Marktplaats- en keukengepruts.

Marktplaats. 
Een niet aflatende bron van leuke spullen. Niet altijd even realistisch geprijsd, en sommige lieden...
Mijn ervaringen zijn er wisselend. 
Zo wilden we een restant aan laminaat kopen voor diverse ruimtes in ons huisje. De lieve dame was het echter glad vergeten. Ik belde aan. Ik probeerde contact te leggen met het verkregen telefoonnummer. 
Gewoon geen sjoege. 
Na 15 minuten wachten op een aggenebbis stukje van de duurste torenflat van Almere, was ik het zat. 
Bij thuiskomst bleek dat madam gewoon wat anders was gaan doen. Ja, de mazzel. Dan maar niet. 
Ik wilde een hele stapel dakpannen, om in de ware "cottage-style" wat moestuinbakken te maken. 
Snuiter 1 bood ze gratis aan, stuurde me naar een plek waarvan de burgemeester had besloten het huis te sluiten. Ten minste: daar leek het op. Tape voor de ramen, en als je me gezegd had dat de kadavers nog vers dampend in de woonkamer lagen, had ik je zonder twijfel geloofd. Maar de plek waar die dakpannen zouden liggen, was onvindbaar. De man zelf zou niet thuis zijn, want ik kon er zo bij. 
Ja. Goed, grimmig reed ik weg. 
Snuiter 2 bood ze ook gratis aan. Weliswaar in Zeewolde en ongeveer 2 keer de hoeveelheid die ik nodig had, maar die communiceerde in elk geval in heldere, Nederlandse volzinnen. 
Poging 1 verliep weinig hoopgevend (in elk geval voor de andere partij, want ik moest mij ziek melden). Poging 2 verliep erg gunstig. Samen stapelden wij de dakpannen in de inderhaast gehuurde aanhanger en met dik 1,5 uur lagen die dakpannen op ons domeintje. 
Aan de andere kant: 
Ik probeer al een poosje ons bagagewagentje te verkopen. Op facebook-marktplaats. Want de Marktplaats-marktplaats wil gewoon dik 20 euro hebben op een karretje van dik 200 euro. Dat is 10%. Vind ik een te grote investering. Zeker gezien het feit dat ik degene ben die alle onderhandelingen met slecht lezende koeien moet doen. 
Er staat een heel erg duidelijke omschrijving. Met alle voors- en tegens. Er staat een hele fotorapportage. Met alle voors- en tegens. 
En er staat heel erg duidelijk dat de prijs al laag is (dit klopt, ik heb gezocht op prijzen, en staat, en ben daar onder gaan zitten) en dat vragen om de laagste prijs niet aan de orde is. 
De reacties die ik krijg: 
In slecht Nederlands, komende van mensen uit bizarre oorden, die 1000-den kilometers willen rijden voor een bakje, dat je dichter bij huis ook wel kan kopen. 
In slecht Nederlands, tóch vragen naar de minimale prijs. (Ik heb er maar 1500 euro van gemaakt, als je dan niet wil lezen, moet je maar dokken). 
En een of andere snuiter die het serienummer wil "controleren".  Waarom in vredesnaam. Typeplaatje staat er, succes. Waarom zou ik in vredesnaam nogmaals het serienummer voor je opzoeken. En wat wil je eraan controleren. Het gaat om een karretje van 200-en-een-beetje. Tik dat geld af, aankoppelen en wegwezen. 
Of zo'n """alwetende boomer""" die wordt gewezen op het karretje, en vervolgens reageert met de tekst "veel te duur" gevolgd door allemaal dramatisch lachende smilies. 
Daar heb ik maar op gereageerd dat het een van de goedkopere op de markt is, en als zelfs dát nog te duur is, je je geringe vermogen maar bij Autoradam moet investeren in een huur-bakje. Maar dat aan lager wal geraakte boomers misschien beter hun geld kunnen opsparen, dan weggooien aan een internet-abonnement, waarmee ze mensen alleen maar irriteren. 
Kortom: marktplaats: een sociaal experiment dat continu het uiterste vergt van mensen zoals ik. 
Hoewel...
Een week of wat geleden, toonde ik oprechte interesse in een voortent-luifel voor onze klapkar. 
Ten slotte: een paradiso is een leuk ding, maar qua ruimte wat beperkt. Een paradiso is een tent op wielen met een vast dak, en de bijgeleverde luifel, bleek een windscherm te zijn, wat op zich leuk is, maar dat zorgt niet voor de ultieme kampeer-sensatie. 
Een originele en passende luifel of voortent voor een paradiso uit 1986, is best wel zeldzaam. De meeste zijn al tot stof vergaan (excusez de ietwat treffende woordspeling). 
Dus vind er maar eens een. 
Dat deed ik. 
Ik vond er één. 
En voor de prijs van 150 euro, wilde ik het wel aan. Een nieuwe bestaat niet en al helemaal niet goedkoper. (Onthou die prijs: 150 euro).
Ik overlegde met de beste man, en dat leek soepel te gaan, tot ik erachter kwam dat de beste man helemaal in Zeeland woont. 
Dát is een probleem. 
Zeeland is een pracht van een provincie. Heus. Denk ik.
Het is een vermoeden, want ik kom er namelijk nooit. 
Zeeland is (waar je ook vandaan moet komen) een pleuris-eind rijden. Net zoiets als Zoutkamp in Noord-Oost Groningen. De wereld is op zulke plaatsen al lang en breed opgehouden te bestaan, en net als je denkt dat je allemaal levende entiteiten ziet die nog niet door de wetenschap in kaart gebracht zijn, zie je een bordje waaruit je op zou kunnen maken, dat er na het einde van de wereld, toch nog menselijke vormen leven. 
Ik moest dus serieus in de agenda kijken wanneer ik zou kunnen, en dat bleek medio deze maand te zijn. 
Goed, ik wilde afspreken dat ik medio die maand langs zou komen om het ding op te halen, maar dat bleek niet goed. Meneer wenste het ding niet te reserveren, wie het eerst komt, eerst maalt. En er was veeeeeeeeeeel animo voor. 
Ja. 
Goed. 
Geen afspraak maken, is geen afspraak maken, verkoop hem dan maar. Daarin is iedereen vrij. We spraken af dat als die toch niet verkocht zou worden, ondanks die enorme animo, ik een berichtje zou krijgen. 
Lo & Behold: daags voor onze fictieve afspraak, kreeg ik een berichtje dat, ondanks aaaaaallle animo, het ding er nog lag. 
Maar ik had op dat moment alweer andere zaken aan mijn hoofd, en gaf aan niet meer geinteresseerd te zijn. Klaar uit. Zo dacht ik. 
Tot mijn betere helft een weekje later op dat gezichtenboek iets vroeg over een heel andere luifel, en de betreffende snuiter ook reageerde. Met een aanbod. Een luifel, voor maar liefst 50 hele euro's. 
De deal was snel gesloten. Een afspraak snel gemaakt. De beste man kon uiteraard niet weten dat wij getrouwd zijn, onze namen lijken ook niet echt op elkaar. En ik voel me vrij om er niks van te zeggen. Met mij wilde de man niks vasts afspreken vanwege een te grote animo. En dat was zijn goed recht. Het is Ilse's goed recht om haar geld te besteden aan een aantrekkelijk geprijsde luifel. 
En zo is iedereen blij. 
Ik ben blij dat ik die luifel van 150 niet heb gekocht. 
Ilse is blij dat ze een luifel van 50 euro wel koopt. 
En de meneer was blij met alle animo en met de uiteindelijke verkoop van zijn luifel. Geen dubbele win, maar een triple-win.
Ik voel me niet in het minst bezwaard. 
De beste man wenste niet met me af te spreken. En dat is zijn goed recht en zijn vrije keuze. 
De animo was blijkbaar niet zo groot als hij zichzelf wilde doen geloven. Dat een ander lid van mijn huishouden op haar eigen initiatief dan vervolgens de beste man voor veel minder geld van zijn luifel af wil helpen, is ook weer een keuze. Een gevolg van een conclusie en overleg tussen twee heel andere mensen. 
Dat ik daarvan profiteer, is mooi meegenomen. 
Ik zie het als een mooi stukje reversed-karma: voor alle shit waarmee ik met de verkoop van dat karretje moet dealen, krijg ik nu een spotgoedkoop luifeltje terug. 

Ik refereerde er al even naar: binnenkort vakantie. 
Voor zover daar sprake van is, uiteraard. En eerst moest er nog gewerkt worden. 
Dáár had mijn lijf heel andere ideetjes over. 
Was ik een goeie maand geleden ziek? Kom, dat doen we nog eens dunnetjes over. Neusverkoudheid, volle kop, bonkend hoofd en lekker koortsig rillen. Waarom niet? Het is zomer. En hoe kun je beter van de zomer genieten dan met een fris virusje dat een reiziger, al dan niet via de airco in je bus (nadeel van het vinden van een bus met daadwerkelijk functionerende airco, best knap eigenlijk) over je uit briest. 
Dus op last van de vrouw uitzieken. 
Want volgende week moet ik wel enigszins fris en fruitig naar mijn vader toe, en het zou toch intens treurig zijn als ik mijn cadeau gekregen virus over mijn pa uit zou proesten. 
Plus dat ik wederom een heel boodschappenlijstje aan knoflook heb dat voor volgend seizoen meemoet, en die verdraaide Garlic Farm doet niet aan verzenden. 
Goed, lamlendig hangend, dacht ik dat ik de opbrengst van die knoflook wel even kon pellen, hakken en invriezen. Slecht plan. 
Na bol 1 was ik al helemaal gaar, en toen moesten er nog 40.... 
Een kweekbak maken, in het zonnetje, op mijn dooie akkertje? 
Nog slechter plan. Na 1 schroef was ik de draad kwijt. 
Kortom: koest, koester, koests geteisterd door hoofdpijn en watervallen achter mijn ogen en uit mijn neus op de bank liggen puffen, snotteren en mezelf extreem zielig vinden.
Vitamines geen gebrek aan, en paracetamol helpt een beetje. 
Ik ga dus naar Engeland. Dat was eigenlijk een idee van mijn betere helft, want straks komt iemand de badkamer renoveren, en dan is het gedaan met de relatieve rust. 

Ik had ooit een onregelmatige rubriek:" Marnix' keukengepruts" op mijn 'socials'. (Dat klinkt leuk: Marnix aan de 'socials'. Gaat niet veel verder dan Hyves en Facebook, maar goed. Alles voor de 'likes' nietwaar). 
In die rubriek deelde ik op ludiek bedoelde wijze de dingen welke ik al dan niet voor huisgenoten, partners, kinderen en/of mezelf maakte. 
Vaak niet zonder zelfspot, als iets vol-le-dig en gierend uit de klauwen escaleerde. 
In dat kader kochten wij een dik jaar geleden, en misschien ook wel meer dan dik een jaar geleden, een heuse luchtfrituur. Een Airfryer. Want dat zou gezond zijn, en als het niet gezond zou zijn, scheelde het in elk geval ruimte op de kookplaat. 
Want die kookplaat... Daarover later meer. Dát is namelijk het echte prutsen. 
Die airfryer dus. 
Daar gaan verschillende soorten knollen en beesten in. Helemaal praktisch. Je drukt op een knop, het apparaat gaat zoemen, en na de ingestelde tijd is het voer klaar voor consumptie. Je hebt er geen omkijken naar. Letterlijk niet, want onze airfryer had een gesloten bak, ondoorzichtig, dus ernaar omkijken had nauwelijks zin. 
Maar goed, notoire krenten die we zijn, kochten we niet een exemplaar van Tefal. Of zo'n soort A-merk. 
Ten eerste omdat we eerst eens wilden ervaren of het wat voor ons zou zijn. En zo nee, dan zou dat ding uiteindelijk onder de trap een hoop stof staan vergaren in de net niet helemaal schoon gemaakte en dus lekker plakkerige, vette bak. Dát leek ons een slecht plan. Beter een apparaat van 3 tientjes onder de trappenkast doen verdwijnen, dan een apparaat van meer dan 10 tientjes. 
Ten tweede omdat wij er vanuit gaan dat de componenten die Tefal gebruikt, dezelfde Chinese zooi is die Tefal inkoopt, maar dan zonder het A'merk-labeltje erop geprint. 
Een Princess werd het dus. En al snel werd het onze keukenprinses. Want we gebruikten het ding met heel erg grote regelmaat. Voor van alles en nog wat. Ilse ging zelfs zover dat ze er een kunststof inzetbakje voor kocht, zodat de bak zelf een beetje in goede staat bleef. 
De Princess deed haar werk altijd en altijd erg goed. De maaltijden werden er een stuk makkelijker door. 
Totdat de Princess een week of wat geleden met en na een hartverscheurende, erbarmelijke piep, tot stilstand kwam, en niet meer wenste te 'airfryen'. Bekijk het maar. Haal de kolen maar in huis, want de Princess op de erwt was er klaar mee. Finito. 
Kut. 
Want inmiddels was het wel een vertrouwd maatje geworden. 
Want nu zouden we dus alles weer op de kookplaat moeten doen. 
Dat is ook kut. 
Gaan we niet (helemaal) doen. Tijdens mijn halfjaarlijke vader-dochterdate naar de bioscoop, kreeg ik het voor elkaar om na de film even snel de mediamarkt in de stoten. Zowel Jente als ik hebben de grafschurft aan de Mediamarkt. Dat gekrijs van die reclame, hebben ze daar tot unique selling point gemaakt. Maar het was de enige toko die op zondag open was, en ik wilde er snel en uitsluitend bij die moderne voedsel-crematoria gaan kijken. Van een Princess zijn we overgestapt naar een Koenic. Dat zoveel betekent als koning. En die was nog aardig geprijsd ook. Heeft een kijkglaasje, dus we kunnen life meemaken hoe de aardappelen langzaam tot briketten worden gebakken. Grote blij, want dit scheelt ruimte op de kookplaat. 
Die kookplaat, daarover nu meer: 
Die kookplaat is inductie. Want Almere is voor een groot deel van het gas af, en daarmee moeten we dus op een inductieplaat koken. 
En op zich gaat dat best. Ik moet zeggen dat ik als ouwe lul, me met gas toch altijd wat meer op mijn gemak voel. Dat kan ik namelijk zien. Bij inductie is het pas zichtbaar als het daadwerkelijk iets doet, en dan moet je hopen dat het dat wat het moet doen, niet te snel doet. Want dan heb je geen medium-doorbakken biefstuk, maar een stuk dierlijke houtskool in je pan. 
Of rijst die je met geen dynamiet nog uit de pan geklopt krijgt. 
Die inductieplaat heeft bij ons 4 "zones".  Oftewel: vier pitten, waar je de pan op moet zetten. 2 grote en 2 kleine. Maar de pannen moeten wel exact, tot de micrometer nauwkeurig binnen de lijntjes geplaatst worden, anders dan weigert die plaat elke dienst. En wee je gebeente je de pan per ongeluk niet helemaal exact tot op de micrometer nauwkeurig terugplaatst: rauwe kip kun je krijgen, kut!
Oké, ik overdrijf een beetje: een iets te grote pan, is niet zo'n probleem. Dat lukt wel. Maar zet daar een perfect passende pan naast, en je verschuift al snel een milimetertje en dan is het wel een probleem. Als je niet oplet, is je kip nog klam en lauw van binnen, en op de aardappels kan je je tanden breken. 
Kortom: een aanslag op je geduld. Mijn geduld. 
En dan heb je natuurlijk pannen die weliswaar geschikt zijn voor inductie, maar nóg meer precisie nodig hebben, en wee je gebeente je de lappen dood beest om wil draaien: dan ben je weer kostbare tijd kwijt om die kut-pan zó secuur terug te plaatsen, dat dat dooie beest alleen al van mijn frustratie doorbakken dreigt te raken. 
[Iemand vertelde me dat als dat gebeurt, het best wel eens zo zou kunnen zijn, dat de hitte elementen onder dat veiligheidsglas wel eens kromgetrokken zouden kunnen zijn. Het zou me niks verbazen].
Goed. Het geschetste plaatje is wel duidelijk. 
Nu is Jente inmiddels zover dat ze een heel behoorlijk eitje kan bakken. Ze doet het graag, en peuzelt meerdere malen per week wel een eitje weg. Ze kan aardig overweg met dat apparaat, en bedenkt haar eigen creaties. Wat meer moeite heeft ze met het gewicht van de pan. En dat ging mis. Eén keer die pan wat te hard neerzetten, en er zit een fikse scheur in de kookplaat. 
(Zwartige splinter in mijn hand, toen ik het ding afnam met een doekje). 
Hij doet het nog wel. Maar uit veiligheidsoogpunt moeten we toch maar omzien naar een ander exemplaar. 
Overigens: bij onze keuken werd 7 jaar geleden apparatuur van het merk Indesit geleverd. Schijnt ook een submerk van een B-merk te wezen. Maar als die niet onzacht in aanraking was gekomen met een pan, had die het nu nog gewoon gedaan. (Met alle frustrerende trekjes die dat soort apparatuur voor mij persoonlijk met zich meebrengen). 

Goed, dit alles geschreven hebbende, op een zondagmorgen, ga ik straks aan mijn laatste werkdag voor mijn vakantie beginnen. 
Uw weekend is alweer halverwege, maak voor de rest er wat moois van. Ik wens eenieder een beste.