Hobby. Hobbieën.

Ik heb een andere auto gekocht. Iets dat je niet dagelijks doet. Dus wel vermeldenswaardig voor een blogje, dacht ik zo. 
Vooral omdat het geen Citroën is. 


Zo, is het schermpje schoon van de uitgesproeide koffie, beste lezer? 
Dat zit namelijk zo: 
Ik zat al een poosje te delibereren over een andere auto. 
Het is namelijk best zot om in mijn eentje in een grote, zware, onzuinige gezinsbak naar mijn werk te rijden. 
Het is namelijk best zot om een grote, zware, onzuinige gezinsbak te bekostigen voor misschien 1, max 2 verre vakantieritten, al dan niet met aanhanger/caravan. 
En omdat nieuwe hobby's met wat meer verplichtingen -ook financieël- komen, vond ik dat het tijd werd dat ik mijn overwegingen eens in de praktijk zou gaan brengen. 
Ik wilde goedkoper rijden. 
Mijn hobby en passie was natuurlijk een dikke 10 jaar lang het illustere merk Citroën. Ik vond de innovativiteit en de eigenzinnigheid van dat merk altijd erg aansprekend. En die hobby heeft me heel veel moois geleverd. 
Heel veel leuke contacten met gelijkgestemden. 
Heel veel leuke momenten met mooie auto's en en kilo's aan miniaturen en parafernalia vonden hun weg naar ons huis. 
Maar gaande de tijd, merkte ik dat de passie (voor de hobby) steeds meer slijtage ging vertonen. Miniaturen keek ik nauwelijks naar om, terwijl een hobby als Lego steeds meer ruimte nodig begon te hebben. 
Dat was zo opgelost. Miniaturen eruit, Lego erin. Ik heb daar in elk geval meer lol in. 
De auto zelf: tja. Het werd steeds meer een gebruiksvoorwerp. Klep open, laden, en rijden maar. 
Het maakte me niet meer zoveel uit dat er weer een of andere arrogante zweefteef met haar koffers over de parkeerplaats banjert, hotsend en botsend tussen de auto's door, zonder voorzichtigheid te betrachten. Krasje hier, pitje daar. Jammer. 
Mijn prioriteiten waren verschoven. 
Nog steeds erg content met de betrouwbaarheid en het comfort van mijn Franse dinosaurusei op wielen, maar steeds minder content met de stijgende kosten. 
Ilse heb ik sowieso nooit echt mee weten te krijgen in die hobby. Ze kocht in die jaren een paar keer een Citroën. Niet zozeer omdat zij nu zo graag in zo'n ding zou rijden, maar meer omdat ik dan mijn gepassioneerde bek zou houden, en het onderhoud zou kunnen overzien. 
Tot zij besloot dat ze weer een autootje ging kopen die zij echt wilde, waar zij zich mee op haar gemak zou voelen. 
En dat werd een Panda. 
Omstanders vroegen zich bezorgd af of ze nog wel thuis mocht slapen, na aanschaf van dit staaltje Italiaans vernuft. Uiteraard. Wat is een huwelijk waard als je niet op sommige details van mening verschilt, nietwaar?
En niet alleen Ilse werd heel erg blij van de Panda, ook ik kreeg er gaandeweg een zwak voor. Ik ontdekte dat een klein en licht wagentje toch best betrouwbaar en heel praktisch kon zijn. We kunnen er met ons drietjes gemakkelijk in. Het rijdt goedkoop, vlot en is tot op heden zonder grote ellende gewoon elke APK door gekomen en zonder al te veel mankementen rolt hij door het leven. 
Ilse is er zelfs zover mee gegaan dat ze er een rudimentair campertje van kon maken. 
Dus... 
Dus werd het voor mij zo zoetjes aan tijd om mijn overpeinzingen om te gaan zetten in concrete acties. Ik wilde goedkoper rijden, en dus begon er een weinig gestructureerde zoektocht naar iets dat veel economischer zou zijn dan die grote, logge, betrouwbare, goeie, ouwe Citroën C4 Picasso. 
Veel mogelijkheden passeerden de revue, maar er bleef er één telkens hangen: de Fiat Panda. 
Goed voorbeeld? 
Toen ik eenmaal besloten had dat een kleine en economischer auto een must werd, en dat een Panda toch wel heel erg hoog op mijn lijstje stond (ik was inmiddels wel gaan houden van dat gekke uiterlijk, de slimmigheidjes die ze in Italie net als in Frankrijk zo goed snappen en waarderen), ben ik gaan bedenken wat ik wilde. 
Ik wilde in elk geval dezelfde uitvoering als Ilse. Want airco en geblindeerde ramen, elektrische spiegels en nog zo wat. Ik wilde per se een witte. Want Ilse heeft een zwarte, en Yin en Yang is niet iets waar ik in geloof, maar als je het dan zo voor je voeten legt, moet het ook maar. En ik wilde licht metalen wielen. Want die heeft Ilse niet. Een trekhaak, voor de fietsen of het karretje vond ik ook wel een handig iets. 
En dat is precies wat ik afgelopen week, na een weekje zoeken, vond. Een witte Fiat Panda. Met lederen stuur. Met geblindeerde achterruiten en een trekhaak. En lichtmetalen wieltjes. En een werkende airco en electrisch bediende voorramen. Ik vond die Panda bij een handelaar ergens in het land, en toen ik belde, werd ik vriendelijk te woord gestaan. Uiteraard was een proefrit mogelijk, kom maar langs. Geen geneuzel over aanbetalingen of andere 'shady stuff'. De proefrit zelf was ook positief. Geen oeverloos geklets, geen achterdocht opwekkende klets, maar gewoon de sleutel, en gaan. Het reed prima. Toegegeven: het is geen C4 picasso. Op geen stukken na. Maar het reed lekker pittig, strak en alles dat erop zat, deed het naar behoren. Ook het gesprek dat we erna hadden, de onderhandeling, verliep alleszins beschaafd. Eerlijk, duidelijk, no-nonsens en vriendelijk. Dat stemde optimistisch. En dus kon er van een aankoop sprake zijn.
En in plaats van 80 euro per maand aan wegenbelasting, betaal ik er straks nog maar 30. In plaats van 1/13 bij erg rustig rijden, doe ik er straks 1/20. 
Nu nog op zoek naar een grote sticker van Po. (Uit Kong Fu Panda). En wellicht een middenarmsteun. Want het is toch wel lekker om mijn rechterarm niet ergens wat muffig op mijn been te laten rusten.
 Dan is het mooi. 
En zo komt 10 jaar aan Citrofiele hobby tot een einde. Ik zal altijd een zwak houden voor die gekke, eigenzinnige Franse creaturen (de torx, u weet wel, die veel betere variant van de huis-, tuin-, en keukenschroef, is door Citroën bedacht, en zal ik altijd gebruiken en verkiezen boven elke suffe kruiskop), en zal zeker niet uitsluiten dat er ooit weer een "double chevron" komt, maar voorlopig ga ik van Frankrijk naar Italie. 
En mochten we nu echt de kolder in de kop krijgen en met een sleurhut naar Zuid Europa willen verkassen? Eh, nou.... Eerst maar eens ons domeintje helemaal naar ons zin maken. En vakantie in Engeland is ook iets dat lonkt, en daar ga ik dan weer liever met het vliegtuig dan met de auto naar toe. 
Een naam heb ik ook al voor het ding: ik noem hem Po. 

Over ons domeintje gesproken: 
We hebben ook een nieuwe tuinpoort besteld. Daar ging ook wat vijfen en zessen aan vooraf, want het bestellen bij een plek die zichzelf 'tuingigant' noemt, is op zijn zachtst gezegd, geen gigantisch succes. Heel erg duur. En als je dan vervolgens bij de intergamma gaat kijken wat de Praxis, Karwij of de Gamma aanbieden, zijn het poorten die bij diezelfde gigantisch dure tuinmagnaat vandaan komen. Alleen dan iets goedkoper, omdat de transportkosten er niet zijn. Die bezorgen namelijk niet of niet echt aan huis. 
Dat werd hem niet. Een ander bedrijf levert wél de door ons gebliefde poorten. 
Alleen: al die poorten behoren eigenlijk bij die mooie, hipster-vinex-havermelk-verantwoorde schuttingen van beton en hout. 
En aangezien zo'n schutting echt niet past in het wereldbeeld dat ik me heb gevormd over ons domeintje, moet er dus wél een en ander aangepast worden. Want ik wil er een dakje boven, zodat ik ook een klein regenvrij plekje heb om een peuk te roken. De poort die nu geleverd wordt, kunnen we fijn opbouwen, en dan bebouwen met dat wat ik (lees: wij) wil(len). En daar op zich heb ik dan ook wel weer zin in. Het uitvogelen van de (on)mogelijkheden van de zaken die ik zou willen, kunnen en mogen. 
Ons tuintje krijgt ook het een en ander aan nieuwe planten. Zo had ik een poosje geleden wat rozemarijn afgesneden, en in het water gezet om te stekken. Tot mijn grote vreugde, gaf één van die takjes inderdaad te kennen dat hij wel wilde wortelen. De ander gaf eigenlijk aan, het wel best te vinden. 
Degene met de worteltjes, kreeg van mij dan ook verse grond om zijn voetjes, en die mag komende maanden uitgroeien tot iets dat net zo mooi en productief gaat zijn en dan zijn plekje krijgt in de nog te fabrieken "kruidenspiraal". (Dat is op zich ook iets heel hipster-vinex-havermelk-verantwoord, maar dat mag dan wél in ons domeintje). Degene die geen worteltjes wilde schieten, heb ik in het kneuzenbakje ernaast gepropt, en eigenlijk (en dit zonder dat ik kan controleren of dat ook echt zo is) doet die het op het oog niet eens veel minder.... 
Dat duurde overigens best lang. Dat wortelschieten. Eigenlijk zo lang, dat ik ze al teleurgesteld weg wilde flikkeren, maar Ilse heeft meer geduld, en vond dat ik vooral moest wachten. En nog meer wachten. En dan, je vermoedt het niet, nóg meer wachten. 
Maar goed, dat levert ons misschien wel wat lekkers op, en aangezien ik nu de smaak te pakken heb (leuke pun, want rozemarijn smaakt nagenoeg bij alle eten erg lekker) herhaal ik die excersitie met de thijm. Thijm is een lastig plantje, dat ik dit jaar voor het eerst min of meer levensvatbaar in mijn tuin heb weten te houden. Dus ofwel deze twee zijn oersterke plantjes, of ik heb geluk. Of beiden. Maar van beiden sneed ik een takje af, om die volgens de regelen der kunst te laten stekken. Mocht het net als met de rozemarijn lukken, hebben we al 2 "gratis" plantjes om onze maaltijden in ons domeintje op te kunnen fluffen.
Geduld oefenen gold zeker ook voor de "biologische" zoete puntpaprika's van 's lands grootste hamster. Daar had ik wat pitten van bewaard, en die in de grond gezet. 
Daar gebeurde niks mee. 
Echt he-le-maal niks. 
Zozeer niks, dat ik straal vergat dat die dingen er waren, en ik was zelfs vergeten om ze iets van water te geven toen we naar Engeland gingen. 
Inmiddels zijn we daar ook alweer dik twee weken van thuis, en pas gisteren keek ik naar die kweekbakjes. Eigenlijk volslagen per ongeluk. 
Helemaal verdroogd. Geen wonder, bij zoveel vergeetachtigheid. 
Maar.... 
Maar wacht eens.... 
Is dat.... Zijn dat niet???
VER-HIP!
In 4 van die bakjes zag ik minuscule kleine groene sprietjes opkomen. Verdomd als het niet waar is... Niet 1, niet 2, zelfs geen 3, 4 of 5, maar wel 6 kleine sprietjes, die uit zouden kunnen gaan groeien tot heuse puntpaprika-plantjes. Niet gezegd dat daar ook daadwerkelijk eetbaarheden aan gaan groeien, want zover is het nog lang niet. Maar enorm leuk om te zien dat dit soort kleine knutsels dus daadwerkelijk zin hebben om wat te doen. 
Had ik mijn ongeduld gevolgd, en ze weggegooid toen ze met 2 weken onder de grond nog geen teken van leven gaven, hadden we dit niet gehad. Had ik Ilse genegeerd (zoals ik wél met die plantjes deed), dan had ik niet de verwondering mogen ervaren dat compleet verwaarlozen van iets dat niet snel genoeg opkomt, niet altijd hoeft te leiden tot volledige ondergang. 
Soms is de natuur toch sterker dan we denken. Sterker dan mijn ongeduld. Mooi toch. 

Natuurlijk vond mijn lichaam het een prima plan om na die enorme winterse buien, ziek te worden. Natuurlijk moest mijn lichaam me, nadat ik de ijzige kou, de spekgladde wegen en het derhalve veel rustiger Schiphol overleefde, verraden. De klootzak. 
Holtes gevuld met zaken waar de duivel zijn huurders niet mee zou durven opzadelen. Ogen en neusgaten die lekken als een vergiet, en spectaculaire hoestbuien. Hoofdpijn alsof een kabouter met een ploeg door mijn hersens aan het raggen was en mijn interne thermostaat ging van hel naar noordpool sneller dan Max Verstappen de ronde van Zandvoort kan afleggen. 
En dus had ik een dagje of twee nodig om mijn lichaam ervan te overtuigen dat dit echt geen heel erg strak plan is, en dat ik niet voor niks zoveel vitamines naar binnen gooi. 
Dat leidde ertoe dat ik maar een paar kleine investeringen deed in wat van mijn andere hobby: Lego. 2 hele mooie pakketten vonden (uiteindelijk, na veel ge'Gerda mijnerzijds over mijns inziens te veel vertraging in de bezorging)hun weg naar mijn huis, en via mijn tafel naar de vitrinekast. 
Jente, ook van de Lego, vond het maar zeer matig dat ik haar Lego en mijn Lego zo gescheiden mogelijk hou. Dat heeft ermee te maken dat ik totaal niet, maar Jente heel erg creatief is. Jente heeft bakken vol met dat spul, en nog genoeg fantasie en creativiteit om van alles wat en daar een beetje meer van, iets heel leuks te maken. Ik kan dat niet. Ik heb sets. En die mogen niet uitgewisseld worden. Die mogen in elkaar. En dan mooi staan wezen. Of uit elkaar. In zakjes bij elkaar weer opgeborden. Maar voor de rest niet. 
En dus was Jente een beetje teleurgesteld dat zij niet mee mocht doen. 
Nu heeft Jente het wat moeilijk op school. Dat heeft goddank met pestgedrag niks te maken, maar er zitten nogal wat onopgevoedde kutkoters in die klas, die ervoor zorgen dat de andere helft van de klas (waaronder dus Jente) zich niet meer veilig voelen, en niet meer toekomen aan werken. De leerkracht doet haar best, maar krijgt van de baas geen back-up. Die baas lijkt te denken dat het probleem zich wel oplost als ze eenmaal naar het voortgezet onderwijs gaan, en lijkt weinig interesse te hebben in de oplossing van het probleem. Dit speelt al een hele poos, en Jente is er inmiddels dusdanig klaar mee, dat we wanhopig op zoek zijn naar oplossingen buiten school. Want de baas van de school is inmiddels een zachte heelmeester, die met veel zijige woorden, heel erg veel stinkende wonden heeft veroorzaakt. 
Dus om haar een beetje tegemoet te komen, besloot ik om nog maar een pakketje Lego te laten komen. Een die we samen gaan maken, voor in mijn vitrine. Gelukkig is Harry Potter ook voor Jente iets magisch, en zeker in combinatie met de gedeelde Lego-hobby is dat toch wel iets waar ook ik heel erg blij van kan worden. 
En sowieso: eventjes geen school, maar samen met papa een mooi stukkie lego bouwen. Hoe fijn is dat... 
Dan kunnen we later de strijd met een falend schoolbaasje wel weer oppakken. 

Hoe dan ook: ik moet weer aan het werk. Eventjes de (persoonlijke) economie een kleine boost geven, na alle financiele uitspattingen. 
Uw weekend zal wel weer beginnen. Ik wens u allen een beste toe.