Verbijsterend verstand.

 Mijn werk heeft ons getrakteerd op nieuwe bussen. Maar dan ook echt nieuwe bussen. 
En mooi. En Europees. Lekker MANnelijke voertuigen.
Dus geen ongegronde angst voor zogenaamde "kill-switches" waarmee de Chinezen die bussen op afstand uit zouden kunnen zetten. 
We hadden hiervoor wél Chinese bussen, en bij mijn weten zijn die nooit op afstand door de Chinezen uit gezet. Ze vielen overigens wél massaal uit, maar dat had met "Kill-switches" helemaal niks te maken, dat had heel andere oorzaken. 
Nieuwe bussen dus. Helemaal hageltje nieuw. 
Prachtig. 
Wennen is het wel. 
Ik was een van de eersten die erop reed, en behalve het feit dat ik echt even moest wennen aan een display -want cameraspiegel, en dus frequent zoeken naar mijn spiegel, die niet hing waar ik hem had gezocht- is het een verademing. 
Ik kan weinig nadelen aan die dingen noemen. Behalve dan dat ze er allemaal nieuw uit zien. En allemaal exact hetzelfde. 
En dat leverde me afgelopen week een hartverzakking op. 
Ik was even buiten mijn bus om dingen te doen die ik beter niet ín de bus zou kunnen doen. En toen ik weer in wilde stappen, viel me op zich al wel op dat mijn deur dicht was. 
Meestal laat ik die open. Uit luiigheid.
Maar goed, ik heb wel eens een onkarakteristieke vlaag van verstandsverbijstering, dus ik ging ervan uit dat ikzelf die deur had dichtgedaan.  
Ik open die deur, stap in en zie collega N. zitten. 
N. is een enorm lieve meid, die in haar eentje de gemiddelde leeftijd van ons chauffeurs-clubje met zeker 15 jaar omlaag trekt. 
Los daarvan is het gewoon een topper waar je van op aan kan. Oprecht een parel van het platform.
Maar ik had haar dus niet in mijn bus verwacht. Noch verwachtte zij dat er een of andere onverlaat haar bus open zou maken en zonder pardon naar binnen zou walsen. 
We zaten elkaar sprakeloos aan te kijken, en mijn hart sloeg zeker 3 slagen over. Schrok mezelf helemaal de tering. 
Ik verwacht geen chauffeur in een bus als ik daar zelf de chauffeur van ben. Dat idee. 
Gewoon geen seconde naar het nummer van die bus gekeken. Het was groen-blauw en stond ongeveer daar waar ik hem achter had gelaten. Ergo: mijn bus. 
Niet dus. 
Wennen is het wel. 
De knopjes van de bediening van nagenoeg álle functies zitten ergens anders. Zien er anders uit. Op zich geen probleem, je hebt alle tijd om het een beetje eigen te maken. Tenzij je snel even iets wil doen. Dan lukt dat toch niet. 
Zo kwam er een piloot afgedaald uit zijn vliegtuig. Meestal is dat slecht nieuws. Hij liep voor mijn bus langs, en wilde door het raampje heen mij een mededeling doen. En kwam dat met een grote glimlach op zijn gezicht doen. Ik begon bijna te denken dat hij gewoon een gebbetje kwam maken. 
In mijn haast om het raam te openen (en ja: extra luxe op de nieuwe bus: we hebben een elektrisch raampje) duwde ik de verkeerde knop in, en met een behoorlijke gang schoof de ook al elektrisch bediende zonnewering naar beneden. Ik zie de vriendelijke glimlach van de piloot nog net in een verbaasde en awkward grijns veranderen, voor het gezicht achter het gordijntje verdwijnt. Niet helemaal wat we beiden verwacht hadden dat er zou gebeuren. Gelukkig kon ik mijn vergissing rechtzetten voor dat de piloot knorrig naar zijn stuurhut terugkeerde, en konden we er beiden smakelijk om lachen. 
Zijn mededeling was iets over een loszittend schroefje dat de technische dienst vast zou moeten maken. En inderdaad: nog geen twee minuten later zagen we hoe een monteur zijn rubberen handschoenen aantrok, en gewapend met een grote bak vet en een of ander gereedschap het vliegtuig bestormde. Ik wil niet weten welke schroef dit om zou moeten gaan, en het commentaar van de passagiers was op het niveau van mijn humor, dus dat zal ik niet herhalen.

Overigens: gesproken over die zogenaamde "kill-switches":
Het politiek gekrakeel, voornamelijk van populistisch, nationalistische politici, vind ik vermakelijk op zijn best. 
Die mensen hebben blijkbaar geen land te regeren. Het mag allemaal geen ruk kosten. Het moet extreem goedkoop, en liefst nog goedkoper. Dat blaten ze althans. Alle aanbestedingen gaan naar partijen die alles nóg meer uitkleden, ten koste van alles en iedereen, behalve de aandeelhouder. En de politiek doet snoeihard mee. Dus dat Europese fabrikanten inmiddels voor de vereiste kwaliteit gewoon niet meer leveren kunnen, en omdat de leveringsproblemen nog steeds torenhoog zijn, lachen de Chinezen met hun goedkope spulletjes al niet meer in hun vuistje. Maar ja: diezelfde nationalistische populistjes, staan vaak niet bekend om hun hoge intelligentie. Zoals blijkt. Want ergens valt een moeilijk woord, dat ze niet zo goed snappen, en meteen is het allemaal ellende en moeten we er wat mee. 
In de 8 jaar dat ik nu op het platform rondrij in Chinese bussen, is er niet één bus betrapt op afstand bestuurd doodvallen.
Helemaal hilarisch werd het toen de eigenaren van het inmiddels failliete Fisker een bericht kregen dat hun merkje was opgekocht door een paar geldbelustte Yanks of Rednecks. En in dat bericht stond dat ze zich moesten abonneren op een duur betaalde app, anders zouden ze hun auto niet meer kunnen gebruiken. 
Ja... En maar roeptoeteren over die stoute Chinezen. Ondertussen zijn het de Amerikanen die de wereld (niet voor het eerst) een stuk minder fraai maken. 
Ik moest er wel om grinniken. 

Ik vertelde vorige week (en net ook nog) dat vlagen van verstandsverbijstering mij niet geheel vreemd zijn. Ik was namelijk sneller dan mijn verstand, en begon met een klus in huis, die ik beter buiten had kunnen doen. 
Dat ging om de hoedenplankjes. 
De bestelling van het benodigde stukje gereedschap ging online en had een serie mails ten gevolg waar je U tegen zegt. 
1) Li-Del: We hebben uw bestelling ontvangen. Dank u.
2) Li-Del: We hebben uw betaling ontvangen. Fijn zo. Dank u.
3) Li-Del: We gaan voor u aan de slag! 
4) Li-Del: We hebben uw product gevonden, en gaan het binnenkort verzenden!
5) Li-Del: We hebben een track and trace voor u aangemaakt, geduld nog even.
6) DHL: We hebben een track and trace voor u ontvangen, als we ook het pakket hebben, volgt er meer info.
7) DHL: We hebben het pakket ontvangen, kijk regelmatig voor updates.
8) DHL: We komen maandag tussen 0:00 uur en 24:00 uur
9) DHL: Helaas, we hebben vertraging. De bezorger is verdwaald, gearresteerd, vermoord, van de weg gereden, opgestegen, of anderszins in ongerede geraakt.
10) DHL: We komen toch op maandag tussen 0:80 en 22:00 uur.
11) DHL: We hebben uw pakketje bij u of bij uw buren afgeleverd. 
12): DHL: hoe tevreden bent u met de service?
13) Li-Del: u heeft uw pakketje ontvangen!
14) Li-Del: Hoe tevreden bent u met uw pakketje? 
Niet minder dan 14 mails over 1 apparaatje van net geen 30 euro. Ik snap best dat men wil dat consumenten op de hoogte blijven over de status van hun bestelling. Maar mijn mailbox zeurt nu al met te grote regelmaat over de uitpuilende inhoud. En 14 keer allemaal onnuttige informatie over een bestelling, is voor mij echt een oorzaak voor kortsluiting in mijn hoofd soms. 
Dat is iets waar ik oprecht gaar van word. Stuur gewoon zonder gezeur mijn factuur, de track and trace en klaar. Meer heb ik niet nodig. 
Misschien had ik dat op die laatste vraag van meneer Li-Del moeten antwoorden. Stop met die onzinnige serie emails. 

Mijn verstandsverbijstering, irriteert me soms mateloos. 
Soms heeft dat een aanwijsbare oorzaak. 
Op mijn werk dienen we sinds kort veiligheidsschoenen te dragen. 
Ten slotte werk je op een plek die gevaarlijk zou kunnen zijn. De kans dat er een Boeing 747 over je tenen rolt, is erg laag maar blijkbaar niet 0. 
En om te voorkomen dat genoemde Boeing 747 je tenen plat rijdt, moeten we veiligheidsschoenen aan. 
Toen dat nieuwtje kwam, verkeerde ik 5 glorieuze en naieve minuten in grote blijdschap: ik hoefde zelf geen schoenen meer te kopen. 
Uiteraard bleek de werkelijkheid een stuk grimmiger: we kregen veiligheidsschoenen. 
Van die schoenen die eruit zien alsof je een duistere pipo de clown bent. Ziet er niet uit. Past totaal niet bij het representatieve plaatje dat je zou moeten hebben voor de passagiers. Maar goed, dat kan ik makkelijk naast me neerleggen.
Erger is het dat ik van deze schoenen pijn aan mijn tenen krijg. Maar serieus: het begint met zeuren, en aan het einde van de dag is het gewoon pijnlijk. 
En omdat het nu eenmaal kwalitatief uiterst teleurstellende kutdingen zijn, verwacht ik in de zomer dat de extra ruimte in die schoenen, zich na een uurtje gevuld heeft met rondklotsend zweet, omdat ze ademen als iets dat al jaren in een graf ligt te rotten. 
Kortom: ik kom in mijn sneakers naar mijn werk, doe daar mijn martelboten aan, en als ik klaar ben trap ik ze weer uit, en trek ik mijn sneakers weer aan. 
Die martelboten gooi ik in een kluisje. (Dat mag niet, want ergens hoog in de organisatie heeft men besloten dat we geen vaste kluisjes hebben, maar kluisjes die we voor 10 uur mogen gebruiken, en dan zouden ze op papier open moeten gaan. Dat gebeurt gelukkig nog niet. Dus ik kan die onzalige kutschoenen gewoon lekker op mijn werk laten. Waar ze horen. Ik ga echt niet met 2 paar schoenen lopen slepen).
Ik vond het een van de afgelopen dagen een fijn idee om een uurtje eerder naar huis te gaan. Ik snipperde een uurtje. Zogezegd. Dat kon, het was rustig. 
Haastig vroeg ik een collega om een lift naar de poort en weg was ik. 
Toen ik de parkeerplaats op stiefelde, liep ik mezelf helemaal zielig te vinden, mijn voeten schrijnden van die kutschoenen.... Ik keek omlaag: 
K.
A.
K.
Was ik mijn schoenen vergeten te wisselen. 
En omdat ik weiger om langer dan strikt noodzakelijk rond te lopen op schoenen die gemaakt zijn in de hel, wilde ik dus terug om ze te ruilen. Temeer daar ik het eeuwig zonde zou vinden dat als die kluisjes wél resetten, dat ik mijn dure en kwalitatief goeie en comfortabele Nikes, zou verliezen. 
Dat ze die zogenaamde veiligheidsschoenen (ik zeg: zogenaamd, want als je er pijn van krijgt, is het hele element 'veiligheid' een erg relatief begrip) ergens neer flikkeren waar ik ze niet vinden kan, zal me aan mijn anus oxyderen. Maar mijn Nikes moeten ze niet mee stoeien.
Jammer, dit.

Jente en haar school. Het wil maar niet bijzonder normaal worden. 
Haar school ligt in een woonwijk. Er staan allemaal woningen in die straat. Dat is nu eenmaal een van die dingen waar je rekening mee dient te houden. De volgende generatie moet onderwezen worden, zodat ze later de billetjes van de nu nog niet zo heel erg bejaarden kunnen gaan wassen. En anders de premies betalen voor de pensionado's. Maakt ook allemaal niet uit. 
In die Hildo Crop-straat woont blijkbaar een mentaal minder weerbare dame, die enoooooorm veel last heeft van het kindergedruis. Want er wil nog wel eens een bal in haar tuintje belanden, tijdens het speelkwartier. 
Vervelend als je net voor 2,50 euro in de bonus bij de lokale grutter een nieuw tuinplantje hebt gescoord, die dan door een verkeerd gemikte trap tegen een voetbal ineens niet meer kan zorgen voor extra overwaarde. 
Ik snap het. Heus vervelend. En de school doet echt wel zijn best om die kinderen te vertellen dat voetballen toch echt binnen de hekken van het schoolplein dienen te blijven. Maar hey: niet al die kinderen hebben het talent om gescout te worden voor FC Almere. 
Van de week landde er weer een balletje in de tuin van madam, en dat was de druppel die het toch al niet zo met heel veel intelligentie of fatsoen gevulde emmertje deed overlopen. Krijsend en scheldend kwam dat inferieure takkenwijf naar buiten, om zwaaiend met een keukenmes die bal aan stukken te snijden. 
Ja, helaas was ook Jente getuige van het feit dat bezuinigingen op gesloten inrichtingen helaas ook nadelige kanten kent. 
Hele toestand. Politie erbij, en er zijn ouders die erover denken om aangifte tegen dat compleet geschifte mormel te gaan doen. 
Ik ben wat praktischer ingesteld, en mijn voorstel om met wat even grote, zo niet grotere messen door de straat te paraderen om her en der wat banden lek te prikken, werd me door Ilse grinnikend verboden. Terecht ook wel, ik hou wel van een beetje opgewekte escalatie, maar er schijnen grenzen te zijn. 
Doen we dus niet. 
Maar zwaaien met messen naar kinderen die voetballen. Hoe diep kun je zinken. Het is niet dat ze het expres doen. Het is geen belletje trekken. Er wordt niks gesloopt (doel bewust). Het zijn kinderen. Kinderen die later voor jou moeten zorgen. En nee, dat is geen vrijbrief voor allerlei asociaal gedrag, maar spelende kinderen met messen bedreigen? Dan ben je een extreem slecht voorbeeld. Dan ben je af.
Ga dan terug naar je dwangbuis op de gesloten afdeling van het Pieter Baancentrum. Want daar hoor je dan thuis. 

Dit maar weer geschreven hebbende, moet ik nog een half weekendje werken, en dan heb ik ook een half weekendje vrij. 
Ik wens u allen een verstandsverbijsteringsloos weekend toe. Dat kan ik namelijk veel beter.