Roken en slopen: ik beet mijn tanden erop stuk.

Ik ging van de week naar Ouwezuslief. 
Om een aantal redenen.
Ten eerste is daar de gezelligheid. 
Ten tweede is het voor Jente geweldig om even een dagje extreem verwend te worden door haar Tante Lis. En frietjes te snaaien bij Nayana en haar kerel. En toch even naar het buitenland kunnen.
Ten derde: Ilse kan dan eventjes tot rust komen zonder de onmiddelijke nabijheid van twee rosse belhamels.
Ten vierde: ik kan me gaan verdiepen in de geneugten van goedkope tabak. 
Ook ik zucht onder de bespottelijkheid, de hypocrisie en lafheid van het beleid aangaande tabak. Tot het moment dat ik me realiseerde dat ik bijna evenveel aan roken uitgeef als dat ik aan hypotheek-kosten heb. 
Ho! Stop! Coster, je geeft evenveel aan een verslaving uit, als aan je woning? 
Ja. 
En nee, dat is niet geheel vrijwillig. 
Enerzijds omdat roken een erg nare, misselijke verslaving is. 
Anderzijds omdat onze overheid er met hun even nare en misselijke beleid voor zorgt dat dat zo is. 
En vlotte rekensom met Ouwezuslief bracht mij tot het inzicht dat als stoppen met die nare, misselijke verslaving niet zomaar lukt (ook talloze enthousiaste doch weinig realistische blogs over geschreven), ik op zijn minst zou moeten zorgen voor een drastische kostenreductie, die nog behoorlijk haalbaar zou zijn.
De kille cijfers zijn pijnlijk duidelijk. 
Per maand kost het roken mij 600 euro. Dit dus kopende in Nederland. Wetende dat je belasting op belasting betaalt. 
Koop ik dezelfde hoeveelheid in Duitsland, kost het me 200 euro. Dat is alsnog heel erg veel geld. 
Maar ik betaal voor dezelfde hoeveelheid sigaretten geen 600 euro, maar 140 euro. Dan de benzine erbij, zit ik op 200 euro. 
Dat is een besparing van 400 euro. 
Oké, ik weet heel goed, dat in omringende landen, de overheid veel meer regeert vanuit het idee dat mensen geregeerd moeten worden, en niet als overrijpe puisten uitgeknepen moeten worden. 
Dus dat zaken als tabak, en veel andere zaken, er gewoon tegen fatsoenlijke prijzen verkocht worden, omdat in omringende landen de overheid geen winst-oogmerk lijkt te hebben. Niet voor niks dat ik voorgaande jaren de terugtocht van vakanties vaak dusdanig uitstippelde dat ik via Luxemburg of Duitsland terug kon rijden, om te profiteren van de menselijke prijzen van onder andere rookwaar. 
Maar helemaal beseffen deed ik het niet. 
Tot ik met collega R. zat te praten over een en ander, en hij me vertelde dat hij al een hele poos uit Duitsland haalt, omdat het veel menselijker geprijsd is allemaal. 
Dus toen ik Ouwezuslief meldde wat ik zou willen, en dat in combinatie met een bezoekje, werd ze vrolijk en een datum was snel geprikt. 
Herinneringen ophalen, echte Limburgse vlaai smikkelen (het obligate frikandelbroodje voor de aanstormende puber ontbrak niet), lachen, foto's kijken, en naar Duitsland rijden om voor het eerst in mijn leven af te stappen van de voorgemaakte sigaret. Over op de potten tabak, losse filters, een sigaretten-schieter, wat doosjes en een hoop nieuwe zelfredzaamheid. 
Ik sloeg voor een kleine anderhalve maand aan rookwaar in, en dat kostte me 1/3e van de prijs die ik in Nederland voor een maand zou betalen. Mooi: missie geslaagd!
Bij thuiskomst meteen maar aan het oefenen geslagen: Een uurtje lang therapeutisch fröbelen, en ik had voor een 1,5 dag aan sigaretten "geschoten".  En therapeutisch is het. Gewoon even je hoofd leegmaken en niet geheel gedachtenloos (ik sloeg 1 sigaret compleet mis) gewoon eventjes wat pielen in de marge. 
Ik vind het nog helemaal geen gekke tijdsbesteding. 
Dat gaat over het geheel genomen erg prima. Maar zoals met alles: al doende moet je het leren. Je kan er fouten mee maken. Té nonchalant een oeukje willen 'klik-klakken' en niet alle tabak komt mee, en je verse sigaret valt als een soort van ongeinspireerde strobaal in elkaar. Te winig tabak, en je sigaret brandt in één haal op, sneller dan de bosbranden in Zuid Europa. Te veel tabak, en het vuur krijgt simpelweg geen kans om te branden, en je trekt je een gebroken kaak. Dus niet denken dat het allemaal snel en makkelijk is: ook daar zit een hele wetenschap achter, blijkbaar.
Overigens: Ouwezuslief nam me ook mee naar een soortement Kruitvat, alwaar ik ook met extreem wisselend succes heel erg blij werd. 
Ik kocht er een grootverpakking opzetborstels voor een tandenborstel. Kosten in Nederland: om en nabij de 30 euro. En ja, als je gaat zoeken, kan dat voor minder. In Duitsland hoef je geen aanbiedingen te zoeken, maar kosten ze sowieso dik 10 euro minder. 
Ik kocht er douchegel. Een fles voor mij, kost in Nederland gewoon 4 euro. In Duitsland, ook weer zonder allemaal sites en winkels door te zoeken, maar gewoon standaard in de winkel, de helft. Datzelfde geld voor de deodorant. Hoewel daar een wat minder luchtje aan hing, omdat ik het door mij geliefde geurtje niet vinden kon, en dus een ander geurtje probeerde. Ik probeerde dat rijkelijk over mezelf uit, vond het totaal niet lekker, en vervolgens heb ik de rest van de dag rondgelopen als wandelende expo voor toiletverfrisser. 
Bij de tandpasta ging ik gierend de bocht uit, want die was exact even duur. Dit werd mij door mijn betere helft fijntjes medegedeeld. Evenals de schoonmaakdoekjes, die bij de Wibra net zo goedkoop zouden zijn.
Maar goed. Ik kom tot de conclusie dat ik over krap anderhalve maand een tochtje Duitsland wel weer op de kalender ga zetten. Zelfs met de brandstofkosten in het achterhoofd, is het gewoon te voordelig om mezelf de bespottelijkheid van het Nederlandse uitknijpbeleid te laten ondergaan. 

Ik moet zeggen dat ik het hele tabaksbeleid van de Nederlandse staat onbegrijpelijk vind. 
Zogenaamd vanwege de volksgezondheid vindt men dat het eigenlijk verboden zou moeten worden. 
Ik zie dat voor me: brave huisvaders die na de schemering samenklitten in het speeltuintje om stiekem te roken. Bij elke auto die de straat indraait, worden de peuken haastig in mouwen weggepropt om ze te verstoppen voor een eventuele patrouillerende politie of handhavingsauto. 
Schlemielige Mitchel's die knagend aan hun frikandelbroodje, en/of slobberend van hun energiedrinks op hun fatbike door de wijk rollen, in de hoop dat wanhopige Wendy's nog een paar honderd euro's stuk willen slaan op illegaal geimporteerde peuken. 
Bomaanslagen in Lelystad omdat Jaxx met zijn peuken in het vaarwater ging zitten Desdevanio. Of zo. 
Onbegrijpelijk. Want als het echt om de volksgezondheid zou gaan, zou je het hele roken gewoon verbieden, op straffe van. Net zoals je met drugs zou doen. 
Maar daarvoor brengt het teveel geld in het laatje. (Hoewel, ik ben nu dus ook begonnen met het ontwijken van deze bespottelijke hypocrisie).
Dus het lef om gewoon een verbod in te stellen, heeft men dan weer niet. 
Sowieso vraag ik me af of al dat verbieden nu zo denderend effectief is. De onkosten en onveiligheid die het verbod op harddrugs oplevert, zijn schokkend. 
Het rechtssysteem inclusief de gevangenissen zitten helemaal dichtgeslibt. 
Als je al die meuk nu eens voor redelijke prijzen gewoon via de staat verkoopt, heb je als staat enige controle op de kwaliteit van het spul, waardoor je veel minder ellende op straat krijgt. Waardoor alle criminele activiteiten en daarmee gepaarde kosten, ellende en onveiligheid in één klap wegvaagt. Mensen die verslaafd zijn, en nu totaal niet meer kunnen functioneren, en overlast geven, worden wellicht op deze manier in staat gesteld om naast hun verslaving, toch te werken en iets toe kunnen voegen aan de schatkist, in plaats van er alleen maar uit te tappen door alle onkosten. En uiteraard de de BTW én accijnzen die op een shotje heroine geheven kunnen worden, zouden fabelachtige inkomsten opleveren. 
En: de verboden vrucht, is vaak het lekkerst. Wat al die beeldenstormers ook roepen over verbieden, als iets verboden is, is de smaak vaak het meest interessante. Hef het verbod op, maak het voor iedereen toegankelijk en het is gelijk en met name voor kinderen veel minder interessant. 
Maar goed, dit is nog steeds een veel te revolutionair idee, dus ga er maar vanuit dat onze staat daar veel te bekrompen en veel te laf voor is. 
Anders waren die politici ook wel gewoon een echt vak aan het uitoefenen. 

Ik ben hoe dan ook enorm in mijn sas met mijn verschuiving van uitgaven.

Goed, zo langzamerhand druppelen de spullen voor onze badkamer binnen, maar waar we veel te laat mee kwamen: verlichting. 
Nu hebben we onzes inziens een heel fijne, mooie combinatie van tegels, kranen, meubels enzovoorts gekozen, dus een stukje verlichting dat het geheel completeert, is geen overbodige luxe. Ik wil ook niet een dergelijke badkamer verlicht hebben met een goedkoop spotje uit de bouwmarkt, zeg maar. 
Dat zou zijn als een kers op een taart, alleen is de kers dan een beschimmeld klompje rood. 
Badkamer-juweliers hebben zulks niet, en toen we in de showroom een ingebouwde led-snoer achtig iets zagen, waren we gelijk enthousiast. Maar nee, dat behoorde niet tot de collectie. Dat was gewoon een licht om licht te schijnen op het tentoongestelde. Ai. En bij navraag bleek dat ook niet rechtstreeks leverbaar. 
Andere lampenjuweliers hadden van allerlei soorten verlichting, maar voor in de badkamer, was de keuze ronduit treurig. Je zou er spontaan in een diepe depressie of op zijn minst een onomkeerbare coma van raken. De lelijkheid troef. Zo creatief, sfeervol en ronduit gaaf lampen voor een woonkamer kunnen zijn, zo betreurenswaardig is het gesteld met de creativiteit en sfeervolheid en gaafheid als het op badkamer verlichting gaat. 
Dat schijnt dan een commerciële keuze te zijn. Een lamp die beschermd is tegen vocht, is duurder en verkoopt blijkbaar niet. Nee, als je het niet aanbiedt, zal het wel niet verkopen. Dat geloof ik meteen. 
De deur is ook al zo'n dingetje waar we wat laat achter kwamen. De huidige deur is ook wel aan het einde van zijn latijn gekomen. Er beginnen rare bobbels te komen onder de verflaag, dus daarvan verklaarde ik met een zeldzame blijk van pure gulheid dat we ook wel een nieuwe deur moesten hebben. Ik bedoel: een mooie nieuwe badkamer, die afgesloten wordt met een deur die van pure ouderdom 3 jaar geleden al gecremeerd had moeten worden, is natuurlijk armoedig. 
En met een nieuwe deur, vond ik (nog veel guller, ten slotte bespaar ik maandelijks 400 euro) dat er ook nieuw beslag op moest komen. Zwart. Met vierkante rozetten, want die hebben we beneden ook. 
De badkamerkraan en het douchegerei zijn ook binnengekomen. Over een paar dagen komen de tegels. 
En twee maatjes om ons te helpen met de hele huidige teringbende eruit te slopen. 
Ik zie er machtig tegenop, want onvoorspelbaar. 
Maar het eindresultaat... Ja. Dat wordt gaaf. 
Hoop ik. 

Ons kind is in sommige opzichten sneller dan wij. 
Wij waren en zijn dit jaar niet of in elk geval nog niet in staat om iets te doen met de klapkar die we in een vlaag van ongeremde ADHD aanschaften. 
En tot teleurstelling van Jente is er dus dit jaar ook geen mogelijkheid om diep in Frankrijk met dat ding te belanden, al was het maar omdat ik alle vertrouwen in mijn Panda heb, maar niet in een trektocht met een klapkar van meer dan 200 kilometer.
Dus tja. Een tripje naar ouwezuslief was welkom, en volgende week, als de verbouwing echt gaat beginnen, mag ze gelukkig met haar opa en oma mee voor een weekje kamperen. 
Goed, dat moge allemaal klip en klaar zijn; was het van de week een prachtige mogelijkheid om lekker met een vriendinnetje naar het zwembad te gaan. 
En zonder dat wij ook maar enige inspraak in het geheel hadden (of wilden, for that matter, het kind mag best een beetje extra verwend worden) sprak ze met datzelfde vriendinnetje doodleuk af dat ze gingen kamperen. 
De dames gingen kamperen, en wel in onze voortuin. 
In de klapkar. 
Welja. 
Waarom ook niet. 
De mussen storten dood van het dak, en met een klein briesje is het in de klapkar mogelijk prettiger toeven dan in een bed in een betonnen hok. 
En daarmee loopt Jente dus, niet voor het eerst moet ik bekennen, voor op haar ouders. Wij hebben nog helemaal geen nacht in de klapkar door weten te brengen. Wij waren daar nog helemaal niet mee bezig (en lees voor 'wij' vooral 'ik', scribent van deze stukjes proza). 
Ze loopt niet alleen wat dit betreft voor, want ik moet bekennen dat haar kennis omtrent het gebruik van apparatuur, de mijne inmiddels behoorlijk voorbij is gestreefd. 
Ze hadden de nacht van "hun zomer".  
3 stuks ouders die zichzelf meer zorgen maakten, en één ouder die (geholpen door een CPAP) dwars door alle zorgen, gegiebel, gegiechel en geklessebes heensliep. 
Ouders die voorstelden om toch eventjes te gaan "posten". Gewoon om de zorgen weg te nemen. Hetgeen weer tot ander soort zorgen bij de buurtbewoners zou leiden. Staat daar een of andere man/vrouw in een auto, zich verdacht op te houden bij nummer XX. 
Of een middernachtelijke wandeling. Spontaan met de konijnen of onze Colette. Om even te checken of alles wel oké was. Terwijl die kinderen, zalig onwetend (en veel te laat, maar dat terzijde) overal doorheen sliepen, om de volgende dag, naar een waterfeestje te gaan. 

Daags erna begon voor mij dan ook echt de verbouwing. Mijn eerste. Ik ben dik 45 jaar en nog nooit eerder een badkamer verbouwd. Ik zag en zie er huizenhoog tegenop, moet ik eerlijk bekennen. Het is namelijk de eerste keer. Het is namelijk totaal onoverzichtelijk. 
Gelukkig heb ik een uitstekende vakman, die gaat het geheel aan inbouwen doen, en "afslopen" wat ik niet afgesloopt krijg. 
Maar gelukkig heb ik ook twee maatjes die werkzaam in de asbest en de sloop, niet te beroerd zijn om eventjes een avondje een badkamer eruit komen rossen. 
Dus ik hoef het niet alleen te doen. 
Ik begon dus met het verwijderen van de douchecabine-deuren. Dát ging redelijk eenvoudig. 2 x klik en de deuren waren los. Naar beneden, en in de gereedstaande puincontainer leverde me ook geen al te grote ellende op. 
Het kwakken in de container, deed die deuren niks. Stevig spul, die douchecabines. 
Als tweede was het toilet aan de beurt. Dát was al minder een als vanzelfsprekend klusje. De kraan van de stortbak was dusdanig oud, dat die zich alleen met woeste kracht dicht liet draaien. De schroeven waarmee de pot in de grond verankerd zat, wilden helemaal geen sjoege meer geven. Mijn (na een tip van dezelfde sloopmaatjes) oplossing: beuk met een hamer die pot kapot en draag hem naar beneden. Wel had ik nog de tegenwoordigheid van geest om die pot richting de afvoer van de douche te verplaatsen, zodat ik niet al lekkend het halve huis door zou moeten. 
Een wc-pot is dus best zwaar. Niet te zwaar, maar best zwaar. Ik til zelden toiletpotten, ook niet voor de lol bij mijn kornuiten van de Gamma, dus erg veel vergelijkingsmateriaal heb ik niet, maar ik vind ze best log. 
Eenmaal bij de puincontainer, liet ik die pot misschien wat lomp op de douchedeuren vallen. En toen braken ze wel. In 100.000.000 splinters, die niet braaf in die container bleven liggen, maar die mij nogal spectaculair om de oren vlogen. 
En op de stoep belandden. 
Ja, kut. Kan ik eerst die sakkerse stoep gaan vegen, alsof ik niks beters te doen heb. In 30 graden. 
Want dat was het. 30 graden. Dus ik was in mijn blote bast, zwetend als een otter, bezig. 
Op het moment dat ik begon met vegen, kwam de nieuwe buurvrouw aan, met haar 2 pleuters. 1 peuter, 1 kleuter. 
De kleuter was een meisje van wel bijna 5. Naar haar eigen zeggen. Moeders corrigeerde dat, met een stilletjes uitgesproken "net 4". 
Het dametje in kwestie was niet bijzonder verlegen bij het zien van mijn toch wel enorm woeste rabauwen lijf. En vroeg mij, nogal streng, waarom ik in mijn halve blootje aan het vegen was. Nou, omdat ik glas heb laten kletteren op de stoep, en ik niet wil dat jij straks met je sandaaltje ineens splinters in je voet krijgt. En ook voor eventueel langslopende honden zal het niet heel erg fijn zijn om allemaal splinters in hun pootjes te krijgen. 
Ja, dat vond ze ook. 
En toen moesten ze verder. Haar kleine broertje moest toch echt een middagslaapje doen, maar niet nadat ze me beiden een uitgebreide high-five hadden gegeven. 
En daarmee begon voor mij het hakken en breken. 2 lagen tegels van de muren af hakken, en tot mijn verrassing een stroompunt tegen komen, die de vorige klussenkluns voor het gemak maar achter de laatste tegellaag weg had getegeld. 
Nadat ik 2,5 muur met diverse gradaties van grof geweld te lijf was gegaan, was het wel even klaar. Andere dag verder. 
We besloten dat we vanwege de vermoeidheid toch maar een maaltijdje te laten komen, waarop ik prompt mijn tanden stuk beet. Letterlijk. 
Toen ik 9 was, was een vriendje (niet opzienbarend dat dat heden ten dage geen vriend(je) meer is) zo lomp om mij met mijn bakkes tegen een hekwerk aan te gooien. Daarbij verwoestte hij mijn voortand. Hoek eraf. 
Allerijl naar de tandarts (toen nog tandarts, later ging hij voor de FvD in de Eerste Kamer, altijd wel geweten dat veel tandartsen gewoon niet deugen) die die tand gevoelloos maakte en er een stuk aan soldeerde. Of laste. Of kitte. 
Nu, dik 36 jaar later beet ik wat te hard op iets te hard gebakken nacho's van de taco mundo, en hop, die hoek is eraf. Misschien heeft die kroon het einde van zijn levensduur wel gehad, maar dit moment, tussen alle toch al niet echt heel erg overzichtelijke en gemoedelijke toestanden, is toch wel een extreem kutmoment om af te breken. 
Gelukkig heeft die ouwe draak van een tandarts (wat een lul was dat, echt geen wonder dat hij voor de FvD in de Eerste Kamer ging, hij had liegen tegen mij als jongetje echt tot kunst verheven, de kwal) die tand wel voorgoed gevoelloos gemaakt, want anders dan een "KNAK" hoorde en voelde ik niet in mijn waffel. 
Wél voel ik dat ik toch weer wat moet wennen aan een scherp randje in mijn bakkes. Ik slis een beetje, en de rand van die tand is dusdanig scherp dat ik er een bepaalde tandarts zijn keel mee door zou kunnen bijten, zonder al te veel moeite (en wroeging, for that matter).  En dat zal snel moeten, want ik heb geen flauw benul wanneer ik tijd heb om een tandarts op te zoeken, die om kan gaan met een patient die op zijn zachtst gezegd doodsbang is voor tandartsen, die er geen vertrouwen in heeft en meer dan 7 kleuren schijt bij de gedachte alleen al aan de geur van zo'n praktijk. Oh, en gezien het feit dat ik maar een armoedige buschauffeur ben, moet ik dus ook mijn hypotheek nogmaals verhogen, om de tandensadist zelfs maar te kunnen betalen. 
Lekkere timing, Coster, super gewoon.
Oh, fucking DAMN. 
Goed, de sloop-maatjes kwamen, en tot mijn onuitsprekelijke vreugde waren die met een enorme sloophamer in 2 uur klaar. Kan je niet tegenaan hakken met een hamer en beitel. Echt niet. Ze verklaarden me voor gek. 
Wél ontdekten we onder al die tegellagen een ware schat aan weggemoffelde stroompunten. En wij maar redderen met 1 stroompuntje in een half-bereikbare hoek. 
En we ontdekten dat de afvoer van de douche niet pluis is, in combinatie met een eerdere, niet goed verholpen lekkage, leverde dat alsnog een paar druppels op. Gelukkig hebben we een eerste klas vakman ingehuurd, laat hem zijn plasje er maar over doen. (Figuurlijk, anders blijft het lekken). 

Oke, daarmee begint dan ons weekend. Relatieve rust. Ik wens eenieder een beste toe.