Feestelijke faalhazerij.

 Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan. 
Pipi Langkous sprak deze wijze woorden ooit, en ik probeer dat een beetje mee te nemen. 
Vloertje leggen, kastje bouwen, bolderwagen maken. Allemaal niet perfect, wel functioneel. 
Dus dacht ik: ik kan ook wel een kruidenspiraal maken van natuurstenen die begraven lagen op ons domeintje. 
Ik had me ingelezen. Tips bekeken. Opgezocht wat ik nodig zou kunnen hebben, en met dat allemaal in mijn achterhoofd begon ik met goede moed te stapelen. 
Eerst een lading karton, om het onkruid te doden, zodat het niet omhoog gaat komen tussen mijn kruiden. 
Toen de eerste laag stenen. De een nog mooier en grilliger gevormd dan de ander. Niet dat ik daarin veel keuze heb, het zijn natuurstenen en dus niet keurig netjes plat gemaakt om te stapelen. 
Desondanks kwam ik een heel eind. 70 centimeter op zijn hoogst. 
Trots wilde ik een foto maken, om die aan mijn betere helft te sturen maar ik realiseerde me dat ik 1) mijn vuile, bemodderde handschoenen aan had en 2) dat mijn telefoon nog binnen lag. 
Handschoenen uit, naar binnen lopen, telefoon pakken en toen ik terug kwam, lag dat keurig nette spiraal ineen gezakt op de kartonnen mat. Alsof ik niet net dik 30 minuten had staan zwoegen. 
Kak. 
Poging 2 verliep al niet veel soepeler, ondanks dat ik nu per steen nog meer tijd kwijt was. Ik moest blijkbaar nog secuurder steen op steen zoeken. Maar ook dat bood geen verbetering. Net toen ik het idee had dat dit wel eens beter zou kunnen blijven staan, hoorde ik was geschaaf en geschuur. Jawel: daar donderde de hele bende weer om. 
Toen besloot ik voor poging 3 al eens een paal in de grond te meppen. Zodat ik de hoogste stapel iets van steun kon bieden. 
Dit keer kwam ik tot een respectabele 80 centimeter hoogte. De aanbevolen hoogte. Ik wilde al bijna jubelend gaan denken aan het opvullen van het spiraal (ten slotte zou ook dat stevigheid bieden) maar alsof die stenen me dat voelden denken: de hele santekraam stortte weer opgewekt in. 
Ik gaf het op. Voor de dag. 3 keer is zelfs voor mij scheepsrecht. 
Niet eens vloekend of smijtend met stenen (zijn toch best zware krengen), maar meer berustend. Ik weet nu in elk geval wat ik niet moet doen. 
Nog meer tips gevraagd. 1 van die tips was om die stenen te verlijmen of met kit op elkaar te plakken. Dat had ik inderdaad al eerder gelezen, alleen ik ben een beetje bang dat die rotsen te zwaar zijn voor het dunne lijmlaagje, en sneller omdonderen dan de lijm drogen kan. Het tweede nadeel zou zijn dat ik al die stenen eerst moet afwassen. Want die stenen komen uit de grond, zitten onder de modder en wortelresten, en om nu rotsen met een afwasborsteltje in een teiltje te gaan schrobben, gaat me eigenlijk een beetje te ver.
 Bovendien heb ik dan heel veel kit nodig ter waarde van heel erg veel geld, terwijl het nu juist de bedoeling is, om zo min mogelijk geld in de hardware te stoppen, zodat ik zoveel mogelijk geld kan proppen in de vulling van dat kreng. 
Iemand kwam met het idee om kippengaas te gebruiken. En toen volgde er een hele uiteenzetting over hoe ik een frame van gaas moest maken, en dat vullen met die stenen. Dat lijkt me overdreven, maar kippengaas als binnenlaag is natuurlijk een prima idee. Als ik dat een beetje netjes plooi, en neerzet met wat staaldraad en daar dan de stenen omheen en tegenaan drapeer, zou het op papier een goeie steun hebben. In theorie zou het kunnen werken, want ik heb geconstateerd dat de instortingen altijd naar binnen gebeuren. 
En een rol kippengaas van 15 meter is goedkoper dan een enorme hoeveelheid bussen kit. En dat kippengaas kunnen we voor meer dingen gebruiken. 
Dus we gaan opgewekt door naar poging 4. 
Poging 4 was zo mogelijk nóg frustrerender dan 1 tot en met 3. 
En ik ben op het punt gekomen dat ik heb besloten dat ik mezelf dit niet langer aan ga doen. Die stenen zijn gewoon totaal ongeschikt. Volkomen kut.
Ik snap nu wel waarom de vorige tuinier die dingen gewoon onder een dikke laag aarde wegmoffelde: het zijn gewoon frustrerend gevormde kutdingen die hooguit om de vijver nog enig nut hebben, maar zelfs daar eigenlijk gewoon maar liggen te liggen bij gebrek aan betere functie. 
En zo kwam ik ziedend en briesend thuis. 
En ik besloot om gewoon een stalen kruidenspiraal-achtig ding te gaan kopen. Dat levert me meer plezier op dan het zelf bouwen met materialen die daarvoor niet te porren zijn. En mocht het zo uitkomen dat dat stalen spiraal wat meer "fluf" nodig heeft, knal ik er wel wat van die duivelse stenen omheen. 
Persoonlijk had ik ze het liefste heel dat complex over geschopt, maar dat had tot heel andere en mogelijk bizarre complicaties geleid. 

Ons kind wordt binnenkort 11. En dat is in een mensenleven slechts éénmalig. Een heus elfje. Dat doet me denken aan haar allereerste (en enige) dansvoorstelling. Waarin ze op geheel eigen wijze extreem snoezig de show stal door haar eigen choreografie uit te voeren in plaats van de ingestudeerde van de dansjuffrouw. 
Ze was 3 of zo. De voorstelling was tranentrekkend schattig en extreem vertederend. En goddank maar 20 minuutjes, anders was mijn hart van pure vaderliefde uit mijn borstkas gebonkt.
Inmiddels wordt ze dus 11, en ze is nog steeds redelijk eigenzinnig. Op momenten nog steeds snoezig, maar haar eigenzinnigheid maakt ook dat het "hebben" van zo'n kind met wat meer zorgen komt, en de snoezigheid soms wat naar de achtergrond glijdt. Mijn vaderhart bonkt hoe dan ook vaak nog uit mijn borstkas.
En er moest een slaapfeestje komen. En dat leidde op sommige momenten tot wat hilariteit. Ik nodigde wat vriendjes uit voor mijn eigen verjaardag, en toen een ervan aangaf te willen komen, en ik dat tevreden aan Ilse meldde, ging Jente er van uit dat ik het over haar slaapfeestje had. 
De vriend in kwestie die bij een slaapfeestje van een paar prépuberale giebelende en kwekkende meisjes zou aanschuiven, was voor mijn geestesblik te veel en ik schoot in een daverende lach. Die arme kerel zou de rest van zijn leven totaal getraumatiseerd zijn. 
Ook ons eerste slaapfeestje trouwens. Een stuk of 6 prépuberale giebelende en kwekkende meisjes die uiteraard geen seconde zullen slapen. Er wordt een tafel vol patat aangerukt, en nog zo wat gekkigheid aangericht. En dan gaan ze hun goddelijke gang. Zij zullen niet tot nauwelijks slapen, en ik als vader dien uiteraard verre te blijven van alle getut, gegiebel, gelach, getut, gegiebel en gelach. 
Ik vermoed dat ik er de komende dagen nog meer dan gewoonlijk, uitzie als een zombie. 
Hoe dan ook: dat viel op zich niet tegen. 
We hadden voor 8 personen patat in huis gehaald. Voor 16 personen frikandellen, voor 12 personen kroketten en kipnuggets om een heel weeshuis mee te voeren. Daar hebben we van over: voor 6 personen patat, voor 14 personen frikandellen, voor 11 personen kroketten en 20 kilo kipnuggets. 
Maar verder: hoe mooi dat een zelfstandig in elkaar gezet slaapfeestje net zo enthousiast onthaald word door die kinders als een gezamelijk uitje naar een of ander prijzig feesthok. Een krijspaleis hoort ook tot het verleden. En tot mijn eigen stomme verbazing zeg ik dit toch wel met enige weemoed. (Al was het maar dat het personeel van zo'n krijspaleis niet zo complet perplex staat bij de verspilling van al het voorgenoemde voedsel, en daadwerkelijk ook betaald wordt om de tyfuszooi op te ruimen). 
Ilse had een speurtocht uitgezet langs alle speeltuinen in de wijk, waarbij er op gezette plekken opdrachten waren, en ik was onderdeel van één daarvan. 
Mijn opdracht was: laat al die kinderen een gedichtje voor elkaar maken. 
En al die meiden deden dat. Niet eens giebelend, maar veel serieuzer en leuk grappiger dan ik had verwacht. En met overgave. De ene deed het uiteindelijk liever privé, en de ander had wat hulp nodig om haar eigen woorden te onthouden, maar het was van een veel verderder gevorderd niveau en empathie dan ik had verwacht. 
Maar goed, bij thuiskomst moest er omgekleed worden naar pyama en vervolgens met allerhande make-up geklooid worden, en daar was ik als vader expliciet niet welkom bij. Dus kon ik met goed fatsoen de bende ontvluchten. 
Toen ik volgende ochtend beneden kwam, ontdekte ik dat 6 van die slapende meiden gewoon enorm meuren. Ik pakte het koffie-apparaat, om boven in de slaapkamer wat koffie te kunnen maken, en liep op mijn tenen langs die snurkende dametjes. 
Goddelijke stilte gemengd met een helse meur die de duivel nog tot braken zou brengen. Het kan. 
Jente heeft het in elk geval enorm naar haar zin gehad met haar vriendinnen. 

Goed, dat was dus een redelijk succes, en met het genietende snoetje van Jente op mijn netvliezen gestanst, kan ik met gerust gevoel morgen weer enigszins gemotiveerd om aan het werk te gaan. Maar liefst drie hele dagen. 
Ik wens eenieder een heel goed weekend toe.