Pareltjes om van te janken

 Thank you for your signals. 
De uitzondering op mijn eigen regel dat Amerikanen allemaal knetter zijn? Wellicht. 

Het was weer zo'n dag. 
Op mijn werkplek gebeuren op regelmatige basis dingen waar mijn wenkbrauwen dusdanig van omhoog gaan, dat ik pijn krijg aan mijn aangezichtsspieren. 
En wat er een paar dagen geleden gebeurde, is naar mijn niet zo bescheiden mening, gewoon compleet van de pot gerukt. 
De passagiers kregen dat ook mee, vooral omdat ik behoorlijk luidkeels in moest grijpen, en daarna mijn wat overgestyleerde armgebaren correct interpreteerden als uit frustratie. Ten slotte was dat wat er gebeurde, niet de eerste keer. En ik zou het persoonlijk erg onprettig vinden als ik getraumatiseerd raak over platgereden mensen.
Anyway: alle pax waren nog intact en we vertrokken. Van een zeer duidelijk Amerikaanse reiziger kreeg ik de vraag of het weer zo'n dag was, en ik verzuchtte dat het inderdaad weer zo'n soort dag was, en dat ik mijn hart vast hield, omdat dit pas mijn 1e rit was, en ik nog tot middernacht door moest. Ondanks dat moesten we beiden grinniken. Blijkbaar hebben we beiden de ervaring dat je soms gewoon "zo'n soort dag" hebt. 
Daarna complimenteerde hij me met mijn pet (terecht, wie iets tegen Snoopy en Peanuts heeft, kan mijns inziens geen goed mens zijn) en zo ontspon er zich een heel erg leuk gesprek met de beste man. 
Hij was oprecht geinteresseerd in mij en mijn vak, hoe lang ik dit al deed, en wat ik daar voor deed. 
Toen ik meldde dat ik ooit beroepsmuzikant was, vroeg hij gelijk waar hij me van kon herkennen, maar zijn enthousiasme werd nóg veel groter toen ik vertelde over de militaire kant van dat beroep.
Heel erg op zijn Amerikaans werd ik uitgebreid bedankt voor mijn "service".  
Na Vietnam, hebben die Amerikanen hun veteranenzorg best voortvarend naar een hoger plan gebracht. Er was uiteraard geen tijd om de verschillen tussen de Amerikaanse en Nederlandse militaire inrichting te verklaren, want ik ben natuurlijk helemaal geen veteraan, maar dat weet hij niet. En ik wilde hem ook niet een ongemakkelijk gevoel bezorgen met een correctie. 
En veteraan of niet: ik heb mijn land, en mijn voormalige militaire collega's uiteraard wel "gediend". 
Mooi dat een Amerikaan dat hoe dan ook inziet, en ook bij een voor hem buitenlandse oud-militair daar een kleine blijk van waardering voor uitspreekt. 
Toen ik dit verhaal aan wat oud-collega's vertelde, wist F. mij er bijna van te overtuigen dat ik het verkeerd verstaan had, en dat de beste man "thank you for your signals" zei. Wat op zichzelf ook treffend zou zijn geweest. 
Oud-collega R. dacht eigenlijk dat het om de properheid van de buitenkant van de bus ging, "thank you for your surface". Maar wetende wat ik weet, durfde ik dat ten stelligste te ontkennen. 

Gesproken over niet zo heel erg slim: ik had weer een passagierend pareltje: 
Ik was de tweede bus voor de binnenkomer, en er holde duidelijk een gestresste mevrouw de trap af, die aan een willekeurige snuiter met een knaloranje hesje (niet uw nederige stukjesschrijver) meldde dat ze over drie minuten haar volgende vlucht moest boarden. Die kon niets anders dan haar naar mijn bus verwijzen.
Dat is op zich sneu, vaak houdt de cabin crew wel rekening met overstappers die weinig tijd hebben, blijkbaar was dat even mislukt. 
Maar goed, ik moest nog minimaal 40 mensen meenemen, dus mevrouw had nog meer pech. 
Mevrouw besloot samen met haar gevolg zich pontificaal in de deuropening te posteren, samen met hun enorme hoeveelheid handbagage. Daarmee blokkeerde ze niet alleen mijn toegang tot mijn stoel en stuur; ik kon er sowieso niet meer in, zelfs niet als ik grof geweld zou gebruiken. 
Ik liep naar mijn plekje, en meldde de mensen dat ze naar een andere deur moesten. 
Dát waren ze niet van plan, want ze hadden haast. 
Dat had ik al wel begrepen, maar ik moest ze toch heus naar een andere deur verwijzen, simpelweg omdat ik anders uberhaupt niet zou kunnen vertrekken. 
Neenee, dat kan niet, want ze moesten heel snel weg om hun overstap te halen. 
Ik meldde daarop dat ik dat heus begreep, maar dat ze hier nog heel lang zouden staan, omdat ik door hun aanwezigheid niet achter mijn stuur zou kunnen komen, en dat als ik niet achter het stuur kon, die bus nergens heen ging, enzovoorts enzovoorts. 
Daar vond het gezelshap wat van. En morrend liepen ze (tot mijn niet zo milde verbijstering) uiterst langzaam, alsof ze mij daarmee zouden irriteren, naar de tweede deur. 
Als je dan haast hebt, doe dan in elk geval in hoog tempo wat de enige die je een heel klein beetje zou kunnen helpen, van je vraagt. 
Maar blijkbaar is logisch denken niet altijd een prioriteit als je haast hebt. 

Ik had me dus opgegeven voor een nieuwe manier van roosteren. Zelfroosteren. Want dan zouden wij meer invloed hebben op onze vrije dagen, zo werd ons lokkend beloofd. 
En nee, het moest duidelijk zijn dat het altijd wel ergens een compromis zou zijn, maar er zou gestreefd worden om de behoeften van de chauffeur voor 80% te laten matchen met de behoeften van het bedrijf. 
Goed, ik had een klein jaar goeie wantrouwen tegen dit soort systemen, maar uiteindelijk en mede door de voorzichtig positieve ervaringen van collega's, ging ik overstag; enerzijds omdat ik iets meer werken financiëel wel fijn vond, en anderzijds omdat ik steeds lauwer werd van 6 weekenden op rij werken, en één weekend vrij zijn. Ik wil gewoon meer weekends bij mijn gezin zijn, ik werk om te leven en niet andersom. Dat principe. 
En dat zou geen probleem moeten zijn.
Dus met enige aarzeling mezelf opgegeven, en samen met mijn eega hebben we "genoeglijk" een aantal uurtjes een werkbaar rooster bij elkaar zitten te verzinnen. 
We hadden iets moois verzonnen, dat ingestuurd, en toen was het wachten. In het ergste geval zouden we namelijk nog best wel wat kunnen ruilen. Ook dat was beloofd. 
Op vrijdag, kwam de verlossende mail: de "matching" was compleet, en (zo kwaakte de door AI opgestelde tekst, vol trots) ik had een score van maar liefst 84%!!!
Vol verwachting klopte mijn hart. Ik keek, en mijn hart zakte, bonkend op topsnelheid, naar mijn schoenen. Die 84% zou ongetwijfeld kloppen, maar die 16% die niet klopte, kwamen allemaal uit de door mij vrij gezette weekends. 
Het is één grote slachtpartij. 
Als ik dit moet rijden, ben ik ergens eind maart pas een keer een weekend thuis. 
Ja, een paar losse zondagen, want dat schijnt wettelijk verplicht te zijn. Die hebben de slachtpartij als door Gods gratie overleefd. Maar de uitkomst is dat ik nu niet 6 weekenden op rij werk, maar stomweg alle weekends werk. 
Als ik dit moet rijden, is dat niet wat men noemt "duurzaam inzetbaar". Daar ga ik aan onder door.
Ik moet zeggen: ik heb nadat ik dit zag, heel de nacht van pure stress en ellende wakker gelegen. En dit letterlijk. Ik heb alle uren van de nacht voorbij zien komen. Verbijsterd, woedend, verslagen, kapot, tot op het bot gefrustreerd. 
Ik zag mijn gezinsleven, dat in de weekends 6 weken op rij toch al gedomineerd wordt door een bezopen rooster, helemaal naar de kloten gaan. En dat bezopen rooster gaf me dan op zijn minst nog een week vrij, waarbij ik door het inschieten van 3 snipperdagen nog 11 dagen vrij zou zijn ook. 
Ik was er dus niet op vooruit gegaan, maar ben gigantisch voor de bus gegooid. De weekdagen zijn een soort van bizarre gatenkaas geworden, want ja, ik moet wel vrij zijn, dus daar heeft het systeem wat werkdagen willekeurig tussenuit getrokken, zo her en der. Maar de weekends, nee, die mag ik op geen enkele manier van het systeem bij mijn gezin zijn. Daarin zijn mijn behoeftes totaal gegeneerd. Dus die 84% zal best kloppen. Het klopt alleen voor geen meter.
Om half zeven in de ochtend, trok ik het echt niet meer, en rillend van emoties en ellende heb ik Ilse toch maar wakker gemaakt. Ik moest dit delen. In eerste instantie dacht het arme mens dat ik fysiek gezien aan het overlijden was, en ik voelde me extreem schuldig, want ze slaapt al zo slecht, dus ik had haar liever willen laten slapen. 
Ook Ilse was op zijn zachtst gezegd 'NOT amused'. Die zag in eerste instantie hoe ik eraan toe was, en zette mij als een ziek vogeltje op de bank. Niet fysiek, maar mentaal toch een stukje rottend afgestorven.
Het arme mens. Moest ze met haar slaapdronken en slaapbehoevende harses nog voor een compleet lamgeslagen lamlul zorgen. 
Deze roosterbagger die het systeem over me uit heeft gebraakt, kán ik niet ruilen. Dat is te veel, zeker gezien de tijd en mogelijkheden die ons zijn gegeven. Puur praktisch al niet haalbaar. 
Toen maar kenbaar gemaakt aan de betreffende mensen dat dit niet werkbaar is, dat dit niet te doen is, dat ik dit simpelweg niet wil, en niet kán rijden. Ik ga daar kapot aan, mijn gezin gaat daar kapot aan en het voldoet op geen enkele wijze aan de door de arbo-wet gestelde verplichting tot het zorgen voor een optimaal mogelijke balans tussen werken en privé-leven.
En nu maar hopen dat dit opgelost gaat worden. Want anders weet ik het ook even niet meer. Ik vind mijn werk fantastisch, mijn collega's over het algemeen ook, maar het moet wel werken om te leven zijn, en niet andersom. 

Dit geschreven hebbende, was mijn weekend weer voorbij, het was door bovenstaande omstandigheden eventjes wat later. Ik wens eenieder een beste werkweek toe. 







|