We klussen (en worstelen) je de moeder.

Wij hebben een waterput. 
Nee, niet zo'n horrorput waarin je je schoonloeder op kan bergen als ze zich weer eens bemoeit met zaken waar ze haar hekserige neus niet in hoort te steken, maar een vierkante kuil, waarin zich de hoofdkraan en watermeter bevinden, en de controle pijp van de riolering zit erin verborgen. 
Toen wij ons domeintje kochten, moesten we ons daar in wringen om de stand van de watermeter op te nemen. We zagen toen al dat de wanden niet helemaal fris meer waren. Die wanden waren gemaakt van betonplex, en dat is een hele harde en sterke multiplex-soort, gecoat met kunststof. Spul gaat normaliter een goeie 15-20 jaar mee. 
Dit zat er denk ik in sinds de jaren '70 van de vorige eeuw, en was dan ook kats- en katsverrot. 
De deksel dat erop zat, zat daar meer in naam, dan in de praktijk, want elke zucht van wind liet de vlokken los gerot hout dartelend wegwaaien. 
Ilse besloot in haar wijsheid om dat geheel voor de winter met een fel oranje zeil te bedekken, zodat niemand er per ongeluk op zou kunnen gaan staan, en zichzelf al dan niet zwaar gewond voor lul zou storten. 
Het was wél een volgende belangrijke klus die we voor het voorjaar zouden moeten uitvoeren, aangezien het toch om een vierkante meter puur en in potentie dodelijk gevaar ging. 
Al voor de winter had ik de maten van het deksel opgenomen, want ik ging er toen in mijn naïeve hoop van uit dat een dekseltje alleen wel voldoende zou zijn. 
Dat deksel stond dus al in de schuur te wachten, en van het overgebleven materiaal maakte ik PanzerKampfWagen VIII. 
Inmiddels is het water weer aangesloten, en bij controle op lekkages bleek dat de waterput met mild heftige voorrang toch echt een upgrade nodig had. 
Helaas, met alleen een deksel zou het niet gered zijn, de hele bekisting moest vervangen worden. 
Ik zou kunnen gaan mekkeren dat ik wellicht te enthousiast was met het maken van PKW VIII, maar die heeft ons inmiddels heel veel goede diensten bewezen, dus hop, naar de Gamma om wat meer betonplex te halen. 
[Ongesponsorde reclame voor de Gamma aan de Markerkant in Almere: die jongens en meisjes daar zijn serieus goed. Heel erg klantvriendelijk, denken mee en geven goeie tips].
Ik had de maten van die put serieus goed genomen. Bijna onkarakteristiek goed. Want die platen schoven in de lengte naar beneden als een pijp in een tandeloze mond (vrij naar: Hotze de Roos, Gerben Zonderland in de Kameleon. Een serie kinderboeken waar ik uren leesplezier van had). 
Oke, de wanden waren door moeder Natuur niet heel erg kaarsrecht meer, maar dat kan ik mezelf amper verwijten. En het was ook niet iets dat met een klein beetje subtiel, doch grof geweld niet verholpen kon worden. De rest was een kwestie van hoek-ankers en de bekisting was een feit. 
Het deksel kostte iets meer denkwerk, maar met wat doorzettingsvermogen lukte het me om de mooie, klassieke scharnieren dusdanig te installeren dat die deksel niet wegwaait met een zwoele zomer zucht. 
Het hele proces ging overigens niet zonder een en ander aan ellende. 
De bodem van de put was bereikt, toen ik op de bodem een paar keer onzacht onderuit ging. En dan lig je daar, spartelend in de p(r)ut, jezelf te vervloeken. En die katsverrotte panelen? Ja. Die ook. En bij elke uitgehoestte lentebries waaiden de vlokken betonplex de tuin over. En ik als een malle Jetje erachter aan om toch enigszins de illusie open te houden dat ik niet onverschillig ben ten aanzien van de troep die ik aanricht. 
Uiteindelijk won ik, en ben ik behoorlijk tevreden over het resultaat. 

We hebben ook een bezopen hoeveelheid coniferen. Daar waar ik een conifeer beschouw als een lompe, uit zijn krachten gegroeide, waardeloze kutkerstboom, vond de vorige eigenaar dat niet. In tegendeel zelfs. Hij of zij plaatste niet minder dan 5 van die ondingen  op compleet onwillekeurige plekken in de tuin. 
Oké, ik geef toe: 2 ervan leveren best prettig schaduw op, de rest is gewoon overkill. 
Een van die krengen had mijn schoonvader al omgehakt. Dat wil zeggen: de boom was weg, en er stond op een random plaats een stomp in de tuin. 
Daar moest ik dan telkens omheen. En tegenaan kijken. En bedenken wat we ermee zouden moeten. 
Wat we niet hadden: een paadje naar ons tuintje. Er liep ooit een schelpenpaadje langs, maar het gras is hardnekkiger dan schelpen, dus dat paadje ligt er alleen in naam, en alleen voor mensen met goeie ogen. 
Dat had als gevolg dat we telkens zut en prut van het hele complex mee ons tuintje op klosten. Ongeveer 1,5 meter verder ligt het hoofdpad. Ook een schelpenpad. En veel duidelijker zichtbaar. Ik besloot dat ik een paadje wilde van onze poort naar het hoofdpad, en wat leent zich beter voor een mooi, omkaderd paadje dan de restanten van zo'n ellendige kutconifeer. 
Ik besloot om die stronk van boven naar beneden in kwarten te zagen, en dan het geheel aan de grond af te halen. 
Alles bij elkaar zouden dat 2 zaagsnedes van 110 centimeter zijn, en 1 zaagsnede van de omtrek van de boom. De uitdaging was natuurlijk dat er geen gemotoriseerd verkeer of gereedschap is op het park. Ik was dus aangewezen op een geleende kettingzaag op accu's. Een exemplaar van Parkside, het huismerk van de Lidl, weet u wel? 
Dag 1: ik kwam precies tot de helft, en toen waren beide accu's (het ding is uitgerust met 2x 20V accu's) het opgaven. 
Goed, dat kan toeval zijn, ik kon het apparaat misschien niet helemaal opgeladen in ontvangst hebben genomen. 
Dag 2: ik kon de eerste snede afmaken, en de 2e voor de helft doen. Daarmee was de koek op. 
Ik geloof niet echt in toeval, en meldde de eigenaar enigszins korzelig de gang van zaken. Wellicht wilde hij garantie claimen bij meneer Li Del. 
Dag 3: Eindelijk! Die stomp(zinnige boom) lag in vier stukken op de grond. Ik kon de parten naar hun eindbestemming dragen, het paadje ertussen ruimhartig opvullen met schelpen (we moeten ten slotte wel doen alsof dat zo hoort) en we hebben een knap en enigszins natuurlijk ogend paadje naar de poort. 

Het is natuurlijk de bedoeling dat we veelvuldig van ons domeintje gebruik gaan maken. Want los van al het klussen en tuinieren, is het er enorm stil. Als je je smoel houdt, hoor je het vrolijkmakende gekwetter van boze roodborsten, hysterische merels, timmerende spechten, en af en toe een norse uil die maant tot stilte. En het ruisen van de wind. 
In de zon even zitten in het tuintje is leven als God in Frankrijk. Het is er geweldig. En wakker worden met het zonnetje in je tuin, terwijl de vogeltjes aan hun ochtendroutine beginnen heeft iets magisch.
Maar... 
We hebben een andere dierlijke uitdaging: Poes. 
Poes moet mee. Want Poes moet tweemaal daags een pilletje, en om nu elke dag op en neer te rijden om Poes haar pilletje door haar strot te duwen, is wat cru. 
Maar Poes moet dan wel in ons tuintje blijven, want het is niet de bedoeling dat Poes de hort op gaat, kwijt raakt (geen ondenkbare nachtmerrie) en verwildert. Nu ben ik op zich voor dat laatste niet zo bang. Poes is over het algemeen erg lief, heel dom en enigszins onhandig. Die zou dood zijn voor ze de kans krijgt om wild te worden. 
Nu is Poes niet meer zo'n zwervertje. Echt niet. Ze wandelt naar buiten, gaat in het zonnetje liggen soezen, tot ze daar helemaal moe van is. Dan kuiert ze naar een plekje in de schaduw om daar bij te gaan liggen komen van het soezen in de zon. 
Dus wij zaten al te delibereren of we niet een grote ren zouden kunnen maken. 
Maar ja. Daar zit een nadeel aan, namelijk: een grote ren is groot. En ondanks dat we ongeveer 300 vierkante meter tuin hebben, willen we ook weer niet dat dat verkleind wordt met een grote ren. Bovendien: ik wil ook lekker aan de worstel met wilde aardbei (oneetbaar, maar wel erg fanatiek in zijn groei) en klimop. (Ook niet te vreten en net zo fanatiek in zijn gewoeker). 
Dus het bouwen van een grote ren behoort niet per se tot mijn wensen. 
Een lijntje over de tuin spannen, Poes in een tuigje, tuigje met een draadje aan die lijn, zou een andere optie zijn om te proberen. 
Om al eens te oefenen probeerde Ilse Poes van dat tuigje te voorzien. Dat ging niet zonder slag of stoot. Sterker nog: Poes ontketende een oorlog waar de ranzige beroepsmoordenaar Poetin nog een puntje aan kon zuigen. Een tetanus-injectie en een antibiotica-kuur verder, kon Ilse opgaan voor poging 2. (De dierenarts liet ons weten dat voor haar leeftijd Poes een exceptioneel goed gebit heeft, waarvan akte). 
Poging 2 verliep iets prettiger voor Ilse. Want ditmaal probeerde ze door middel van een katten-slobbertje Poes zover te krijgen dat het omdoen van dat tuigje zonder geweld gepaard zou gaan. 
Poes deed heel dramatisch alsof ze niet, maar dan ook echt helemaal niet, heus niet, gewoon niet zou kunnen lopen met zo'n tuigje. 
Tot het tweede slobbertje open ging. Toen kwam ze enthousiast en verdacht soepel aanlopen om dat slobbertje toch maar weg te werken. Het kreng. 
Goed, ook dat is dus nog iets dat we in overweging moeten nemen. 

Een poos geleden kwam ik in contact met de partner van een broer van mijn moeder. Die broer is inmiddels overleden, en de partner wilde een aantal zaken afhandelen. 
Fijn, closure. Prettig. 
Deze beste man toonde zich betrokken, geinteresseerd en vroeg zich af of wij geen interesse hadden in wat spullen uit Velp. Van onze oma. 
En zo werd ik toch een paar keer in de afgelopen maanden teruggeslingerd naar de echt gelukkige jeugdherinneringen. 
Bezoekjes aan mijn oma in Velp. 
Mijn oma had namelijk van die echte ouwe meuk staan. Meubeltjes waar de Ikea alleen maar van kan dromen. In elk geval wat kwaliteit betreft. 
Kastjes met van die roldeurtjes. Ingenieus gemaakte deurtjes die bestaan uit smalle latjes, gelijmd op een stuk linnen die in een sleufje open en dicht kunnen schuiven. En dat schuiven maakt dan zo'n karakteristiek ratelend geluidje. 
Daar konden wij als kind ons uren mee vermaken. Vooral vanwege de inhoud van die kast: Kletskoppen. Gemberkoekjes. Roomboterbabbelaars (de échte, van Werthers). Haagse Hopjes. After Eight. Toblerone chocolade repen. En we mochten er onbeperkt van genieten. 
Daar staat er nu één van als nachtkastje naast mijn bed. En nee: ik doe het Ilse niet aan om als ik naar bed ga, enthousiast met dat deurtje te gaan ratelen. Er liggen toch geen versnaperingen in. 
Een ander kastje, waar ik als kind urenlang gebiologeerd naar kon staren, was een kastje dat (in mijn herinnering althans) op de badkamer hing. Een fraai gestileerd medicijnenkabinetje, met een deurtje met glas-in-lood. Ik kon er lang over fantaseren. Wie die snuiter was die in dat glas-in-lood paneeltje was afgebeeld. Vast een of andere held, anders zou je niet vereeuwigd worden in zo'n kastje, toch? 
Ook dat kastje hangt nu in huis. 
In de gang, dus men moet ons huis met beleid betreden, anders is de held van het kastje meteen "in your face", zullen we maar zeggen.
Ouwezuslief kreeg een hoekkast. En dit letterlijk. Want in de jaren stilletjes bedacht men dat hoeken in een huis weliswaar onontkoombaar waren, maar dat dit soort hoeken zelden bedacht waren voor mooi gestileerde kasten. Maar een kast die in 45 graden in die hoek kon verdwijnen, was toppunt van intelligent met ruimte omgaan. Wederom: zo goed maakt Ikea het niet. 
Ouwezuslief is wat minder bescheten als ik, dus die plaatste die kast in een ongebruikte hoek, en kwastte hem wit. Toch wat minder "in your face". 
Ik kom dus thuis, en waan me gedurende een paar seconden toch weer in dat warme, fijne Velp. Zelfs de geur zit nog enigszins in dat kastje. 

En zo komt mijn vrije 10-daagse tot een einde. Dit weekend mag ik weer wat aan de economie gaan toevoegen. Ik wens eenieder een beste toe.