Maar ja. Wij wilden ook weer. Het was weer nodig, de tijd was er voor en dus moesten wij uitwijken naar een andere locatie.
Mijn vader zou mijn vader niet zijn als hij niet met een uiterst vergelijkbare optie aan zou komen. Als een ware 'wizzkid' navigeerde hij moeiteloos over de site van airbnb's naar een zelfde soort arbeiders-tussenwoninkje.
Charmant. Krakend. Knus. En gemoderniseerd en van alle gemakken voorzien.
"Seaview!!!" Zo kwaakte de advertentie.
Oke: hier had de eigenaar wellicht een borreltje teveel op, want de enige 'view' die met de zee te maken heeft, is de incidenteel overwaaiende meeuw, die als je niet oppast, krijsend op je kop poept. (Een ervan wist met welhaast perverse precisie de deurklink aan de buitenzijde te bekakken). De belendende tuin, is redelijk betonnerig, maar op zijn oud-Engels, aangekleed met veel groen, dat niet alleen uit potten groeit, maar ook uit de antiek stenen muren groeit. Vind ik machtig mooi. Vooral omdat ik er dus lekker kan roken, zonder dat de brand alarmen afgaan. En het hele eiland geëvacueerd wordt, nog voor ik mijn peuk heb kunnen doven.
Ons huisje heeft beschikking over 2 slaapkamers, voorzien van twee 2-persoons bedden. Dus Jente ligt als een ware keizerin in een enorm bed. Was de eerste ochtend nog even zoeken, we waren bang dat ze verdwaald was tussen de lakens. Maar het bed dat wij moesten delen...
Dat was qua maat even groot. Even groot ook als het bed in onze klapkar. We kunnen alvast wennen. Smal dus. Twee anorexia patiënten zouden er comfortabel in kunnen slapen. Maar twee gezonde, Hollandse mensen... We hadden het erg knus. Vooral ook omdat het bed belegd was met een twee-persoons dekbed. Wees gerust: géén broertje of zusje voor Jente.
Geen Easyjet met een eigen plek aan de terminal deze keer. Vooral omdat Easyjet een erg onchristelijk tijdstip van vertrek heeft. Helaas. En dat is dan ook gelijk het enige positieve van de blauwe maatschappij, die in alles verder onderdoet voor Easyjet. Easyjet is vriendelijker, comfortabeler, moderner, goedkoper.
Hoe dan ook: ik had collega N. gecharterd om ons naar ons vliegtuig te brengen.
Ik wilde mijn gezin natuurlijk wel een zo positief mogelijk beeld geven van mijn werkplek. Gezeur horen ze er al vaak genoeg over, en N. is een topper die dat stukje van de reis door haar persoonlijkheid en kwaliteit van werken toch wat positief kan maken. En iemand die ik de veiligheid van mijn gezin toevertrouw. Ik ken coureurs, waarbij ik lopen naar het vliegtuig als veiliger beschouw.
50 minuten vliegen later, iets te lang wachten op een taxi en daarmee de boot missende die we hadden willen hebben, kwamen we aan op 'het Eiland '.
Overigens kon het geen kwaad dat we die boot misten, we hadden blijkbaar de verkeerde boot geboekt, en hadden dus sowieso bij de verkeerde terminal gestaan. Eind goed, bijna goed. Dat idee.
De aankomst op Wight vind ik altijd bijzonder.
Mijn lijf heeft een soort van fysieke ontspanning als ik van de snelboot af stap, en ik het oude dorpje binnenstap.
Alsof ik letterlijk even verlost ben van het gewicht van het leven. Ik mag even totaal ontspannen. Datzelfde effect heeft ons tuintje ook op me. Ik voel mijn lichaam gewoon kleiner worden, omdat mijn ziel en spieren eventjes leeglopen of zo. Even geen lasten hoeven torsen. Even alleen dat wat echt belangrijk is voor mijn ziel en lijf.
Er staat de komende dagen erg weinig op het programma. Jente gaat uitgelaten worden door ouwezuslief. Lekker naar het strand. Lekker uitwaaien. Ikzelf wil uiteraard weer naar mijn allerfavorietste uitspanning om knoflook-gerelateerde meuk te kopen (en ik kreeg zowaar een lijstje van Jente mee). En schoenen zijn in Engeland ietwat voordeliger, dus dat zou ik ook op prijs stellen.
Het is broodnodig, ik kan weer even ademen.
Het is broodnodig, want ik heb mezelf uiteraard in mijn vrije 5 daagse weer een heleboel op mijn hals gehaald.
Een 'assessment'. Een dag lang jezelf door de mangel laten halen om erachter te komen wat je competenties zijn. Zoiets doet geen enkel mens die bij zijn volle verstand is, voor zijn plezier of zelfs maar voor zichzelf. Ik ook niet. Voor mezelf weet ik al wel wat eruit had moeten en kunnen komen: een prima vent, met gemiddelde intelligentie. En dat kwam er dan ook uit. Plus nog de "officieel" op papier vastgelegde veroordeling dat ik wat minder optimistisch ben, en mogelijk wat eigenwijs.
Daar ben ik het dan wat minder mee eens. Ik ben geen blije muis, klopt. Ik noem dat realistisch. Niet per se pessimistisch. En eigenwijs ben ik ook niet echt. Een kritische denker, ja. En dat werd ook bevestigd.
Bij het afscheid nemen van de beul van de dag, greep de beste man mijn uitgestoken hand verkeerd vast, en verwoestte daarmee zijn eigen vinger op mijn zegelring. Aangezien ik mij uitgewrongen voelde, had ik slechts beperkt medelijden met hem.
En dan wordt men aangeraden om zulks voor te bereiden. Dus ja. Dat deed ik dan maar. Iedere dag achter mijn pc oefeningen maken, die uiteindelijk op de dag des oordeels totaal irrelevant leken.
Mooi. Dit allemaal in de pocket. De reden hiervoor volgt later nog wel eens.
Jente en Ilse hadden een half jaar geleden besloten dat ze naar een theater-achtig concert wilden van Douwe Bob. Theaterconcerten zijn me een gruwel. Douwe Bob is me een gruwel. Maar goed. Daar gingen mijn meiden dus naar toe. Zonder mij.
En ze hadden een topavond. Toen Douwe de zaal in schalde of er nog vragen waren, wist Jente het voor elkaar te krijgen dat haar prangendste vraag beantwoord werd: houdt Douwe Bob van konijnen. Ja. Dat doet hij. Vooral in een stoof. De lul. Maar dat kind kreeg het ook voor elkaar dat de beste man haar schoenen signeerde. Sterker nog: naar zeggen deed hij niets liever. De slijmbal. En terugkomend op die konijnen: ik moest maar aan de pillen tegen de allergie. Puik plan, doen we niks mee. Goed, die schoenen werden dus zwijmelend bij het hoofdeinde van haar bed geparkeerd en we moeten haar hier op het eiland echt behoeden voor al te enthousiaste strandwandelingen in de zee, want dan is die handtekening weg voor ze haar vriendinnen ermee de ogen uit kan steken.
In ons tuintje hadden we een lekke vijver. Dat losten we op door aanschaf van een vijverbak. Totaal andere maat. Totaal andere vorm.
Maar ja. De tijd zat ons tegen, dus we vermoedden dat we pas ergens in de zomer eraan toe kwamen om het geheel af en weg te werken. Goddank heb ik een buitenissig energieke schoonvader, die inmiddels die hele bak in heeft gegraven, en ingebouwd. Met behoud van planten en dierenleven. En precies zo, als dat ik mij en wij ons, hadden voorgesteld.
Dus in de zomer wordt het genieten als God in Frankrijk steeds meer werkelijkheid.
Goed, dit maar weer geschreven hebbende, zijn wij even aan het genieten.
Ik wens iedereen een prettig weekend.
