Shenanigans, we gaan gewoon verder.

 Het was weer eens valentijnsdag, afgelopen zaterdag. Een door Yanks ingestelde commerciële bullshitdag, waarmee te vadsig volgevreten CEO's liefhebbende lieden proberen over te halen om nóg meer geld uit te geven aan in China of Taiwan gemaakte tinnef. En Europese commercie doet er handenwringend aan mee. En consumenten net zo. Alsof je (ge)liefde niet meetelt als je op 30 februari een bosje blommen uit het gemeenteperkje jat. 
Ilse plakt al sinds ik haar ken, niet zo heel erg subtiele hints in de kalender. Superhandig dat we een week-kalender hebben, en ik dus pas een paar dagen van te voren de hint zie, waardoor ik eigenlijk altijd te laat ben. 
Romanticus die ik ben, heb ik wel eens een sleutelhanger-hartje gemaakt, van hout. En heb ik haar 7 jaar geleden wel eens meegenomen naar een restaurantje. 
Dit jaar was ik beter voorbereid. Komt ook omdat ik deze maand geen flikker te doen heb, dus ik had de kans om eens wat vooruit te blikken. 
Een reservering bij ons favoriete restaurant was snel gemaakt. De mededeling dat Ilse die avond vrij moest houden voor frivool, verrassend en lekker vermaak, leidde tot nogal wat innerlijke hilariteit (in elk geval bij mij, vooral omdat ik me zo voorstelde wat mijn eega zich allemaal in haar hoofd zou kunnen halen). 
En zo togen we die heuglijke dag, nadat we Jente hadden gestald bij haar opa en oma, naar ons gezamenlijke favoriete restaurant. Seni. 
Een vermelding waard, overigens: Seni. Een Eritrees restaurant waar het gebruik van mes en vork met enig misnoegen wordt bezien. Men eet er met de handen. 
Men eet er Eritrees. Wat op zich niet wonderbaarlijk is, gezien de afkomst van het gezin dat de tent runt. 
Eerst even over het eten. Dat wordt geserveerd op een soort van pannekoeken, dat men "injera" noemt. 
Allemaal kleine gerechtjes, van groenten, en vlees. Het een nog lekkerder gekruid dan het ander. 
Je scheurt een stuk pannekoek af, en daarmee schep je wat van het door jou verlangde gerechtje op. En dat breng je vervolgens (absoluut zonder te knoeien, anders is het zonde van dat Godenvoer) naar je mond. En dat proces herhaal je, tot de plaat leeg is. En dan ga je door, want ik heb het krankzinnige idee dat zelfs die plaat gewoon goddelijk lekker is. 
Het een en ander spoel je weg met heerlijk fris flesje kokosbier, dat in een halve kokosnoot geserveerd wordt. (Mits je niet moet rijden).
De tent wordt gerund door (ik denk) een familie van Eritreërs. De een nog liever dan de ander. Deze keer was een meisje van een jaar of 14 onze ober. En ze deed het heel natuurlijk. Heel vriendelijk. 
Even later sprak ik met de gastvrouw, die blij verrast was dat ons bord tot de laatste kruimel leeg was. Ze vertelde dat ze het zo zonde vindt dat veel gasten de zompig geworden "injera" laten liggen. 
Dat vind ik ook. Op die "injera" liggen alle gerechtjes, en de kruiden en smaken van al die gerechtjes zakken naar, door én in die "injera", die daardoor zo mogelijk nóg goddelijker smaakt. Ja, goed. Het is dan wat zompig, en wellicht wat kledderig om te eten, maar doe dat gewoon. Je tong gaat spontaan klaarkomen van de verrukkelijkheid. 
Uiteraard deed Seni ook mee aan die Valentijnsgekte, maar dat kon me geen bliksem schelen. Als ik niet net voldoende opvoeding had gehad, had ik daar de tent gewoon leeggevroten. Want het zijn superlieve mensen, die ook nog eens belachelijk lekker eten maken. Mensen die ik het gun om wat extra winst te maken. Gewoon, omdat ze zijn wie en wat ze zijn. 

Daags erna was een dag waarop Jente en ik samen onze eerste keer beleefden. Op de fiets, wel te verstaan, voor ik allemaal moeilijke vragen krijg.
Want ik had besloten dat het een mooie dag was om met de fiets naar ons domeintje te gaan. 
Het was weliswaar bespottelijk koud, maar daar konden we ons op kleden. 
Ilse was er om de weg te wijzen, en zo zouden we gezellig gedrieën lekker peddelen.
Oke. Los van het feit dat mijn fiets (ik noem hem Gert, een knipoog naar de tweede naam van de gulle mogelijkmaker) fantastisch zijn werk doet, had ik me moeten realiseren dat ik me dan wel gekleed had op de kou, maar dat mijn handen daarbij toch enigszins tekort kwamen. 
Ik had nota bene mijn door Defensie geschonken, leren handschoenen aan, maar de ijzige kou, waaide daar opgewekt doorheen. 
En eenmaal op het tuintje, kon het natuurlijk niet uitblijven dat Jente haar wollen handschoenen niet droog hield met haar (toegestane, sterker nog: meer dan gegunde en gestimuleerde) gespeel rond de vijver. 
Die waren uiteraard nog niet droog toen we weer huiswaarts fietsten, en dat leverde zowel Jente als mij compleet verijsde tengels op. Ik ben niet geheel onbekend met het feit dat je je net niet goed genoeg afkleedt tegen de weersomstandigheden: ik heb van mijn 12e tot mijn 18e dagelijks 22 kilometer door weer en wind gefietst naar school. Dus ik heb wat kou moeten verduren. 
Maar dat mijn vingers compleet dood voelden, heb ik vermoedelijk vakkundig uit mijn geheugen verbannen. 
Het was dus de eerste keer naar ons huisje. De eerste lange (Ilse zou me hier uitlachen, zij is dit gewend) tocht op Gert. Die dat, aangedreven door ondergetekende, zeer manmoedig en onverdroten deed. 
Voor Jente was het dus ook de eerste lange tocht. En voor haar was het een barre-dere tocht dan voor mij. Jente heeft geen e-bike, die moet dus zelf trappen. Her en der ondersteund door Ilse die haar een duwtje in de goede richting gaf. 
Dat was wel een box-ouwe! waard, en hoezeer ik Jente die ook gunde: een heel ervaren fietser ben ik niet meer, en zij nog niet, dus was ik bang dat hetzij mijn box tegen haar smoel zou landen, of haar box tegen de mijne, met alle pijnlijke en hilarische gevolgen van dien. 
Ik moet dus wel mijn fiets nog uitrusten met kloeke fietstassen en een wat langere zadelpen, aangezien ik net niet helemaal mijn benen gestrekt krijg tijdens het peddelen, maar ik ben er verguld mee. 
Nooit van zijn levensdagen had ik kunnen vermoeden zó opgewekt te zijn met zo'n luxe fiets. Gelukkig hoef ik niet gelijk op zoek naar betere handschoenen, Ilse had zowaar nog een compleet paar heel erg dikke, wollen/fleece handschoenen liggen, die mij wonder boven wonder nog als gegoten zitten. 

We waren dus in ons tuintje, want er komt zo'n hippe kruidenspiraal. En alsof de eigenaar van jaren geleden dat rook, had die in de grond een hoeveelheid natuursteen begraven, waar een rechtgeaard tuinder spontaan obstipatie in combinatie met erectiestoornissen zou krijgen.
Zo veel, en redelijk diep, dat er een complete boom tussen was gegroeid. Die zijn wortels om meerdere keien had weten te wikkelen. 
Die boom was uiteindelijk nog maar een stronk en die moest er ook uit. Telkens als ik de spade de grond in stak om een die stronk een rotschop te geven, hakte ik op een steen. Mijn ellebogen zullen me eeuwig dankbaar zijn, vrees ik.
Bij oplevering mag maximaal 30% van je tuin uit steen bestaan, ik vermoed dat dit de manier was om er vanaf te komen. Wat een kneus. 
Aan de andere kant: ik heb denk ik een aardig deel boven water (aarde) gekregen, dus die kruidenspiraal maken, wordt steeds gratis-er. En leuker. Want ik begon met fantaseren over bakstenen, en tegels. Maar met natuurstenen, is het eigenlijk veel kunstiger. Veel rustieker. Veel Marnix'er en Ilse'er. 
Ik denk dat ik nog een paar uurtjes moet schatgraven, maar dat ik dan kan beginnen met egaliseren, karton erop en een spiraal kan gaan maken van die stenen. En wat kunstigheid, want ik vermoed dat dat er ook bij komt kijken. 
Iets dat minder gratis was, als dat we hoopten: De vloer. 
Even iets om duidelijk te maken: de vloer in ons grote huis moet vervangen worden, maar er zijn op ons domeintje 2 ruimtes die ook wel wat vernieuwing gebruiken kunnen, in verband met het feit dat Jente nogal stof-allergisch is, en er in haar kamertje tapijttegels liggen. En in het halletje ligt laminaat dat zó onkundig gelegd is, dat het gewoon pijn doet aan je ogen. 
We struinden dus de diverse marktplaatsen af naar goedkope restantjes ergens, want in totaal ging het maar om een 7 vierkante meter. Heel weinig dus. Nauwelijks de moeite voor een grote zaak om je er mee bezig te houden, zo dachten we. En verhip, als het niet waar is: ergens in Almere Poort woont een dame die een slordige 7 vierkante meter over had, en die voor een klein bedragje wel wilde verkopen. 
Hatsee, zo dachten we. Fijn. 
Ja. Heel fijn. Tot ik bij een torenhoge, sfeerloze, flat kwam, temidden van allemaal zandbergen (het heet daar "Duin", what's in a name) en al wat er gebeurde op de afgesproken tijd: niemand deed open. 
Sta ik daar met mijn goede gedrag, naast een sfeerloze flat, temidden van allemaal zandbergen. 
Dat heb ik precies 5 minuten volgehouden, en toen ben ik gegaan. De dame in kwestie vriendelijk (ja, heus) gevraagd of haar deurbel kapot was, kreeg ik later een bericht terug dat ze boodschappen was gaan doen, en onze afspraak stomweg vergeten was. 
Okeee. 
Mijn frustratie was groot, maar mijn hoofd te vol, dus ik heb er helemaal niet meer op gereageerd. Het zal wel. 
En bovendien: zulks had ons ook kunnen overkomen, iets met ADHD en zo. 
Daags erna togen we, naar wat vloerenwinkels om eens te kijken wat er voor wèhnág te koop is bij winkels. Eigenlijk op zoek naar een couponnetje. Een zeiltje. Alles wat we zelfs bij de Kwantum aantroffen, was duurder dan we in gedachten hadden. En dan heb je het uitsluitend over een vinyllen lapje op de grond. En dan pas per 2 maart in de aanbieding. Niet helemaal wat ik in mijn gedachten had. Niet qua kwaliteit, niet qua timing. En ook niet echt qua prijs. Door maar weer. 
We liepen een winkel in die ons middels allemaal reclameborden buiten toebrulde dat ze tot wel 70% korting gaven. 
We liepen binnen, en daar werden we in eerste instantie lekker met rust gelaten. Ten slotte zijn we beiden ADHD'er genoeg om heel even onze gedachten op een goeie rij te moeten dwingen. 
Maar toen we eenmaal met wat vragen kwamen, werden we ook geholpen alsof we 1000 vierkante meter vloer wilden gaan bestellen. De betreffende dame liep helemaal leeg qua informatie, en uiteindelijk hebben we er dus inderdaad voor veel minder geld dan we hadden gevreesd een 3 tal pakken heuse PVC-vloer en ondervloer kunnen kopen, waardoor zowel het halletje als Jente's kamertje er straks keurig netjes bij liggen. 
En als ze al zo vriendelijk en behulpzaam zijn bij 7 vierkante meter, kom ik er graag terug als we onze woonkamer willen laten doen. 

En dan kom je dus op zo'n punt in je leven, dat je een keuze moet maken die gewoon hartverscheurend is. 
We zijn in verregaande staat van een wisseling van school onderzoeken. En dit op zo kort mogelijke termijn. De reden daarvan is dat Jente zich niet meer veilig voelt op school. 
Gelukkig wordt ze niet persoonlijk gepest, en haar rapporten zijn zonder uitzondering goed, maar als je bijna dagelijks een dodelijk vermoeid, overprikkeld en verdrietig kind thuis krijgt omdat school de groepsdynamiek in de klas jarenlang genegeerd heeft, en pas nu, in groep 7 erachter komt dat ze er toch wat mee moeten, is het wat mij en ons betreft allemaal 'too little, too late'. 
Hartverscheurend, want je wil helemaal niet dat je kind roept dat ze zich niet veilig voelt op school. Hartverscheurend, want ondanks dat Jente niet meer naar school wil, en het liefst morgen al naar een andere school wil, wil ze dit ook niet, want ze heeft zoveel vriendjes in de klas. 
En dan toch zelf met de mededeling komen dat ze een andere school wil, omdat dat voor haar beter is, is groots. Van haar. Want ze weet ook wel wat de gevolgen zijn. 
En dat is een situatie waarin ik nooit had gewild dat mijn kind terecht zou komen. 
Inmiddels 2 hele gesprekken gehad met de baas van de school, en een groepje ouders wiens kinderen ook zoveel hinder ondervonden. Alleen maar om te constateren dat de budgetten op zijn, en dat ze alles op alles zetten. Tja. 
However, moest ik na dat laatste gesprek eventjes apart genomen worden, want men maakte zich zorgen om Jente. Joh.... Ook beter laat dan nooit, zeker.
En toen lieten ze een schrift zien, waarin Jente (en alle andere kinderen for that matter) onder andere hun doelen van de dag moesten noteren. 
En Jente's doelen sprongen er met kop en schouders bovenuit. 
1) Niet doodgaan. (Vind ik een prima doel, als je het mij zou vragen). 
2) Baas van de school niet schoppen. 
En die laatste vond men zorgwekkend. Besefte Jente wel dat ook de baas van de school er voor haar was? 
Eh... 
Er is een reden waarom we Jente zo snel mogelijk van school halen? Ik denk het dus eigenlijk niet. Met het ontbreken van dat besef (realistisch en pijnlijk genoeg) een hoop frustratie van mijn kind ten aanzien van alle volwassenen die keihard hebben gefaald om voor haar (en haar vriendjes) een veilige en fijne leeromgeving te realiseren. 
Overigens: geen kwaad woord over de leerkracht zelf. Die doet alles en meer dan wat er gevraagd kan worden, maar een rotte groepsdynamiek die zo lang genegeerd wordt, is gewoon te veel voor 1 persoon. Jente was en is ook heel loyaal aan de leerkracht. Dat stemt hoopvol. 
Maar damn. Dit is totaal niet wat we hadden gewild. 
Ik wist niet zo goed of ik moest lachen of huilen toen ik dat stukje tekst van Jente las. 
Ondanks dit, toch een lekker kind gebleven. 

En dit geschreven hebbende, mag ik nog 1 dagje een beetje prullen in de tuin. Dat wil zeggen: de vloeren afwerken met plak(toch-lekker-niet-ondanks-de-naam)plinten, een paar kleine andere dingetjes afwerken, en dan mag ik toch weer een weekendje mijn kop laten zien op mijn werk. 
Ik ben benieuwd ik het allemaal nog weet. 
Ik wens u in elk geval een beste,