Ochtendstond en rariteiten

 De start van de dag is een belangrijke. Vooral ook hoe je hem start. 
Ikzelf geef er de voorkeur aan om dat in alle stilte te doen. Geen mensen die aan mijn kop beginnen te ratelen, en de grenzen van mijn geduld tot het uiterste weten te rekken. 
Maar gewoon kalme, vredige rust. 
Koffie.
Fluitende vogeltjes. 
Het zicht op de kruiden, of knoflook, of prachtige zonnebloemen die ik zelf kweek.
Het zonnetje dat op menslievende temperatuur mijn verkreukelde smoelwerk wat opwarmt, terwijl ik worstel met mijn aansteker om die eerste peuk op te steken. 
Dát gebeurt me dus niet vaak. 
Nagnoeg 95% van alle ochtenden ben ik altijd wel als eerste wakker. 
En heel soms ook nog dusdanig veel vroeger (dan gewenst) dat ik in alle rust mijn eerste kopje koffie kan tappen. 
Dan stommel ik naar buiten. Maar de vogeltjes, die zijn stil. Op wat lelijk krassende eksters na. Ik heb de schurft aan die beesten. Ze zitten in de boom bij de parkeerhaventjes van de auto's, en kakken derhalve die auto's onder alsof het hun persoonlijke toilet is. 
Het zonnetje laat zich niet zien. Niet omdat het daar nog niet de tijd voor is, maar omdat er een drenzerige regenwolk voor hangt. 
De kruiden, gaan goed. Maar de knoflook is geoogst en de daarna geplantte boontjes geven nog geen teken van leven. De zonnebloemen komen op, maar er is er momenteel maar één die ook daadwerkelijk een bescheiden bloem laat zien. 
De aansteker die ik van tafel griste, weigert alle dienst, en binnen hoor ik het vredige gebrom van de nespresso die mijn koffie tapt, ruw onderbroken worden door gerinkel en een klap. Ja. Want dat kreng trilt soms zó erg dat het kopje (half gevuld met die wonderolie) eraf trilt en met daverend geweld naar beneden dendert, en in die ondergang de halve keuken bespettert met koffie. 
(Soms niet) binnensmonds vloekend als een bootwerker druk ik mijn peuk uit, laat de teringzooi de teringzooi, tap een nieuw kopje, en voor ik daadwerkelijk het gevoel heb dat ik over menselijke eigenschappen beschik, moet ik tegen mijn natuurlijke staat van ochtend-ontbinding knokken, want Jente is beneden. 
Vrolijk kletsend over wat ze gedroomd heeft, wat ze gisteren gemaakt heeft, en wil ze me van alles laten voelen en doen. 
En dan moet ook Jente zich klaar maken voor de dag. 
En dat gaat en moet veel sneller, want Jente heeft steeds vaker wél het talent om uit te slapen. Soms ziet Ilse hoezeer ik moet vechten tegen alle elementen die mijn humeur tot een dodelijk wapen maken, en maant ze Jente tot iets meer kalmte, soms ziet ook Ilse dit niet. Ik moet dan mijn tanden tot hun wortels toe afknarsen om als een ware boer met kiespijn te grimlachen, en in elk geval een poging te doen alsof ik net als de rest van het huishouden, met een jubelende stemming en mijn goede been uit bed ben gerold. 
Dus in alle rust wakker worden: het zit er voor mij niet altijd in. 
Ik ontbijt met cornflakes. 
Cornflakes zijn namelijk erg neutraal, ze worden niet al te klef met een plons melk, en met een paar scheppen suiker, is het voor mijn verschrompelde bakkes één van de weinige zaken die niet ogenblikkelijk zorgen voor anti-peristaltische ellende, zo in de vroege morgen. 
Ik ontbijt met tanden langer dan de allerlangste brandweerslang. 
De cornflakes van meneer Kellogg's zijn het beste: Dun, knapperig, smaken naar niks, en zijn zó weg. 
De cornflakes van 's lands grootste hamsteraar doen er niet voor onder, en voor iemand die ontbijten sowieso een voortzetting van een nachtmerrie vindt, net zo goed. Dun, knapperig, smaken naar niks, en zijn zó weg. 
Beiden met vier scheppen suiker en het is acceptabel, en dat is wat ik nodig heb. 
Toen kwam mijn eega met een pak eigen-merk cornflakes thuis van de Jumbo. Een supermarkt, die wij niet in onze buurt hebben, en ik moet zeggen: dat is geen gemis. 
Ilse was daar op doorreis, en omdat er cornflakes op haar lijstje stonden, nam ze een pak mee. Prima. 
Dacht ik. 
Naar mijn mening moet cornflakes dus naar niks smaken. Je maakt het acceptabel met melk, suiker en dan knikker je dat door je strot naar binnen. 
Ik kan me zelfs herinneren dat wij in Velp dat kregen met vers geperste sinaasappelsap. En in die herinnering was dat een ware traktatie, maar mogelijk is dat vooral ook vanwege de sfeer die mijn oma sowieso wist te kweken. 
Hoe dan ook: ik moest ontbijten, opende dat pak Jumbo cornflakes, en tot mijn (walgende) verrassing steeg er een wat muffe geur op uit dat pak. 
Aangezien die zooi gedroogd is, en er geen schimmelwolken opstegen of anderszins levende entiteiten uit dat pak kropen, ging ik er vanuit dat het goed was. 
Gooide mijn schaaltje vol, flikkerde er wat scheppen suiker over en een kledder melk, zette mij aan tafel en nam een hap. 
Mijn god, wat een enorm ranzige barf in een bakje. 
De jumbo is er in geslaagd om cornflakes een smaak te geven. En dat bedoel ik beslist niet positief. 
Die gribuszooi van de Jumbo smaakt dus gewoon naar karton. Ik weet nu hoe karton smaakt. Het is serieus een marteling voor je smaakpapillen, die spontaan krijsend afsterven zodra je een hap van die bende neemt. Zelfs suiker kan niet maskeren hoezeer de Jumbo intens faalde. 
Ik snap oprecht niet waarom je karton-smaak aan cornflakes zou toevoegen en hóe ze dat gedaan hebben. Het is serieus knap hoezeer een bedrijf iets op de markt kan brengen dat zo gruwelijk onheilsspellend smaakt dat je spontaan begint te geloven in het bestaan van duisterder zaken dan de duivel zelf. De Jumbo moest blijkbaar meer geld verkwisten aan hun wielrenclubje dan aan acceptabele cornflakes. Wat een treurniswekkende troep. 
Kokhalzend van pure walging werk ik dat bakje weg. Ten slotte moet mijn lijf wel enige brandstof hebben om mijn ochtendhumeur aan de kant te blijven duwen. 
Ik moet ten slotte nog werken... 

Ik moest dus werken, en het wordt zo zoetjes aan weer wat drukker. 
De spitsjes lopen wat meer in elkaar over, en dat betekent dat we wat constanter aan het rijden zijn. 
Ervaren als ik ben, weet ik dat ik tijdens die spitsen niet moet gaan lopen zeuren, tenzij ik zie dat er zaken wat soepeler zouden kunnen, omdat het systeem soms dingen doet, die niet altijd even logisch zijn. 
Een van die dingen was, dat het systeem te veel bussen aanmaakte voor een vlucht, en omdat ik vond dat ik als goede werknemer soms toch iets van iniriatief moet tonen, vroeg ik de regie of het voor zo weinig passagiers wel noodzakelijk was om zoveel bussen in te zetten, en of ik niet wat beters zou kunnen doen, dan afwachten tot ik gegarandeerd zou horen dat ik niet nodig was. 
Kwestie van pro-actief zijn. 
De regie waardeerde mijn pro-activiteit, mompelde iets onverstaanbaars, en vond dat ik maar lekker moest gaan genieten van een kop koffie. 
De spits was voorbij en we konden rustig afdieselen. 
Niet helemaal wat ik voor ogen had, maar het leverde me van alle kanten wat sardonisch gegrinnik op. 
Ook een manier om een stand-by te krijgen. 
Denk ik ook eens pro-actief te zijn. Werd het een pro-passief. 
En kwam ik toch weer een pareltje tegen. 
Een dame in mijn bus, die blijkbaar vanuit haar achtergrond behoorlijk wat kennis had over het reilen en zeilen op een luchthaven. 
We raakten aan de praat, en het was niet eens een opzienbarend gesprek. Maar wél weer zo'n gesprek waar je als ietwat cynische chauffeur weer een dagje op voort kan. 
Dat was het gevolg van een van mijn favoriete TC'ers die de onfortuinlijke mededeling kwam doen dat er helaas een 5-tal minuten aan kink in de kabel was gekomen. Die TC'er is een topper, altijd vriendelijk en vrolijk. En als hij een minder fijne mededeling komt doen, klinkt het altijd alsof hij je persoonlijk een uitnodiging komt doen voor een legendarisch feest. Die man is geweldig. 
De dame achter mij hoorde het, en zo ontspon zich een gesprek over vriendelijkheid, wonen, vrije tijd en de belangrijke zaken in het leven. 
De 5 minuten werden er 3, en dat betekende wederom een meevaller voor alle betrokkenen. 
Zo kan het dus ook.

Als deze 5-daagse erop zit, moet ik nog een serie van 3 dagen, nog een serie van 3 dagen en als laatste nog een van 2 dagen, en dan heb ik vakantie. 
Dus in totaal nog 10 dagen werken, en dan hebben we vakantie. 
Dit jaar voor het eerst geen vast omlijnde plannen, omdat de ADHD ons allemaal grondig in de weg zat, en voorlopig is me dat prima. 
In zoverre dat ik een paar daagjes naar Engeland ga. Naar mijn pa. Eventjes gezellig "ouwe jongens krentenbrood". Uiteraard knoflook halen voor komend seizoen. 
We hebben in een vlaag van alles verterende duo-adhd dus een vouwwagen gekocht, en ik merk dat ik met alle zaken die eraan komen deze vakantie (want uiteraard zijn er wél vast omlijnde plannen, alleen hebben die met vakantie geen bliksem te maken) totaal geen ruimte in mijn hoofd heb voor vakantieplannen met de klapkar. 
We kochten dat ding, want voor zo weinig geld, zo'n puike klapkar, is natuurlijk een buitenkansje. Maar ja. We wilden de zomer eigenlijk lekker op ons domeintje doorbrengen. 
En we willen de badkamer gerenoveerd hebben. 
En eigenlijk hebben we ook helemaal de auto niet om naar Frankrijk af te zakken met een klapkar, want de Panda is een wondertje op wielen, maar mijns inziens totaal ongeschikt om vele duizenden kilometers te rijden met een klapkar door de heuvels van onze zuiderburen. 
Dus ik vermoed zomaar dat de zomer weer eens anders zal verlopen dan ik voorzie. En ik probeer nu al te anticiperen op het onverwachte dat zich naar verwachting zal openbaren. 

Nog eventjes een weekendje werken. 
Ik wens eenieder een prima toe.