Wat een grap.

 Als de basis niet goed is, wordt het een wankel geheel. 
Dat is een stelling die eigenlijk voor alles in het leven op gaat. Het fundament, waaronder je dat ook plaatst, moet goed zijn. Moet stevig zijn. 
En zo komen we terug bij de PanzerKampfWagen VIII. 
Met bloed, zweet en (vooruit, om het spreekwoord af te maken:) tranen, heb ik dat ding zelf verzonnen, opgebouwd en in elkaar gezet. 
Dat vereiste een hoop nadenk werk. Ik waande me een heuse ingenieur, architect en monteur in één. 
En uiteindelijk stond er iets, waar ik oprecht van geloofde dat het een stabiel geheel was. 
Let wel: ik ben natuurlijk geen ingenieur, geen architect en ook geen monteur. 
Dus dat mijn oplossingen geen professioneel geheel opleverde, nam ik voor lief. Ten slotte: ik moet het toch leren. 
Ik ging er vanuit dat het dusdanig in elkaar zat, dat eventuele fouten vanzelf boven kwamen drijven, en relatief eenvoudig op te lossen zouden zijn. 
En daar kwam ik achter... 
PKW VIII kreeg het direct al goed voor zijn kiezen. Kilo's aan grond, houtsnippers, afval, gereedschap, boodschappen en kinderen vervoerde hij zonder al te veel ellende. 
Voortgetrokken door een heuse Mustang (a.k.a. ikzelf) over min of meer egale paden, dan wel compleet on-egale tuinoppervlakten, vervoerde de PKW alles wat ik in die bak kwakte. 
Hotsend en botsend over de paden en lanen, zonder een krimp te geven. 
Was het daarmee compleet foutloos? 
Nee hoor. 
Want de stuurpen, die de stuuras aan de bak vasthield, bleek dusdanig te trillen en te schokken, dat de moer die de stuuras op zijn plek hield, lichtelijk vermoeid een bijna geslaagde ontsnappingspoging deed. 
Dat was dan reparatie (of eigenlijk: verbetering) nummer 1. Gewoon simpelweg een gaatje boren in de stuurpen, vlak onder die moer. En dan door dat gat een spijker duwen en krom trekken. Dan gaat die moer nergens meer heen. 
Een aantal dagen geleden kwam een andere "flaw" aan het licht. 
Ik had de achteras met twee draadpennen aan de bak vast gemaakt. Speciaal voor hele dikke draadpennen gekozen, zodat het geheel niet alleen erg zwaar, maar ook erg stabiel en stevig was, zo leek me. 
Dus lekker aan de klus, 160 liter tuinaarde gehaald, in de PKW gedonderd, maar voor het zover was dat ik die tuinaarde kon deponeren waar ik het hebben wilde, was mijn tijd op en wilde ik vanwege de regen huiswaarts. 
Omdat de PKW van betonplex (is hout) gemaakt was, wil ik hem over het algemeen liefst droog of overdekt stallen. We hebben het schuurtje inmiddels dusdanig begaanbaar gemaakt, dat de PKW ook gewoon lekker droog in het schuurtje terecht kan. 
Met een ferme duw, wilde ik de PKW de drempel over krijgen, en toen bleek dat het gewicht van 160 liter tuinaarde, plus mijn kracht om het geheel over de drempel te duwen, toch teveel was voor de draadpennen van de achteras. 
Compleet scheefgezakt, sloegen de achterwielen vast tegen de bak. Geen beweging meer in te krijgen. 
Had ik toch maar die draadpennen iets meer "vlees" gegeven als versteviging. Om juist dit soort strapatsen te voorkomen. Ik had er in het ontwikkel-stadium nog over zitten denken, maar mijn achteloze ziel had blijkbaar toch de overhand. 
Ondanks dat ik niemand anders dan mezelf de schuld kon geven, stond ik toch heel even mijn ongenoegen over deze ontwikkeling verbaal te demonstreren. 
Gelukkig stopte het op dat moment met regenen (niets zo beklagenswaardig als een midlifecrisis-vent die in de regen staat te mekkeren), want ik kon meteen aan herstel-operaties beginnen. 
De as los rukken. De pennen recht slaan. Stuk hout op maat zagen, voorboren en op de juiste plek vastzetten. As er terug overheen. (Dat was nog de grootste uitdaging, met 2 niet meer helemaal strakke en rechte pennen). En toen die as eenmaal zat, heb ik alle profieltjes, hoekjes, haakjes en ankertjes die ik nog had liggen er tegen en er over geschroefd. Dan maar een beetje "over-engineren". 
En het staat weer. Als een huis. Na een fundament-reparatie. Na een aardbeving (letterlijk, gezien de lading). 
Als die nog eens zo'n stunt uithaalt, dan heb ik al een paar krasse daden in mijn gedachten, welke ik ermee uit ga spoken. 
Ja, of ik bouw hem opnieuw op. Ten slotte leert de ervaring mij dat ik best plezier heb in het bouwen van zaken. 

Toen we het huisje kochten, zat daar een enorme hoeveelheid boedel bij. Daar moesten we dik voor bijbetalen, want het was allemaal wel "bruikbaar". 
En toegegeven: er zaten een paar dingen tussen die inderdaad bruikbaar zijn. 
Maar ook een heleboel spul dat zijn uiterste houdbaarheidsdatum al lang en breed gepasseerd was. 
Waaronder een kast. 
Die kast was al niks toen die in het huisje stond, dus die werd naar het schuurtje verplaatst. Daar bleek dat het minder dan niks was, want de lades weigerden elke dienst. Het was kapot, en niet van zins om te functioneren. Goedschiks niet. Maar onder het genot van wat uitgebraakte liederlijkheden, kwaadschiks ook niet. 
Of ik die kast dan niet kon repareren. 
En of ik al bedacht had hoe ik die kast ging repareren. 
En wanneer ik die kast zou kunnen gaan repareren. 
En of ik die kast al had gerepareerd. 
Nee. Nee, nee. En nee. 
Dus kwam Ilse op het idee om dan maar op marktplaats een specifieke Ikea kast te kopen. Een trofast. Zoek maar op. 
Hoefde dan niet mooi of als nieuw te zijn, want die kast mag het einde van zijn levensduur in dat schuurtje afwachten. 
Marktplaats. Een plaats waar mensen komen die ofwel een loden pijp voor goud willen verkopen. Ofwel mensen die een gouden pijp voor lood willen kopen. 
Waar mensen zitten die wél willen verkopen, maar te belazerd zijn om te reageren. En ga zo maar door. Heel (voor de retail gefaald) Nederland koopt en verkoopt er de duvel en zijn ouwe moer. En communiceert ook zo. Totaal kansloos. 
Maar.... Ik trof een pareltje aan. En niet eens cynisch. Integendeel.
De dame die mij het begeerde kastje ging verkopen, reageerde snel, beleefd en maakte op een schappelijk moment een afspraak. Hulde! 
Daar aangekomen, bleek het om een vriendelijke jongedame te gaan, die geheel traditioneel gekleed mij te woord stond. Het was immers suikerfeest. Ik verslikte me zowat. Oke, ik wilde die kast wel snel, maar om nu tijdens een voor jou belangrijk feest een wild vreemde toe te staan om een marktplaats transactie te voltooien, vond ik erg hoffelijk van haar. 
En daar hield de service niet op. Want mijn panda, mijn trouwe pakezeltje, bleek toch echt een maatje te smal voor dit toch niet denderend grote kastje. 
Snel vloog de dame naar binnen, en kwam terug met een gereedschapssetje zodat ik het kastje uit elkaar kon halen. 
En dit alles in vriendelijke harmonie. Ik was niet zo snel als gehoopt weer op weg naar ons huisje om dat kastje daar af te leveren. Uiteraard niet voordat ik keurig betaald had, en haar een spetterend suikerfeest had toegewenst. 

1 April. Altijd weer voer voor grapjes. 
Ouwe zuslief vond dat dat geen meerwaarde meer heeft, de realiteit waarin we leven, is al één grote grap. En dan kun je er maar beter om lachen, dan je zorgen maken. Toch? 
Ik mocht werken die dag, en het was een dag als alle anderen. In de luchtvaart worden sowieso geen grappen gemaakt. 
Hoewel. 
Ik had een opdracht, op een plek vanwaar iedereen met enigszins functionerende ogen de enorm en fel verlichtte tekst AMS Schiphol, zonder enige moeite zou kunnen zien. 
Op mijn bus staat ook, in helder oranje ledlampjes niet te missen: AMS Schiphol. 
Dus ik ging er voetsstoots vanuit dat mijn grapje tot niks meer dan een glimlach zou leiden. 
Ik verwelkomde de mensen met: Good evening people, welcome tot Brussels Airport Zaventem, I will bring you to the terminal in a few moments. 
Van de 5 mensen zonder koptelefoon op, die het meekregen, schrokken er 3 en begonnen paniekerig rond te kijken, de andere twee grinnikten, en wezen de paniekerige lieden op de niet te missen zo fel verlichtte letters Schiphol, en na wat gemutter konden zij er ook wel de "grap" van inzien. 
Maar toch bij de terminal even vragen of het wel écht Schiphol was. 
Ik heb blijkbaar een korte fase van heel erg veel dijenkletsende humor. 
Het was een vertraagde vlucht, en de banden van onze nieuwe bussen, zijn nog zo nieuw, dat ze wortel schieten in het asfalt, als ze te lang stilstaan. En we stonden lang stil. Wél kwam er een passagier naar beneden die doodgemoedereerd zijn hondje uit ging laten. 
Nu is een luchthaven niet bepaald ingericht voor dit soort zaken, maar de passagier bleek samen met het diertje al 12 uur in de lucht te hebben gehangen, en het beestje moest nu eenmaal de roep van de natuur volgen. Een voor een Jack Russel indrukwekkende stroom van het hek naar het beton was het gevolg. De Maas was een lullig slootje vergeleken bij de hoeveelheid die dit kleine keffertje wist te produceren. 
Maar verder boarden: ho maar. 
Ik nam contact op met de regie, en die gaf aan dat het rustig was, en dat hij verder ook niet wist wat hij anders in mijn boordsysteem moest zetten. 
Daarop antwoordde ik dat ik een "einde dienst" ook wel een heel erg prima voortzetting van de dag zou vinden. 
Dat leidde tot wat gegrinnik over het kanaal, maar dat het met nog 6 uur te gaan, misschien wat vroeg zou zijn. 

Pasen. We vieren dat kindje Jezus aan een paar houten latten werd genageld, en dat doen we middels het vreten van al dan niet tot rotsen gekookte eieren, die we eerst verstoppen (ten slotte werd het kadaver van kindje Jezus ook verstopt) voor de kinderen. We eten exquise kerststollen die over waren, en een paastintje krijgen. We eten knapperige matzes, met een hoeveelheid beleg waar je spontaan een hartvervetting van krijgt om de smakeloze droge pent wat te maskeren. 
Maar wij gaan lekker naar ons tuintje. Een paar kleine klusjes en dan lekker relaxen en genieten. En wellicht dat ik er nu ook eens toe kom om er lekker te slapen. 
Ik ben in elk geval vrij, en dat is dan weer een mooi ding. 
Ik wens eenieder een mooi weekend toe.