zondag 30 oktober 2011

Rauw nieuws

Het is uit. 
Het nieuws is inmiddels de wereld al wel in geslingerd, en ik ben nu wel toe aan het schrijven van een blog erover.
Het ging zo:

Ik kwam vrijdag thuis, en het licht brandde, Syl was er. Daar had ik me heel erg op verheugd. Want dat zou een fijn samenzijn worden na elkaar 2 weken niet gezien te hebben.
"Ik moet met je praten". Ik was even bang dat ze nog een Seat Marbella had gekocht, mét dak, voor in de winter. Dus mijn hart zakte alweer naar mijn schoenen.
"Ik weet niet of ik verder met je wil". Toen kwam mijn hart niet meer omhoog. Ze vond de verschillen te groot, en kon daar niet meer echt mee leven. Voor haar was het afscheid denk ik makkelijker, want voor haar lag de beslissing al vast. Desalniettemin hebben we een potje kunnen huilen samen, en een beetje praten. Voor ze wegging.
We praatten over de verschillen die zij ervoer als veel te groot. En niet meer overbrugbaar waren voor haar. We zijn bijna in alles anders. Zij is op en top militair. Ik ben militair-musicus. Zij is verpleger. Ik ben buschauffeur. Zij gaat op uitzending. Ik niet. Zij is vele malen nuchterder. Ik ben emotioneler. Zij is geordend. Ik ben wat chaotischer. Zij bekijkt de dingen vaak in het groot, ik ben wat gedetailleerder. En dat botste. Nog een laatste knuffel kreeg ik van haar.
En toen ging ze. Ze had de spullen die hier lagen, en makkelijk mee te nemen waren, al ingepakt. Klaar voor vertrek. Ik liep nog even mee naar haar autootje. Ik weet hoezeer ze Tiel maar niks vond.
Toen ik afscheid had genomen, en de deur van mijn huisje opende, kreeg ik een enorme dreun tussen mijn ogen. Letterlijk alles hier, ademt de sfeer uit die Syl hier gemaakt had. Ze had een hele grote hand in het inrichten van mijn huis, zodat zij zich er (terecht) ook fijn zou voelen. Schilderijen, planten, lampen, gordijnen, de inrichting van mijn pc hoek,zelfs Claus, die we min of meer samen uit hadden gezocht.
De slaapkamer en de badkamer, waren inmiddels ontdaan van alle kleren en vrouwenspulletjes die hier lagen. En dat zag eruit als een gat. Een soort van extra bevestiging van de leegte die ze achterliet.

En dat doet pijn.

Tot het laatste moment had ik het niet aan zien komen. Veel reacties van vrienden waren dan ook verbaasd:
"Maar je was zo gek op haar"
"Het ging zo goed tussen jullie"
Misschien had ik het wel aan moeten zien komen, maar had ik mijn kop in het zand gestoken. Of wilde ik het misschien niet aan zien komen?
De timing is absoluut beroerd. In Limburg ligt mijn moeder te sterven, waarvoor ik heel wat kilometers maak, zorgen heb, en stress ervaar. Syl was hierin degene die mij staande hield, de me soms een schop onder mijn kloten verkocht, en een arm om me heen sloeg. Aan de andere kant: wat is een relatie waard, als die alleen maar gaat om het mij zo makkelijk mogelijk te maken? Dan is die relatie ook een leugen. En dat is net zo min prima, en dan escaleert het alleen nog maar harder. Dus naast mijn diepe verdriet, voel ik ook respect dat ze zo volwassen is om een klote keuze, op een klote moment te maken.

Goddank waren de reacties op facebook genuanceerd. Ik wil namelijk benadrukken dat ondanks dat het uit is, ik toch blijf vinden dat Syl een fantastisch mens is. En eigenlijk moet ik zeggen dat ik uit deze relatie alleen maar mooie herinneringen koester. Nu, op dit moment, is dat heel erg pijnlijk. Maar ik vind positieve herinneringen toch belangrijk. Zeker in deze periode, kan ik zonder liegen zeggen, dat Syl me heel erg gesteund heeft in een heel zware periode.
Kleine dingetjes die ze voor me deed, maar ook de grote dingen, zoals een prachtige vakantie samen, met als toetje een prachtig fotoboek ervan.

Uit elkaar gaan is bijna nooit leuk. Maar dit is wel een van de meer positieve manieren. Eerlijk, vriendschappelijk, geen ruzie, geen haat. Maar gewoon, twee mensen die samen een eindje oplopen, en er vervolgens achter komen dat de match toch niet helemaal aanwezig is. It wasn't meant to be. De herinneringen blijven voor ons. En die zijn gewoon goed.

Gisteren, ben ik een eind gaan rijden. En god, wat was dat de meest stomme beslissing. Ik begon met een tochtje door de Betuwe. Zeer smalle dijkjes, langs de uiterwaarden van de sloot die hier stroomt. Dat hield ik nog wel, toen maar in een zotte vlaag van gekkigheid besloten om naar Kleef te rijden (herinneringen ophalen?). De snelweg op, en daar begonnen mijn ogen weer te lekken. Ik kon er niks aan doen. Ben een emotioneel mens. Alleen dat is niet handig bij een snelheid van 120 km/u. Bij Nijmegen besloten om terug te rijden, en ik snap nu waarom het Keizer Karelplein zo'n ellende is. Overal afslagen, maar geen wegbelijning, dus iedereen rijdt elkaar in de weg. Dat ding wel 3 keer rond geweest, voor ik de terugweg gevonden had.
Toen ik terugkwam, besloten om vandaag op bezoek te gaan bij een vriendinnetje in Antwerpen. Even met mijn hoofd elders zijn.

De paniek slaat soms wel heel hard toe. Want wie zal er voor mij zorgen, in deze aankomende periode. Waar kan ik mijn ei kwijt. Rationeel weet ik dat mijn vrienden klaarstaan voor me. Maar zonder ze tekort te willen doen: dat is anders dan "mijn Syl". Dat went vanzelf. Denk ik. Ze zeggen vaak:"Je redt t wel". Maar hoe dan?
De dominee met wie ik veel sprak zei dat ik bij een psycholoog misschien wel heel goed af zou zijn. Om het verdriet, de rauwe paniek, de (onterechte) eenzaamheid, en angst een beetje te kanaliseren, en in goeie banen te leiden. Wederom: rationeel weet ik dat dat waarschijnlijk de beste optie is die ik heb, en ga ik dit ook zeker doen. Emotioneel vind ik het een afgang. Aangeven dat ik het zelf niet meer op kan lossen. Dat ik er zelf niet meer uit kom. Maar goed, als het moet dan moet het. Dinsdag maar even regelen.

Er gloort ook een heel klein beetje hoop: aanstaande donderdag mag ik op gesprek in Wageningen. Om daar op de bus te rijden. Met een beetje goeie wil, nemen ze me aan, en dan kan ik wat tijd doorbrengen met werken. Zodat ik niet alleen maar met mijn kop of hier, of in Limburg zit. Maar gewoon een bus besturen, passagiers, die het echt geen flikker kan schelen hoe het met mij gaat, vervoeren van A naar B.
En ik ben ook weer gaan rennen, en morgen mezelf maar aanmelden bij de sportschool. Samen met het liefdesverdriet-dieet (nee, geen zorgen, ik eet bruine boterhammen, appels, en genoeg om niet dood te gaan, of tekorten op te lopen) moet dit er toch voor zorgen dat ik de DCP ga halen. (En gek genoeg: daar begon het ooit allemaal mee. Sara en Syl vonden dat ik als militair mijn DCP moest halen. En zo zijn we bij elkaar gekomen....) Mede als eerbetoon aan een vrouw waarvoor ik veel respect heb, heel veel warme gevoelens koester, ga ik die verrekte conditieproef gewoon halen.

woensdag 26 oktober 2011

tapasbar Chez Iwan

Gisterochtend, net na de files toog ik naar Voorhout. Het idee was om wat vriendjes uit te nodigen en lekker een avondje tapas te maken. Dit omdat Iwan en ik beide een voorliefde hebben voor lekker eten en kokkerellen in de keuken. En uiteraard omdat we een eerbetoon wilden brengen aan onze (helaas veel te vroeg overleden) tapasheld Doro Vinas.
Het begon allemaal bij de Albert Heijn. Alwaar we de ingredienten bij elkaar moesten schravelen. En uiteraard moest Valentijn, Iwans zoontje ook even bij de visboer een harinkje weghappen. Het kereltje (overigens een stoer manneke met een eigen wil, hoe gaaf) is 2. Het komt niet vaak voor dat kinderen van 2 een haring eten. Maar blijkbaar is 7 maart een geboortedag die dat met zich meebrengt, ondergetekende at ook op zijn 2e jaar een harinkje weg.
Om 1400 uur gingen we aan de slag. Met het kookboek van Doro in de hand, begonnen we met het maken van de Sangria, en het dessert. Van de Sangria hebben we heus waar, echt niks voorgeproefd. Enerzijds omdat we de 7up er pas op het laatst in wilden gooien, anderzijds omdat we wilden voorkomen dat we toeterlampion waren als onze gasten zouden komen. (Overigens: de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we van de honingrum wel een en ander voorgeproefd hadden, dit is logisch te verklaren: je wil zeker weten dat je de gasten iets lekkers als aperitief voorzetten). Het dessert leverde nogal wat hoofdbrekens op. Want daar moest gecondenseerde en gezoete melk in. En die stond uiteraard niet bij de melkproducten maar bij de oosterse producten, tussen de sambal en de kokosmelk. Ook het uithollen van een sinaasappel is een werkje van trial and error. Maar als dan de vulling erin zit, en de sinaasappels kunnen de diepvries in, heb je wel een voldaan gevoel, en plakkerige handen.
Ook de overige gerechten gingen eigenlijk allemaal van een leien dakje. Uiteindelijk hoefde ik maar 2 keer terug naar de appie om wat vergeten ingredienten te halen.
Absolute toppers van de avond waren:
de St Jacobsschelpen.
De in honing en citroen gemarineerde varkenshaasjes
De salades van Iwan
De tortilla met zeevruchten
De ubermalse balletjes in tomatensaus
De gevulde eieren
De Sangria
De gevulde sinaasappels

Die gevulde eieren. Daar was nog iets mee. Veel tijd in gaan zitten om de vulling te maken. De ui zeer fijn snipperen, de tonijn uit blik zeer fijn losharken, eigeel en mayonaise goed prakken. En dan die halve eieren netjes vullen. Zag er heerlijk uit. En omdat we vulling overhadden, wisten we ook dat dat heerlijk zou smaken. Toen onze gasten (Jurgen, Astrid en Martijn) vertrokken, kwamen we erachter dat we juist die vergeten waren te serveren. Dus nu zit Iwan met nog 16 gevulde eieren. Maar das geen straf. Lijkt mij zo.
Het dessert was echt een knallend einde van zo'n maaltijd. Aangezien we veel en veel te veel gemaakt hadden, had gelukkig iedereen er verstandig aan gedaan om een gaatje vrij te houden.
De sangria leverde bij Iwan het commentaar op dat hij teleurgesteld was in mij. En ik ook. Want hoezeer het ook goddelijk was, het spul was echt apesterk. 3 verschillende alcoholische dranken. En niet in kleine glazen (ik kwam tot de ontdekking dat 1 glas ongeveer een halve fles wijn bevatte).
Toen ik vanmorgen opstond, voelde mijn kop aan alsof hij van hout was. En met meer dan 30 tenen knoflook in de complete maaltijd, zou de geur uit mijn mond niet onder doen voor mosterdgas. Maar het was het absoluut waard. Zeer zeker.
Nu even het roofdier in mijn hoofd temmen.

zaterdag 22 oktober 2011

Verdi, stoppenkast en het weggesleepte dekbed.

Als iemand Verdi roept, krijg ik rillingen. Veel mensen die ik spreek over dit onderwerp, vinden het prachtige muziek. 'Ohhh jaaaaaaah, het Requiem. Dat is prachtig!!!!" Of: "Zijn opera's, heerlijk".
Juist. Ik krijg bultjes als ik denk aan Verdi. Het requiem is dodelijk. Saai. Ik bedoel: het zal vast prachtig zijn, maar ik denk meteen aan de buhnepartij, waarin je als trompettist gewoon te lang niks zit te doen. En als je pech hebt, niet eens de mogelijkheid om tussentijds te vertrekken en een pilsje te drinken. Zijn opera's. Tja, je moet er van houden. Er zitten zeker mooie dingen in. Maar dan moet je dus transponeren. In B, nee in A. Nee, in Bes. Maar er staat toch duidelijk E. Echt niet, het staat in D. OW, kut nu staat het weer in As.
Ik ben absoluut fan van romantische muziek, maar dit is vaak zo vreselijk over de top, dat de romantiek er in dikke slijmerige klodders vanaf druipt.
Waarom ik het dan doe? Gewoon, ik speel weer eens met een leuk begeleidingsorkest. De musici zijn aardig, en er valt geregeld wat te lachen. Van een verkeerde inzet, die toch erg goed klinkt, ondanks dat het niet op de goeie plek is, tot diverse pogingen van het koor achter ons, om NIET een terts lager uit te komen. Van een dirigent, die gewoon compleet vioolles staat te geven (dit tot hilariteit van eenieder) tot een verkeerde transpositie die erg leuk uitpakt. Van losse blaadjes die overal naartoe wapperen tot een net niet lekker getimede inzet. Ja, er valt genoeg te lachen. Maar los daarvan, wel met ons allen proberen een zo goed mogelijk product neer te zetten. En op het concert is het gewoon goed.

Afgelopen week kreeg ik voor het eerst van mijn leven in Tiel, te maken met een stroomstoring. In de vroege ochtend (jemig, het was gewoon nog donker toen ik opstond) tapte ik mijn kopje senseo, en met dat de laatste druppels in mijn mok vielen, viel de pc uit, het licht uit, en de kachel. Ik meteen naar de stoppenkast gelopen. Maar ik had niet goed opgelet, dus ik kon niet zien of die schakelaars nu wel of niet naar boven dienden te staan. Daar kon ik niks mee. Maar eens buiten kijken. En nog eens kijken, want het leek erop alsof heel Tiel gewoon niet meer bestond. Het nummer van Liander stond in mijn stoppenkast, en na een telefoontje kwam ik erachter dat er algehele stroommalaise was in de Betuwe. Claus kan erg goed zien in het donker. Een verontwaardigd gemauw, bewees dat ik niet goed kan zien in het donker.

Die dag zou ik voor het eerst een repetitie hebben met een nieuw gevormd koperkwintet. Dit koperkwintet bestaat voor 90% uit mensen van de tkkmar, aangevuld met 1 dame van daarbuiten. En allemaal hebben we zo onze eigen redenen om een nieuw kwintet op te zetten. Geld verdienen. Muziek maken. Die twee combineren. En verrek als het niet waar is, de eerste repetitie klonk al eigenlijk best leuk. De grootste lol gehad. Volgende repetitie staat gepland. Prijsvraag: verzin een leuke naam voor een kwintet. De winnaar krijgt een drankje naar keuze, en gratis toegang bij ons eerste concert.

Over Claus gesproken: Ik weet niet of hij helemaal beter is. Voor ik gister mijn huis in het pikkedonker verliet, vond hij het noodzakelijk om maar weer eens zijn maaltijd achterstevoren te verteren. Dus of de medicamenten geholpen hebben weet ik niet. Gisteraaf, na zijn bakje, deed hij dit niet. Ander voer geprobeert. Wellicht helpt dat. Maar volgens de boekjes, is Claus met zijn 3 jaar een beetje aan het puberen. Hij was altijd tuk op een aai, op een knuffel en wat spelen. De laatste week niet. Dan rent hij hard voor me weg, alsof ik de hulk in eigen persoon ben. En er wordt veelvuldig gezeurd. Maar aaien, neeeee, brrrr dan rent hij weg.
Dit in mijn achterhoofd hebbende, is het natuurlijk lekker dubbel, dat als ik wakker wordt, ik een kater op mijn bed aantref. Dicht tegen me aan genesteld. Lekker warm. Maar owee als we beiden wakker worden. Dan is hij meteen weer de stoere mannelijke kater (zonder ballen) die niks van knuffels weten wil. Jaja, maar ondertussen. En helaas, heeft hij tegenwoordig ontdekt hoe hij zijn nagels kan gebruiken om mij sneller uit bed te krijgen. Nee, niet tegen mij, absoluut niet. Nee, hij zet zijn nagels in mijn dekbed, en trekt vervolgens mijn dekbed van me af. Dit onder het uiten van de diverse kreten, dat het maar goed duidelijk is, dat hij zijn bakje gevuld wil zien. Rillend van de kou, kleed ik me dan maar aan. Mompelend, half struikelend over een kater die er met succes in geslaagd is om als wekker te fungeren.

zaterdag 15 oktober 2011

Hallo Jumbo

Dit stukje tekst kwam tot stand met (onverwachte) hulp van Jurgen van Nijnatten en Ronald B. Waarvoor mijn onuitsprekelijke dank.
Jumbo is een supermarkt-keten die hard aan de weg timmert. Wellicht ben je al eens langs zo'n vrachtwagen gereden. Die vrachtwagen is wat hoger, zodat er twee keer zoveel rolcontainers inpassen. Dit levert minder transportkosten op, en dat bespaart de klant. Volgens de trotse tekst op deze opleggers.
Wellicht heb je op tv de reclames gezien, waarin ze trots aankondigen dat ze in Krabbekutteveen en Schubbekutteveen een nieuw filiaal geopend hebben.In Mijdrecht zelfs 2!!!. En het laatste wat je hoort, is een koor aan mensen die luidkeels "Hallooo Jumboo" krijsen. En dan met een klein kindje op het laatst, alleen, want die reageerde te laat. Onderstaande foto in acht nemende, weet ik wel hoe dat komt. Of zou het precies andersom zijn. Dat kindje, een klein menneke, reageerde te laat, en voor straf... Logischer lijkt mij dat Jumbo zijn eigen succes niet meer kan bijbenen, en op deze manier de voorraad toch probeert aan te vullen. Ouders, bekijk uw kinderen (zeker jongetjes) ernstig goed, als u ze vanavond naar bad en bed stuurt. Voor je het weet liggen er vitale onderdelen van uw kinderen, in de winkel te koop. Met als onderstaande tekst: "Vers is ook echt vers, Elke dag!!!".
Maar alle gekheid op een stokje: wie verzint er nu zo'n trotse tekst. Gegaarde Kinderballetjes. Oke, de strekking lijkt duidelijk: een kind is geen volwassene, eet dus minder, en krijgt kleinere balletjes dan pa en ma. Zover snap ik het. Maar als ik letterlijk zou nemen wat er staat, dan koop ik dus de balletjes van een kind (en gezien de verpakking, denk ik dat ik de balletjes van meer kindertjes koop) die reeds zijn voorgegaard, en dus niet heel lang nodig hebben voor ze lekker dampend op mijn bord liggen. Wellicht voor ranzige homofiele, kannibale pedofielen een lust voor de ziel, maar voor de gemiddelde klant, lijkt me dit toch een reden om eens met de verpakkingsafdeling te gaan praten. Zou het om een wat zieke, zij het komische grap gaan? Of heeft iemand hier echt over nagedacht, en tot de conclusie gekomen dat de benaming toch echt de enige juiste was. En zou die manager dan 's avonds tegen zijn vrouw trots verkondigen dat de 'Gegaarde Kinderballetjes' als zoete broodjes over de toonbank gingen? Wellicht voert hij die kinderballetjes aan zijn eigen kroost. Met als vals grapje: "Dit zijn de balletjes van de buurjongen". En uiteraard hebben ze dan al jaren ruzie met dat snotjong...

Voor de goede orde: onderstaand de bewuste foto.

vrijdag 14 oktober 2011

Claus' verhaal.

Als Claus kon praten, had hij vandaag wat te vertellen. Zijn verhaal gaat ongeveer zo:

Die Marnix, dat is een beste vent. Hij haalde me uit het asiel in Ede, waar ik opgesloten zat tussen allemaal soortgenoten. Sommigen waren wel lief, anderen snaaiden het eten voor mijn bek weg. De onverlaten. Ik moest eerst in een klein mandje, waar ik eigenlijk niet zoveel zin in had. Want laten we wel wezen: een klein hokje, daar wil toch niemand in, zelfs niet als hij gestraft is? Maar goed. In Ede heb ik nog 2 maandjes prettig kunnen wonen. Allemaal vierkante kamers, waar ik naar alle hartelust op onderzoek uit kon gaan, en mijn speeltjes doorheen kon meppen, als ik daar zin in zou hebben. Toen werd ik ziekjes. Ik bleef maar niezen. Zozeer dat de vlokken om Marnix' oren vlogen. Dat was niet zo prettig, dus Marnix besloot voor mij, dat het goed voor mij zou zijn als ik naar de dierenarts zou gaan. Dus haalde hij dat blauwe bakje weer tevoorschijn. Gruwel oh gruwel!!! Ik verzette me met hand maar zonder tand. Marnix moest echt proppen om me erin te krijgen. Mauwend van ongenoegen moest ik dus wel mee, in de auto, naar de dierenarts. Daar aangekomen, werd ik op een hoge tafel gezet, en een vreemde vent begon in mijn neus te knijpen, en hij schoof een ijskoud dun pinnetje in mijn reet. Waarom, zal ik nooit achter komen. Maar de logica ontgaat mij volledig. Ik nies me een ongeluk, en de dierenarts schuift een koude spijker in mijn kont. Ik nies toch uit mijn neus, of heb ik dat nu weer verkeerd? Eind goed al goed. Nog geen 15 minuten later mocht ik mijn hok weer in, en mee naar huis. Dat wil zeggen: Marnix had als opdracht meegekregen om mij pillen te voeren. Eerst dacht hij dat ik het niet zou merken als hij ze in mijn brokjes zou doen. Maar die at ik natuurlijk op zonder pil! Ben toch niet gek!. Maar ja, die pillen vond hij zo belangrijk dat hij me in de houdgreep nam en die pil hardhandig door mijn strot drukte. Naja nogmaals: eind goed al goed. De pillen waren op en ik leefde nog lang en gelukkig bij die roodharige gek.
Niet helemaal. Want de vent besloot dat hij ging verhuizen. En mij werd niks gevraagd. Ik Prins Claus van de Prins Maurits Kazerne!!!. Ik wilde daar helemaal niet weg. Dus wederom werd ik in dat blauwe mandje geduwd, en voor straf poepte ik dat mandje tijdens de reis vol. Wat zullen ze geleden hebben onder de stank. Ikzelf ook trouwens, maar dat was even van ondergeschikt belang. In Tiel kan ik aardig aarden. Het is een huis met 2 verdiepingen, en ik mag zelfs tegen het ochtendgloren, even bij Marnix op bed komen liggen. Dat is feest. Want als de wekker gaat, en hij nog slaap dronken is, kan ik lekker tegen hem aan kwekken. En voor zijn voeten lopen als hij de trap af komt. Maar ook in Tiel werd ik niet lekker. Mijn eten smaakt me prima, en ik voel me prima, maar ik kots het wel telkens uit. Verbazend wat een hoop ellende er uit mijn kleine lijfje kan stromen, als ik mijn best doe. En Marnix er op handen en knieen achteraan om het op te ruimen. Ook dit was niet naar de zin van Marnix. Vandaag vond hij het tijd worden om een bezoekje aan de dierenarts te brengen. Weer in dat verrekte mandje. Tijdens de heenreis slaagde ik er bijna in om het deurtje open te krijgen. Maar die lomperd van een Marnix drukte het deurtje zo tegen mijn snuit dicht. Klojo. Bij de dierenarts werd ik wederom bevoelt, beklopt en beknepen. En ik herkende dat stuk ijzer waarmee de vorige dierenarts in mijn poepert prikte. Meteen wilde ik vluchten, maar Marnix' houtgreep was helaas bijzonder effectief. Mijn verontwaardigde gemauw helaas niet. Ze deden maar, alsof MIJN wil er niet toe deed! En toen kwam nog het ergste: die dierenarts liet een vrouw aanrukken, met enorme handschoenen aan. Dat meisje nam mij in een nog steviger greep, om vervolgens een stuk huid te pakken, en mij heel HEEEEEEL erg pijnlijk te prikken. Dat was dan voor het eerst dat ik vrijwillig mijn mand invluchtte. Ik ben zeer ontstemd over deze gang van zaken. Maar ja, Marnix is wel degene die mij eten geeft.
Ik ga hier maar eens een nachtje over slapen.

maandag 10 oktober 2011

KPN, Chinees en kattenkots

Een nieuw bericht, daar de vorige een compilatie was, geschreven in een periode dat ik internet en tv-loos door het leven ging, en het uploaden van blogs via een, als wifi-hotspot gebruikte telefoon, een eindeloos durende grap was.
Wat een kutzin. Grammaticaal klopt het niet, en als je hem uitspreekt, bekt het niet lekker. Het dekt wel de lading van 3 weken lang geen internet.
Maar goed. In mijn agenda stond voor vandaag een afspraak met een service monteur van de KPN. En met mijn eerdere ervaringen met dit bedrijf, besloot ik zondagavond (welk bedrijf is er zondagavond tot 2200 uur open? KPN! Dat moet ik ze nageven) toch maar even te bellen, of deze afspraak goed was doorgekomen. Het probleem was namelijk dat ik niet wist waar de aansluiting zich bevond in mijn huis zelf. En wat bleek: de afspraak was niet goed doorgekomen. Verbaasd was ik allerminst. Zuur vond ik het op dat moment wel. Want KPN had mij triomfantelijk een mail EN en sms gestuurd waarin ze aankondigden dat de verhuizing gereed was. De meneer aan de telefoon was echter intelligent, en hij heeft mij mijn hele huis laten doorzoeken naar iets dat leek op een telefoonaansluiting. En jawel: de rare losse draadjes in de hoek aan de muur, bleken een telefoonaansluiting te zijn. En jawel: eenmaal ingeplugd, bleek internet te werken. En de tv ook!!! Verrek nu toch, blijk ik helemaal die monteur niet nodig te hebben. Maar goed dat die afspraak niet goed is doorgekomen. Bleef over dat ik een veel te hoge rekening ontving, en ook die werd door een lieve mevrouw rechtgezet. Tot zover KPN.
Dan is er nog Claus. Afgelopen weekend was ik in Den Helder. Bij Syl. Dat was fijn. Even tot rust komen, even wat zorgen aan haar kwijt kunnen. Ze is serieus een rots in een branding. Samen met haar, haar ouders, oma, zusje en aanpalend vriendje zijn we bij een drijvende chinees gaan eten. Het aanpalende vriendje (een marineofficier in opleiding) smeet al meteen zijn autosleutels naar het zusje, en sprak de woorden: "jij rijdt". En zoals een goed onderofficier betaamt, volgde ik zijn voorbeeld ogenblikkelijk. Twee biertjes werden besteld. Heerlijk zitten schranzen. Hoewel op het laatst het nog bijna misging toen Syl een lel bananenijs in mijn toetjesbakje smeet. Banaan is niet te vreten, chemische banaan nog veel minder. Maar ja, om nu met bananenijs te gaan smijten in een drijvende chinees, is wellicht een beetje raar.
De zondag hebben we besteedt aan heel erg weinig. Toen ik thuis kwam, trof ik Claus aan. Enerzijds blij dat ik thuis kwam, anderzijds toch wel ernstig de aandacht vestigen op zijn lege bakjes. Ik had toch serieus volle bakken achter gelaten toen ik vertrok. Alles was op, dus meteen maar bijgevuld. Als een kind zo blij. Niks mis mee verder. Toen ik vandaag wakker werd, lag ik heerlijk bijna lepeltje-lepeltje gezellig met Claus in mijn bed. Op zich heb ik liever niet dat Claus in mijn bed komt, dit in verband met alle haren. Maar goed, Claus is een meester in het negeren van mijn orders, dus ook met dit verbod veegt hij zijn kattenkontje beleefd, doch beslist af. Eenmaal beneden voor koffie, ontdekte ik een plakkaat rood-bruine ellende. Naast het buro. Ik wilde wat verontwaardigd mopperen op Claus, dat hij toch echt een kattenbak heeft, en die ook net schoon is, en dat er dus er geen redelijke reden is om ver naast zijn bak te kakken. Maar gedane zaken nemen geen keer, dus al kokhalzend, proestend en gruwelend raapte ik deze toch wat vreemd onverteerde ellende op, om ze door te spoelen. Einde oefening, dacht ik zo. Tijdens mijn bakkie ochtendtroost hoorde ik ineens wat angstaanjagende geluiden achter mij. Ik zal ze fonetisch noteren: huuaagh... huuuaaaaaaghrr... HUAAAAAAGRHRHHHRFFDFGG. En met deze geluiden kwam een stroom aan onverwerkte brokken naar buiten. Dit proces herhaalde zich een keer of 4, 5. Waarbij dat arme beest telkens de exacte gezichtsuitdrukking had van Puss on Boots uit Shrek. Die scene waarbij hij die haarbal opkotst. Alleen in dit geval bleef het niet bij een haarbal. Nee, wat eruit kwam leek eerder op rul gebakken, doch kleddernat gehakt. En de geur die eraf kwam. Naja. Rozengeur was het niet. In plaats van dat dat beest op 1 plek alles eruit gooit, moet dat blijkbaar op meerdere plaatsen in de kamer. Even nieuwsgierig onderzoeken wat dat precies is, wat hij uitkotste, en vervolgens opgewekt een andere plek in de kamer zoeken om de volgende hoeveelheid te droppen. Maar dat schijnt erbij te horen. Katten schijnen soms haarballen op te braken. En daar schijnt ook voedsel bij mee te komen. Ik vond het geen verfrissende belevenis.
Maar zolang als Claus niet weken achtereen gaat lopen kotsen, is het een leuk beestje.

zondag 9 oktober 2011

Marnix’ keukengepruts.




Van enkele vrienden en collegae heb ik begrepen dat zij enorme BOURGONDIERS zijn. Ze houden van lekker eten. Met nadruk op lekker. Niet op veel. Bij mij gaat dit hand in hand. Want als iets lekker is, is het zonde dat het te snel op is.
Maar om maar eens een voorschotje te nemen op het feit dat ik binnenkort een heus vierpits gasstel krijg, en een magnetron/oven, dacht ik dat ik maar eens wat recepten op papier moest gaan zetten. Dit ter lering, ende vermaeck.

Broccoli stamppot.
 Ik kan een heel lulverhaal gaan afsteken over wat stamppot precies is, en waarom broccoli dus eigenlijk wel of geen stamppot kan heten, maar dat zal de ware etensgenieter aan zijn spreekwoordelijke anus oxyderen.

Wat men nodig heeft.
-2 kleine of 1 grote struik broccoli.
-4 middelgrote of 5 kleine aardappels.
-1 of 2 bakjes spekreepjes (rauw, om af te bakken)
-Per persoon 1 ei. (Of twee als je voor meerdere dagen maakt, en gezien het feit dat dit voedsel erg vullend is, maak je voor meerdere dagen. Geen zorgen, de tweede dag is het nog lekkerder).
-kaasblokjes (kun je ook zelf snijden van een grote homp) liefst jong belegen, maar de kaasboer heeft ook kaas met allemaal kruiden, kan ook heel lekker zijn.
-per persoon 1 tot anderhalve tomaat.
-1 ui
- 1 of 2 tenen knoflook. Nooit zuinig mee zijn. Knoflook is gezond, en houdt de muggen weg. (En ook vrouwen of mannen die je toch alleen maar van je werk houden).
-peper
-mayonaise

Als eerste kook je de eieren hard, en bak je de spekreepjes lekker knapperig. In het spekvet kun je kiezen om de ui te fruiten. Als je van een wat pittigere smaak houdt, dan doe je de ui op het laatst rauw door het gerecht. In beide gevallen, de ui niet te fijn snipperen.
Als dit gedaan is, heb je je gasstel vrij om de broccoli en de aardappels te koken. Niet te moeilijk doen, dat kan best in 1 pan.
Terwijl dit lekker staat te pruttelen, pak je een schaal. Op de bodem doe je een lekkere, gulle lik mayonaise. Daaroverheen gooi je de in grove stukken gesneden tomaat, met de (rauwe) ui, de in stukken gesneden eieren, de geperste knoflook, de gebakken spek, en de kaas. Even goed door elkaar husselen. Het kan geen kwaad als de spek, en de eieren nog warm zijn. Naar smaak peper toevoegen, en aan de kant zetten tot de broccoli en de aardappels gaar zijn.
Als dit het geval is, dan pak je een stamper (zo’n hakselstaaf is ook prima, maar dan wordt het een beetje puree) je stampt de inhoud van de pan, met een klein beetje melk tot iets dat op stamppot lijkt, en dan ben je er bijna.  Gooi nu het mengsel van spek, kaas, eieren en de hele reut erbovenop, en roer het geheel goed door elkaar. Om de kaas helemaal te laten smelten, kan je het geheel nog heel kort op een heel laag vuurtje laten warmen, zodat de kaas lekker gesmolten is.
Dit gerecht laat zich op geen enkele manier aantrekkelijk serveren. Gewoon op je bord plempen. Het ziet er toch wel uit als iets dat al eens eerder werd gegeten. Dus doe geen moeite. Het is geen gerecht om indruk mee te maken op je eerste date. Maar lekker is het wel. De volgende dag in een koekenpan zachtjes opwarmen, en met een bruine boterham voor de lunch weghappen. Gezond en lekker.

Het volgende gerecht is niet van mijn hand. Joop Braakhekke heeft dit verzonnen, maar eerlijk gezegd heb ik het nog nooit zo zout gegeten. Dus dat heb ik aangepast.

Wat men nodig heeft.

-Kabeljauw (liefst vers, uit de vriezer kan ook, andere witvis kan ook)
-plakken chorizo. (Liefst van die lekkere, niet die van de euroshopper)
-2 eieren
-Groene groente. Verse doperwten, of verse boontjes
-nootmuskaat (voor over de groente)
-Rijst (van die met die pitten erin, da’s lekker).

Kook de rijst volgens de aanwijzing.  De groente ook koken. Naar smaak. Ik ben zelf fan van niet al te soepig gekookte groente, dus bij mij is de kooktijd kort.

Sla de eieren stuk. De bedoeling is dat je alleen het eigeel overhoudt. Dat kan voor de onervaren keukenprins(es) nogal een debacle opleveren: succes. Met dat eigeel smeer je de bovenkant van de vis in. Kan met zo’n fancy kwastje, maar als je een zeeppomp hebt, en je wast je handen, kan het ook met je vingers. Op die met eigeel ingesmeerde bovenkant, leg je de plakken chorizo. Het mag wat overhangen, dat is geen bezwaar. Maar als het te ver overhangt, dan gaan die plakken chorizo alsnog zwemmen in de pan.
Verhit wat boter of olie in de pan. Als dit lekker pruttelt kan je de vis erin doen. Door ervaring wijs geworden: Begin ondersteboven. Dus eerst de plakken chorizo onder. Dan bakt het eigeel wat aan, en is de kans groot dat het keren van de vis lukt, zonder dat de chorizo zijn eigen leven gaat leiden.
Doe dit met een scherpe spatel. Een dikke botte spatel, zal de combinatie lastig in stand houden. Let op: te dunne plakken chorizo betekent vaak onheil: die zal verbrand zijn voor de vis gaar is. En dus niet lekker. Bij dunne plakken moet je dus wat vaker (voorzichtig) keren. Te dikke plakken eigenlijk idem.
Voor de vorm is het wellicht leuk om de boontjes in bundels samen te binden met dunne speklapreepjes. Eventueel eerst wat licht glazig gefruite uitjes door de boontjes husselen. (Dan heb je de nootmuskaat niet nodig. Over nootmuskaat: vers van zo’n bol geraspt is het lekkerst).

Dit gerecht  is vrij zout. Dus probeer het met niet al te zoete, maar toch een fris zoet wit wijntje te combineren. Als je daarna nog indruk wil maken op je eerste date, kun je beter geen vlaflip serveren, maar iets met vers fruit. Zoals aardbeien, of druiven of zo.




Eigen gemaakte pastasaus.

Dit is ontstaan nadat ik met mijn gulzige hoofd een hele bak tomaten had gesneden, en tot de conclusie kwam dat er in mijn pan geen plaats meer was voor pastasaus uit een pot.

Wat men nodig heeft.

-Een bak tomaten (roma tomaten doen het erg goed!!)
-Een bak gehakt
-Uien
-Champignons
-Knoflook
-peper
-geraspte kaas
-pasta
-verdere gezonde groente die men door pasta gooit omdat het lekker en/of gezond is.

Snij de tomaten in grove stukjes. Snipper de ui, hak een stuk of wat tenen knoflook, en mik dat in een pan die op het vuur staat. Wat heel erg lekker is: de Action heeft in zijn assortiment een fles peper/knoflook olie. Als dit lekker aan het pruttelen is, kun je ervoor kiezen om de champignons ook toe te voegen. Dit kun je ook later doen.  Als dit prutje goed heet is, kan het in de blender. Bak nu het gehakt rul, terwijl je de tomaten tot puree blendert. (Sommige mensen beweren dat tomaten bij verhitting bitterachtig worden, die mensen kunnen er desgewenst wat suiker aan toevoegen).
Als het gehakt rul is, kan je saus erover, met alle andere ingrediënten. En smullen maar. Niet vergeten ook de pasta nog even te koken.

Een gerechtje uit Frankrijk. Door Sylvia dit weekend aan mij geïntroduceerd. Dit is een werkelijk goed vullende salade. En lekker fris met een pittige touch door de ui.

Wat men nodig heeft.

-Selder (een lekkere dikke, met van die dikke takken)
-Tonijn in blik (in zonnebloemolie)
-2 Jona Gold appelen.
-Rijst (volkoren, of met die granen erdoor)
-Yoghurtdressing (zelf te maken of uit een potje)
-Ui

Ontdoe de Selder van zijn buitenste laagje en die draden. Met draden kan ook, maar dan moet je met verteren wat beter je best doen. Hak de ui in stukken. Laat de tonijn uitlekken. Schil de appel, ontdoe hem van zijn klokhuis en snij hem in stukken. Doe dit alles in een grote schaal, giet de yoghurtdressing erover, en serveer de gekookte rijst er apart bij.
Als toevoeging, kun je er komkommer bij doen. Dan snij je de komkommer in lange repen, die je ontdoet van de zaadleiders.  

In plaats van groente kun je ook kiezen voor een lekker uitgebreide, of minder uitgebreide salade.
De volgende salade doet het ernstig goed bij vissticks.

Men neme

-1 zakje rucola
-1 bakje kerstomaatjes (om verwarring te voorkomen: kers-tomaatjes)
-1 bolletje mozarella

Drapeer de rucola georganiseerd slordig op je bord. Snij de kerstomaatjes aan plakjes, en leg die aansluitend op elkaar op de rucola. Vervolgens snij je de mozzarella in plakken, en die leg je weer over de rood-groene bende op je bord.
De vissticks bak je volgens aanwijzing, en als je klaar bent om te serveren, is het heerlijk om over die salade nog wat balsamico te sprenkelen. Smullen maar.

Over vissticks: de goedkoopste vissticks zijn zonder twijfel die van de euroshopper. Nu heeft de euroshopper heel veel goeie artikelen. Mijn kater Claus, bijvoorbeeld vind de bakjes kattenpate vreselijk lekker. En de pindakaas doet wat mij betreft niet onder voor calve. Maar euroshopper vissticks zijn werkelijk waar, niet te vreten. Een soort van witte rubber in een veel te dikke kroketlaag. De euroshopper vissticks hebben volgens mij nog nooit een echte vis gezien. Wat een smakeloze blerf.  De vissticks van albert Heijn en de Iglo wel. Met name die dikke planken met spinazie of tomatenprut erin (combino’s heten die) zijn erg lekker. Als je nu bovenstaande salade gaat eten, is met name de combino met spinazie vulling heerlijk.

Een andere heerlijke salade.

Men neme

-1 flesje cocktail of whiskeysaus
-1 of twee stronken witlof
-1 oranje of gele paprika
-1 tomaat

Hak alles aan stukken, vergeet bij de paprika niet de zaden en witte urft weg te halen, doe dit in een schaal, en doe er een heel klein beetje van de saus overheen. Belangrijk: knoflooksaus en andere sauzen werken hierbij niet. Dat is serieus geen lekkere combinatie, dit weet ik uit ervaring.
Deze salade doet het goed bij vlees. Een heerlijke varkenshaas, bijvoorbeeld.

zaterdag 1 oktober 2011

Een veel bewogen taptoe


Letterlijk.
Als ik nadenk over de daadwerkelijk gewerkte uren, dan is dat per dag niet eens zo gek veel. Maar ik beweeg wel veel. In zo’n taptoe show moet je met een paar dingen rekening houden. Zoals je voeten goed optillen. Je wil echt, écht niet struikelen over een plooi in het vloerkleed, als je achterwaarts loopt. Staat zo lomp. Je wil ook écht niet tegen je voorganger aandenderen. Zou ook weinig charmant zijn. En liefst linksom draaien, als dat opgegeven is, want oog in oog staan met een collega op een heel erg onverwacht moment, is ook niet bepaald het soort humor waar de betalende kijker voor komt.
Er gebeuren ook wel eens dingen niet. Maar daar kan ik dus niks over schrijven, want die zijn niet gebeurt. Dit tot teleurstelling van velen. Dat sommigen te laat, veel te laat op hun bed liggen, daar heb ik ook geen deel van uit gemaakt. Enerzijds omdat ik in Tiel sliep, anderzijds omdat ik niet in Apeldoorn, Kootwijk, of Millingen sliep. Maar goed, nogmaals, ik kan niet schrijven over dingen die niet gebeurt zijn. Komisch was het wel.
Maar goed. Dan zitten we weer eens wat frieten naar binnen te stouwen. Tussen show 1 en show 2.
En als de frieten erin zitten, worden er weer wilde spelletjes gedaan. JungleSpeed. Zo’n spel waar het draait om zo weinig mogelijk kaarten overhouden, en zo snel mogelijk de klos te pakken krijgen. Dit gaat niet altijd goed. In Bremen leverde dat een worstelpartij op in ceremonieel tenue. In Rotterdam, is die klos (van hout) rakelings langs het hoofd van achtereenvolgens Gerben (“ben ik verzekerd tegen dit soort ongevallen?”) Iwan, Chiel en de meneer van de kleding  gezeild. Thomas kreeg die klos tegen zijn smoel, na een woeste grijpactie van Wilbert. Verdere verwondingen: omgeknakte vingers van Patricia, Gea die haar nagels in vellen van willekeurige tegenspelers plant, omgeknakte nagels van mij, en meerdere tikken van die klos tegen onbestemde lichaamsdelen van elke medespeler. Geen gebrek aan lichaamsbeweging dus. Ik voorzie nog eens de ‘strip-jungle-speed’. Voor elke keer dat je de klos mist, gaat er een kledingstuk uit. Maar dat zal niet tijdens taptoe Rotterdam meer gebeuren.
Er speelt ook een orkest uit Turkije mee. Gaaf hoor, allemaal van die kerels met opgeplakte snorren. Met zo’n traditionele turkse hobo die klinkt als een doedelzak. En dan gaan ze zingen. Niet dat iemand ze verstaat, maar krijgshaftig klinkt het wel. Nu is die taptoe toch al ruim een week bezig. En nu komt de PVV met Kamervragen. Waarom er een Turks orkest meedoet. Iets met bondgenoten enzo. En dat dat niet kan. Het is in de tijd van bezuinigingen natuurlijk een grote grap dat niemand stil staat bij het feit dat Kamervragen niet bepaald gratis zijn. En dat Geertje Wilders met zijn nonsens Kamervragen dus de hele maatschappij nodeloos op kosten jaagt. Alleen dat al zou reden moeten zijn voor de oppositie om een motie van wantrouwen tegen dit jokerkabinet in te dienen.
Maar om Geertje en zijn achterlijke gevolg gerust te stellen: dit zijn hard werkende turken, die een mooi stukje cultuur laten zien. (Ow wacht, dat is tegen dovemans oren gezegd, Geertje en zijn achterlijke gevolg kunnen het woord cultuur niet eens spellen). Maar goed, dat ter zijde; deze mensen gaan na de taptoe weer naar huis. Heus, ze zijn niet gevaarlijk. Niet gevaarlijker of duurder dan jij met je stomme Kamervragen.
Morgen alweer de laatste taptoe voorstelling. Dan zit het erop. Terug naar alledag.  

Cheers Corona

 Dit vergeet ik in elk geval nooit meer. Mijn lijf heeft al heel wat truckjes uitgehaald om me dingen mede te delen. Sommigen waren zeer ter...