Daar zit een draadje...

 Ik ben anders bedraad. 

Ja, dit staat er echt, en het is echt waar. De draden in mijn brein lopen net even anders, en hoewel ik dat met een zekere gelatenheid heb geaccepteerd, verrast het me nog met enige regelmaat. 
Zoals laatst. 
Het is u allen vast niet ontgaan dat ik sinds een maand of twee rondrij in een witte Fiat Panda. Een goedkoop rakkertje waarmee ik werkelijk lach aan de pomp. (Hoewel het met de onwil van de walgelijke Rob Jetten om de staatsrechtelijke diefstal, a.k.a. accijns nu eens te stoppen, steeds meer als een boer met kiespijn is).
Ik volgde hierbij het voorbeeld van Ilse, die al een jaar of 3 rondrijdt in zo'n "Olijk Ootootje".  
Bij het exemplaar van Ilse, viel mij al op dat de autootjes zelf best wel even goed meegaan, maar de meegeleverde hoedenplank is zeker weten niet bedoeld om de bijbehorende auto even lang bij te staan. 
Die hoedenplankjes scheuren en breken, waardoor de praktische inzetbaarheid al afbrokkelend en kruimelend teloor gaat. 
Ook mijn exemplaar begon tekenen van extreme burn-out te vertonen. 
Op het wereldwijde web staan talloze filmpjes van doe-het-zelf-beunen die middels een soort van hitte-pistool allemaal handig voorgevormde "nietjes" in scheurend plastic branden, en daarmee de scheur vastmaken en voorkomen dat het verder scheurt. En daarmee het behandelde ding weer bruikbaar maken. 
In het kader van:"Ik-heb-het-nog-nooit-gedaan-dus-ik-denk-dat-ik-het-wel-kan", bestelde ik bij meneer Li-Del uit Duitsland zo'n apparaatje voor erg weinig euro's. Dit met als achterliggende gedachte dat als ik het niet zou kunnen, ik er in elk geval weinig geld aan verspild zou hebben. Zo'n hoedenplank bij de Fiat-detaillist kost een godsvermogen. Alsof die krengen van goud zijn gemaakt en ingelegd met diamanten, saffieren en opalen. 
Maar even serieus: je kunt beter een nieuwe Panda kopen, dan een losse hoedenplank voor het ding. Wie dat verzonnen heeft, had connecties bij de mafia, ik weet het zeker. 
Hoe dan ook: dat apparaatje (zoiets heet dan een "hot-stapler") deed precies dat wat ik ervan verwachtte. En erg goed ook. 
Het nietje moet je in de pijpjes steken (dat is wat gepriegel) vervolgens druk je op de knop, en wordt dat nietje roodgloeiend. Dat roodgloeiende nietje smelt je vervolgens in de plek waar je hem hebben wil, je schakelt het apparaat uit om de boel te laten koelen, en klaar is Kees. Toegegeven: het ging best aardig allemaal. Bij de eerste poging was het nietje toch wel echt veel te enthousiast, want die brandde doldriest gewoon dwars door de hoedenplank heen. Gelukkig op een wat minder in het oog springende plek, verbazend was het wel.
Bij mijn eigen hoedenplank had ik 10 van die nietjes nodig. Bij die van Ilse het dubbele. Maar het zit prima. En de hoedenplankjes zijn weer stevig in model. 
Hulde. 
Maar nu de intense stommiteit die ik uithaalde, dank zij mijn anders aangelegde bedrading. 
Werkelijk elke randdebiel had zich kunnen realiseren dat gloeiende hitte + metaal + plastic = smelting van het plastic. Ik realiseerde me dat zelfs. 
Waar ik echter totaal aan voorbij ging, was het feit dat smeltend plastic nogal een nare geur, en erger: een niet zo heel erg gezonde damp verspreidt. 
Nadat ik mijn hoedenplankje had gedaan, was ik al enigszins wazig, maar omdat wazig zijn een deel van mijn dagbesteding is, besteedde ik daar niet zoveel aandacht aan. Ik wilde namelijk Ilse's hoedenplankje ook afmaken. Toen dat af was, merkte ik dat de wazigheid over was gegaan in full-blown duizeligheid en sloomheid. Alsof ik in een half uur tijd een lading wiet gerookt had, waar de gemiddelde recreatieve weekend-gebruiker 10 jaar voor nodig heeft.
Ergens in de krochten van mijn hersenpan, realiseerde ik me dat ik als de sodemieter naar buiten moest, en de deur vooral niet achter me dicht moest gooien, en dat heb ik toen maar gedaan. 
En Ilse gebeld. 
Het arme mens. Liet meteen alles uit haar handen vallen om naar huis te komen. 
En een hoop gedoe. Want er moest een doktersadvies komen, terwijl ik zo stoned als een garnaal was. 
Goed, de eindstand: 2 betere hoedenplanken voor minder dan een fractie van de prijs. 
En een wazig hoofd, dat in wezen ook niet echt nieuw is. 
Een ander voorbeeld van mijn wat apart aangelegde hersenpartij: 
Voor op ons domeintje hadden we een apart plekje uitgekozen waar Jente een ruimte had om "te chillen". 
Waar ze naar hartelust kan tekenen, lezen, beetje appen met vriendinnen, lekker luieren. 
Op dat plekje hadden we in eerste instantie een soort van plastic kasje gezet. Ook weer van meneer Li-Del. Maar misschien ook wel van de ACEE-tion. 
Dat bleek een wat minder groot succes. Dat ene lentezuchtje, sloopte dat complete plastic kasje. Niet meer bruikbaar als "chill-plek" voor een pre-puber. 
De boodschap van Ilse leek me toch wel vrij duidelijk: het plastic zeil kan weg, de stokken (van aluminium) bewaren we. Prima, want met de te verwachten planten en bloemenpracht die er nog komt, stijgt de verwachting ook dat we sommigen van die planten met wat stokjes moeten ondersteunen. 
Dus de afgelopen week laadde ik de Panda weer vol met allemaal troep die afgevoerd moest worden naar het recycle-perron van de gemeente. Waaronder dus ook dat zeiltje. 
Toen Ilse en Jente zich die avond bij mij voegden om voor het eerst dit jaar lekker in het zonnetje op ons domeintje buiten de avondmaaltijd te nuttigen, vertelde ik trots wat ik die dag allemaal gedaan had. Wat ik allemaal in Po de Panda had geflikkerd om af te voeren. Waaronder dus dat zeil. AAAIIIIII!!!!!!
Ilse was op haar zachtst gezegd: NOT AMUSED. 
Ik had het compleet verkeerd opgeslagen. Sterker nog: dat hele ding had niet weg gemoeten, want dat zeil wilde ze nog her gebruiken, en als er dan per se iets weg had gemoeten van dat ding, dan waren het die stokken. 
Oh kak. 
Nou ja, we kunnen dus in elk geval wél de te verwachten bloemen en plantenpracht ondersteunen. Alleen niet overdekken. 

En dan is het weer zover. We mogen onze kostbare tijd weer eens verspillen aan de vier-jaarlijkse (af)gang naar de stembus. We mogen (of moeten, afhankelijk van de staat van naïviteit waarin je je bevindt) bepalen welke van de schier onuitputtelijke lijst van lokale kneuzen onze stad gaat regeren. 
Ik denk dat we met ons allen wél kunnen concluderen dat de landelijke partijen afgedaan hebben. 
Geen haar op mijn hoofd die de landelijke partijen een stem zal geven. Ze hebben het allemaal verkloot, en voor wat mij betreft: niet meer te repareren verkloot. 
Allemaal compleet incompetent. Rechts, links, centrum. Het is één lange parade van opportunistische onkundige clowns.
Niet dat ik de illusie heb dat de landelijke politieke smeerlappen zich daar iets van aan zullen trekken: ten slotte heeft hun kiezersbedrog al geleid tot een zachte landing in het Haagse pluche, maar het geeft hun partij in elk geval een lekkere knauw. 
Goed, lokaal dus. In mijn geval. En als u slim bent: ook in uw geval. 
Ik ging dus de stemwijzer invullen, en tot mijn grote schik kwam er inderdaad een lijstje met lokale sufferdjes uit. Iets als Sterk Lokaal Almere. Afgekort: SLA. 
Vat dat op als iets fysieks, dan voel ik daar wel voor. We meppen de huidige politieke bonzen van Almere al lachend het gemeentehuis uit. We meppen het fatsoen en bekwaam bestuur het gemeentehuis weer in. 
Ik vrees echter dat ik het op moet vatten als het voedsel. SLA(p). Hangend. Bedorven. En pas weer opkomend als er teveel meststoffen overheen gaan, die voor niemand gezond zijn. 
Doen we niet. 
Leefbaar Almere. Stond ook hoog op de uitslagenlijst van mijn stemwijzer. Doen we uiteraard ook niet. De herinnering aan de populistische Pim Fortuyn, staat mij nog levendig voor de geest. En de restanten van zijn partij hebben Nederland geen steek verder geholpen, integendeel zelfs. Daar begon het goedkope populisme. Het krakelend ronselen van stemmen, met halve waarheden en hele leugens. Met vooral heel veel uitgeschreeuwde en vreselijk loze beloften.
En dat zogenaamd socialistische sausje dat de lokale variant over zichzelf heeft uitgegoten, kan helaas niet verbloemen dat mijn visie op leefbaarheid toch nét even anders is. Next.
En dan, tot mijn onuitsprekelijke geluk en appellerend aan mijn frequent terugkerende gewoonte om blanco te stemmen, struikel ik al scrollend over de naam 'Blanco'. Lijst 16. 
Verdomd, kan ik niet eens blanco stemmen, zonder dat daar een nare consequentie aan vast zit? 
Ik besluit toch om de partij-site eens te openen. 
Ik scan snel of ik al te populistische onzin zie staan. Dat is niet zo, vinkje 1 kan gezet worden. 
Ik scan snel of ik complot-waanzin zie staan. Ook dat kan afgevinkt worden. 
Sapperloot. 
Mijn gewoonte om vaak blanco te stemmen, kan hier dus gewoon tot politieke verschuiving gaan leiden. 
De ayatollah van deze partij ziet eruit als een doorgesnoven hippie die domweg vergeten is om mee te wandelen naar de 21e eeuw, maar de rest van dat clubje ziet er redelijk normaal uit. Niet alleen maar namen die je met een hete aardappel in je strot uit dient te spreken, en waarvan je op voorhand al kan zeggen dat het carriere-leugenaars zijn.
Ik denk dat mijn wens verhoord is. 
Hoewel.... 
Deze partij is eigenlijk een beetje een trendbreuk. Normaliter zou ik, als ik niet blanco stem, eerder voor een rechtsere partij gaan, dan voor een linksere. En dit is absoluut een linksere partij. 
Ik zeg 'linkser'. Godenzijdank niet zo'n elitaire bralballen partij die zoals de SP, de PVDA of Groenlinks compleet de weg kwijt is, en Nederland naar de galemiezen wil helpen. 
Deze blanco-partij komt, verbazingwekkend genoeg, met behoorlijk realistische wensen. 
Geen kostbare, onhaalbare idealen, die door het plebs (a.k.a. mijzelf) betaald moeten worden. Geen gierende onzin die door mijn strot geramd wordt, maar serieus prettig klinkende plannen, die voor de stad als geheel een prima uitwerking zou kunnen hebben. 
Mijn zegen hebben ze. En als het ze niet lukt, ach, dan ging mijn stem in elk geval niet naar een veel schadelijker landelijke of lokale lamstraal. En dat is ook wat waard. 
Voor mijn huwelijk zie ik eigenlijk ook wel wat voordelen. Ilse kan mij nu met goed fatsoen niet meer de Geert Wilders van de Jan van Goyenstraat noemen. Maar tussentijdse update: helaas heeft mijn stem niet geleid tot een zetel. In Almere heeft PVDA/GroenLinks gewonnen. Ik heb daar een mening over. Die zal ik niet al te zeer ventileren, om te voorkomen dat ik het komende weekend wél weer Geert word genoemd. 

Even over draden gesproken: 
Ik ben niet overdreven ijdel. Vind ik zelf althans. Ik rij in een Fiat Panda. Dan kun je als man gewoon niet beschuldigd worden van ijdelheid. En ook een ouwe-lullen fiets zoals ik hem heb, is niet iets voor een ijdele spiegelklever, nietwaar?
Maar ik word nu eenmaal ouder, niet zo lang geleden vierde ik, innig tevreden met de opkomst, mijn verjaardag. 
En laatst keek ik eens wat langer in de spiegel. Terugkerend thema hier: ik word grijs. En ook dat is een zichzelf versnellend proces. 
Waar ik eerst nog oerang-oetan kleurige gezichtsbedekking had, is dat nu erudiet-blond aan het worden. Ik word zo zoetjes aan 'vintage'. 
En steeds 'vintage'r'. 
Als ik mijn hoofdhaar zou laten groeien, en het struikgewas op mijn gezicht af zou scheren, zou het naar alle waarschijnlijkheid minder opvallen, want mijn gezichtsbeharing is over het algemeen donkerder dan mijn hoofdhaar. 
Maar ja. 
Mijn hoofdhaar heeft last van een wijkende grens, waardoor er hele stukken schedel zorgen voor oogverblindende lichtweerkaatsing. Niet handig, in mijn huidige métier. Ik zie de krantenkoppen al voor me: Chauffeur verblind door de weerkaatsing van de zon op het hoofd van collega, rijdt nieuwe Embraer 190 aan puin. Zou wel legendarisch zijn, maar niet geheel het soort legendarisch-heid waar ik op zit te wachten.
Ik kan dus middels mijn hoofdhaar ook niet echt laten zien dat het allemaal wel mee valt. 
Scheren van het struweel op mijn smoel, levert me al sinds ik me kan herinneren een boel dermatologische ellende op (van rooie bultjes tot vulcanische puisten en ingegroeide haren), dus daar ben ik, toen het met goed fatsoen kon (en de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik wat goed fatsoen betreft, erg rekbare grenzen heb) mee gestopt. 
Met dus als gevolg dat ik er niet aan ontkom: ik word grijs. Het is niet meer een verdwaalde haar, die mijn kleur verloren heeft. Het is ook geen bosje. Het is nu echt wel structureel aan het worden. Zó structureel, dat epileren weinig zin meer heeft. 
En ik vind daar wat van. 
Ik vind erudiet-blond niet zo bij me passen. Ik ben namelijk helemaal niet zo erudiet. En voor vintage vind ik mezelf wat te jong. 
Maar er gloort hoop: want na een aantal malen per week noeste arbeid in ons tuintje, begin ik te merken dat mijn lichaam veel minder protesteert. Kan zijn dat die het opgegeven heeft en langzaam, onmerkbaar af aan het sterven is. Dat lijkt me minder voordehand liggend, gezien het feit dat ik niet sterker ruik dan normaal. 
Kan ook zijn dat mijn lichaam is gaan wennen aan die noeste arbeid. 
Waar ik een maand of wat geleden na een dagje zware fysieke arbeid, een week lang kreunend van ellende mijn spieren voelde protesteren, is dat inmiddels toch niet meer zo. 
Met name de strijd tegen de klimop doet wonderen. Ik zie een rank van die groene klootzak, ik buk, graaf, ruk aan het draadje, en hele meters komen de grond uit. En dat ettelijke malen per keer. Kilometers aan klimop die ik naar de compostberg breng. 
Kilo's aan snoeiafval die binnenkort door de versnipperaar gaan, en dan terug mogen komen om als paadje of als mulch te dienen. En het wordt steeds meer naar onze zin. 

PanzerKampfWagen VIII doet inmiddels al kilometers lang trouwhartig dienst als pakezel voor al deze plantenrestanten. Heen een hoeveelheid snoeiafval waaronder die brave kar bijkans compleet verdwijnt, terug een lading houtsnippers die zijn bakje doet kraken in al zijn voegen (en dat zijn er nogal wat!). Maar het rolt nog steeds als een nieuwe. Het stuurt bijzonder precies. 
Alleen het remmen. Dat is iets waar ik nog aan moet wennen. 
Remmen zitten er namelijk niet op. Ik ben de rem. 
Tussen ons huisje en de houtplaats, zit één minuscule glooiing. Mag geen naam hebben. Je rolt naar beneden, en als je vaart hebt, ben je in no-time boven. 
Hoewel de zwaartekracht zich daarbij in de regel niet ongemoeid laat. En die andere natuurkunderegel speelt ook hardhandig mee: massa wil NIET in beweging komen. Maar als massa in beweging is, wil het NIET tot stilstand komen. 
Dus ben ik met de volgeladen PKW VIII op pad, moet ik zorgen dat ik als ik met allemaal snoeiafval onderweg ben, dat ik geen scherpe bochten maak, om voortijdig uitstrooien van snoeigoed te voorkomen. En ik moet ook een beetje zorgen dat de vaart niet te groot wordt, want ook bergop geldt de regel over bewegende massa. En als ik mezelf niet als een soort van betonblok voor de PKW gooi, stormt die zonder meer die hele houtplaats voorbij om bij de tegenover het park gelegen manege niet alle paarden van schrik op hol te doen slaan. 
De terugweg is zelfs wat griezeliger: een volle bak met houtsnippers is veel compacter en dus veel zwaarder. Als ik dan niet oppas dan dendert de PKW VIII dwars door alle met in meer of mindere mate van zorg en liefde onderhouden tuintjes en huisjes zo de A6 over om in het Markermeer uiteindelijk als kunstmatig rif op de bodem te belanden. Kortom: wellicht dat ik er ooit nog toe kom om er toch iets van een setje Brembo remmen op te zetten die men normaliter op een Porsche monteert. Veiligheid is alles, nietwaar? 

Goed. Dit alles maar weer geschreven hebbende, ga ik maar liefst 2 dagen werken. Om er vervolgens weer 3 vrij te zijn. Tegen de tijd dat het hoogseizoen eraan komt, ben ik helemaal vergeten hoe het ook weer was om gewoon een min of meer normaal bestaan als werkend mens te hebben. 
Ik wens eenieder in elk geval een pracht van een weekend toe.