Nummertje 1.
Welkom in 2026 allemaal. Fijn dat u nog ogen heeft om deze blog te lezen, en handen om via allemaal toetsjes of muisklikken hier terecht te komen, daar deze geen functie heeft om hem voor te laten lezen. Ten minste: zover ik weet.
Ik zou kunnen beginnen met een fruitige "rant" over mijn nimmer aflatende verbijstering over oud en nieuw.
En dan met name dat hele vuurwerk-geneuzel.
Het is blijkbaar traditie om je eigen nest in de fik te zetten, en de brandweer (die dat zelf in de fik gezette nest wil komen blussen) te belagen. Het is traditie dat om jaarlijks vele handen, ogen, armen en andere lichaamsdelen opgewekt te verwoesten. Het is traditie om jaarlijks vele miljoenen uit te geven aan vuurwerk, het liefst zo gevaarlijk en dodelijk mogelijk. Ten slotte moet je het wel naar ambulances, politie en brandweer kunnen smijten. En nog voor je hebt afgerekend, moet je wél nog even lopen janken over asielzoekers, die alles gratis krijgen, en hoe jij arm wordt. Het is, kortom, één grote klerezooi, dat hele oud en nieuw. Maar goed, om nu mijn eerste blog niet direct als een volleerde Gerda te openen, doe ik dat niet.
Daarover dus geen onvertogen woord van mij. Men doet maar.
Ons jaar begon enigszins onzeker: want de streaming van de top 100 of 1000 of 10.000 van Ilse's telefoon liep wat achter, dus heel erg zeker van de tijd waren we niet. Onze telefoons gaven een andere tijd aan. Dat was een wat vreemde gewaarwording.
Erop gokken dat het geknal van buiten ons wel zou vertellen wanneer het 0:00 uur was, was ook al hope- en kansloos, het geknal begon een dag geleden al, dus voor wat dat betreft, záten we al in het nieuwe jaar.
Maar Ilse's voorbereidingen voor ons Engeland-tripje, bleken waarlijk inventief: de TV zette zichzelf door middel van een door haar ingestelde timer, om 0:00 uur gewoon uit. Dus toen de TV tot onze verbazing uitging (Ilse zelf was deze instelling uiteraard alweer vergeten) dachten we eerst dat er een of andere mentaal minder solide droplul was die een vuurwerkbom bij een transformator-huisje had geplaatst. Maar aangezien de rest gewoon bleef functioneren, kwam Ilse ineens tot de ontdekking dat het nu echt 2026 was, want zo had ze de stroomvoorziening ingesteld.
Joepie.
We hadden elkaar nog niet losgelaten uit onze traditionele nieuwjaars-knuffel, we hadden de slok frisse (oké: miskoop mijnerzijds: zure) bubbels nog over onze tong rollen, of Jente brak uit de omhelzing, en rende weg. Haar eerste daad in het nieuwe jaar: een uiterst bevrijdende plas op de wc.
Zeikend het nieuwe jaar starten. Dat moet ze haast wel van mij hebben.
Een speciale "eervolle" vermelding voor de buurman van 2 huizen verderop. De man is absoluut lief. En absoluut in de war. De man is zo lief om heel regelmatig de stoep aan te harken en de tuin bij te vegen.
Dit doet hij vaak op tijdstippen dat je denkt: gast...
En gestoken in kledij dat je denkt: gast... (Niet eens een "mankini", maar het scheelt niet veel).
De man heeft denkbeelden waarvan je denkt: gast....
Maar er steekt geen haar kwaad in hem. Echt niet.
Deze jaarwisseling was het natuurlijk een amorfe hel van veel te harde klappen. Veel te luide gillende keukenmeiden, en een sinister aandoend gefluit. Minder daverend, eerder een beetje stiekem. Een geluid waarvan Jente oprecht de kriebels kreeg. En wij allemaal eigenlijk wel.
Bleek dat dat onze buurman was, die met een of ander iets in zijn bakkes, probeerde de knallende feestvreugde te vergroten door op dat "een of ander iets" sinister te fluiten.
Als je vanuit de oorsprong denkt dat vuurwerk bedoeld was om boze geesten te verjagen, denk ik dat het onze buurman absoluut beter gelukt is met dat naargeestige fluitje, dan heel Nederland collectief met dat hersenloze geknal.
Je leest op veel plekken dat een "shotje" van gember, limoen/citroen echt heel erg gezond is.
En dat geloof ik.
En ondanks dat ik niet echt heel erg punctueel gezond ben, ben ik niet on-ontvankelijk voor goeie tips voor lekker en gezond eten en drinken.
Jente was tijdens de vakantie wat ziekjes, dus bij thuiskomst besloot ik om eens zo'n gember-limoen shotje te maken. Want aangeprezen als gezond.
Het recept was wat vaag, qua ingredienten en omschreven: 5 limoenen, 1 grote gember.
Pers de limoenen, snij de gember in blokjes, samen in de blender en drinken maar.
Ik had uiteraard het hele recept aandachtiger moeten lezen.
Want de beschrijving en ingredientenlijst liepen een beetje uiteen.
Rechtstreeks uit de blender nam ik een slok van die smurrie, en ik weet zeker dat het gezond is.
Mijn ogen begonnen te tranen.
Mijn interne thermostaat liep met een daverende klap op tot ver over het kookpunt.
Mijn slokdarm begon te smeulen.
Mijn neus begon niet te lopen, maar te spuiten.
Mijn ademhaling werd dusdanig kortademig en snel dat ik bang was om op te stijgen.
Mijn hele gezicht trok zo onmogelijk strak samen, dat ik op Patricia Paay met een goeie dag begon te lijken.
Ik las het recept nogmaals.
Ik was vergeten om het geblenderde mengsel door een zeef te halen. Ik had over het hoofd gezien dat het geheel aangelengd moest worden met water. En, zo stond er: ook lekker met honing.
Dat had ik moeten weten, voor ik er enthousiast een iets te grote slok van nam.
Goed, door de zeef, aangelengd met water en wat honing dwong ik enthousiast mijn meiden om ook zo'n shotje te nemen. Aangevuld met guilt-trip-argumenten als "speciaal voor jullie gezondheid".
Hun ogen begonnen te tranen.
Hun interne thermostaat liep met een daverende klap op tot ver over het kookpunt.
Hun slokdarmen begonnen te smeulen, hun neuzen begonnen niet te lopen, maar te spuiten.
Hun ademhaling werd dusdanig kortademig en snel dat ik bang was dat ze gingen opstijgen.
Hun gezichten trokken zo onmogelijk strak samen, dat ze op Patricia Paay met een goeie dag begonnen te lijken.
De fles is inmiddels en tegen wil en dank bijna leeg.
En ik vind het, met mijn voorkeur voor zuur (smaak en sociaal) heerlijk.
Of ik het mijn meiden heel vaak ga opdringen, weet ik niet. Ik twijfel tussen "tough love" en andere manieren om bij te dragen aan hun gezondheid. Misschien is juist het ze onthouden van dit soort dingen, een gezondere vorm van liefde, dan het ze opdringen.
En zo loopt mijn vakantie op zijn einde. Ik heb morgen nog een dagje en dan moet ik weer beginnen. Een half weekendje. Het was goed om eventjes vrij te zijn, en ben ongelooflijk dankbaar voor het feit dat ik geluisterd heb naar de wijze woorden van collega's R. en J. En uiteraard Ilse, die me in meer of mindere mate subtiel en genuanceerd meldden dat ik deze vakantie op geen enkele wijze met werk bezig mocht zijn. En dat werkte, want ik ben wel lekker uitgerust. Heb even kunnen afschakelen. Heerlijk om niet met werk bezig te zijn.
Komend jaar gaat brengen wat het brengen gaat, ik heb geen goede voornemens, dat is namelijk zonde van de energie. Een voornemen is namelijk iets dat je zou moeten gaan doen. Een vereiste dus, zogezegd. En daarmee dus een beperking. Waarmee je dus een goed deel van je energie gaat besteden aan iets, dat je jezelf oplegt. En vervolgens, aangezien goede voornemens het vaak niet veel verder komen dan 2-6 weken, ga je dus ook een hoop energie verspillen aan de frustratie over het feit dat je je goede voornemen niet tot een einde brengt.
Dat is cynisch, maar ook realistisch. Ik probeer gewoon, net als elk jaar, er maar het beste van te maken.
Ik wens eenieder een goed 2026 toe. Met iets meer wijsheid als in 2025. Met veel plezier, liefde, en aandacht voor kleine dingen, die vaak over het hoofd gezien worden, maar toch zo belangrijk zijn.
En ik wens eenieder een fijn weekend toe.
