Mijn wekelijkse besognes, gelardeerd met zo her en der een meninkje.

Het is een periode waarin ik veelvuldig en haast onmenselijk vroeg op moet om mijn rondjes over het platform te rijden. Het komt dan voor dat ik om 02:45 uur al op moet. En dit heeft tot voorliggend gevolg dat ik ook behoorlijk vroeg mijn mand opzoek, want ik heb wel mijn uurtjes slaap nodig.
In voorkomende gevallen stap ik ongeveer even vroeg te bed als Jente.
Ik ben gezegend met het feit dat ik redelijk makkelijk weg zak. Mijn hoofd raakt mijn kussen, en mijn hersens denken dan:"Ha fijn! Rust! Slaap!!! Lekkeeeerrrhhhhhzzzzzzzzzzzzzzzzzzz-uit".
Soms lukt dat wat minder, en blijft mijn brein me opzadelen met allemaal gekke gedachten, tijdens het doezelen. Ook best. Ik heb nagenoeg altijd mijn kop onder de dekens, en dus is het donker en lekker rustig. Als ik dan niet slaap, heb ik toch een oase aan rust en donker om me heen.
Tijdens één van die absurd vroege avondjes, had ik net Jente op bed. Die lag nog een beetje te lezen en te kakelen, en ik dommelde zo zoetjes aan in.
Hoe lang dat precies duurde, weet ik niet. Maar ik voelde wel ineens een aanwezigheid. En die aanwezigheid vleide heel zachtjes iets naast me neer, en iets minder subtiel werd mijn deken opzij gerukt waarna er een kusje op mijn onderrug, bijna op bilnaad-hoogte gegeven werd. En weg was de aanwezigheid weer.
Dat wat er zachtjes naast me neergevleid werd, bleek Jente's favoriete slaapknuffel. En die kus op een wat onhandige plek (ja, een kus ter hoogte van mijn bilnaad vind ik om zeer voor de handliggende redenen onhandig, maar zeer lief) was natuurlijk Jente.
Nu kan ik pagina na pagina vol kletsen over hoe drakerig mijn dochter kan zijn, maar dit deed me van pure vertedering mijn bek houden. Zo intens lief als ze is, door haar slaapknuffel aan mij te geven, zodat ik lekker inslaap om morgen in alle hondsvroegte wakker te worden om mijn reislustige medemens te gaan vervoeren. Dat is niet goud, dat is pure platina, afgezet met diamanten en een boel liefheid waar de hele mensheid (uw nederige stukjesschrijver incluis) nog van kan leren.

Over kinderen gesproken: EditieNL kwam met een klein artikeltje waarin een 3-tal vrouwen aan het woord kwamen die bewust geen kinderen hadden en wilden. Daar kunnen allerlei goede argumenten voor zijn. Maar deze dames vonden het absoluut egoistisch, en slecht voor het mieliejeuj. Ik krijg inmiddels een sik van dat gejank over het milieu, en alle onnozele halzen die er over lopen te kakelen.
(Sidenote: ja, ik weet dat we echt wel wat kunnen en moeten verbeteren, maar er bestaat een hele grote groep gekkies die willen dat we allemaal weer in berevellen rond gaan paraderen, en massaal suicide plegen, en dat gaat me te ver).
Terug naar deze wereldverbeteraarsters. Kinderen zouden dus slecht zijn voor het milieu. Het zou egoistisch zijn.
Dat is een mening, en dat kan en mag. Dat het een op zijn zachtst gezegd, slecht doordachte mening is, is dan weer geen mening, maar een feit.
Prima dat je uit je veganistische wereldverbeteraars-oogpunt geen kinderen wil. Maar hou dat stil. Dat is een werkelijk ongelooflijk stupide argument.
Want die juffies vergeten gemakshalve dat als je oud en hulpbehoevend bent, je leeftijdsgenoten dat ook zijn, of over niet al te lange tijd ook worden. Wie gaat je dan helpen? Wie gaat je verzorgen? Heel gek: maar dat zijn de kinderen die jij nu niet wil baren, en waarvan je bij andere mensen "baarschaamte" (niet mijn term, maar de term van EditieNL) op wil roepen. Andermans kinderen mogen dus jouw volgescheten onderbroek komen verschonen in het verzorgingstehuis. Of je steunkousen opkrikken. Of je naar de afspraak bij de euthanasie-arts (ook andermans kind) brengen. Ja, tenzij je voor die tijd het milieu een opkikker gaat geven door jezelf van kant te maken, maar ook dat is iets dat moet dan opgeruimd worden door, je raadt het niet: andermans kind.
Een van die vrouwtjes had het er ook nog over dat ze zelfs haar kat veganistisch liet eten. Gaat lekker. Arme kat. Wordt gegarandeerd niet oud, vanwege de ongezonde overtuiging van haar baasje.
Soms denk ik wel eens: mijn jeugd was zo slecht niet, want ik had geen toegang tot alle social media waarin elke gek zijn verhaal mag doen. Ik kan er zo godsgruwelijk moe van worden.
Aan de andere kant: er zijn talloze verhalen van mensen die het vertrouwen in de mensheid toch weer een stukje doen toenemen. Gelukkig maar.

Omdat ik soms niet heel erg sterk in mijn schoenen sta, stemde ik van de week toe in een kort avondwandelingetje met ons drietjes. Altijd gezellig, als ik mezelf er eenmaal (onder zware dwang) toe heb gezet.
Jente vindt het enig, en als we haar enthousiasme voor alle harige vrienden van andere mensen niet beteugelen, vraagt ze aan álle mensen of ze hun hondje mag aaien.
Nadat ze haar eerste slachtoffer (een stokoude beagle) had verwend met haar vriendelijk gestreel, en door bleef vragen over of het een mannetje of vrouwtje was, zag ze de volgende alweer lopen, en dat was het moment dat de communicatie tussen ons heel erg awkward werd.
Ik verstond dat Jente vroeg of ze aan dat jongetje verderop mocht vragen of ze zijn hondje ook mocht aaien.
Wat waarschijnlijk gebeurde, was dat Jente en Ilse het nog steeds over het geslacht van het hondje hadden.
Ik zei vervolgens dat het overduidelijk een meisje was.
Waarop Ilse mij bewonderend aankeek, dat ik op zo'n afstand kon zien of het een jongetje of meisje was.
Waarop ik, in al mijn onschuld zei: "ik zie aan de voordeur twee pluspunten en een knotje op het dak. Ergo: het is een meisje".
Na een korte, indringende stilte, die zelfs voor mijn doen een beetje pijnlijk was, zei Ilse dat ze het over het hondje hadden... Ik heb zelfs maar niet meer geprobeerd om me eruit te kletsen. Niks mee te beginnen.

Ik meende begrepen te hebben dat meneer Rutte niet alleen het produceren en dealen van drugs strafbaar wil stellen, maar ook de gebruikers een stevig pak billenkoek wil geven.
Meneer Rutte wil ook best wel de mensen in de zorg hun loonsverhoging geven, maar dan gaan de premies voor alle mensen weer eens omhoog. Alsof het leven zo goedkoop is, in Nederland.
Dat eerste ben ik faliekant op tegen, sterker nog: legaliseer nu eens gewoon alle drugs. Het levert klauwen met geld op. Accijnzen, btw... Man, ik snap werkelijk niet dat die ranzige geldwolven van de  VVD nog niet zelf met dat idee op de proppen zijn gekomen. En niet alleen levert het miljoenen, zo niet miljarden op aan belastingen, je bespaart een hoop geld aan politie die niet meer achter allemaal schimmelige drugsmensen aan moet gaan. Met de opbrengst van die sector, kan je de zorg hun loonsverhoging geven, de zorgpremies met 80 euro per maand omlaag brengen, en een lesprogramma over drugs maken, waarin kinderen leren hoe slecht dat het is. En en passant ook nog een loonsverhoging voor de docenten die dit dan weer op hun bord krijgen.
En dan zijn we ook nog eens een innovatief klotelandje dat de wereld laat zien dat we niet alleen goed zijn in het beheersen van water, maar dat we ook qua geestverruimende middelen er geen middeleeuwse standpunten meer op na houden.
De Amerikanen (toch al wonende in een land dat door alle oorlogen op de rand van de economische afgrond zit) zullen likkebaardend van blijdschap zien dat ze hun "war on drugs" niet meer kunnen verliezen, als ze de tegenstander simpelweg toestaan en ze dwingen belasting te betalen.
Ik vind dit een bijzonder goed idee, kan iemand dit naar meneer Rutte sturen?

Daarmee heb ik wel voldoende ge-orakeld, en begint voor mij aanstaande maandag mijn weekend.
Ik wens u allen een beste.

                                                                                

Nederlands wereldnieuws.

Als Urk in het nieuws komt, zijn we eraan gewend dat dat meestal geen positief nieuws is. Zo ook deze week. Een aantal jongeren is, uitgedost in nazi-uniformen op straat gaan paraderen.
Had niks te maken met corona-protest (hoewel sommigen van die wappen zich ook met Jodensterren tooien) maar het was gewoon een verkleedpartijtje.
Ze hadden ook niet de intentie om gevoelige herinneringen op te rakelen. Zo stond in de excuusbrief die ze schreven (waarschijnlijk op last van hun ouders, die zich realiseerden dat zelfs een inteelt-geval uit Urk hier niet lekker mee wegkomt).
Right.
Volstrekt ongeloofwaardig. Beide statements.
Urk staat bekend als bolwerk van wappen, dus dat het om een verkapt ïk-ben-tegen-corona-maatregelen-want-vriendenpiepel-bla-bla-braak-braak" lijkt me evident.
En dat ze geen gevoelige herinneringen wilden ophalen, en dat ze niet doelbewust mensen wilden kwetsen is ook gelul, dat wilden ze wel, en heel bewust, anders ga je dat soort pakjes niet kopen. (En door je moeder, oma of tante laten versieren, wat me meteen brengt bij de vraag hoe dit soort jongeren aan dit soort kledij kunnen komen, zonder dat het pa of ma opvalt dat dat niet in de mode is. Ik bedoel: mijn gevoel voor mode is volkomen ruk, maar als Jente in een Hitlerjugend pakje de deur uit wil, herken ik dat wel, en krijgt ze eerst een ferm pak slaag, en dan komt ze het huis pas uit nadat ze een wat meer plastische documentaire heeft gezien over Auschwitz).
Nee, het moest een verkleedpartijtje wezen. Nu heb ik uiteraard geen enkel gevoel voor humor, en ben ik de leeftijd van verkleedpartijtjes al lang en breed ontgroeid (Jente wil zich nog wel eens als prinses verkleden, geheel onschuldig, maar daar houdt het wel mee op), maar deze stunt zie ik gewoon echt niet op een andere wijze dan walgelijk. En net als je denkt: het kan in dat Urk niet veel erger, krijg je ongelijk en kan het wél erger. Er zullen vast ook normale mensen in Urk wonen. Je hoopt het niet voor ze, want dan heb ik intens veel medelijden met ze.

Maar hier hebben we ook wel eens wat gekkigheid.
Iets met communiceren. In theorie kun je dat leren. Hoewel...
Afgelopen weekend kwam ter sprake dat we het verbazend vinden dat Jente nu al een jaar op zwemles zit, daar een jaar voor betalen, maar dat de zwemschool zelf zwijgt als het spreekwoordelijke (en in dit geval waterige) graf.
Geen boe of bah. Geen teken van leven. Het licht is aan, maar er is niemand thuis, behalve op de afdeling incasso, maar die gaan weer niet over Jente haar zwemkunsten.
De zwemprestaties werden 1x genoemd in de vorm van de mededeling dat ze een halve kikker heeft. Dit dan weer niet letterlijk, maar figuurlijk. Wat dat precies inhoudt, is me niet duidelijk, wél werd duidelijk dat ze daarmee nog niet in de buurt is van een zwemdiploma.
En dus betalen we maar door.
Tot het moment dat we ons een nogal makkelijke cash-cow voelen. Ilse raadde mij aan om er eens een mailtje aan te wagen, en ik gaf aan dat te zullen gaan doen.
Hetgeen ik ook deed. (Dus niet als in: je hoeft me er heus niet elk half jaar aan te herinneren).
Prompt werd ik maandag door een nummer in Almere gebeld, maar ik kon niet opnemen, want ik was met passagiers op pad, en die vinden het, terecht, niet prettig als hun brave buschauffeur al scheldend door zijn telefoon hun naar hun vliegtuig dendert.
Eenmaal thuis na een dienst, meldde Ilse dat zij het zwembad had gemaild. Een mail van exact dezelfde strekking als de mijne, nog geen 24 uur na de mijne.
Hier hadden wij wat beter over kunnen overleggen, aan de andere kant: het is de zwemschool dan wel duidelijk dat wij het, als betalende klant, toch wel op prijs stellen, zo niet eisen, dat er waar voor het geld komt.
Voor halve kikkers koop ik niks. Ik wil gewoon resultaat zien.
En als dat resultaat wat langer duurt, ook best, ten slotte moet onze draak zich gewoon lekker op haar gemakje kunnen ontwikkelen, maar ik verdom het om geld te doneren aan een stichting die zwemmen vermaakt tot het behalen van halve, kwart, 3-kwart of hele kikkers, terwijl ik gewoon een diploma wil kunnen zien op redelijke termijn. En zeker communicatie daarover.

Over communiceren gesproken: ik kreeg een artikel doorgestuurd, geschreven door een of andere pief die wist te melden dat de mensheid sociaal gezien steeds onhandiger wordt. Nee, dit ligt niet aan quarantaine maatregelen, ook niet aan de 1,5 meter maatregel, en ook niet aan het ontraden van handen schudden: volgens de schrijver ligt het aan het feit dat elke sociale handeling stelselmatig aan gort gaat omdat de zogenaamde service steeds meer high-tech moet worden. Bedrijven begonnen jaren geleden al aan het "opleuken en verhippen" van de dienstverlening. Bij banken moet je alles maar digitaal zelf doen (en een medewerker spreek je niet meer). Bij supermarkten moet je je boodschappen zelf maar scannen (en een medewerker spreek je niet meer). In het OV moet je met je OV shitkaart (ik meen dit: ik vind het een walgelijk tyfusding) inchecken, en de chauffeur spreek je niet meer. Bij elk telefoongesprek dat je naar een willekeurig bedrijf pleegt, krijg je een bandje te horen dat kwaakt dat alle vragen ook op hun godverdomde website staat. Ja, dat snap ik, maar als ik dat had gewild, had ik wel op de website gekeken, ik wil gewoon een mens van vlees en bloed spreken. En als ik boos ben, omdat een bedrijf faalt, wil ik iemand daar heel beleefd de huid over kunnen vol schelden. En als ik service wil, wil ik niet op een of andere website het zelf uitzoeken, ik wil service. En als ik goed geholpen ben, neem ik vriendelijk en dankbaar afscheid van de persoon aan de andere zijde.
Volgens de schrijver van dit artikel is het dus ook niet wonderbaarlijk dat mensen steeds minder in staat zijn om zichzelf staande te houden als er enige sociale interactie vereist is, en dat mensen niet tot nauwelijks in staat zijn om kleine conflicten op te lossen voor het daadwerkelijk conflicten worden.
(En kijk maar eens op social media, hoe mensen daar soms tekeer gaan....)
Ik vroeg me hardop af of sociale interactie niet een vak kon worden op school, waarop een onderwijzer me wist te melden dat als dat al nodig is, het te laat is, en het niet echt op school te leren valt.
Toch ben ik dat oneens. Wellicht moeten we in het onderwijs eens af van de prestatiedrang van het opdringen van feiten stampen, woordenkennis en wiskundige formules erin stampen, teneinde een diploma te halen, maar moet er meer aandacht komen voor basale menselijke omgangsvormen.
Kijk alleen al eens naar mensen als meneer Baudet, en Wilders, die continu polariserend, haatdragend, onbeschoft en totaal naast de werkelijkheid dingen lopen te orakelen, en vervolgens geen enkele rekenschap willen geven voor dat wat ze zeiden. Nee, zelfs boos worden als ze tegengas krijgen. Juist omdat ik zelf wat rauwe randjes heb, weet ik verdomd goed waar het fatsoen eindigt en horkerigheid begint.

Goed.
Dus mijn milde verbazing over het nieuws in de wereld nog niet bekomen, of Sigrid Kaag en Ank Bijleveld stappen op.
En toen Rutte droevig wist te melden dat mevrouw Bijleveld door militairen graag gezien was, schoot ik in de lach. De neus van meneer Rutte moet onderhand langer dan de allerlangste brandweer slang zijn. Ik ken niet één militair die haar graag ziet. (Ja, graag zien vertrekken, hetgeen gebeurd is). Want mevrouw Bijleveld was ook de minister van continu knijpen, geen CAO en geen betere huisvesting, naja, zo kan ik wel even doorgaan. Niet voor niks dat de ervaren mensen wegrennen, en er voor dat hongerloontje nauwelijks nog mensen te vinden zijn. Maar goed, de volgende zal het vast veel beter doen. Als ze er dan eindelijk eens in slagen om de democratie te laten werken, in plaats van klakkeloos kiezersbedrog te plegen.
Hoe dan ook: maandag begint mijn weekend, dus ik mag nog even een dagje.
Ik heb mijn mening op het binnenlandse wereldnieuws weer van me af getikt, en wens u allen een goed weekend toe.

Overpeinzingen, vlak voor het weekend.

 Ik kan mij soms mateloos verbazen over het leven in het algemeen, mijn medemensen, hun beslissingen, en hun gekkigheid in het bijzonder.
En dat betekent dat ik daarmee dus de titel van mijn eerdere blog volstrekt ontkracht: ik ben nog niet zo cynisch dat ik mij niet meer verbaas over alle gekheid die het leven in het algemeen en de mensheid in het bijzonder over, of naast mij uitstort.
Mijn verbazing geldt het volgende: ik zie veel jonge (hippe) jongens en meisjes rondlopen in spijkerbroeken. Mooi van kleur, ziet er keurig uit. Hoewel...
Het ziet er keurig uit, maar dan valt mijn oog op een bruin/creme-witte vlek op hun been. En dat blijkt dan geen vlek op de broek te zijn, maar een stuk real-life ledemaat die door een enorm gat in die broek zichtbaar is.
Men heeft dus blijkbaar niet geknoeid, men heeft gestoeid. Gestoeid met een mes, waarbij de broek een slachtoffer van de onhandigheid van de drager is geworden.
Maar zo is het dus ook niet. Deze broeken, waar hele lappen uit zijn gehaald (en "slordig", af-fabriek) zijn zo te koop. Dat is hip. Het valt mij overigens ook op dat de mannetjes die dit soort broeken dragen veelal lang, strakgetrokken haar heeft dat ergens tussen bovenschedel en achterhoofd in een soort van bolletje is vastgeknoopt. De welbekende hipsterknot, of man-bun.
Terug naar de aan flarden gefabriekte broek.
Ik verbaas me hierover. Zuinige gier die ik ben, zou ik nooit zo'n broek kopen. Ten eerste omdat dat soort gaten bij mij vanzelf groter worden, omdat ik niet subtiel genoeg door het leven ga om die gaten gezond te houden. Ten tweede omdat ik vind dat een broek geen mankementen moet vertonen bij aanschaf, en gaten in kleren beschouw ik toch serieus als mankement. Ten derde omdat ik vind dat een broek waarin complete lappen ontbreken, wezenlijk goedkoper zouden moeten zijn als een complete broek, zonder schades.
Oh, en als ik bij het klussen weer eens vergeet om kluskleding aan te trekken, ontstaat vanzelf zo'n broek. Die ik dan wegflikker omdat ik oprecht vind dat het bij mij bijzonder armoedig zou staan. Zo'n gatenkaasbroek.
Maar goed: ik ben absoluut de aller- aller- ALLER-laatste die iets over mode zou moeten zeggen. Ik bedoel: ik draag nog steeds het in 2018 gekregen t-shirt van de taptoe in Finland, gewoon casual. Knal oranje. En voel me daar prima in. En mijn niet "baggy" bedoelde korte broek uit de jaren stilletjes, doe ik ook nog steeds elke zomer wel eens aan in de vage hoop dat dat inmiddels weer hip is. (Tegen beter weten in, mijn kleding en mijn gevoel ervoor zijn nooit hip geweest, zijn het niet en zullen het niet worden ook. Dat Ilse nog naast me over straat wil en durft, vind ik een teken van liefde dat aan waanzin grenst).
Het enige waar ik heel secuur mee ben: schoeisel en sokken. Ik ben, zoals eerder vermeld een fan van happy socks, omdat ze zo lekker contrasteren met mijn aanhoudende gescheld en gevloek, en mijn schoenen zijn of van All Stars of Nike (en dit dan vaak, volgens mij, maar dat zegt dus weinig, in hippe kleuren) omdat ik het belangrijk vind dat ik lekker kan lopen.

Een week of wat geleden hoorde ik op Q-music een nogal bizarre uitspraak van een van die beroeps-wauwelaars aldaar.
"Stop eens met zeiken over hoe erg jullie het allemaal hebben, calimero-gedrag" en zo ging zijn rant nog even door.
Deze beroeps-wauwelaar bedoelde hiermee dat de mensen uit de culturele sector al dik anderhalf jaar steen en been klagen over het gebrek aan steun, en over het feit dat een F1 race wel kan, maar een festival niet. Dat bekende verhaal.
Voor het eerst in mijn leven ging bij mij mijn gevatheid uit. Vooral ook omdat ik die beroeps-wauwelaar niet meteen van repliek kon dienen.
Maar de ironie is om van te watertanden, als die niet zo intens treurig was.
Een radio dj, wiens salaris komt van het feit dat er zonder muzikanten nu eenmaal nauwelijks een bestaansreden is voor Q-Music, die op muzikanten loopt te schelden, dat ze zeuren over hun belachelijk moeilijk gemaakte bestaan.
Een radio DJ... En niet van een of andere nieuws-zender, maar van een zender die in naam veel met muziek zou moeten hebben. Q-music...
Hoe krijg je het verzonnen. Maar echt. Je eigen salaris, je eigen brood, dank je aan het feit dat er muzikanten zijn, en vervolgens ga je juist die mensen die mogelijk maken dat jij je boterham met worst kan beleggen de maat nemen over hun "gezeik"? Dan ben je geen pannekoek meer. Dan ben je gewoon een onderontwikkelde wauwelaar. Als ik muzikant was, zou ik alles op alles zetten om mijn muziek nooit meer op Q- music te laten draaien. Laat ze maar failliet gaan.
Hoewel... Er zijn natuurlijk heel veel meer momenten op Q-music die ik heerlijk vind, dus doe ook maar niet. Maar die ene pannekoek, moesten ze maar eens ontslaan. Een radio DJ die zo dom over muzikanten kletst, kan maar beter weerman van omroep Zeeland of TV Drenthe worden of zo.

Ik hoorde laatst op het nieuws dat veel kleine supermarktketens het op moeten geven. De klant wil namelijk goedkoper, nog goedkoper en liefst nog gratis.
Dit werd als reden opgegeven. Plus dat veel bezorgdiensten als schimmels uit de grond oprijzen.
De reden dat klanten goedkoper willen, snap ik. De prijsstijgingen die er zijn, zijn soms echt niet met droge ogen nog te verklaren. Aan de andere kant is het naar mijn mening zo, dat die niet worden gecompenseerd met stijging van de kwaliteit. Of service.
Aan de andere kant: wij laten regelmatig wat door een bezorgdienst komen. Het scheelt ons veel tijd. En milieubewuste burger van 10-09-2021 die ik ben, begin ik te malen.
Stel je voor: ALLE supermarkten verdwijnen, en er komen alleen nog maar bezorgservices die tegen normale prijzen met van die elektrokarretjes voor komen rijden om je boodschappen te bezorgen. Dan ben je lekker gemakzuchtig, én milieubewust bezig. Scheelt al gauw een hoop uitstoot. Dan moeten alle boodschappenkoeriers wel een e-voertuig gebruiken. Maar dat kun je makkelijk verplicht stellen. Een nadeel daaraan zou kunnen zijn dat je je leven in een woonwijk niet meer zeker bent doordat koeriers je aan alle kanten van de sokken rijden, maar met die dinky-toys van de picnic zal dat wel loslopen.
Bijkomend voordeel is dat je de leegrakende winkelpanden om kan bouwen tot (tijdelijke) woningen voor modale mensen. Hoeft er niet gebouwd te worden, en bespaar je je om die reden ook al weer een boel uitstoot.
En voor de angsthazen die beginnen over vrijheid: Nee, niet meteen miepen: in dit idee, staat het elke supermarkt vrij om een bezorgdienst te bouwen, dus keuze is er nog steeds. Nee, je wordt niet meteen veroordeeld tot binnenzitten, je hoeft niet alleen maar naar buiten om die deksels dure grutter te bezoeken, je kan ook eens een leuke avond wandeling maken, of de hond een keer extra uitlaten, of op bezoek bij je schoonmoeder.
Behalve alle voordelen die ik net benoemde, zullen er meer zijn. Maar wellicht zijn er ook nadelen, en mits goed beargumenteerd en respectvol gebracht, hoor ik ze graag. Dan kan ik dit naar mijn grote vriend Rutte sturen. Als die het ziet zitten, is er waarschijnlijk meer mis mee dan ik had kunnen bedenken.

Dit alles maar weer getikt te hebben, maak ik me op deze vrij(e)dag op voor een weekend vol bussen.
Ik wens u een goede.

Cynist tot in de kist, deeltje 2

Het zijn de toekomstige leiders van ons land. Van ons bedrijfsleven. Onze toekomstige directeuren, artsen, docenten. Toekomstige economen, politici en ambtenaren.
Het zijn de mensen van het Amsterdams Studenten Corps.
Die wederom in het nieuws komen nadat hun ontgroening stil is gelegd, na de zoveelste meldingen over geweldsincidenten tijdens die ontgroening. Nu verwacht je van mensen die intellectueel gezien een universitaire opleiding aankunnen misschien wel meer, maar aangezien dit niet de eerste keer is, moet men misschien er toe overgaan om psychologische keuringen een vast onderdeel te maken van je toelating op je instituut. Je wil ten slotte niet dat elke griezelige psychopaat in de dop een universitaire opleiding kan volgen. Toch?
Na de vorige griezeligheden vol geweld, zou er iets veranderen. Wat dat iets is, dat zou veranderen, is niet bekend, wel is duidelijk geworden dat die veranderingen totaal geen effect hebben gehad. Spijtig voor de slachtoffers. Hoewel.... Als je voorgaande jaren al weinig goeds hebt gehoord over deze bral-verenigingen, vraag ik me oprecht af waarom je er lid van zou willen worden, maar ik ben dan ook een non-conformistische, eigenwijze klootzak.
Mijn voorstel: al dat tuig dat niet bestand is tegen groepsdruk, en geil wordt van het molesteren van anderen, gelijk verwijderen van je schooltje, en overal op de zwarte lijst plaatsen. Dit soort figuren moet je geen opleiding geven. Je wil er toch niet achter komen waar ze toe in staat zijn als ze eenmaal afgestudeerd psycholoog zijn en letterlijk losgelaten worden op de gezondheidszorg. Hannibal Lector zou daarbij vergeleken een onschuldige koorknaap zijn.
Of zou meneer Baudet ook meegedaan hebben aan dit soort walgelijkheden? Eerlijk gezegd, zou het me niet eens echt verbazen...
Hoe dan ook: ik walg van dit soort "studenten". Dit soort volk hoort thuis in Noord Korea of Wit Rusland of Rusland, alwaar ze hun psychopatische en sadistische trekjes in dienst van de staat mogen gebruiken. Niet in een land en aan een universiteit waar ze kansen krijgen om hun specifieke talenten uit te laten groeien tot iets goeds.
Weg ermee. Waardeloos. Kans verprutst, afvoeren naar Afghanistan, tot nooit meer ziens.

Ik zit me af te vragen of mijn mening over het hele formule 1 nog wel iets bijdraagt aan de toch al heersende stemming erover.
Maar mijn mening zal er niks aan veranderen. Boos? Nee, geen seconde. Dat is verspilling van energie. Verbaasd? Nee, ook niet. Het beleid is toch al dusdanig zwalkend, dat een permanent dronken straatschooier er jaloers op is. En als er dan van de overheid geen festivals mogen zijn, maar wel een festival met, voor, over en door snelle autootjes, mag het wel... Dat is gewoon dronkemans beslissingen nemen op grond van dronkemans gebazel...
Ik zie het, ik lees erover, en een zekere sardonische grijns komt op mijn snuit. En bijna zou ik schreeuwen: hehe, eindelijk. De goegemeente wordt wakker, maar dat doe ik met opzet niet, want dan klink ik als een Wilhelm Engel-adept, en dat ben ik niet. Al zou je het van deze wanstaltige beleidsmatige brainfart wel worden.
Mijn oud-collega's in de muziek zijn er, heel terecht, wel boos over. En tegen hun zou ik willen zeggen: tijd om je spullen te pakken, de boel de boel laten en wat anders te gaan doen.
Er zijn voldoende vacatures, ga in vredesnaam wat anders doen. Zoek een andere leuke baan waar je in kan floreren, waarin je jezelf kwijt kan. Laat Nederland (dat totaal geen flikker om cultuur geeft, en ik bedoel niet alleen de overheid, maar ook de stemmers op die politiek en eerlijk gezegd ook het publiek dat stil blijft) lekker verrekken. Laat Nederland maar ontdekken wat er van cultuur overblijft als je het niks waard vindt. Dan blijven over: de snollebollekes (overigens, met alle respect verder voor de snollebollekes, maar het is natuurlijk weinig diepgaand of mooi, die muziek). Geen concerten meer. Want zonder freelancers kunnen orkesten met vaste banen nauwelijks meer interessante muziek maken. Geen festivals meer, dus alles lekker rustig op de fileloze zaterdag en zondag. En uiteindelijk alleen nog maar een dvd'tje op Nederland 3 om 22:45 uur. Ik meen dit. Hoezeer mensen uit de cultuur de cultuur ook belangrijk vinden, Nederland vindt van niet. Anders had Nederland wel anders gestemd. Anders had Nederland al veel eerder en veel harder geprotesteerd toen jaren geleden de PVDA, VVD, CDA en al die andere volksverlakkers opgewekt begonnen met het wegbezuinigen ervan. Maar Nederland bleef stil. En Nederland bleef ook stil in alle volgende bezuinigingsrondes, en Nederland hield ook zijn bek toen de Formule 1 wel 10-duizenden bezoekers mocht ontvangen, maar festivals nog steeds om duistere redenen uit den boze bleven. Dus ik durf te stellen: u vindt cultuur belangrijk, de rest van Nederland ligt er niet wakker van. Misschien pas als het te laat is. Laat Nederland er dan maar achter komen op de harde en pijnlijke manier.
En die freelance drummer? Ach, die trommelt nog eens op het stuur van zijn vrachtwagen...

Een en ander kan wat cynisch overkomen, en dat kan kloppen.
Want sommige zaken zijn zó intens facepalm-waardig, dat als ik het in praktijk zou brengen, ik mijn nek verrek van de te harde, te vake facepalms.
Maar nu begint mijn weekend. En dat is dan wel weer fijn. Ik ga mezelf verdiepen in de modelbouw kunst. Als in: onder leiding van een ervaren, begaafde modelbouwer, ga ik eens stoeien met een kit, en les krijgen over lijmen, verven, materialen etc.
Dit is iets dat ik van plan ben om bij meerdere mensen te doen, en zo langzamerhand ook zelf aan de 1:43 modelbouw te gaan. Gewoon eens kijken of ik dat als hobby erbij kan nemen.
Los natuurlijk van mijn hobby die "gezin" heet. Ik wil natuurlijk ten alle tijde voorkomen dat Jente in het nieuws komt als psychopathisch etterbakje die een studenten-bral-clubje probeert te terroriseren.

Hoe dan ook: ik wens u allen een goed weekend.

Zomaar wat dingen van de week.

 Even op een andere manier terug naar het leger. Je zou bijna denken dat ik ernaar terug verlang, maar dat dus niet.
Zeker niet met de "Taptoe-show" in mijn achterhoofd zoals die dit jaar plaatsvond. Laat me volstaan met zeggen dat ik me daar niet helemaal bij op mijn gemak zou hebben gevoeld.
Nee, terug naar dat deel van het leger dat me het dierbaarste was, een waarvan afstand nemen nu juist wél een dingetje was.
Mijn sectie. De trompetgroep. Dat rare zooitje ongeregeld, met geheel eigen karakters, waarmee het juist daarom goed samenwerken was, en samenzijn.
Al snel na mijn ontslag ontstond het plan om gezamenlijk een bbq te doen, ter ere van het afscheid van mij en een andere sectiegenoot.
Gewoon, gezellig samenzijn, gezellig nakletsen, gezellig herinneringen ophalen.
En mooi dat ik niet teleurgesteld werd, integendeel, ik werd verwend alsof ik jarig was. Een heel "feelgood" overlevingspakket, waarbij het kleinste geschenk de meeste tranen van het lachen over mijn wangen deed stromen.
Ik stond namelijk niet alleen bekend om mijn talentvolle en smaakvolle vertolkingen van mooie muziekjes, maar bij (veelvuldige) vlagen ook om mijn absurd lompe missers (waarvan er een enkele met veel opportunisme gebruikt is door lucky tv (bij deze de link: klik ). Ik kan een hele uitleg geven wat hier misging, en waarom, maar bottomline: ik was gewoon heel even heel erg menselijk bezig, tot groot vermaak van vele collega's die blijkbaar een abonnement hebben op luckytv ).
Een andere misser werd veroorzaakt door een enorme dosis zelfvertrouwen, gecombineerd met een klein rood waasje voor mijn ogen (letterlijk, en ook figuurlijk) en gewoon zero care voor mijn omgeving.
Hoe dan ook: tijdens de afmars na een beëdiging ging ik van blijdschap in de "give-it-all"-modus en speelde mijn partij als nooit te voren. Gevolg van dat rooie waasje was in letterlijke zin, dat ik niet goed oplette, in een putdeksel stapte dat iets onder straatniveau lag, en ik vol overtuiging van mijn hele lange, hele harde, hele hoge noot afdonderde, en in iets meer dan een split-second hem er weer op gedrukt kreeg.
Dit leidde echter tot behoorlijk wat hilariteit om me heen, en maakte dat er tot op de dag van vandaag tot in de verre omtrek er nog schande wordt gesproken van die trompettist die de riolering van Apeldoorn tot spontane explosies liet opborrelen.
Dit zijn zaken die mijn collega's ook onthouden hebben, en mij daarom benoemd hebben tot officier in de orde van de putdeksel.
Met bijbehorende medaille. Toen ik dat zag, barstte ik in schaterlachen uit, zozeer dat mijn collega's, die me blijkbaar als ontembaar chagerijnig hebben leren kennen, helemaal verbijsterd waren.
Los daarvan was het gewoon een heel erg gezellige avond.

Ook iets gezelligs, zij het dat dat een letterlijke aanloop had.
Gisteren kwam ik na een wat latere dienst thuis, en deed daar wat ik altijd na een late dienst doe: even tot rust komen met een klein, gezond hapje, een beetje water of spa, en als Ilse nog wakker is, klets ik even na over de gebeurtenissen van de dag.
Uiteraard kan ik het dan niet laten om een of een paar peuken op te steken in de achter- of voortuin.
De plaats van handelen was in dit geval de achtertuin.
Ik loop naar buiten, en steek genoeglijk een peuk op. En al snel verdiep ik mezelf in een van die gratis spelletjes op mijn telefoon.
Heel zachtjes hoor ik geritsel in het gras. Kijk ik niet van op, dat is er vaker. Dan struint er een muisje of een vogeltje. En tegenwoordig vaak een kitten die tot groot ongenoegen van zowel Claus als Colette onze tuin heeft uitgekozen tot speelparadijs.
Het geritsel klonk deze keer echter anders. Het begon heel zacht. En werd steeds harder. En harder. Het kreeg zelfs iets woests. En niet alleen dat. Het kwam dichterbij.
En de snelheid waarmee het geritsel op me af kwam, werd ook groter.
Ik schreef eerder al: ik ben niet gauw bang aangelegd, maar dit vond ik onheilspellend worden.
Ik knipte mijn zaklamp aan (lang leve de moderne telefoon) en scheen in de richting van het woeste geruis in het struweel. Niks...
Vreemd.
Mijn peuk was nog niet op, dus ik ging maar gewoon verder met mijn spelletje.
Uiteraard, zonder licht begon het weer.
ritsel
ritsel
ritsel
ritsel
ritsel
ritsel
Nu was ik het zat. Het kon me geen bliksem schelen of ik beslopen werd door een alligator of een panter, het beest zou op zijn minst het respect voor me kunnen hebben om me gewoon aan te vallen en op te vreten, zonder een poging te doen om me van mijn stuk te brengen.
Wederom knipte ik mijn zaklamp aan en sprong naar voren. De beste verdediging is ten slotte de aanval, en gewapend met een koevoet wilde ik woest uithalen, en wederom zag ik niks. Tot ik in het gras onder de in aanbouw zijnde kersenboom een bruine vlek zag. Een vlek die bij nadere bestudering een bal was. Een egel. Die niet in het minst aangedaan was door mijn veel te hoog gerichte aanval, en me doodgemoedereerd aan zat te staren.
Ik heb hem opgelucht en vriendelijk gemeld dat hij de volgende keer toch wat subtieler moet ritselen, want dat ik toch wel enigszins geschrokken was van zijn toch wat onsubtiele bewegingen.

Van de week was ik gedurende 1 nacht een microscopisch klein onderdeeltje van de evacuatie uit Afghanistan.
Laat ik volstaan met melden dat het allerminst leuk was. En dat die mensen niet voor niks alle moeite hebben moeten doen om weg te komen uit een land dat door Amerika en de Navo volstrekt voor de leeuwen is geflikkerd.
En dat het tuig dat in Harskamp aan het rellen sloeg, wat mij betreft op de laatste vlucht terug naar Afghanistan gezet mag worden. Misschien dat ze daar wat menselijkheid leren. Waar het voor mij "mijn werk" was, was het voor evacués hun laatste redding. Opluchting, ontreddering, je kon het bijna vastpakken. Het trauma komt zoals bij al dat soort vluchtverhalen, later pas.
Een collega stak er met kop en schouder bovenuit. Haar menselijkheid, haar weigering om het als "gewoon werk" te zien, het feit dat zij met dekentjes rond ging om berooide vluchtelingen op het koude platform een klein beetje warmte (letterlijk en figuurlijk) te geven, en ons kleine clubje te voorzien van toch wat "gezelligheid" gedurende het wachten.
Leuk was het niet om te doen. Maar wel een ervaring die je leven bijblijft, en dan hadden wij het "rustig", er waren erger situaties, begreep ik.
En ergens is het niet verbazend, maar onze nationale haat-politicus moest er zijn mening weer over geven. "Dat het niet zo mooi is, dat Nederland allemaal moslim-terroristen binnenhaalt", aldus neo-nazi Wilders. Deze werkelijk abjecte trol van een vent, ontneemt daarmee een groep mensen elke vorm van menselijkheid. Beschuldigt ze zonder enig bewijs te overleggen, en zaait haat, nog voor die mensen de kans hebben gekregen om even op adem te komen.
Wat mij betreft mag Geert Wilders met of zonder parachute boven Kaboel worden gedropt. Want eerlijk gezegd begin ik meer dan genoeg te krijgen van Wilders en zijn walgelijke wartaal.

Maar goed, laat ik positief eindigen: voor veel mensen begint het weekend, en dat is natuurlijk reden om u allen een goede toe te wensen. Mijn eigen weekend staat voor aankomende dinsdag gepland, dus ik hou samen met mijn collega's (en vele anderen) de economie nog even draaiende.

Cynist tot in de kist.

 Ik beschouw mezelf niet als uitermate bang aangelegd. Ik ben ook geen haantje die het moet hebben van overdreven alfa-mannelijkheid, maar als het nodig is, sta ik er. Ten minste: dat is mijn inschatting. Betekent overigens niet dat ik niet soms wat roekeloos ben, of soms juist weer wat te voorzichtig. Maar echt angsten heb ik niet. Niet echt. Nauwelijks. Hoewel...
Als men naalden in mijn lijf (of delen daarvan) wil zetten, verkramp ik, kijk ik weg tot ik mijn nek verrek, en laxeer ik de spreekwoordelijke zeven kleuren.
En als het op hoogte aankomt, ben ik ook al geen held. Ik vind een uitgespreide krant al hoog.

Mijn schoonouders hadden voor ons gezamenlijk een leuk uitje bedacht. Een pré-bezoekje aan de inmiddels door 99% van de inwoners van Almere uitgekotste Floriade. Ik snap dat de inwoners het ding uitkotsen, want met alle budgetoverschrijdingen die er waren, zijn en nog komen gaan, betalen zij nu al de rekeningen, maar daar staat niks tegenover.
De gemiddelde inwoner zal daarvoor niet gratis naar binnen mogen (deze pré-bezoekjes kosten al geld, en dan wordt er voornamelijk verteld hoe het eruit zou kunnen komen te zien (als alle uitgenodigde landen ook daadwerkelijk komen)).
En als het al iets oplevert aan de gemeente, qua inkomsten, vermoed ik zomaar dat de inwoners, die inmiddels beschouwd mogen worden als extreem groot aandeelhouder, er geen rendement van op hun rekening terugzien. Ik bedoel: de beloofde sociale huurwoningen, zijn er minder geworden (uiteraard) en komen nog niet niet op de snelweg te liggen. Voor de rest alleen maar dure, onbetaalbare woningen. Hoezo, levert veel op voor de inwoners...
De waarden van de Floriade vind ik dan wel weer mooi, jammer dat het bij papieren waarden blijft. Diezelfde hoofdsponsor, de gemeente, doet namelijk in geen enkel opzicht zijn best om bijvoorbeeld de het afval ophalen zo efficient en goed mogelijk te regelen.
Wat voor Jente wel heel erg leuk was, was de ook tot in den treure uitgebraakte (want dure, onhandig, niet volgens specificaties gebouwde) kabelbaan, die over water, snelweg en floriade-terrein van de ene naar de andere kant gaat. Ik meen dat de maximale hoogte 33 meter is.
En daar moesten we natuurlijk ook mee.
Ik realiseerde me iets te laat waar ik in stapte, want toen we nog maar 5 meter op weg waren, werd het wee in mijn maag, duizelig in mijn hoofd en moe aan mijn lijf.
En het waaide.
Dus...
Het hele gezelschap keek bewonderend (toegegeven: het uitzicht, als je ervan kan genieten, is geweldig) naar buiten, ikzelf keek voornamelijk naar de bodem van de cabine, om maar niet te zien hoe hoog dat we zaten.
Jente merkte mijn ongemak, kwam naast me zitten, en zei:"Hou mijn handje maar vast, papa". 
Superlief natuurlijk.
We sloten de dag af op de kermis. Wat op zich voor zo'n  kind een geweldige plek is. Mijn ADHD kan er wat minder goed mee overweg. Ik kan 1 liedje tegelijk wel processen, 4 op standje oor-kapot, gaat me wat te ver. Maar met een enorme suikerspin in haar handen, gingen we uiteindelijk weer naar huis.

Ik ben al jarenlang een zeer kritisch, zeer ontevreden maar helaas verplichte klant van diverse banken.
Ik vind banken bijna crimineel. Bijna. Blijkbaar doen ze veel net binnen de te ruime marges van de wet, maar mijn klandizie heeft nog nooit gezorgd voor daadwerkelijk service. Integendeel.
Maar goed: we weten allemaal dat banken een noodzakelijk, walgelijk kwaad zijn.
Maar er gloort hoop: er zijn dus banken die bijvoorbeeld het zieke clubje van Willem Engel hebben geweerd als klant. Dit omdat ze nepnieuws verspreiden, en als middel tegen extremisme.
Met de walgelijke daden, communicaties en oproepen tot walgelijkheden, vind ik dat banken hier groot gelijk in hebben.
Dat je niet gelooft dat er sprake is van een virus, is je goed recht. Recht op eigen domheid noemen ze dat, geloof ik.
Dat je het allemaal beter meent te weten dan de mensen die er daadwerkelijk voor geleerd hebben, is iets typisch van deze tijd, en is dom, maar oke. Ieder zijn meug. Maar daar stopt het griezelige clubje van die Engel niet.
Dat je geweld pleegt tegen ziekenhuizen, oproept tot geweld, oproept tot het fotograferen van zorgmedewerkers om die later tijdens een zelfverzonnen "tribunaaltje" te kunnen "berechten", staat bijna gelijk aan voorbereidingen tot Taliban-praktijken. En is dus mijns inziens, inderdaad extremistisch te noemen. Gewoon crimineel. En dat banken besluiten om dat soort enge lieden en clubjes te boycotten, is iets dat ik wel kan waarderen. Het is iets dat ik kan waarderen, en ik hoop dat banken, getrouw aan een sociaal-maatschappelijke verplichting (en ja, ik zit te grijnzen om de onmogelijkheid van die combinatie, ik weet het: soms leef ik in een utopie) een heleboel andere figuren (politici??) ook gaan weren. Helaas zijn banken door rechters teruggefloten in een paar gevallen, maar het is hoopgevend te noemen.
Goed, tot daar mijn cynisme.

Mijn cynisme werd een heel klein beetje gevoed door mijn voormalige opperste baas: mevrouw Bijleveld. Mevrouw Bijleveld is demissionair minister van defensie. En met alle respect: een clown.
Mevrouw Bijleveld bezocht een schijnbaar voor haar indrukwekkende film, over de slag om de Schelde. En vond het indrukwekkend omdat het ging over wat er geofferd werd voor onze vrijheid.
Tegelijkertijd overrompelde de taliban Afghanistan, en werd 20 jaar oorlog, humanitair werk en knokken voor democratie volstrekt ongedaan gemaakt.
Een bittere, haast zwartgallige timing, van mevrouw Bijleveld om dan zulke opmerkingen over een film te maken, terwijl een paar 1000 kilometer verderop de "geallieerden" Afghanistan laten verrekken.
"Het is niet voor niks geweest",  zo sprak mevrouw Bijleveld, "Afghanen weten nu hoe het ook kan".
Ik vrees dat zelfs een cursus empathie en communicatie hier niets meer aan kunnen doen.
De NAVO had natuurlijk zijn middelvinger moeten opsteken toen schoolmeester Amerika zichzelf weer eens vol arrogantie in een niet te winnen oorlog stortte, en eiste dat "partners" meededen.
Maar nu het zover is dat de taliban gewoon opgewekt bezit neemt van Afghanistan, omdat de rest van de wereld het opgeeft, hebben diezelfde landen wat mij betreft een morele verplichting om de Afghanen, die nu weten hoe het ook kan (volgens clown Ank Bijleveld) zo snel mogelijk naar de vrije, veilige wereld te halen. Of dat nu Nederland is of Amerika maakt geen donder uit.
En de mensen die ervoor kiezen om de taliban als leiders van hun natie te accepteren, laat je lekker daar. Net als Noord Korea: lekker in isolatie laten.
Mocht er dan vanuit dat land nog stunts tegen de rest van de wereld uitgehaald worden, kun je er alsnog bommenwerpers overheen laten vliegen.
Maar op deze manier moet je een land niet helpen. Eerst 20 jaar lang doen alsof je vrijheid, veiligheid en democratie komt brengen, en als je het dan om wat voor reden dan ook genoeg vindt, de boel maar aan hun lot overlaten, is een staaltje walgelijke onmenselijkheid van de NAVO, waar ik niet bij kan.

Hoe dan ook: ik geef slechts mijn mening op het gebeuren op het wereldtoneel.

Het toneel van mijn wereld, is Almere en Schiphol. En ik zit met een vraagstuk waarop ik van mijn lezers een antwoord hoop te krijgen.
Als ik niet op het platform rij, rij ik wat pendelritten. Deze rijden we op vaste tijden, zodat er altijd wel een bus staat voor mensen om in te stappen.
Meestal zit er tussen vertrek en aankomst een minuut of 7.
Ik kom aan, mensen stappen uit. Dan is het tot en met minuut 3 stil. Niemand komt eraan. Niemand stapt in.
Minuut 4 stappen er ineens 20 mensen in, minuut 5 en 6 zijn weer stil.
Minuut 6:30 zie ik op 40 meter afstand nog wat mensen aan komen stommelen, bepakt en bezakt.
Minuut 6:50 helemaal niks
Minuut 6:55 wil ik mijn deuren sluiten om weg te rijden (ten slotte zit mijn bus vol mensen die een vlucht moeten halen) en zie ik vanuit net onpraktisch zichtbare hoeken en gaten nog mensen komen. Op het allerlaatste moment.
Hoe zit dat?
Het is geen beschuldiging, het is meer mijn verbazing dat mensen het toch telkens weer voor elkaar krijgen om exact op het moment dat ik weg wil/moet rijden, nog aan te komen rennen.
Ik sta dan voor een moreel dilemma.
Ik kan ook voor die mensen nog wachten. En als ik mijn deuren daarna dan sluit om weg te rennen, garandeer ik je dat er weer mensen aan komen stommelen. Etc...
Ik kan wegrijden. Mensen met schuddende vuisten in totale paniek (want risico op het missen van de vlucht) achterlaten, en het aan de volgende collega (die er meestal al staat als ik poging 1 deed om weg te rijden) overlaten om die mensen mee te nemen, en mogelijk hun toorn over zich heen te krijgen.
Dus waar doe je dan goed aan.
Ik begrijp dat een strakke timing iets toevalligs kan zijn of worden, maar het is wel opvallend dat dat dan elke rit weer zo gaat.
En laat ik toevallig het geluk hebben dat ik deze week en komende week weer wat van dat soort snuiters mee mag nemen.

Goed, echt weekend heb ik niet, dat komt volgende week weer, maar voor nu wens ik eenieder een goeie toe.

Mijmeringen en beslommeringen

 Ik zit op twitter. Niet dat ik er iets mee doe, na mijn eerste twiet bleef het stil aan die kant. Het is simpelweg onmogelijk om me met meer dan 1 sociaal medium kanaal bezig te houden.
Wel vindt Samsung het dan nodig om mij elke ochtend attent te maken op het feit dat er mensen zijn (die ik niet ken) die heel wat plichtsgetrouwer hun volgers op de hoogte brengen van hun hersenscheten.
En de dingen die ik dan lees, gaan mijn fantasievermogen echt ver te boven. Zo zout vreet ik ze niet, ik krijg ze niet eens verzonnen. Het is dat mijn stoelen leuningen hebben, want anders zou ik een niet meer te corrigeren bult op mijn achterhoofd hebben gekregen van alle keren die ik steil achterover sloeg van de werkelijk hemeltergende onzin die mensen debiteren.
Zo is er een meneer met de welluidende naam Micha Kat, die ons wist te vertellen dat op 11 augustus alle mensen die gevaccineerd waren, dood zouden gaan, omdat de nanochip in de vaccinatie aan zou slaan op het "aanzetten" van het 5G netwerk, en daardoor alle gevaccineerden "gemicrowaved" zouden worden.
En dit heel serieus beweren...
En dit heel serieus volhouden...
Nu kan ik u mededelen: tenzij ik door al dat gemagnetron in een andere dimensie ben geslingerd, ik niet dood ben. Of dit een geruststelling is, mag u zelf uitmaken (en voor u houden).
Echt verbaasd ben ik niet. Sinds de opkomst van de staatsgevaarlijke helle-engel Willem en alles wat zijn volgzame schaapjes het wereldwijde web opslingeren, ben ik niet zo snel meer van mijn stuk te brengen (ik bedoel: kom op als je als Engel zijnde een watersnoodramp tot een hoax uitroept, ben je serieus ver heen. Maar niet ver genoeg om langdurig opgesloten te worden, blijkbaar en helaas).
Wat mij meer zorgen baart is dat er dus lieve, goedaardige mensen zijn die zulke complete mafklappers geloven.
Dat is een zeer zorgwekkende ontwikkeling, en wellicht moeten we toch weer wat meer investeren in de GGZ. En eventueel investeren in preventief opnemen van zulke lieden in zeer gesloten inrichtingen, zonder internet. Terug naar dat twitter. Ik kan mezelf er dus niet toe zetten om te posten. Volgens mij weet ik niet eens hoe dat moet. En reageren op al die onzin waarop twitter me trakteert, zie ik helemaal niet goed komen. Facebook-discussies gaan me al magertjes af, laat staan dat ik het in een kort bericht zou moeten doen. Dan blijf ik haken in leestekens of zo.

Ik mocht dus daags na wat voor Micha Kat een 'microwave-gate' genoemd kan worden, gewoon aan het werk. Aangezien de gevaccineerden niet massaal van binnenuit uitgekookt zijn, konden mijn passagiers gewoon werken, en ik dus ook.
Een van mijn werkzaamheden is sinds kort het rijden van de "bouwpendel". Een paar uur bouwvakkers die op Schiphol aan het werk zijn, naar de diverse bouwplaatsen brengen vanaf hun centrale parkeerplekken/kantoren. En weer terug.
Die diensten zijn qua tijd wat onhandig ingericht, want net tijdens de lunchtijd, heb je dus geen tijd om te lunchen.
Wel heb ik na elke rit een kleine 10 minuten voor een peuk, een kop koffie, een toiletbezoek. In willekeurige volgorde, doch niet tegelijkertijd, want het is verboden om binnen op het toilet te roken, en plassen tijdens het tappen van een overheerlijk kopje koffie (die hebben ze in die kantine daar dus wel: overheerlijke koffie) wordt niet bepaald op prijs gesteld.
Maar die kantine heeft ook een balletje. Ik bedoel dus een gehaktballetje. Elke dag komt daar een dame of heer van de catering die kantine voorzien van lunchwaardig voer, en van collega's begreep ik dat de balletjes van uitzonderlijke kwaliteit zijn.
Dus kon ik als lekkerbek niet in het ongewisse blijven, en wilde ik ook de geneugten van een lekker balletje meemaken.
Ik kwam na een van mijn ritten binnen, en zag tot mijn droefenis dat de pan al weer weg was. De kantinedame keek mij aan, en zei toen: ik heb er één voor je bewaard.
JOECHEI!!!!
Dus kreeg ik een werkelijk prima balletje mee, die ik in 7 minuten naar binnen moest proppen. Maar het was het waard. 

Als chauffeur van iets dat om en nabij de 14 ton weegt, moet ik vaak bijzonder goed op het verkeer letten. 14 ton komt traag op gang, maar heeft ook de ruimte nodig om tot stilstand te komen. Anticipeer en je zeurt niet meer. Dat idee.
Maar soms heb ik het gevoel dat ik daar heel alleen in ben. Want medeweggebruikers lijken niet te willen weten, zien, begrijpen dat een bus van een meter of 12 lang en 2,5 breed niet alleen groter is dan de gemiddelde auto, maar daarom dus ook daadwerkelijk meer ruimte nodig heeft. Dus een bus die een lijntje pakt, en iets over de streep komt, omdat een haakse bocht nu eenmaal met 12 meter iets anders werkt dan met pak 'm beet 4 meter, doet dat niet om de andere rijstrook te pesten, die doet dat omdat er anders geen plaats is.
Maar goed, niks dat onoplosbaar is, en ik heb alle tijd, dus als ik even moet wachten op inzichtslozen, vind ik het prima.
Vervelender wordt het als het om fietsers gaat.
Fietsers zijn sowieso een ontoerekeningsvatbare diersoort, maar de boomer van afgelopen week, spande de kroon.
Ik had groen, hij dus rood (want kruisend op een kruispunt met stoplichten) en ik gas op. Die pannenkoek komt aanfietsen, kijkt me recht aan,  (ik verwachtte dat hij zou stoppen, je ziet me aan komen rijden met mijn 14 ton, je ziet je stopstreep, je ziet je stoplicht) en.......
Rijdt door. Toen hij zag dat ik nauwelijks zin had om te remmen, schrok hij zichzelf wezenloos, ging als een gek peddelen, en werd doof aan zijn linkeroor omdat ik me niet inhield met mijn claxon. En die deed het prima. Uiteraard had ik gestopt (en ook gekund, iets met anticiperen op onberekenbare diersoorten) als het had gemoeten, maar ik vond het educatiever om hem even stevig te leren dat ook als je een beschermde, ontoerekeningsvatbare diersoort bent, je je aan de regels van het verkeer dient te houden.
Zijn vrouw, die achter hem fietste, was verstandiger, maar beslist evenmin erg ingenomen met mijn geclaxoneer. 
Dus lieve fietsers: een bus is op geen enkele manier een ding om even snel voorlangs te gaan. Een bus is iets waarvan je absoluut niet wil dat je erdoor doodgereden wordt. En tuurlijk: ik als beroepschauffeur ben altijd de lul als jou iets overkomt.
Maar onderaan de streep: dat betekent niks, als je je leven verliest of je de rest van je leven als kasplantje door moet brengen.
Let gewoon op. Suicide by bus is niet iets waar ik heel erg op zit te wachten. En de adrenaline van zo'n actie die ik dan hoe dan ook uit mijn oren voel spuiten, eerlijk gezegd ook niet.
Hoewel het voor mij wel een reden was om even heel erg te genieten van mijn balletje waar ik eerder over schreef.

Daarmee zit mijn werkweek er op. Ik mag 2 dagen genieten van het weekend, en dus alles lekker relaxed aan doen.
Ik wens u allen een goed weekend.