SHIT!!!! En andere kleine aangelegenheden.

 Een paar jaar geleden werd ons toilet gerenoveerd. 
Met nieuwe pot. 
Want ja. Wat heeft een toiletrenovatie voor zin, als je niet op zijn minst ook de pot vernieuwt. Het kakt toch wat lekkerder, zo'n nieuwe pot. 
Zo'n hippe, ultramoderne randloze pot. Wat dat precies aan voordelen biedt, ontgaat mij een beetje, moet ik bekennen. Ik ben geen toiletpottoloog. 
Ik zeikstraal erin, ik doe er groots en meeslepend mijn avondmaaltijd op de boot zetten, maar voor de rest: I don't give a shit, om maar treffend bij het onderwerp te blijven. 
Als er maar een soft-close bril op zit, want als ik heb staan plassen, vind ik het serieus vervelend als die bril met een enorme klap op de pot stuitert. Ik schijt zeven kleuren van de schrik, als die bril op de pot klapt. Zeker omdat een niet-soft-close bril, die niet helemaal waterpas staat, de neiging heeft, om nog tijdens het klateren al naar beneden te storten, met alle spetterende gevolgen van dien.
Van het feit dat het om een randloze pot gaat, zie ik weinig voordelen, zoals ik al zei. Wél heb ik inmiddels een nadeel ontdekt. 
Dat zit zo:
Doordat het om een randloze pot gaat, stroomt het water op een andere manier in de pot. En blijkbaar dus niet meer langs de plaats waar je normaliter het toiletblokje zou hangen. Waar je normaliter dat blokje hangt, blijft het droog, en dus komt er geen verfrissende geur en reinigende meuk door de pot. 
Daar had mijn allerliefste, enige echtgenote iets briljants op gevonden: ze hangt hem aan de voorzijde van de pot. Daar komt het water wel, en dus ook langs het toiletblokje, waardoor het toilet weer fris ruikt, en enigszins wordt gereinigd. Iedereen blij. Nietwaar? 
Ja hoor, iedereen blij. Hoewel... 
In eerste instantie viel mij de plaatsing van dat toiletblokje niet zo erg op. Ik stond erbij, liet de straal klateren, keek ernaar en vervolgde mijn "whereabouts". 
Een uurtje later moest ik de grotere variant van het toiletteren in de praktijk gaan brengen. Met dank aan het prikkelbare darm syndroom dat in onze familie welig tiert, moet dat soms wel drie keer per dag. Dit was de eerste keer. 
Ik vleide mezelf neer op de pot, en merkte dat er tijdens 'de daad' toch enigszins een ruimte conflict ontstond tussen mijn mannelijkheid en de pot. En een wazig soort schoonmaaklucht steeg van tussen mijn benen omhoog. 
Vaag, heel vaag. Ik kon me niet herinneren dat ik enthousiast van de Andy heb lopen slobberen. Ook een stukje unicura-zeep was geen onderdeel van mijn genuttigde avondmaaltje. 
Waarom mijn ontlastende wateren en vastere vormen dan ineens zo fris roken, was me eerlijk gezegd een raadsel. Ik stink normaliter. Op de WC, welteverstaan. 
Maar goed. Ruimtegebrek op de wc, ik schoof wat naar achteren, maar dat leverde me gevoelsmatig geen winst op. Niet qua ruimte. Maar ook niet qua comfort. Heel de tijd het idee dat ik zo ver naar achteren moest, dat ik bang was om op de achterrand van de bril te kakken. Heb je daar zo'n dampende hoop bruin op een witte bril gelegd. Is ook niet echt charmant. 
Goed, na het afronden van dit (on)welriekende avontuur, toog ik aan de koffie en dacht er verder niet meer aan, tot ik wederom voor een kleine boodschap naar het kleinste kamertje toog. Ik lichtte de bril op, keek eens wat beter, en ontwaarde daar het gewraakte toiletblokje. Prominent op een plek waarvan iedereen had kunnen verzinnen dat die direct tot conflicten zou leiden met incidenteel zittende mannelijkheden. 
Iedereen, maar niet mijn lieve echtgenote, die om begrijpelijke redenen totaal niet had kunnen verzinnen dat ik mijn piemel op, achter, om en over dat ding moest zien te draperen tijdens het kakken. 
En dan nog niet in staat zijn om comfortabel te re-laxeren. 
Enfin, ik heb het ding voorlopig maar weer daar gehangen waar die mij niet in de weg zit. Gaat die wel langer mee. 

We waren lang in de veronderstelling dat we konden geloven dat de badkamer af was. Uiteraard was dat niet zo. Want voor het mooi moest er wat met de deur gebeuren (en ja, bij een nieuwe en mooie badkamer, wil je geen ouwe, lelijke deur). 
Die deur was een standaard huis-, tuin-, keuken- en badkamerdeur. Gewoon zo'n ding van hardboard met een primerlaagje erop, waarbij nooit iemand (ook wij niet) tot het lumineuze idee kwam om daar eens een extra laagje wit op te kwasten, ter verlenging van de levensduur van het ding. 
Dus tijdens het klussen, viel ons al op dat die deur toch wel erg veel en vooral merkwaardige vlekken vertoonde. Die vlekken bleken opbollingen te zijn onder het primerlaagje. Blijkbaar dusdanig dun, dat die het na zoveel jaren gewoon op had gegeven om dat hardboard te beschermen tegen het vocht van een badkamer. 
Eventjes hebben we met de aannemer zitten dubben over een nieuwe deur. Danwel opkalefateren van deze. 
In onze straat was een snuiter die een naar zeggen "als nieuwe" deur verkocht. Goed, daar ging Ilse even kijken. Blijkt dat wat de één 'als nieuw' vindt, voor ons gewoon een net zo versleten, en sleets geworden deur was. Dus dat niet gedaan. 
[Omdat marktplaats in veel gevallen vindt dat men over elkaar reviews moet schrijven, gaf Ilse de man een vriendelijke 4 of 5 sterren beoordeling. Helaas vond deze teringhond dat Ilse zich niet aan de afspraak had gehouden, en gaf dus 1 ster. Als die klootzak gewoon eerlijk was geweest, hadden we sowieso niet komen kijken, eikel. En dat woont dan toevallig ook in deze straat, ik ga hem er nog eens 'vriendelijk' op aanspreken...]
Omdat de tijd begon te dringen, hebben we uiteindelijk besloten om op een later moment de huidige deur op te kalefateren. Blikje verf en parafernalia gekocht, en dan maar aan de kwast. 
Die dag was donderdag. 
Ik was oprecht in de veronderstelling dat het een kwestie van schuren, afboenen en lakken was. 
Helaas bleek het opkalefateren iets meer voeten in de aarde te hebben: een van de scharniertjes was uitgescheurd, en bijna had ik die deur naar die asshole-buurman getrapt, maar na iets langer nadenken, vond ik een manier om die scheur goed en stevig te repareren. 
Verder schuren, lakken en toen drogen. 
20 uur. 
Ja, even niet echt op die verfpot gekeken, anders had ik in de winkel al gekozen voor iets dat sneller droog zou zijn.
Toen verder met het huis wat aan kant brengen, en toen ik buiten ging roken, zag ik tot mijn immense ongenoegen allemaal troepjes op die verf gewaaid. 
Les voor de andere kant van die deur: buiten schuren, binnen afhangen en aflakken. Anders blijf ik bezig. 
Eén van de zaken die op de verse laklaag van de deur was geland: een vlieg, die die verse laklaag blijkbaar als ultieme landingsbaan zag. Hoeredier. Stompzinnige stuntpiloot. 
Ik overwoog serieus om het beest met een tweede laklaag gewoon definitief als een soort van trofee wit en weg te kwasten. Uiteindeljk heb ik dat niet gedaan. Ten slotte gaat het om de mooi, niet om mijn korzelige wraakzuchtigheid. 
Met een pincet deed ik een poging om het beest uit de nog natte verf te trekken. Dat leverde mij (en hem) twee geamputeerde poten op. En de uiteindelijke extractie van het beest, leidde dan ook tot zijn onmiddelijke dood. 
Maar daar kan ik goed mee leven. Ten slotte gaat het om een mooie badkamer, niet om een soort van mausoleum in de verf van onze badkamer. 

Uit het nieuws: alle verkeersboetes gaan omhoog. Maar als je wat kinderen dood rijdt omdat je gewoon een stoere sneue lul bent, dan hoef je voorlopig de gevangenis zelfs niet in. Artikeltje 5, wordt minder zwaar bestraft dan het rijden zonder gordel. Een paar dode kinderen op je ranzige geweten, en je mag gewoon in alle rust en vrijheid je proces afwachten, en waarschijnlijk kom je dan weg met een paar uurtjes schoffelen, en een maandje niet rijden. 
Maar owee als de nabestaanden (overigens geheel terecht) besluiten om deze inferieure dwaasbanaan na een paar uur bevlogen martelen, toch maar een kopje kleiner te maken, dan zijn de rapen gaar, en is er ineens op miraculeuze wijze wél plaats in de gevangenis. 
Ik vraag me nu wel ineens af of de rechter die dit besloten heeft, zichzelf nog recht aan kan kijken in de spiegel. Ik vraag me af of zijn wijf een welterusten kus van zo'n rechter-lul nog zonder te rillen van afschuw in ontvangst kan nemen. 
De rechter hier is net zo ranzig als de moordenaar. Welke rechter laat zo'n untermensch nu nog de maatschappij in wandelen? We hebben geen populisten meer nodig om de rechtspraak in Nederland in twijfel te trekken, dit soort rechters zorgt daar zelf wel voor. 
Aanfluiting. 

Maar goed, laat ik positief afsluiten: ik geniet van mijn vrije 10-daagse. En dat is voorlopig de laatste keer, denk ik. 
Omdat ik er voor heb gekozen om toch maar mee te gaan doen aan dat fan-tas-tische zelfroosteren. Ik ben nog steeds van mening dat een goed bedrijf zorgt voor goede en gebalanceerde roosters. Dat doet mijn bedrijf niet. Die laat het nu over aan het personeel. En met dien verstande dat het programma de uiteindelijke beslissing neemt, en je dus nooit kan overleggen... Tja. 
Ik begon toch wel een beetje flauw te worden van 6 uit 7 weekenden werken. Dus toch maar zelf roosteren, met dien verstande dat ik er ook wat voordeel uit wil halen, dus ik wil meer uren werken. 
Na flink wat puzzelen heb ik een gebalanceerder rooster weten te maken, waarbij ik meer weekenden thuis ben. 
Dat lijkt me een prima zaak. Zeker gezien het feit dat ik het zelfs voor elkaar heb gekregen om eens in de 3 weken 4 dagen achter elkaar vrij te zijn. 
Dus een heel erg kleine, heel erg voorzichtige "hoera". 
Ik wens in elk geval eenieder een mooi weekend toe.