Pareltjes en waterpret.

 We parelen door. 

Zoals op elke werkplek wel zal gelden: er zijn ook parels waarvan de oesters in onbegaanbare staat van ontbinding verkeren. Van die mensen die je op zich een plek in de spotlights wel zou gunnen, maar dan beschenen door een ultra-krachtige laser. En dat achter het behang. 
Maar gelukkig: er zijn ook parels die je met plezier in je oor zou schieten, omdat ze mooie of leuke dingen voor je doen. 
Er is een collega waarmee je intelligente gesprekken kan voeren, iemand die je helpt met vragen over roosters, iemand die net als ik bijzonder weinig met religie heeft. Een goed gevoel voor humor en de man is attent. 
Ik sta inmiddels bekend om mijn buitennissige voorliefde voor knoflook. Ik teel het, ik verwerk het en ik eet het. En sinds ik af gestapt ben van de magnetron-prakkies, geurt de kantine regelmatig naar knoflook als ik mijn trogje open teneinde mijn avondmaaltijd te nuttigen.
De betreffende collega (laat ik hem C. noemen want zijn naam begint met een K) wist mij te melden dat er een marktkraam was in zijn buurt, waar ze allerhande soorten knoflook verkopen, en zo beloofde hij een bolletje voor me mee te nemen. 
Dat vond ik een aardig gebaar, en zo kabbelde het leven voort. 
Tot hij gisteren bij het opstarten van de dienst mij benaderde: "ik heb je zo even nodig".  
Meestal zijn dat soort teksten de opmaat tot forse gesprekken van gewichtige aard, maar een goede 20 minuten later stond hij trots te zwaaien met een tasje vol knoflook. Een tweetal Spaanse en een netje Franse. 
Dat vind ik bijzonder attent. 
Ik vroeg om een 'tikkie', maar C. vond het voldoende als ik eens een maaltijd met de knoflook voor hem maak. Iets dat ik wel kan. 
Ik zit nu echter wel in een spagaat: ik zou deze twee rassen het liefst verdelen in "eet" en "teel" bollen, maar volgens mij is het nu net het seizoen nog niet. 
Hoe dan ook: een fijn gebaar, waar mijn ziel en mijn smaakpapillen nog lang van kunnen nagenieten. En de omgeving ook, zij het dat die meer met de meur te maken hebben dan met de prettige kanten van deze geurige bollen. 

Een ander oprechte parel is collega S. 
Collega S. is een vriendelijke zelfs wat ingetogen kerel. Hij is van niet-westerse afkomst, en we noemen hem wel eens gekscherend "onze kleine taliban". 
Ik heb hem een aantal keren geholpen met wat dingetjes, en de laatste was hem een bouwplan geven voor een kweekbak voor (hoe kan het ook anders) knoflook. Want hij raakte een beetje aangestoken door mijn enthousiasme. 
Zodra mijn knoflook oogstrijp is, krijgt hij een paar bollen, zodat hij ze zelf door kan telen. 
Maar de beste man is niet van het éénrichtingsverkeer. Als hij met zijn auto een plekje voor de deur bemachtigde, en onze diensten lopen gelijk, mag ik altijd met hem mee. 
Zo ook gisteren. De lieve man had eigenlijk 15 minuten eerder einde dienst, maar hij kijkt niet op een minuutje meer of minder, en sommeerde me bij hem in te stappen. Hij zou wel wachten, en accepteerde geen tegenwerpingen. 
Dat is toch goud. 
Gelukkig dacht de busregie (onwetend van dit fraaie staaltje van collegialiteit) positief mee, en kon ik ruim op tijd weg. 

Twee andere kansrijke pareltjes: de zeer jong ogende stewardess die niet oplette. Normaliter laat ik op diverse manieren, en vooral middels lichaamstaal (nee, ik wapper nog net niet met middelvingers) mijn ongenoegen blijken. 
Maar met de komst van de nieuwe bussen, maakt het me weinig uit. Er is veel meer plek voor mensen dan de verdeling aangeeft, dus een paar extra, zal mij de pis niet lauw maken. 
Deze dame lette dus niet heel erg goed op, en voor we het wisten, liepen er 5 man meer naar beneden dan ik had gewild. 
De dame boven me, had het snel in de gaten, en deed uiteindelijk alsnog wat ik verlangde, en toen ik wegliep, riep ze me van boven toe dat het haar speet. 
Dat doen ze nooit, en ik vond dat zo'n verrassend gebaar dat ik van pure verbijstering mijn onderkaak op de grond liet kletteren, waar ik vervolgens bijna letterlijk over struikelde. 
Zo kan het dus ook. Foutjes maken is menselijk, geen groot probleem. Jezelf dan verontschuldigen, is een fraai staaltje van volwassenheid die ik zeer kan waarderen. Ik stak mijn duim op en wenste haar een behouden thuiskomst. 
Geef mij nog 100 van dit soort meiden. Dat voelt vele malen respectvoller en werkt veel lekkerder. En die kreeg ik, niet zo gek veel later:
Het meisje dat een 'un-accompanied minor' begeleidde. 
Vaak rennen deze begeleiders met kind en al naar boven, waardoor de passagiersstroom stokt, en wij met zijn allen nodeloos lang staan te wachten. 
Of er werkelijk een procedure voor is, is mij niet bekend. Maar logischer is het als die begeleiders als laatste gaan, zodat de passagiers zich in hun stoel kunnen nestelen terwijl de begeleider als laatste de papierwinkel afhandelt met de cabincrew. 
Het meisje dat ik van de week in mijn bus had, met UM, snapte dit als geen ander. Stond keurig als laatste in de rij, en maakte daarmee voor alle andere passagiers én voor onze operatie de zaken een stuk soepeler. 
Ik ben erg goed in mekkeren, maar als ik vind dat iemand een compliment verdient, zal ik het in de regel niet laten. Ik stapte op haar af en fluisterde haar toe dat ik het heel prettig vond dat ze deed wat ze deed op de manier zoals ze het deed. 
Tot mijn milde verbazing, reageerde ze helemaal gevleid en verrast. Alsof ze zelden een compliment krijgt voor het feit dat ze iets goeds doet. 
Tja, dat herken ik dan wel. En een vriendelijk woord kan een dag maken of breken. 
Hoe dan ook: beiden hebben we die dag een mooie portie karma-punten verdiend.

En zo stiefelen we alweer af op mijn ingeroosterde vrije 5-daagse, welke ik middels het opnemen van wat snipperdagen heb weten te verlengen tot 11. 
In een wat verder verleden, toen er nog geen sprake was van een klapcaravan, maar wel van een 'casita Coster' besloten we dat de zomer, levend als god in Frankrijk op ons domeintje zouden doorbrengen. 
In ruil voor een niet-buitenlandse vakantie, zouden we dan in mei naar "het Eiland" gaan. Lekker even tot rust komen op the Ilse of Wight. 
En dat komt ras naderbij. Gelukkig nog geen bericht gehad dat we bij moeten betalen voor de kerosine. 
Uiteraard ga ik daar weer wat knoflook gerelateerde meuk kopen. Dat moet. Ik ben er toch. We gaan Jente uitlaten in een exquise vlindertuin. Ilse zal wel weer willen verbroederen met de alpaca's. En ik? Ach, een hele haai die via het beslag en de frituur op mijn bord landt, en een lekker lui uurtje aan het strand, en ik ben helemaal blij. 
In het tuintje bleek de vijver lek. Dat is een ongemakkelijke zaak. Want zoals ik al schreef: die vijver was vele malen groter dan het oog zou kunnen zien, en dat dus nu lek. 
Ik snap dat wel: het is een groots uitgegraven gat, bedekt met vijverfolie. Op zich een mooi concept, maar niet na 20 jaar, vele hoeven van reeën en een misschien wat té speelse Jente. 
En wat moet je in vredesnaam doen met een gat in je tuin die de grootte heeft van een bomkrater van dikke Bertha? Ik denk dat de hele Keutenberg er wel in past. 
Dus op marktplaats een vijverbak gekocht die naar beste inschatting groot genoeg zou kunnen zijn. En in elk geval stevig genoeg om slobberende reeën en iets te speelse Jentes te overleven. 
Die bak staat, en het goede nieuws voor de Schin op Geulenaars: ik heb niet meer de hele Keutenberg nodig, maar nog maar de halve. 
Onze vijver bevatte veel leven, en de halve dag hebben we besteedt om dat leven er uit te krijgen. Niks is sneuer dan een kikker die lekker aan het chillen is tussen de plantjes en het kroos, die ineens verpletterd wordt door een nieuwe habitat die hij zelf louter van een ondoordringbare onderkant zal meemaken. Dus we moesten op handen en knieën achter dat leven aan. Telkens het risico nemend dat we uitgleden door de glibberige bodemtroep die zo'n vijver in zijn 20 jarige bestaan nu eenmaal aan heeft gemaakt. Had overigens nog best koddig geweest: een Ilse die een godsonmogelijke radslag maakt omdat ze uitgleed over de bodemblubber van de vijver. Of ikzelf, maar dan was het minder koddig uiteraard. 
De bak staat, maar de halve Keutenberg is nog niet gearriveerd, dus dat moeten we in de zomer dan maar doen, denk ik. Zand scheppen terwijl de vogeltjes om mijn bezweette hoofd fladderen, en ik zo her en der een besje tot me neem. 
Ja, dat dus. En toen kwam er nog zo'n klapkar. Een paradiso. Een 40 jaar oud oer-Hollands product van inventiviteit, duurzaamheid en pure charme. De fabriek schijnt inmiddels vergane glorie te wezen, maar dit product gaat nog steeds "strong". 
Daar moet vrij weinig mee. Nieuwe hoezen voor de matrassen cq. kussens. Nieuwe gordijntjes. En dat is het dan wel. Want de paradiso is in verrassend uitmuntende staat. We gingen voor de vraagprijs uit van een project van meerdere maanden. Maar het bleek dat alles gewoon klopte. Er was niks echt kapot. Herstel: het linker knipperlicht doet het niet. En het keukenblokje is weliswaar niet kapot, maar begint na 40 jaar te verkruimelen (gemaakt van dun spaanplaat, dat na 40 jaar gewoon langzaam tot stof en as aan het vergaan is). Dat is een leuk projectje om te herstellen, of simpelweg te vervangen voor een langer bed of zitplaatsen. 
Ilse's gekochte biologisch verantwoorde scheidingstoilet past er wel, maar ik moet bekennen dat ik nog een beetje opzie tegen het gebruiken van dat toilet in een caravan met tentdoek-wanden en een polyester dak. Die tentdoek-wanden houden de majesteitelijke ruften al niet tegen (gaan waarschijnlijk enthousiast en op de maat meeklapperen), laat staan dat polyester dak dat dan een soort van ultra-versterkende klankkast wordt. En dan heb ik het puur over het geluid dat over de camping trekt. De geur die in het tentdoek trekt (of de eventuele rondjagende spetters), lijkt me voor de eventuele restwaarde funest, en zou kunnen zorgen voor een paradiso in hell. Voordeel zou wel zijn dat ik dan na de eerste dag heel erg veel ruimte heb om te slapen.
En dat levert dus keuze stress op. Want we hebben dit jaar dus bewust niks gekozen, maar omdat we nu eenmaal 2 paradijsjes hebben, wíl je er toch ook wat mee. 
Gelukkig kan ik zeggen dat het geld wel zo'n beetje op is. Dus verre vakanties zitten er niet meer in, we blijven bij ons plan. Volgend jaar kijken of we ergens een campingkje treffen waar we ons gedurende een weekje kunnen nestelen. En hoe we dan slapen. Want het ding is leuk, maar met een bed van 160 cm breed, is er geen optie dat Jente erbij kan. Die gaat dus in een bijzettentje. Want anders komen pa en moe niet tot slapen. Jente is namelijk in haar slaap niet bepaald een stilleven. Die ziet kans om als een soort levend andreas-kruis het hele bed in beslag te nemen, en dat zie ik niet bepaald ons dagelijks humeur ten goede komen. 

Wat mijn humeur ook niet beter maakt: het feit dat meneer Trump, u weet wel: die oranje bosaap uit Yankee/Redneck-stan, maar weer eens probeert te laten zien dat hij een held is. Nou ja, de beste man heeft nooit in dienst gezeten, en heeft waarschijnlijk militair gezien de heldhaftigheid van een laffe slang. Maar goed, hij bombardeert Iran naar de tering, Iran blokkeert een belangrijke zeeroute en de hele wereld kan krom liggen voor de moreel hoogstaande waanideeën van die oranje aap.
En ons kabinet. De mensen die wij gekozen hebben om ons land te regeren, beschermen en beter te maken? 
Laat ik volstaan met zeggen dat ik superblij werd toen ik hoorde dat ik in de zomer goedkoper met het OV kan reizen. Echt, ik stond te juichen van.... Ellende. 
Wat een sof. Wat een intens treurig bewijs van hoever meneer Jetten en zijn doorgesnoven kliek staatsmongolen van de alledaagse maatschappij af staan. 
We mogen goedkoop met het ov. Want de dubbele belasting op brandstof gaat die Jetten-draak natuurlijk niet verlagen. Hij kijkt wel uit. Noch dat hij een maximale prijs gaat hanteren die brandstofverkopers mogen rekenen. Nee, de bevolking mag voor andermans oorlogje bloeden, en meneer Jetten gaat er niks aan doen. Hij hoeft ten slotte toch zelf de brandstof voor zijn dienstauto niet te betalen. 
Goedkoop met het OV. Ja. Dat zal helpen. Vooral voor mensen die niet in een provincie wonen waar er OV te vinden is. Want dat is door diezelfde kliek van staatsmongolen uitgekleed, wegbezuinigd en aan de goedkoopst opererende partij uit besteed. 
En als je de pech hebt om tijdens spituren naar je werk te moeten, mag je alsnog het volle pond voor die martelgang betalen. Want alleen tijdens de daluren mag men goedkoop rijden. En vol aplomb wordt dat trots als groots plan gepresenteerd. Dat we wel allemaal weten hoe goed er voor ons gezorgd wordt. 
Oh, het is niet alles kommer en kwel: bedrijven mogen nu belastingvrij niet 23 cent per kilometer betalen, maar 25 cent. Ik vermoed dat ik er likkebaardend aan mag denken, maar dat mijn werkgever alles uit de kast gaat trekken om ons dat niet te gaan geven. Mocht dit wel zo zijn, zal ik uiteraard deze woorden terugnemen, maar ik heb zo mijn vermoedens, gebaseerd op resultaten uit het verleden. 
Maar veel erger: de wereld lijkt gewoon niet te willen leren van het verleden. En ik vraag me af of er in het hiernamaals voormalige vijanden zijn die hoofdschuddend naar de aarde kijken, elkaar aanstoten en zeggen:" Wat zijn die levende zielen toch dom. We hebben al zovaak voorgedaan hoe het niet moet. Kunnen ze nu werkelijk geen 100 jaar onthouden dat oorlogen zelden een oplossing voor een probleem zijn?"
Want uiteindelijk: met 1 huis, 1 mooie volkstuin, 1 prachtige klapcaravan, 1 geweldige vrouw, 1 superdochter en 1 poes waar ik gemengde gevoelens bij heb, hebben we het nog steeds goed. We kunnen eten, we kunnen genieten. Maar de mensen die op dagelijkse basis aan flarden geschoten worden, voor idealen van een of andere ouwe, uitgerangeerde gek, de mensen die op de vlucht moeten omdat ze huis en haard aan puin zien gaan, die hebben het nog vele malen erger dan mijn zeikende persoontje over die Jetten-draak, die oranje bosaap uit Yankee/Redneck-stan en de almaar oplopende inflatie. 
Het relativeert vaak wel om bij alle gezeur even te denken aan de werkelijke slachtoffers. 

Hoe dan ook: nog een paar dagen werken. Ik ga er voor de volle 78,62% tegenaan. Ik wens eenieder een mooi weekend.