Knoflook, kasten, kansen, en kanslozen.

 Het zou pas écht verrassend zijn geweest als ze me wél hadden aangenomen.... 

De afgelopen periode ben ik, los van alle andere besognes, bezig geweest met een sollicitatie naar een baan die me oprecht heel erg leuk en uitdagend leek. 
Een baan waar ik, vind ik zelf, ook echt wel geschikt voor was geweest en waar ik een heleboel kwaliteiten mee naartoe had genomen. 
Het begon met een simpele advertentie op Facebook, men zocht mensen die als centralist bij de RAV zouden willen werken. 
De hele beschrijving, maakte me enthousiast, maar ja; ik ben ik en dus ging ik er al vanuit dat ik geen kans zou maken. Ik kom niet uit de zorg en ben de laatste jaren op operationeel niveau erg goed en ervaren. Maar op die positie zou ik als een compleet groentje beginnen.  
Goed, met dat in mijn achterhoofd, heb ik dat bedrijf gemaild, uitgelegd wie ik was, wat ik doe, en waarom ik interesse heb om te solliciteren. Met daaraan de vraag of het überhaupt zin zou hebben om te solliciteren. 
Ja, ik moest dat maar doen, zo werd me mede gedeeld. 
En op basis van die sollicitatiebrief, mocht ik op gesprek komen. Leuk en aardig. Op basis van dat gesprek, wilden ze me uitnodigen voor een meekijkdag. Zoals ze dat noemden. Ook leuk. Heel erg leuk zelfs. 
Op basis van die meekijkdag, werd ik doorgestuurd voor een 'assessment'. Minder leuk. 
Helemaal niet leuk. Je wordt er als een citroen compleet uitgeperst in een tempo en met een kracht dat je vermoedt dat niet alleen het sap geperst wordt, maar de schil ook.
Een assessment is hoop tijd steken om dingen "te leren" die ik zelf ook wel had kunnen vertellen, als ze me de juiste vragen zouden stellen.
 Maar goed, blijkbaar is het voor alle partijen beter om zoiets uit te besteden. Vooral voor de partij die zo'n assessment afneemt. Want het levert een boel geld op. Of zo. Voor het lijdend voorwerp voegt het vrij weinig toe. Dat is te zeggen: als het lijdend voorwerp een beetje kan spiegelen, een beetje open staat voor zelfreflectie en kritiek, weet hij of zij al lang wat er uit zo'n assessment komen kan. 
Na afloop van dat assessment voelde ik me als die kleddernat geworden theedoek die nodig uitgewrongen moest worden. En ook werd. 
Maar: mooi. Want op basis daarvan mocht ik nogmaals een meeloopdag doen. Dat was op beider verzoek, want tja; ervaring in de zorg en in zo'n meldkamer had ik nog steeds niet. 
Heel toffe en positieve ervaring. Het begon er bijna op te lijken dat ze wel iets in me zagen. Zelfs met gebrek aan ervaring. 
Want waarom zou je iemand zoveel tijd laten besteden als ervaring toch belangrijker is? 
En toen kwam het belletje: Aan de motivatie lag het niet, in tegendeel zelfs, maar mijn gebrek aan ervaring nekte me, en er waren ook wat niet gespecificeerde 'dingetjes' uit dat assessment gekomen. 
Op zich snap ik best dat een bedrijf kiest voor de meest geschikte kandidaat. Heus. En ik vind het best wel een eer dat ik, zonder ervaring, toch zo lang geschikt bleef. 
Aan de andere kant: als ervaring dan zo belangrijk is, had ik me minimaal 8 uur kunnen besparen, en heel pessimistisch (iets dat zou blijken uit dat assessment): 16 uur. 
Want ik ben in       alle 24 uur die ik in touw ben geweest voor die sollicitatierondes, niet ineens veel ervarener geworden. Dan ben ik wél eigenwijs genoeg (en ook dát vond de assessment-meneer) om te stellen dat die paar niet verder gespecificeerde puntjes uit dat assessment, niet zo heel erg belangrijk zijn. Want die werden niet voor niks tijdens het afsluitende gesprek niet verder benoemd. 
Niet geschoten is altijd mis, zo luidt het spreekwoord. 
Een van mijn vriendjes verwoordde het als volgt: "Wat suf. Dan geven ze een klap geld uit aan een "assessment", om je te laten struikelen op iets waar ze al die tijd al van wisten dat dát het belangrijkste zou zijn: ervaring. Dat is geld wegsmijten". 
Een ander zei: "onervaren is niet per definitie een tekortkoming. Ze moeten je toch opleiden, en zonder ervaring hadden ze je kunnen kneden". 
Een derde zei: "Ach, ze hebben een fijne collega misgelopen, en wij houden een fijne collega". 
Het was daarmee dus ook een wat minder leuk telefoongesprek. Ik ben verder niet boos of knorrig geworden, dat heeft helemaal geen zin. 
En ik moet zeggen: uit dat assessment bleek dat ik een neiging tot pessimisme zou hebben. Ik vind dat persoonlijk niet echt waar. Hooguit realisme. En mijn realisme had me al behoed voor te voorbarige blijdschap of me te zeer verheugen op een nieuwe baan. Komt dat zogenaamde pessimisme toch van pas. Nietwaar?
Er waren mensen die het, vanuit hun standpunt, veel hoger opnamen dan ik. En die misschien wel terecht vonden dat ik door moest vragen naar meer uitleg. 
En dat ga ik dus niet doen. 
Het punt is: ik heb best wel veel tijd en energie gestoken in dit avontuurtje, en dit is de uitkomst. De uitkomst ligt vast. De beslissing is genomen. Niet leuk, maar het is een voldongen feit. Als ik nu verhaal zou gaan halen, ga ik een strijd aan die geen andere uitkomst zal gaan geven. Nogmaals: men heeft hun keuze gemaakt. Dat daar geen 24 ingezette uren overheen hadden hoeven gaan, vind ik stiekem ook wel een feit, maar kan ik ergens nog wel billijken ook. Ondanks dat mijn mening daarover toch wel tweesporig is. 
Ik heb hoe dan ook wel betere dingen te doen dan als een Don Quichotte tegen windmolens te gaan vechten. 
Ik zou het wel mooi vinden dat ze me later eens terugbellen om me aan te bieden om de tijd en de reiskosten voor dat 'assessment' te vergoeden. 
Dus ach: ik zou verbaasder zijn geweest als ik wél was aangenomen. 

Ja, maar vind ik mijn huidige werk dan niet meer leuk? Nee, dat is het niet. Ik werk nog steeds op een heel erg unieke plek, met heel erg unieke mensen. En tijdens dit hele proces, zat ik toch ook wel een beetje in mijn maag met het idee om die unieke plek en die unieke mensen achter te laten. 
Ik vind mijn werk ook echt wel te gek. Zij het dat er best een hoop dingen zijn die beter zouden moeten en mogen gaan. 
Op elke werkplek is wel wat aan te merken. 
Aan de andere kant merk ik ook dat mijn theoretische werkgeheugen veel minder wordt aangesproken. En dat ik in mijn werk de zingeving en verdieping misschien een beetje mis. En dat ik daardoor getriggerd wordt om verder te kijken, aangezien mijn huidige werk nu juist dat niet kan geven, simpelweg omdat dat er niet is. 
En dat juist de zorg en ook in mindere mate het onderwijs mij juist triggeren om dus wel allemaal gekke avonturen zoals een sollicitatie aan te gaan. Want dat zijn per definitie de plekken waar zingeving en verdieping voor mij tot hun/mijn recht zou komen. Of zo. 
Dan kom je al snel op het volgen van allemaal opleidingen. Een opleiding als HBO-V of richting docent. Ja. Daar heb ik wel eens naar gekeken. 
Ten eerste twijfel ik ten zeerste of ik dat nu op dit moment in mijn leven zou moeten doen. Of ik daar aan toe kom. 
Want tijd is een dingetje. Maar ook geld. Ik kan niet zomaar even een paar duizend euro aan een HBO-V opleiding wegknallen. Waar haal ik in godsnaam de tijd vandaan om te studeren? En waar haal ik het geld vandaan om het te bekostigen, naast het bekostigen van een gezin met alle bijkomstigheden. 
Datzelfde geldt ook voor een docentenopleiding. 
Zelfs als zij-instromer zijn zulke duale opleidingen niet haalbaar met een gezin en een hypotheek. 

Mooi gezegd: de keuzes die ik maakte in mijn leven, hebben me gemaakt tot wat ik nu ben en tot waar ik nu sta. 
Dat is heel dubbel: want ik heb allerlei unieke banen gehad. Waarbij ik op fantastische plekken mocht komen, met geweldige mensen mocht werken. 
De keerzijde is dat ik nu dus even vast ben gelopen. Want ik mag dan weliswaar HBO denkniveau hebben, het papiertje dat dat bewijst is buiten dat wel heel erg beperkte werkveld compleet nutteloos. En alle "ervaringen" die ik daarmee, maar ook daarbuiten op heb gedaan, lijken voor iets anders niet relevant. 
Dus ja: hoe nu verder? Sowieso ga ik niet bij welk pak dan ook neerzitten. Ik moet door. Ik wil ook door. En dat zal ook wel gebeuren, linksom of rechtsom. Maar het zet me wel even met beide voeten op de grond, en dwingt me tot enig gefilosofeer, waarbij ik moet waken voor al te veel gefladder van gedachten. 

Diezelfde avond kreeg ik een tikje van mijn legendarisch bekend staande ongeduld: naar mijn mening en inzicht waren een aantal van mijn geplantte knoflooktenen voldoende volgroeid om te oogsten. 
Aldus begon ik opgewekt met rukken aan het struweel. 
In 90% van de uitgerukte oogst, had ik gewoon gelijk. Keurige, flinke bollen. De overige 10% waren nog wat ondermaats. 
Aan de andere kant: sommige van die bollen beginnen zelfs knoppen te vertonen. Volgens mij zou daar wel eens zaad uit kunnen komen, maar ik vermoed zomaar dat ze niet lang genoeg leven om dat te zien gebeuren. Ten slotte moet knoflook geconsumeerd worden, nietwaar? 
En dat betekent sec gezien dat ik dus inderdaad nog een maandje moet wachten tot de rest eruit kan. 
En wat heb ik met de oogst gedaan? 
Door de keukenmachine, fijn gehakt en in gevroren tot ik het ga gebruiken. 
Al met al toch een succesje te melden. 
En het kleine extraatje: de geur die die verse knoflook met zich meebrengt, is al goddelijk lekker, en doet me verlangen naar heerlijk klaargemaakte maaltijden. Laat staan als ik ze echt ga gebruiken. 
Waarmee meteen alweer een uitdaging ontstaat: 
Ik ben mezelf ergens wel bewust van het feit dat het verorberen van knoflook leidt tot muffe luchten die je omgeving moet zien te verwerken. Het voordeel eraan is dat ik mijn passagiers zelden moet vragen om achter de lijn te gaan staan, ten einde mij een onbelemmerd zicht naar buiten te geven. Het nadeel eraan is dat ik soms geconfronteerd word met opmerkingen van collega's die mijn absolute minimum van 6 tenen knoflook per gerecht wat overdreven vinden. 
Bij wie zit dan de uitdaging? Nou, bij die collega's om het nog maar eventjes wat langer te accepteren. En bij mij om blijmoedig te vinden dat dat hun opdracht is. In het kader van "wees empathisch naar je medemens cq. collega's zit de uitdaging er misschien ook wel in dat ik niet zes tenen knoflook in mijn eten doe, maar nog maar vijf. (Hele grote!!!).

Een andere uitdaging betrof Po de Panda.  
Ja, ja, ja en ja. Ik wist dat ik van een blokhut op wielen naar een schoenendoos op wielen ging. Heus. 
Maar elke keer weer word ik verrast door mijn eigen vindingrijkheid. 
Ik heb namelijk in mijn hoofd vastgezet dat ik best goed ben in het maken van functionele kasten. Zo maakte ik een forse en lompe kapstok, een vitrinekast, een keukenkast en ook een compleet ingestortte tuinkast, repareerde ik tot iets dat een atoombom van ome Adolf Putin zou overleven. 
Om de wanorde in ons huishoudelijke bestaan een beetje te beteugelen, besloot ik om een kast te maken waarin we de wasmanden op kunnen bergen, die dan weer een veel beter en gestructureerder beeld opleveren. 
So far so good. 
Die maak ik van hout, en dat hout dat haal ik traditiegetrouw bij de Gamma. Dat heeft er dan weer mee te maken dat het personeel bij de Gamma zo ongelooflijk vriendelijk en persoonlijk is. 
De uitdaging zat erin dat ook de Gamma te maken heeft met een personeelstekort, en daardoor niet in staat waren om de door mij gewenste platen op maat te zagen. 
Ik kon wél een aanhangertje bij ze huren. 
Uiteindelijk lukte het me om, met veel passen en meten al die platen ongezaagd in Po de Panda te schuiven. 
Oke, ik moest de bijrijdersstoel op zijn allerverst naar voren persen, het rechter zijraam moest helemaal open omdat de latten 240 centimeter waren, maar het paste. 
Het paste, de platen staken tegen het dak bij het voorraam, en daarmee kon ik dus op rechts alleen maar hopen dat het verkeer dat voorrang zou hebben, niet al te snel aan zou komen, want ik kon wel wat zien, maar alleen het hoogstnoodzakelijke. En fietsers horen daar dan toch mijns inziens niet helemaal bij.
En dan lukte het alsnog niet om de achterklep dicht te doen, dus moest ik terug de winkel in om wat snelbinders te halen. (Ik zou toch niet willen dat mijn mooie nieuwe houten platen bij de eerste de beste drempel mijn auto al kotsend zouden verlaten). 
Die snelbinders hadden overigens moordneigingen, want toen ik poging 1 ondernam om de achterklep toch enigszins op zijn plek te houden, schoot die los, en suisde met moorddadige snelheid en precisie op nog geen 2 milimeter langs mijn hoofd. 

Het bouwen van de kast ging met uitzondering van één treurig verkeerd gezaagde lat, eigenlijk best voorspoedig. Dat wat ik wilde, had ik uitgetekend, uitgerekend, en uitgemeten. Dat wat ik dacht nodig te hebben, was allemaal voorradig bij mijn kornuiten van de Gamma (echt, de Gamma aan de Markerkant in Almere, toppers. Serieus toffe lui). 
En meer. Want ik kijk graag youtube-filmpjes van knutselaars die de leukste zaken van hout knutselen. En die werken vaak met zogenaamde 'pocket-hole-joints'. Dat zijn gaten die je met een mal, schuin voorboort in je paneel, waardoor de haakse verbinding steviger en onzichtbaarder wordt. 
En laten ze bij de Gamma nu net zo'n setje "pocket-hole" gereedschap in de aanbieding hebben. 
Nee, ik kon me niet inhouden, dát moest mee. Vooral omdat ik nóg een kastje wil maken, maar dan één met lades en schuifdeurtjes. 
Bon, ik zaagde dus een lat aan snot, want ondanks dat ik goed gemeten had, had ik niet goed gemeten, waardoor er 2 stukken overbleven die beiden niet bruikbaar waren. 
Moest ik effe snel met mijn schaapachtige harses weer terug naar mijn Gamma-kornuiten. Even snel. 
Effe snel met Po de Panda. Een twee-cilinder autootje zonder turbo. Zie je het voor je? 
Ik wel, maar de werkelijkheid is dan toch wat weerbarstiger. 
Weerbarstig genoeg voor een asshole-mof uit Duitsland om mij met zijn opgesnolde golfje blèrend in te halen. In een woonwijk, waar je 30 mag. Ik denk dat hij de 50 wel aantikte. Maar asshole-mof móest en zou er voorbij. Reed bijna een van rechts komende fietser voor zijn flikker, en een (ook van rechts komende) auto. De stoere, Duitse zak stront. Van '40-'45 was dat tinnefvolk al niet denderend goed voor de volksgezondheid, en maakten ze ons land niet per se prettiger. Blijkbaar dacht deze Adolf dat nog eens dunnetjes over te doen. 
Zijn raam stond open, en ondanks de wat geringe snelheid van mijn auto, zit er best een forse claxon op, en die heb ik maar door zijn raam naar binnen gejaagd. Hij mag best eventjes oorpijn hebben. En voor mijn part overleeft hij zijn stoerigheid niet lang, mits hij er maar geen Nederlanders mee doodrijdt. Dat doet hij maar in Mofrika of zo. 

Anyway: de kast staat. Het was hard werken in de hitte, en nog best een kleine puzzel om het kreng boven te krijgen, maar hij staat. En stiekem ben ik daar best trots op. 
Daarmee is mijn weekend alweer ten einde. Morgen weer wat toevoegen aan de luchtvaart. Ik wens eenieder een beste voortzetting toe.