopen donderdag vond ze het nodig om me te laten schrikken met een melding dat er een storing in het remsysteem en het abs-system zat.
Uitgerekend toen ik in Rotterdam zat. Het kreng.
Contact gezocht met mijn vriendjes, en die adviseerden me dat als het rijdt, en remt, ik er gewoon mee naar huis kon rijden.
Het rijdt, het remt, dus ik na mijn repetitie naar huis.
Toch besloten om vrijdag maar met Ilse haar auto naar mijn werk te gaan, en te wachten tot ik de auto kon uitlezen.
Vrijdagmiddag tóch even proberen of het inderdaad zo'n typisch Franse storing was; en jawel... Geen storing te bekennen. Weg. Het kreng.
Nu, ik had al afgesproken om zondag de computer eraan te hangen, en die afspraak wilde ik door laten gaan. Want ze zou toch wel niet voor niks in de stress schieten, leek mij zo.

En vanmo…

Gemeen(te)

In de categorie klein leed:

De gemeente Almere. Na het woordje "gemeente" kan ik waarschijnlijk al wel weer ophouden met typen. Dan zal het wel logisch zijn dat er een weinig opwekkend relaas volgt. Maar om deze blog toch enig 'cachet' te geven, zal ik mijn onvrede toch maar uittypen.
Gemeentes zijn in bepaalde dingen erg goed: hun werk niet goed doen. Daar blinken ze in uit.
Als je daar vervolgens commentaar op hebt, of klachten, dan krijg je veel beloftes. Maar die komen ze niet na. Ook daar zijn ze goed in. De nukubu (marineterm, google maar) afschepen met loze beloften.
Het begon al begin januari. Onze oud-papier-container werd niet geleegd.
Ik heb daar melding van gemaakt.
"Nou meneertje, geen probleem. We laten deze week nog een klachten-rit rijden. Die komt uw container wel uit uw tuin halen en legen".
Je raadt het al: never happened.
Eind januari was het weer bal. Dit keer de duo-bak. Een bak die even groot is als een standaard container, maar waar…

Gezeik deel twee.

Ik sta niet bepaald bekend om mijn subtiliteit. Integendeel zelfs.

Dus toen Ilse wederom naar de dokter ging (de longontsteking bleef maar dooretteren) en thuiskwam met de mededeling dat ze nu de Australische griep had (nét diegene die niet in de griepprik zit) werd ik toch wat knorrig. Want ondanks dat de arts had gezegd dat ze rust moet nemen, is ze toch gaan werken. Dus nu moet ze minimaal een week bedrust houden.
Dat vindt ze moeilijk, dus ik heb al diverse touwen, kettingen en dwangbuizen klaar liggen voor het geval ik haar langer dan 10 minuten uit haar bed betrap.
Ikzelf ben ook niet helemaal 100%. Was ik al nooit, maar ook mijn lijf geeft aan dat de bodem in zicht is. Ik red me wel aardig met paracetamol, fruit, vitaminepillen en zo, maar het houdt niet over.
En laat de zorg voor Jente dan toch op mijn nek landen.
Dus loop ik te redderen met potjes, stickers, schone onderbroeken, kopjes thee, billendoekjes, ijsjes, krachtbouillon, soepen, vitaminedrankjes, en nog meer potjes.

Wat een gezeik

Hoera! We zijn zover.
Jente begint zindelijk te worden. Voorheen had ik bij zindelijkheidstraining meer de associatie met een jonge hond, die je eens in de zoveel tijd naar buiten gooit, zodat hij zijn poot tegen een boom kan optillen.
Nou, met een kind is dat niet wezenlijk anders.
Uiteraard, voor ik de kinderbescherming op mijn dak krijg, gooien we Jente niet buiten als ze een plas moet, maar op een pot. En gelukkig heeft Jente nog wel het besef dat ze haar beentjes niet moet optillen tegen de bank.
We begonnen met gewoon random haar luier omlaag, en met de billen bloot op het potje. En gaande weg leerde ze eigenlijk in één dag wat de bedoeling van al dat blote billen werk was.
Tot zover eigenlijk niks geks, of vervelends.

Hoewel...

Jente heeft er wel zóveel lol in als er iets in dat potje ligt (dat kan een klein jonge-meisjes-plasje zijn, of een bergje bruin dat stinkt als de poorten van de hel) en is er zó trots op, dat ze de opbrengst het liefst zelf naar het toilet draagt, daar …

Mijn weekend in 3 korte verhaaltjes.

Afgelopen vrijdag zette ik mijn eerste stap in de wondere wereld die Schiphol heet. Ik moest er een cursus doen over safety en security. Redelijk voor de hand liggend, lijkt me zo. We kregen een boel uitleg. De testen die erbij hoorden, waren goed te doen, als je goed had opgelet.
Wat ik bij Schiphol altijd vreselijk verwarrend vind: het is onoverzichtelijk. Als je aankomt om iemand op het vliegtuig te gooien, of op te halen, is het allemaal behoorlijk logisch. Volg de borden, en het komt goed. Maar voor de rest is het allemaal dwalen, ommetjes maken en hopen dat je op tijd op de plaats van bestemming komt. En dat is nog voordat je daadwerkelijk aan het werk gaat. Ik hoop dat mijn werkgever voldoende tijd heeft ingeruimd om me wegwijs te maken. Het zou toch onbeschrijflijk lullig zijn als de vakantie van Henk en Ingrid niet door kan gaan omdat ik met mijn bus een vliegtuig aan puin rij. Of zoiets stoms. 

Zaterdag ging ik naar de NAMAC. De namac is een beurs voor miniatuur verzamelaars.…

Hoeren en hoesten.

Kech... Een hoer.
Volgens rapper Boef (je verwácht t niet natuurlijk, als je jezelf heel "gangstahhhhhhh" boef noemt) ben je als vrouw een hoer, als je hem 's avonds uit de brand helpt. Volgende keer dat hij met zijn auto langs de kant van de weg staat, bel je een homofiele, sadistische serieverkrachter om even door te geven dat er een zielig rappertje naast de weg staat, die dringend hulp nodig heeft.
Kech... Ik zou niet weten hoe je het uit moet spreken. En ik wil het ook niet weten. Van die half koeterwaalse straattaal, daar voel ik mezelf veel te goed voor.
Maar mijn door veelvuldig hoesten en grieperigheid geteisterde brein begint hierover te malen.

Het concert is afgelopen. Het ging goed, en mijnheer Ricardo Chailly, die inmiddels gewend is aan fantastische musici, uitverkochte zalen en staande ovaties, legt langzaam zijn stokje neer.
De spanning na deze waanzinnige uitvoering is zó groot, dat het publiek nog even verbijsterd stil is.
Ricardo draait zich om, en br…