Doortrappen!

 Doortrappen. 
Dat bleek een term die op meer facetten van mijn leven van toepassing is, dan het kopen en gebruiken van een nieuwe fiets. 
Ik kreeg niet zo gek lang geleden, te horen dat ik baat zou kunnen hebben bij trauma-therapie. 
BOEM. 
Hoppa, gooi maar even een sneeuwbal in mijn nek. Alsof er een explosief bij mijn innerlijke voordeur werd neergelegd.
In ons kleine huishouden van Jan Steen, hebben we alle drie zo onze uitdagingen. En dat is op zich denk ik wel iets dat bij het gewone leven hoort. Jente heeft de hare (waar we voortvarend mee aan de slag zijn en blijven) Ilse heeft ze, maar ik heb ze blijkbaar ook.
Natuurlijk heb ik ze ook, en dat weet ik best. 
Het stoppen als muzikant, leek me destijds een prima middel om los te komen van mijn verleden. 
Nieuwe, leuke baan en door(trappen). 
En op zich is het middel goed. Begrijp me niet verkeerd. Het heeft mijn leven absoluut verbeterd. 
Het is alleen niet álles. Er moet blijkbaar nog wat. Louter een ander bestaan kiezen en doortrappen bleek niet afdoende. Verre van, zelfs.
Ook dat had ik kunnen weten, zeker toen mijn lijf en ziel me een paar stevige, weinig subtiele hints gaven waarbij ik in meer of mindere mate door het ijs zakte. 
Maar van opgeven, wilde ik niet weten. Doortrappen, want dat zit in mijn karakter. Ik kan erg veeleisend zijn naar mezelf. En dien ten gevolge ook naar mijn omgeving. Ik werd er, denk ik, niet bijster prettiger op voor mijn omgeving. 
Ilse waarschuwde me al eens. (Eens? meerdere malen, maar ik kan bijzonder goed Oostindisch doof zijn, want ik moet door(trappen)). 
Goed, ik kreeg dus te horen dat ik toch echt eens mijn rugzak leeg zou moeten schudden om hem opnieuw en wat netter in te pakken, en dát komende van iemand die veel meer afstand en expertise heeft, bleek de opmaat te zijn voor een hele nieuwe ervaring: de rem werd aangehaald, en het doortrappen kwam met gierende remmen tot stilstand. 
Toen ik die uitspraak voor mijn flikker kreeg, begonnen er allemaal ongebruikte radertjes piepend te knarsen, in elkaar te grijpen, en bepaalde conclusies kwamen als vanzelf tot stand. 
En dat waren niet de leukste conclusies. 
Conclusies die ik op mijn werk moest gaan delen. Die ertoe leidden dat ik moet stoppen met mijn werk als OR-lid. 
En dat geldt in mijn hoofd nog steeds als "opgeven". En ik hoor die stem weer. Ook iets dat ik niet kan. Niet afmaak. 
Rationeel weet ik dat ik daarin gewoon de beste keuze maak. Rationeel weet ik dat ik niet verlies. Ik ben tot (en over) het uiterste gegaan. En nu is het tijd om dat ook eens (eindelijk eens) voor mezelf te doen. 
En niet alleen voor mezelf, maar ook en vooral voor mijn gezin. Als ik dat niet doe, kan ik het voor niemand. En kan ik mijn collega's de beloofde inzet ook niet geven. Als ik mezelf nu niet als prioriteit neerzet, is het erop wachten dat ik niet alleen door het ijs zak, maar dat ik er helemaal onder schuif om er stijf bevroren en compleet nutteloos pas onder vandaan te komen als het veel en veel te laat is. 
Dan heeft mijn gezin niks aan me. En mijn collega's ook niet. Oh, en niet onbelangrijk: dan heb ik niks aan mezelf.
Dat weet ik allemaal ook wel, rationeel. En alle betrokkenen hebben me dat ook zo gezegd. De steun en het begrip die ik kreeg, toen ik bepaalde mededelingen moest doen, was hartverwarmend.
Maar emotioneel gezien.... Laat ik het erop houden dat ik ontevreden ben met mezelf. Dat ik teleurgesteld ben in mezelf. Want geef ik niet te makkelijk op? Had ik niet gewoon moeten doortrappen, want dat is wat ik doe? Wat ik gewend ben te doen?
En dus, om het malen te ontvluchten, duik ik in heel andere dingen. Dingen die voor de verandering eens goed zijn voor Marnix. (En daarmee dus hopelijk ook voor mijn gezin, maar dat oordeel laat ik graag aan hun over, in de hoop dat ze milder voor me zijn dan ik zelf ooit zou kunnen).
Een fiets kopen. Een auto kopen. Die auto snel naar mijn zin maken. 
En de tuin. Ons domeintje. 
Want dat is een leerschool. Een hele(nde) pittige, maar prettig laagdrempelige leerschool. 
Dat had ik van te voren ook niet zo ingeschat. Ik ging er vol op in, omdat ik zag hoezeer Ilse het naar haar zin had en heeft met en in zo'n tuin. Omdat zij daar vooral tot rust zou komen. En ik zou erin mee gaan. 
Blijkt het voor mij een les te zijn in loslaten. Accepteren dat perfectie niet hoeft. Mezelf opdragen dat perfectie niet hoeft. Accepteren dat het niet af is, en waarschijnlijk nooit af zal zijn. 

Dus zit ik al dagen op allemaal sites van kwekers mijn wensen in winkelwagentjes te keilen. 
Van klim-aardbeien tot kamperfoelie. Van passiebloem tot vergeet-me-nietjes. (Iets dat in het Duits -het is een Duitse site- toch wat viezig aan doet. Vergissmichnicht...). 
Van een speciaal soort grasje, tot een maracujaplant. Witte bessen, rode bessen, cranberries en kruidenplanten. En ga zo maar door. Als ik kijk naar de prijs van dat virtuele winkelwagentje, dan vermoed ik dat we van het ene oerwoud in het andere terecht komen, zij het dan ons oerwoud naar onze smaak is...
Dus ben ik bezig met zaden in kweekbakjes op te kweken. Zonnebloemen, een plant die men in het Engels "lullenplant" noemt, goudsbloemen en venkelzaad. 
De zonnebloemen en goudsbloemen komen belachelijk goed op. 
De lullenplant, blijkt wat bescheidener te zijn, dan de naam en vooral beschrijving zou doen vermoeden. Micropenis is meer op zijn plaats, maar misschien is het een verrassende groeier... 
En dus ben ik al even bezig met kruiden stekken. Iets waar ook enorm veel geduld voor nodig is, maar ook een stukje acceptatie. Accepteren dat niet alle takjes gestekt wíllen worden. Geduld. Dat de takjes die ik wil stekken, echt veel en veel meer tijd nodig hebben dan ik vind dat ze nodig hebben. Geduld. Iets dat ik op veel vlakken van mijn leven niet heb, naar mezelf nog wel het minst. 
Er moet een opstapje komen bij de tuindeuren, waarvoor we inmiddels een idee hebben over hoe we het willen, met wat europallets, wat deurmatten, een doosje torxen en potje beits. 
Omdat gemotoriseerd verkeer op het park verboden (en nagenoeg onmogelijk) is, heb ik het onderstel van een bolderkar op de kop getikt, waar ik zelf de "bolder" op ga maken. 
Ik ben mijn auto op hoog tempo naar mijn zin aan het maken. Ik noem hem Po. Naar de hoofdpersoon uit de film "Kong Fu Panda". Vind ik wel passen bij een witte Panda met zwarte sierstrips. Ik heb er een middenarmsteun voor besteld, iets waarvan ik oprecht vind dat het comfortverhogend (en dus onontbeerlijk) is. Maar ook een setje nieuwe matten, omdat de matten die erin zitten, na 13 jaar toch wel wat muf zijn geworden. Die matten heb ik laten voorzien van de tekst "SKADOOSH" naar de iconische overwinningskreet van Po, in de eerder genoemde film. (Serieus een aanrader om eens te kijken). Wellicht dat dat voor mij ook een mooie eindkreet kan worden, als ik mezelf op de rails heb weten te takelen. SKADOOSH!!!!!

Alles om maar tot rust te komen, en wellicht als eerste stap naar accepteren. 
Accepteren dat het leven in het algemeen en het mijne in het bijzonder maar zeer beperkt maakbaar is, als de gereedschappen en de bouwstenen een ongeorganiseerde chaos zijn. 

En dat brengt me weer terug bij mijn fiets. 
Ik was van de week niet echt in staat om mijn teleurstelling erg goed te verbergen. Het ding deed namelijk niet waar ik hem voor kocht: trap ondersteuning geven. Aanzetten en trappen. En dat doortrappen moest ik dus letterlijk, de hele rit lang doen. Ja, dat doe ik. Nee dat wens ik niet te doen op de fiets, en zeker niet als ik een fiets koop die me daarin zou moeten ondersteunen. 
Ik kwam vloekend thuis. Kwakte het ding aan de kant, en blèrde naar Ilse dat ze dat hoerending wel mogen jatten, want kapot, te lang, te breed, gewoon niet goed en kut. 
Ilse kan dat niet zo goed hebben. Dat ik mijn frustratie wat weinig kan beteugelen als de teleurstelling over een beroerd functionerende fiets van 2500 euro eventjes mijn oren (en mond) uitspuit. 
Grimmig stapte ze op mijn fiets, en er bleek niks aan de hand. 
Ja, en wat moet ik daarmee? Waarom deed die klootzak dat dan niet bij mij? 
Weg vertrouwen. Lekker overreageren. Uiteraard. 
Want ik eis perfectie, niet alleen van mezelf, maar zeker ook van een dure, nieuwe fiets. 
Mijn volgende tocht op dat ding bleek weer als vanouds. Gewoon zoals het hoort. Niks aan het handje. 
Maar waarom verrekte dat ding dan alle medewerking toen ik het nodig had, zwaar bepakt en bezakt met boodschappen? 
Geen antwoord. Een fiets van plastic en staal heeft nu eenmaal geen mond om terug te praten, en als dat wel zo was geweest, was ik waarschijnlijk nog minder genuanceerd geweest. 
In een gesprekje met mijn zwager, werd het idee geopperd dat ik mogelijk te snel was begonnen met trappen, en dat je de fiets eerst even een paar seconden moet geven om alles op te starten.
Dat zal ik dan de volgende keren braaf doen, maar als die fiets me deze stunt nog eens flikt, dan ga ik uit pure grammigheid wél gewoon een fatbike kopen. 
Of toch eens leren wat meer te accepteren. De Franse mentaliteit een beetje proberen te omarmen: "Faut pas penser, faut accepter". 

Klinkt allemaal niet best, dat bovenstaande. Toch een midlife-crisis? Misschien. Hoewel het obligate blonde mokkel van 22 zich nog niet heeft aangediend, en ik daar eerlijk gezegd totaal geen energie voor of behoefte aan heb. Ik zou niet weten wat ik ermee aan zou moeten vangen. Na haar in alle standjes te hebben volgejoggerd, zitten we elkaar, ongemakkelijk nadruipend, aan te kijken, wetend dat we verder vrij weinig delen. Dat zie ik (voorlopig althans) niet zo heel erg zitten. 
Een Fiat Panda is ook niet echt de meest voordehand liggende keuze tijdens een midlife-crisis, en ook een E-bike voor behoeftige bejaarden past daar niet bij. 
Hoewel... Mijn Panda met zijn 2 cilindermotortje werd al met een ducati vergeleken, dus ik zou kunnen zeggen dat ik een overdekte motorfiets heb. En voor die E-bike, kan ik vast wel een pakkend verhaal voor een 22-jarige blonde bimbo verzinnen. 
Maar misschien kan ik hierdoor die midlife crisis een beetje omzeilen, en hierna gewoon lekker genieten van mezelf, en alles dat ik ondanks mezelf toch maar mooi voor elkaar heb. 

En dat geschreven hebbende, blijft mijn werkgever volharden in kwistig strooien met ATV-dagen, en mag ik komend weekend toch aan het werk. En op zich is dat ook wel vol te houden. Ik wens eenieder een goed weekeinde toe.