Ik heb wel eens te horen gekregen dat ik positief moet zijn.
Als ik dat zo schrijf, lijkt het erop alsof ik een of andere mopperende boomer ben, persoonlijk vind ik dat meevallen. Ik ben gewoon erg kritisch. Op mezelf, op mijn omgeving.
Dat was mede een reden om geen nieuwsberichten meer aan te halen in mijn blogs. Ten slotte is het zo dat het nieuws nu eenmaal niet echt iets is om enorm blije rondedansjes om te maken.
Tot ik langs een berichtje kwam over een camping in Canada, waar men last heeft van een bende dieven, die het op schoenen gemunt heeft.
Deze rekels zijn beslist niet kieskeurig, het zijn niet alleen belachelijk dure sneakers die gejat worden, maar ook sandalen en slippers werden van nietsvermoedende kampeerders ontvreemd, evenals comfortabele wandelschoenen.
Heel soms verloren de schobbejakken een exemplaar, of vergaten stomweg de linkerschoen mee te nemen, de klachten van kampeerders bleven onverminderd aanhouden.
Wie waren deze onverlaten dan toch?
Een roedeltje van 5 vossen.
5 van die rood-bruine rakkers die 's nachts over de camping struinden, op zoek naar nieuwe patta's.
En waarom ook niet?
Die vossen leven al jaren in het wild, en moeten ineens een kudde mensen in hun domein dulden die ook als een soort van onaangepasten in een vreemd stoffen holletje, in de betrekkelijke wildernis willen vertoeven. Ik snap best dat die vossen daar een soort van tol voor heffen.
En mogelijk vinden ze het ook wel een prettig idee om hun eigen voetkussentjes wat veiliger over die woeste bospaden te kunnen bewegen.
En geef toe: een nieuwsbericht over een kudde kleptomane vossen, is vele malen vermakelijker dan het bericht dat Trump een computerspelletje maakt over het uitzetten van migranten. Niet dat men iets smaakvollers zou verwachten van die oranje kwast, maar toch.
En gesproken over schoenen: het is weer eens zo ver: ik ben een paar schoenen kwijt.
Mijn Meindls.
Schoenen die hun bestaan alweer dik 10 jaar geleden begonnen als stappers onder mijn VT-Blauw van de Koninklijke Marechaussee. Toen ik Het Wapen verliet, wilde men een heleboel terug, maar de schoenen en sokken kwamen niet op het lijstje met in te leveren artikelen voor. Daar was ik wel content mee. Niet zozeer met het feit dat ik die veel te dikke sokken mocht houden, maar een paar Meindls kost je als burger toch al gauw 250 euro, en ik kreeg er 2 zomaar kado.
Het eerste paar is inmiddels overleden, en weg.
Dat tweede paar heeft erg lang dienst gedaan als werkschoen, tot de huidige opdrachtgever besloot dat louter de wanstaltig oncomfortabele en volstrekt niet representatieve veiligheidsschoenen categorie s3 nog gedragen moeten worden. Het verschil is gewoon pijnlijk, letterlijk en figuurlijk. Waar de ene werkgever waarde ziet in goede schoenen, moet je het bij de ander doen met een paar Ali-express klompjes.
Maar goed: na veel zeuren, mocht ik dan toch een ander paar Ali-express klompjes uitzoeken, en ook dat zijn uiteraard geen Meindls, maar het voldoet. Min of meer.
Dus mijn laatste paar Meindls belandde werkloos ergens, en als ik ze weer eens vond, gebruikte ik ze op ons domeintje.
Ons domeintje waarvan ik weet dat er ook vossen leven. En waarvan ik dus nu vermoed dat ook Nederlandse vossen lijden aan een of andere vorm van kleptomanie, want mijn Meindls zijn verdwenen.
Ik kan ze niet meer vinden.
Als Ilse weer een beetje boven Jan is (ze had een forse keelontsteking) laat ik haar eens zoeken, want haar zoek-en-vooral-vind-skills zijn ongeevenaard.
Nederland staat nauwelijks bekend om zijn uitgebreide en extatische porno-productie. Kim Holland, schiet me zo even te binnen. En natuurlijk Don en Ad. Het olijke duo van extreem fout gestileerde kerels die met zinneprikkelende websites als het NK-zaadslikken en Rijschool 69 een hele cultstatus wisten te bereiken.
Zij lieten hun acteurs (of zichzelf, indien zij het "mannelijke acteertalent" waren) als een soort van parodie op het concept "foute man" uitdossen, om vervolgens met zo'n meisje aan de slag te gaan.
Het was zó gruwelijk fout dat ik me met een vlaag van zeldzame empathie afvroeg of zo'n meisje dan niet a) droger dan het aralmeer werd, b) door de slappe lach dusdanig veel trillingen in haar lijf kreeg, dat het mannelijke talent voortijdig tot ontploffing kwam.
Maar goed, dat is dus de Nederlandse porno die ik "ken". Van vroeger.
Ik ben uiteraard niet de enige, want nog niet zo lang geleden was er een collega die mij ervan beschuldigde dat ik op één van die snuiters zou lijken.
Dat zit zo:
Toen onze badkamer af was, had ik dik een maand geleefd zonder daadwerkelijk prettig functionerende spiegel, waarbij ik mijn gezichtsbeharing in toom kon houden.
Ik moest dus redderen met mijn tondeuse, en een spiegel in de gang van ons domeintje, en een dekseltje of iets dergelijks onder mijn kin, om te voorkomen dat wegschietende stoppels overal en nergens zouden belanden.
Toen ik eindelijk in de badkamer aan de slag kon gaan om mijn gezichts-struik bij te werken, was ik ook in alle staten van trots en vreugde, dat ik té enthousiast tekeer ging: daar ging de helft van 1/3e van mijn baard. Maar mijn snor bleef ongemoeid.
Vorige keren dat ik wat lompig uitschoot en mijn smoel-struik ongewenst decimeerde, maakte ik het vloekend af, en schoor ik alles maar weg.
Deze keer (overigens ook niet de eerste poging tot snor) besloot ik om te redden wat er te redden viel, en ik liet mijn snor ongemoeid.
Dat is altijd een beetje puzzelen, want mijn gezicht is verre van symmetrisch, dus ik moet wat knutselen met de tondeuze om het toonbaar te maken, maar naar mijn idee was ik best geslaagd in het in stand houden van iets dat in ontluikende fase van een prachtige snor zou kunnen worden.
Tot een collega me dus fijntjes meldde dat ik hem deed denken aan Don en Ad.
Voorwaar een dubieus compliment.
Maar omdat het toch een compliment is, blijft de snor voorlopig mijn smoel sieren. Waarom ook niet. Eventuele reizigers die ik ermee afschrik, zien mij toch niet meer terug. Dus dat trauma is in elk geval voor mij beperkt. En mensen die me vaker zien, en moeite hebben met het stukkie tuinbouw onder mijn neus, die moeten hun hoofd maar wegdraaien als ze me zien. Daar kan ik prima mee leven.
Het leek een puik plan: haal een hele stapel dakpannen naar ons domeintje, om wat moestuin cq. knoflookbakken van te maken, maak die bakken, gooi er aarde in, en doe de tenen in die aarde. Dát zou er nog eens mooi "cottage" uit zien.
De eerste bak stond vrij snel. Niet perfect, maar wel stevig en als een bak.
Niet perfect, want ik ben nu eenmaal niet heel erg gestructureerd als ik geen ritalinnetje snoepte.
Maar het stond.
Toen kwam ik er achter dat de plek die ik uitkoos, net te weinig zon zou krijgen, dus mogelijk niet de grote opbrengst aan knoflook op zou leveren die ik wenste.
Goddank had ik zoveel dakpannen dat ik een tweede bak kon maken, op een plek die veel meer zon zou krijgen.
Ik had echter weinig rekening gehouden met de bodem, die op zijn zachtst gezegd niet geheel egaal was.
De uitkomst laat zich raden: het staat, maar daarmee is alles gezegd.
En de knoflook, die moest nu toch echt de grond in.
Oke, dat had dus voor mij als knoflookliefhebber een wat meer glorieus moment moeten zijn.
Mijn nieuwe en grotere knoflookbakken in gebruik nemen.
Niet alleen was het veel meer pas- en meetwerk geweest, en was de uitkomst op zijn zachtst gezegd wat wankeltjes: toen ik zover was dat de knoflook daadwerkelijk de grond in ging, regende het pijpestelen.
Daar ging mijn voorgenomen plechtige plant-moment. Doorweekt van de net-niet-meer miezigerige motregen, heb ik in grote haast de tenen onder de grond geschoven, in de hoop dat ik volgend seizoen een majestueuze oogst zal kunnen genieten.
En dan krijg ik van ome K. nog een paar extra bolletjes, gewoon omdat meer knoflook altijd beter is.
En dit alles maar weer geschreven hebbende, had ik dus een dagje vrij, dat alweer op zijn einde loopt. Uw weekend staat te beginnen, ik wens u een allerbeste toe.
