"het Eiland"

 En dat was de vakantie alweer. 
En niet zo voor de hand liggende keuze, dit jaar. Want dit jaar gaat alles anders. 
Alles gaat anders, want wij zijn met ons drietjes (en dan voornamelijk in dit geval, vanwege de gedragen verantwoordelijkheden: met ons tweetjes) anders bedraad. Goed. Genoeg daarover. 
Ilse vond, met de komende strapatsen in ons achterhoofd, en ook omdat dat bij mij niet geheel een standaard ding in het denkpatroon is, dat het een puik plan zou zijn om even een kort weekje wat 'quality-time' met mijn vader te hebben. Zonder vrouw, zonder kind. Alleen hij en ik. Zeker omdat het weer een druk seizoen was geweest, en vooral ook omdat de vakantie verder dus gevuld zou zijn met zaken die ons leven op zijn zachtst gezegd pas in de niet-zo-verre toekomst zouden veraangenamen, doch niet op het moment zelf tot meer rust zouden leiden. 
En niet geheel opportunistisch van haar kant: ook zij vindt het heerlijk om af en toe geen last te hebben van een rond-dartelende Marnix. 
En zo toog ik, met wat gemengde gevoelens naar "het Eiland". 
Gemengde gevoelens, want ik vond het op zich best wel een beetje dubbel: ik wilde graag vakantie vieren met mijn meiden, maar goed, dat was nu eenmaal iets dat dit jaar toch al een hele toer zou zijn geworden. Aan de andere kant: een reisje naar "het Eiland" is natuurlijk een snoepreisje tot en met, in nagenoeg alle betekenissen van dat woord. 
En dat begon eigenlijk al met de heenreis. 
Als je alleen reist, zonder kind, kan je dus via zo'n volautomatische paspoort-scan-dinges. Dat lukt met kinderen onder de 14 niet, maar alleen als (in elk geval volgens de kalender zijnde) volwassene, kan dat wel. Heerlijk. 
Dan begint het grote wachten. Wachten, want uiteraard als je luistert naar de aangeraden tips van de luchthaven, ben je veel te vroeg. Alles verloopt dan uiteraard super soepel. Hulde. 
Ik moest wachten op het boarden, en nog iets langer ook, want ons vliegtuig had een nieuwe band nodig. 
Balen, want iets vertraging, zou leiden tot het missen van de boot in Southampton. 
Uiteindelijk stapte ik als een van de laatsten in de eerste bus die ons naar het vliegtuig zou brengen, en de beste collega was niet heel lullig, gooide per ongeluk/expres de twee achterste deuren net wat later open, zodat ik als eerste het vliegtuig bestormde. Ik hou daarvan. 
Dacht ik nog dat ik de boot zou missen, dat was een beetje buiten de waard gerekend van de piloot, die blijkbaar enorme haast had. Hij jakkerde het toestel met bijna onverantwoordelijke snelheid over de taxibanen, en leek zóveel haast te hebben, dat we nagenoeg loodrecht omhoog gingen. We leken wel een straaljager. Bij het landen, kreeg ik het idiote gevoel dat hij zo snel ging, dat hij de landingsbaan simpelweg voorbij stormde en ons bij wijze van extra service gewoon maar rechtstreeks op "het Eiland" zou parkeren. Het enige echt grote minpunt: het vliegtuig was bezopen koud. Mijn buurvrouw vroeg of de temperatuur iets hoger kon, en kreeg als antwoord dat dat op zich wel zou kunnen, maar dat de temperatuur dan heel erg veel hoger kwam te liggen. Standje 'noordpool' of standje bosbrand, blijkbaar. Het was goed dat mijn persoonlijke luchtblazer al dichtzat, want toen ik keek of ik dat moest doen, bleek het ding ondergekoekt te zitten met jarenlang opgebouwde menselijke resten van niet gewassen handen. Té ranzig. Maar oké. 
Ook in Southampton ging alles van een leien dakje, ik had de taxi nog niet besteld, of ik kon instappen. Het was rustig op de weg, en ik kon nagenoeg gelijk op de boot stappen, die nog geen 5 minuten daarna koers zette naar West Cowes. 
Ik was er. 
En telkens als ik voet aan wal zet in West Cowes, lijkt het alsof er een gewicht van mijn schouders dondert. 
Ik hoef niks meer, en gezien de afstand kán ik niks meer. Ik hoef alleen maar te genieten van het feit dat ik niks hoef en kan. (En mag). 
En gedurende de 5 dagen die ik er was, heb ik daar met volle teugen gebruik van gemaakt. 

Om de een of andere reden, is het mij nog nooit overkomen dat ik in de hoogzomer gebruik heb kunnen maken van de gastvrijheid van mijn vader. Ik ben er wel eens in het najaar geweest. Midden in de winter (een aantal keren, waarbij ik me herinner dat ik eens uit de rijdende en vooral glijdende auto ben gesprongen, om het ding dan maar omhoog te duwen over die compleet be-ijsde weg). In het voorjaar. 
Maar nooit in de zomer. Dat was er simpelweg nooit van gekomen. 
En roep ik altijd dat "het Eiland" zo mooi is? 
Ik roep het nu nog veel harder. 
Zeker in de zomer. 
Dan doet het helemaal middeleeuws en Frans aan. De begroeiing heeft er iets mediterraans, de oude natuurstenen huisjes, het ademt allemaal een sfeer van rust en kalmte uit. Van een plek die nog niet 100% is opgeslokt door de 24-uurs economie. (En ik realiseer me ten volle dat dat een toeristische indruk is, want uiteraard moet men op "het Eiland" ook gewoon werken en zo). 
De enige echte "must" voor mij was een bezoekje aan the Garlic Farm, want augustus en september komen er weer aan, en dat betekent dat ik weer knoflook moet planten. Wil planten. 
En ik heb weer een leuke selectie meegenomen. De rassen die ik wilde, waren er simpelweg niet. Maar wel een paar rassen die ik nog niet gezien had, en me wel heel interessant en lekker lijken. 
En na dik 20 jaar van onregelmatige bezoeken, vond ik het tijd worden om weer eens een kijkje te nemen bij Carisbrook Castle. 
Daar waar we in Frankrijk altijd wel een ruime selectie biedt aan middeleeuwse kastelen, ruïnes en burchten in diverse staten van ontbinding, heeft "het Eiland" er maar één. 
In de afgelopen jaren, kwam het er simpelweg niet van. 
Nu is het zo dat mijn vader, met zijn conditie, niet heel erg meer in staat is om al die muren, wallen en torens te beklimmen. Dus heb ik hem met een krantje geparkeerd op het obligate terrasje, in de schaduw, terwijl ik als een ware kasteelheer een rondgang maakte over de kasteelmuren. Daar heb je een fenomenaal uitzicht over de glooiende oppervlakte van een flink deel van Wight. 
Ook een bezoek aan de botanische tuin hebben we, gedaan. Ongeveer dezelfde set-up. Vaders geparkeerd met zijn krantje, een natje en een droogje, terwijl ik me ging laven aan alle bloemen en planten-pracht. Wonderlijk dat het dorpje Ventnor een soort van eigen micro-klimaat schijnt te hebben, waardoor planten uit tropische oorden als Nieuw Zeeland en Afrika er gewoon welig kunnen tieren. 
Prachtig. Het biedt ook woon- en schuilplaatsen aan fel groen en diep bruin getinte hagedissen. 
Los daarvan, was het culinair ook weer een feestje. 
Iedereen die zegt dat Engelsen geen goede "keuken" hebben, kletst dom uit zijn nek. De Engelsen hebben wel degelijk een goede keuken, je moet alleen niet verwachten dat friet van piet een vaste voet aan wal heeft gekregen. 
Overigens hebben ze wel friet. Fish & Chips is natuurlijk een gegeven. En uiteraard heb ik daar een enorm lekkere portie van op. Deze keer niet zo uitbundig groot als de vorige keer. Ik denk dat het deze keer het kleine neefje was van de haai die ik vorige keer op mijn bord kreeg. Maar absoluut een waanzinnig lekker beest. 
De bijgeleverde garden-peas, daar moet ik eens in duiken. Want om de een of andere reden, zijn doperwten in Engeland toch anders. Waar Nederlandse doperwten in de supermarkt al bijna erwtensoep zijn in de verpakking, zijn Engelse erwten lekker knapperig en veel zoeter. 
Mijn vader, ook fervent liefhebber van Fish & Chips, kiest vaak als bijgerecht voor de mushy peas, ik dus voor de 'garden peas'. 
Mushy peas vind ik minder appetijtelijk. Ik snap dat mijn vader, met zijn wat wrakkige gebit, kiest voor iets dat net wat makkelijker slobbert, ik vind het er echter uitzien alsof de kok, bij wijze van extra service de erwten alvast voor heeft staan kauwen, en vervolgens in een bakje heeft geblubberd. 
Ook de diverse vormen van Pie's zijn werkelijk super lekker. Ik ken de 'cottage pie', de 'sheperd's pie' en deze week had ik de 'beef and ale pie'. Een soort van gebakje met in ale gestoofd rundvlees. Ik vrat er mijn bord bijna bij op. De bijgeleverde boerenkool, was geen stamppot, maar waren de bladeren roer gebakken tot lekker zoutig en bijna knapperig. 
Kortom: mijn culinaire ziel kwam toch wel weer extreem goed aan zijn trekken. 
Dat moest uiteraard bestraft worden. We hadden namelijk niet elke dag van die uitspattingen, er werd ook gewoon makkelijk en snel even wat thuis gemaakt. We kozen één avond voor een zogenaamd verse pizza van de morrison's. 
Extra belegd met wat tomaatjes en diverse vissoorten. Prima en toch gezond. 
Mja. 
Ik weet ook wel dat in nagenoeg alle gevallen dat de pizza niet afkomstig is van een échte pizzabakker, mijn darmen op indrukwekkende wijze duidelijk maken, dat dat een verkeerde keuze was. Zo ook deze keer. 
Pakweg 2 uur na het verorberen van dat deegplakkaat met beleg, maakten zij op indrukwekkend explosieve wijze duidelijk dat die pizza er met grote haast uit moest. En zo geschiedde. 

En dan kreeg ik (waarschijnlijk niet voor het eerst, doch wel voor het eerst bewust) te horen dat mijn vader ook peetvader is. Een oud charmant gebruik in bepaalde lagen van alle bevolkingen. 
Van een meisje. Nu inmiddels vrouw. 
Die heb ik ontmoet tijdens het nuttigen van de voorgenoemde Beef and Ale-pie. Samen met haar echte vader. Leuke mensen. 
Ik heb het meisje (vrouw, ze is ten slotte 27, en daarmee in elk geval volgens de kalender volwassen) duidelijk gemaakt dat ze toch wat tekort is gekomen, en dat ik met alle plezier en vooral met heel erg veel terugwerkende kracht, haar moet overladen met goedmoedig, oudere-broers-pesterijtjes. 
Dat leek haar wel zo eerlijk. Nu maar hopen dat ik daar dan ook de kans voor krijg. 

De terugreis ging eigenlijk best wel net zo soepel. 
We waren keurig op tijd voor de boot, en mijn vooraf geboekte taxi kwam ook keurig op tijd aanrijden. Dat bleek een extreem vriendelijke en empathische jongeman te zijn, met wie het al vrij snel de diepte in ging. Voor een jonge gozer, reed hij extreem zorgvuldig door het verkeer, maar hij leek op sommige momenten veel meer een maatschappelijk werker dan een taxi-chauffeur. En al snel hadden we het over de psychologie van een luchthaven. De emoties bij reizigers, en hoe daarmee om te gaan als taxi-chauffeur of buschauffeur. We spraken al gekscherend af dat we samen een boek hierover zouden gaan schrijven. 
En aangezien de luchthaven van Southampton veel kleiner is, is er meer tijd voor nagenoeg alles. En kon ik dus op mijn gemakje mijn koffer inleveren, op mijn gemakje nog een peuk roken, op mijn gemakje door de beveiliging kuieren, en op mijn gemakje boarden. 
Het toestel zag er van buiten uit alsof die betere tijden gekend had. De motor en vleugel waren voorzien van heel wat stroken speed-tape. Dat viel ook de reizigers achter me op, die toch wat verontrust erover babbelden. Ik kon ze met mijn beperkte kennis toch wel enigszins geruststellen: de tape zat er al op toen het toestel naar Southampton vloog, zat nog strak en zou het ook wel houden tot we in Amsterdam waren geland. 
Mijn buurvrouw was een vriendelijke 60-er die ik waarschuwde dat ze me maar moest schoppen als ik al te zeer ging snurken, waarop ze zei dat ze a) zelf waarschijnlijk zou snurken en b) mij inderdaad zou schoppen als ik harder zou snurken dan zij zelf. 
De vent voor me echter maakte dat redelijk onmogelijk. Die nam meer ruimte in dan strikt noodzakelijk, en vond zichzelf blijkbaar enorm belangrijk. 
Ik had een plek min of meer zonder raam uitgekozen, en het raam dat er was, zat voor 1/3e deel bij mijn stoel en 2/3e deel bij zijn stoel. Ergo: we hadden er beiden weinig aan, maar soit. 
Halverwege de vlucht echter besloot meneer zijn stoel naar achteren te kantelen, mij daarmee opzadelend met nog minder ruimte. 
(NB: ik vind oprecht dat die stoelen niet kantelbaar zouden moeten zijn, puur vanwege de onmin en ongemak die dat onvermijdelijk voor mensen oplevert). 
En daarnaast kwakte de beste man dat raampje gewoon maar dicht. 
Met dat laatste had ik niet zoveel moeite. Ik was aan het lezen. Maar met de verkleining van mijn ruimte had ik wél moeite. 
Met de beweging van die rugleuning voor me, kieperde bijna mijn gekregen sinaasappelsap over mijn schoot. 
Gelukkig heb ik erg sterke benen, dus ik roste mijn knieën naar voren en duwde daarmee de rugleuning weer omhoog. 
Met alle respect (of eigenlijk: zonder enige vorm van respect): ik betaal ook voor een ticket. De ruimte is al beperkt, ik heb evenveel recht op dat kleine stukje ruimte dat ik heb, en verdom het om voor iemand anders maar te slikken dat ik ineens nóg minder ruimte heb, zeker als je niet eens het fatsoen hebt om het even te vragen. 
Opflikkeren, eikel. 
De beste man, keerde zich om en meldde dat hij gewoon even wilde slapen. Ik antwoordde dat ik dat helemaal prima vond, maar niet in mijn aura, niet op mijn schoot, en niet ten koste van mijn toch al beperkte ruimte. 
En vraag het dan eerst, voordat je de persoon achter je opzadelt met een fait-accompli. Beetje fatsoen gaat lang mee. En dik kans dat ik dan grommend akkoord was gegaan. Maar niet zonder meer. 
Goed, uiteindelijk had ik toch de ruimte waarvoor ook ik betaald had, en bij aankomst wist ik behoorlijk vlot in de tweede bus bij ome Frank te stappen die ook weer min of meer per ongeluk mij de kans gaf om als een raket naar de grens te gaan. 
Met mijn liefste echtgenote had ik besproken dat ik mogelijk met het OV naar huis zou komen, maar uiteraard was ik dat vergeten, dus zij kwam mij ophalen. 
Ik had moeten weten dat dat niet zonder ludieke actie plaats zou kunnen vinden. En nu weten alle reizigers die bij aankomsthal 2 op hun bagage stonden te wachten, en naar buiten zouden komen dat mijn geslachtsoperatie geslaagd is. 
Ze was er zo trots op. Ze stond helemaal te glunderen van de pret toen ze me, al zwaaiend met die poster op stond te wachten. Het was werkelijk hartverwarmend. 
Ja, los van het feit dat ik het onderwerp was van deze soort van vernederende uiting van ultieme liefde. 

En daarmee was dit stukje vakantie een geslaagde week, voordat de verbouwingen dan ook echt gaan beginnen. 
Ik wens eenieder een mooi restantje weekend toe.