Een week vol met hilariteiten waar je bij had moeten zijn, gewoon.

 Mijn vader was even in het land. Een heuglijk moment aangezien de man niet in Nederland woont, en het de afgelopen tijd om voor de hand liggende redenen niet echt heel erg makkelijk was om eventjes aan te wippen.
Maar goed, de lieve man was in het land en om zulks te vieren, hebben we de traditie dat we in Den Bosch met zijn allen (zus plus dochter, zusje plus vent, Ilse, kind en ik en dan dus pa) bij een gezellig restaurant de boel op stelten zetten.
Dat deden we eerst bij 't Gerucht, een supertent alwaar we als ploeg ons mochten verheugen in de onverdeelde aandacht van het personeel (dat echt superleuk was) en de talenten van de kok (ontegenzeggelijk aanwezig).
Helaas hield de eigenaar ermee op, en moesten we dus een andere toko opzoeken.
Dat werd een niet nader te noemen tent in een drukke straat met allemaal tenten. Ik zeg "niet nader te noemen", want ik vond de kwaliteit van personeel en voer, niet iets waarvoor ik meer dan een uur zou gaan rijden. Integendeel.
Gelukkig waren we in goed gezelschap (namelijk dat van elkaar) en dat maakte alles goed.
Vooral het feit dat oude zus daags erop jarig was, maakte het voor ons een partijtje van formaat.
Dat begon ermee dat jonge zus een setje van die vreselijk charmante kartonnen feestmutsen had gekocht, welke wij allen dienden te dragen. Dat ging wat mis.
Omdat het ons onduidelijk was hoelang wie die onflatteuze dingen op moesten houden, eindigden sommigen uit hilariteit op plekken waar ze niet hoorden.
En dat werd dan weer voer voor diverse 06-lulijzers met camera.
Ik heb een foto van oude zus gemaakt, die ik op straffe van (tot op heden onduidelijk doch) heftig lijden niet gepost heb. En niet zal posten. Oude zus liet echter na om te bedingen dat ik ook zou schriftelijk zou zwijgen. Dus ik zal een zo duidelijk mogelijke omschrijving geven.
Oude zus had haar feestmuts scheef op haar hoofd geplant, en de elastiekjes onder haar neus bevestigd, onder haar bril langs, terwijl ze haar minst charmante lach toonde, op het moment dat ik haar kiekte.
Haar neus kwam daardoor een fractie hoger te zitten dan die normaal doet, waardoor het geheel er nogal kolderiek uitzag. Kolderieker dan normaal, zeg maar.
Met dat ik die foto maakte, en opgewekt met chantage begon, wilde ik mijn eigen muts maar eens afdoen, maar gelijk als in een slap-stick, slipte die muts uit mijn tengels, om op mijn neus terug te kletsen.
Daar bleef het qua hilariteit niet bij.
Kleine zus-lief, was namelijk nog niet uitbedisseld, want bij het nagerecht werd er een heuse Romijnse kaars bij het dessert van ouwe zus-lief gebracht. En daar waar het personeel van het ter ziele gegane 't Gerucht uit volle borst(en) het "lang zal ze leven" zong, kon het contrast met deze tent niet veel groter zijn. Zó laf hoor je ze zelden.
En toen ik een diepe teug adem hapte om het volume maar eens wat op te krikken, draaide de wind, en kreeg ik de kleurige, weelderige walm van de Romijnse kaars recht in mijn bek geblazen. De slap-stick was compleet.
Ons eigen kleine draakje kreeg een kindertoetje, diverse soorten ijs en zoet in een beker die mee naar huis mocht.
Die beker bleek een prachtige rooie aardenwerken kom te zijn.
En omdat ik op de meest ongepaste momenten net iets te veel mezelf ben, vroeg ik (toch een beetje voor alle zekerheid) aan het serveesmeisje of dit de beker is die mijn dochter mee mocht nemen. Waarop zij waarschijnlijk beduusd van mijn extraverte optreden "ja" zei.
Mooi, pik in, met toestemming, het is bijna winter.
Thuisgekomen, kwam ik tot de ontdekking dat die prachtige, rooie, aardenwerken kom op geen enkele wijze bij de rest van ons serviesgoed past.
Gezellig was het wel.

Toen ik vorig jaar, na de eerste lockdown weer terug kwam op het platform, moest ik een nieuwe platformpas halen. De vorige opdrachtgever van het uitzendburo werd een nieuwe opdrachtgever, corona ertussen etc...
En daartoe moest ik een testje maken om aan te tonen dat ik bekend ben met de mores en merites op het platform. Appeltje-eitje.
Toen ik 1 november jl. mijn contract kreeg, moest ik een nieuwe platformpas halen, want opdrachtgever wordt werkgever en dus nieuwe werkgever. (Snapt u het nog? Nee? Ik ook niet altijd... Iets met uitzendbureaus en zo).  En daartoe moest ik wederom een testje maken om aan te tonen dat ik nog steeds bekend ben met de mores en merites op het platform. Appeltje-eitje.
Appeltje-eitje, maar men had er een heel sneaky vraagje over roken tussen gepropt, die ik prompt verkeerd beantwoordde. En dat voor een doorrookt roker als ik.
Dat terwijl ik die dag nog een dame moest vertellen dat ze echt, heus niet, nergens niet, helemaal niet op Schiphol mag roken. Nee, ook niet daar (haar vinger volgende waarmee ze aanwees waar ze wel zou willen roken). Nee, ook daar mag het niet (wederom haar vinger volgende waarmee ze aanwees waar ze wel zou willen roken). Nee, daar mag het ook al niet (voor de zoveelste keer haar vinger volgende waarmee ze aanwees waar ze wel zou willen roken).
Ik snap best dat mensen na hun vlucht een peuk willen, maar de borden die aangeven dat roken verboden is, zijn bijna mans hoog, en als ik duidelijk zeg (en omdat ik roker ben, en ze dus goed snap) dat het tot mijn spijt nergens mag, is het zelfs voor mij uiteindelijk behoorlijk irritant om aan te geven dat het op alle gewenste plekken niet mag. Gewoon niet. Echt niet. Heus niet. En nee, ook buiten mag het niet.
En ja, ook ik vind daar wat van. En dat wat ik er van vind, is niet bijster positief. Maar we hebben het ermee te doen.
Dus had ik serieus nooit verwacht dat ik een fout zou maken bij een vraag over roken.
Maar goed, maar 1 fout. Dan ben je gewoon keihard geslaagd. Wat ik ergens ook wel verwachtte. Ten slotte werk ik er alweer een poosje.

Dan nog een klein hilariteitje mijnerzijds.
Ik berichtte een week of wat geleden dat ik een nieuw dienblad-achtig ding had gemaakt om het broodbeleg dat niet koud bewaard dient te worden, op kwijt te kunnen.
Was prachtig geworden. Echt. Serieus, een meesterwerkje.
Het kutding hield het vol tot ik hem optilde, bleek dat ik iets gemorst had met verven, en toen ik hem los wilde trekken van de tafel waar ik hem te drogen had gelegd, trok ik het ding aan stukken. Blijkt dat ik ook hier iets te dun hout had gebruikt.
Ik ben niet snel boos of gefrustreerd, dus trapte ik het ding ter plekke in elkaar, buiten het zicht van Jente of Ilse. Waardoor ik nu dus nog steeds zo'n nieuw dienblad-achtig ding moet maken, maar nu op een andere manier.
Een leer moment. Wel verbazend dat 2 vitrinekasten en 1 tafel het al bijzonder lang en stevig uithouden, maar een dienblad-achtig ding al uit elkaar stort als die vastgeplakt zit met verf.
Maar goed.

Dit alles maar weer getikt hebbende, wens ik u allen een mooi weekend.

Man man man.... :(

Ik heb een lesje in vrijheid gekregen. Gisteren, in het nieuws over Rotterdam.
Vrijheid volgens de viruswap: volstrekte anarchie, geweld, vernielingen etc.
Ze maken daarmee wel pijnlijk duidelijk dat ze daar totaal niet verder ontwikkeld zijn dan een gemiddelde peuter van 3. Het krijgt zijn zin niet en gaat op de grond liggen krijsen en met een zakje snoep of een speeltje gooien. Eenmaal volgroeid tot volwassen maatvoering, moeten er auto's in de fik gezet, je mening moet met geweld kracht worden bijgezet, en de brandweer, (die jouw nest, dat je zelf in de fik zette, komt blussen), mag met stenen bekogeld worden. Hoewel ik me ineens afvraag of dat inferieure volk wel in Rotterdam woont. Ik vrees dat ze uit plaatsen als Alblasserdam of Urk komen, en elders de boel gaan lopen vernielen.
Hoewel: ik denk dat de mensen die dit goed praten wel weer met de "Romeo's" aan zullen komen. Die zouden de rellen zijn begonnen. Net als alle andere keren dat hun rechten op demonstratie volslagen uit de klauwen escaleerde.
Maar goed.

Wat een vrijheid...
Wat een intens nieuw dieptepunt.

Experts spreken van "polarisatie" die zou ontstaan, mede door dit overheidsbeleid. Maar persoonlijk ben ik van mening (en die verkondig ik zonder hier het huis kort en klein te meppen) dat dat nonsens is. Ja, de overheid neemt drastische maatregelen, ja de overheid faalt op vele vlakken. Maar die polarisatie begon al toen dat virus ons allen overviel, en de overheid moest gaan handelen. En dan lijkt het me evident dat ze niet luisteren naar een gesjeesde student microbiologie annex klitharige dansmeester.
Die klitharige dansmeester en zijn volgelingen begonnen gelijk al met het polariseren. Iedereen die het ook niet wist, en niet beter wist dan de mensen die wél hun studies afgerond hadden, werden voor schapen uitgemaakt. Tja... Dan weet ik wel waar dat polariseren begonnen is.
Het polariseren begon toen er demonstraties kwamen waarbij iedereen behalve zijzelf verantwoordelijk was voor geweld. En inmiddels gelooft toch geen hond meer dat dat geweld door andere, schimmige lieden komt. Dat komt toch rechtstreeks uit de koker van die griezelige Engel die op zijn zachtst gezegd vanaf zijn geboorte al een slechte verhouding heeft met autoriteit.

Maar ja. Ik snap het niet. Ik snap niet dat als je zo enorm van de vrijheid bent, dat je dan om dat te onderstrepen, een orgie van chaos, anarchie, geweld, het recht van de sterkste wil ontketenen. Dat is zo'n beetje het complete tegenovergestelde van welke vorm van vrijheid dan ook.

Kortom: net als alle andere weldenkende Nederlanders walg ik van dit soort uitspattingen. En ik kan er ook op geen enkele manier een goede verklaring voor vinden. Ik kan het op geen enkele manier vergoeilijken.
Want los van alle kosten die er sowieso al gemaakt worden door covid en shit: ook ik mag meebetalen aan gesloopte politiewagens. Aan gewonde journalisten. Aan verbrande scootertjes. Dank aan deze bloedmongolen.

"Jouw vrijheid eindigt waar die van mij begint".
Dit is een lesje dat mijn oma me jaren geleden al gaf. En daarmee doelde ze op het feit dat vrijheid een groot goed is (ze heeft 2 wereldoorlogen overleefd, 4 joden in huis gehad terwijl er bij haar buren ss'ers waren ingekwartierd). En niet iets om heel lichtzinnig mee om te gaan. Daarmee doelde ze op het feit dat het in een maatschappij, een samenleving per definitie iets is dat niet zonder limiet komt. Vrijheid is niet grenzeloos. Dat je dus solidair moet zijn, ook daar waar het voor jou misschien een beperking is. Dat je je radio niet op standje burengerucht moet zetten. Dat je meebetaalt, daar waar een ander wat minder kan betalen. Dat je niet op de snelweg jouw vrijheid om hard te rijden, omzet in gevaarlijk rijgedrag.
Kortom: algehele vrijheid bestaat slechts binnen marges van regels, wetten en afspraken. En daarin hebben we in Nederland echt ongelooflijk veel ruimte en vrijheid.
En als je er toch voor kiest om meer vrijheid te claimen dan goed is voor het gemiddelde van de samenleving, moet je accepteren dat er consequenties zijn. En niet jammeren. En al helemaal niet gaan rellen, journalisten in elkaar slaan, brandweerlieden bekogelen, zorgmedewerkers intimideren, vernielingen aanrichten, plunderen. Want dan verlies je alle recht om nog serieus genomen te worden in welke discussie dan ook.
Al die lieden die op die manier voor vrijheid zeggen te strijden, moesten ze maar deporteren naar een onbewoond eiland, daar kunnen ze ongelimiteerd vrij zijn. Ik weet nog wel een fuhrer en een kanselier voor ze...

Dit alles, geweldloos (ja, zelfs geweldloos tegen mijn op sterven na dood zijnde en halfslachtig en intens irritant traag functionerende laptop) getikt te hebben, heb ik besloten om me nog zo min mogelijk bezig te houden met discussies over covid, over vuurwerk, over van alles en nog wat. Ik ga proberen om me alleen nog te focussen op de dingen die voor mij van belang zijn. Misschien alleen nog over de positieve, leuke en mooie dingen in het leven. En dat is voor een ras-realist als ik al een uitdaging op zich.

En om dan al eens iets te noemen:
Ilse en ik hebben best veel moeite met dingen te vinden die binnen het gezamenlijke interesse gebied vallen. Over het algemeen delen we dat juist vrij weinig. Waar Ilse zich kan verliezen in geocashen, worden mijn benen al moe bij de gedachte aan het zoeken naar iets waarvan je niet weet hoe het eruit ziet.
Waar ik helemaal wild kan worden van een mooi miniatuurtje, ziet Ilse de bui al hangen als ik mijn schuurtje induik om een nieuwe vitrine ervoor te bouwen.
Maar we delen wel ons plezier in Harry Potter Lego. Inmiddels hebben we al een aantal prachtige sets staan. En allebei keken we regelmatig verlekkerd naar "dat grote kasteel". Dus niet een aantal torens, of fragmenten, nee, het complete kasteel. Maar telkens hikten we aan tegen de kosten ervan. Telkens waren er andere zaken die prioriteit hadden. Maar nu, na een paar jaar gekwijld te hebben, heb ik de beslissing genomen om dit pakket toch maar te kopen.
En met 6000 steentjes minimaal, was het begin een beetje intimiderend. We bouwen samen, en zelfs Jente helpt mee. Zij ziet dus die bouwtekening. En zonder veel hulp of begeleiding, is ze in staat om de tekening om te zetten in kasteel(deel). Ik vind dat knap.
Dus dit weekend (ik heb weer eens weekend in een weekend) gaan we onder andere dat doen.
Een ander leuk ding is, dat ik mijn vader weer eens zie, sinds covid. Ook daar heb ik zin in.

Ik wens u allen, een goed weekend.
Blijf gezond, blijf wijs.

Openbaringservaringen.

Door ervaring leer je. Voortschrijdend inzicht. Ontwikkelen, het gaat niet zonder dat je een aantal keer in het leven, wat afslagen mist (tijdelijk of blijvend). Je groeit niet, zonder je neus te stoten aan het deksel dat (door eigen toedoen) tegen je smoel smakt. En met elke levensles krijg je meer rimpels, meer grijze haren en word je gewapender tegen de grapjes die het leven voor je in petto heeft.
Sommigen worden cynisch en hard. Anderen blijven positief en blij. Ik denk dat ik er tussen in zit. Een cynische blije aap. Of zo. Niet gespeend van enig opportunisme, maar ook weer niet zo dat ik over lijken ga om mijn doel te bereiken. Sommigen zouden mij daarmee betitelen als pessimist. En ergens snap ik dat. Ik geloof niet in een vanzelfsprekende goeie afloop der dingen. Ik geloof pas dat ik zeker ben als het zeker is. En een zekere somberheid kan ik daarmee niet ontkennen. Aan de andere kant: mijn cynisme is ook een soort van zelfbescherming. Tegen de teleurstellingen die het leven voor eenieder wel kan bevatten. Dat gezegd hebbende: Ik denk dat ik eerder een realistische sarcast ben.

 Disclaimer: onderstaande verhaal bevat feiten, ervaringen en meningen die ik opdeed, deels door mijn eigen stommiteiten, deels door walgelijke praktijken bij de tegenpartij.
Toen er een wat turbulente periode begon bij Defensie, werd mij geadviseerd om lid te worden van de bond. De FNV. Dit toen maar gedaan. Ik wist niet beter, het was niet eens gek duur, en werd direct van mijn salaris ingehouden.
Dit kabbelde voort, en eigenlijk heb ik er nooit gebruik van gemaakt. Ja, een paar vragen die ik zo her en der had, maar ze konden me nooit echt van dienst zijn.
Grote zaken bleken te groot. Kleine zaken bleken te klein. Dat idee.
Toen kwam er een moment dat ik een paar vragen had met betrekking tot heel iets anders. En naïef als ik was, legde ik die voor. De meneer aan de andere kant van de lijn, gaf aan dat dat hun werkveld niet was, en dat ik maar lid moest worden van een andere FNV-tak, plus bijbehorende extra lidmaatschapskosten. (Noot van de auteur: dit bleek niet waar, de beste FNV meneer had zijn zaakjes gewoon niet goed voor elkaar en zijn kennis over zijn eigen werkgever op zijn zachtst gezegd niet op peil).
Goed. Het kabbelde voort, en op een gegeven moment kwam ik in mijn beroep als chauffeur een paar beeldenstormers van de FNV tegen die wel eens wat zouden veranderen in het chauffeurs-wezen.
Toen ik aangaf wat ik ervaarde als zijnde uitzendkracht, kreeg ik te horen dat je als uitzendkracht rechteloos bent, en dat het wel heel lastig is om daar als bond wat voor te doen.
Oke. Ik nam dat aan.
Inmiddels had ik mijn ontslag ingediend bij defensie, en mijn laatste salarisbetaling was gedaan, waarbij ook de laatste keer een inhouding op het strookje stond, met als begunstigde de FNV. Ik ging er wederom heel naïef vanuit dat daarmee mijn lidmaatschap ook wel tot een einde zou komen. Stom van mij. Was niet zo.
Ik kreeg een aanmaning, dat ik wel mijn lidmaatschap moest betalen.
Goed, ik ben de kwaadste niet. Betaalde dat bedrag en stuurde gelijk een mail dat ik geen lid meer wenste te zijn, want ik werkte immers niet meer voor Defensie. En mijn ervaring met de bond was nu niet zo succesvol dat ik lid wilde zijn van een Defensie-bond, die mij bij een andere branche ook al niet zou kunnen helpen. Sterker nog: hun transport-evenknie kon en wilde mij als uitzendkracht al niet helpen want moeilijk moeilijk.
Die opzegging werd aanvaard, en daarmee was voor mij de kous af. (Ook weer een stommiteit mijnerzijds, ik had beter moeten checken...)
Voor mij wel, de FNV dacht daar anders over. Want een poosje later kreeg ik een aanmaning. Ik was nog lidmaatschapskosten verschuldigd.
Huh???
Mailtje teruggestuurd: ik heb betaald. Hun reactie: die van oktober heb je betaald, die van september nog niet. Oh. Wat gek. Ik zou toch zweren dat ik een bevestiging had dat ik geen lid meer was.
En toen kwam het: ik had verzuimd om tijdig mijn lidmaatschap te beeindigen, en dus moest ik tot en met oktober (en ik was dus al een hele tijd niet meer werkzaam als militair) dokken. En dan waren ze nog meegaand geweest, want volgens hun statuten moest ik eigenlijk tot december lid blijven!!!!. (Ik zei al: ik ben niet vrij van stommiteiten).
Mijn broek zakt af.
En niet in het minst omdat er tijdens de mailwisseling ineens sprake was van een meneer Koster. Daardoor kreeg ik het idee dat er sprake was van een in ongerede geraakte administratie. Toen ik dit echter aangaf, kreeg ik letterlijk (ik citeer) de volgende reactie:" mijn excuses dat u uw naam verkeerd vermeld had". Het dedain waarmee die kuttekop van de FNV er dan gelijk van uit ging dat ik, domme ongeletterde oud-onderofficier mijn eigen naam niet eens correct kan spellen, is stuitend. Of, hopeloos kinderachtig. En in elk geval gespeend van elke vorm van respect.
Het nut van de FNV is in al die jaren dat ik lid was, maar van zeer marginaal belang geweest, hulp bieden aan op zichzelf staande akkefietjes is blijkbaar niet mogelijk of te moeilijk. Maar wel eisen dat iemand lid blijft....

Goed, dat ontaardde in een wat verbaasde, cynische en zelfs wat knorrige, mailwisseling.
Wat mij wél duidelijk is geworden: ik was uiteraard de sufferd. Ik had natuurlijk al jaren geleden moeten voorzien dat ik ontslag zou nemen bij Defensie, en toen al meteen een smeekbede tot de FNV moeten richten of ze me alsjeblieft per die datum als lid zouden willen verwijderen. En dat, geheel in stijl van Defensie in zevenvoud, anders snappen ze het niet. En ik had beter de voorwaarden moeten lezen.
Toen ik werkelijk een klacht had over een leidinggevende bij defensie die mij keihard voor heeft gelogen over doorgroeimogelijkheden binnen het bedrijf en dat zelfs actief heeft tegen gehouden, wilde de FNV daar niks mee doen.
Toen ik werkelijk een vraag had over mijn rechten als uitzendkracht in de chauffeurs-branche kreeg ik te horen dat ik rechteloos was, en dat ze niks voor me konden of wilden doen. Was te moeilijk. Ik kreeg te horen dat alle uitzendkrachten maar moesten gaan staken.
Maar dat de bond dan ook niks voor ons kon betekenen.
Maar geld innen, dat kunnen ze. Dat willen ze. Zelfs al geven ze ronduit toe dat ze geen flikker voor je kunnen en willen doen. Betalen zul je, kreng.

Inmiddels roept de FNV wel op om lid te worden, want samen bereiken we meer.
Dus om te kunnen roepen met hoeveel ze zijn, mag ik wel maandelijks dokken, maar als ik daadwerkelijk met vragen zit, die voor mij van toepassing zijn, ben ik rechteloos.
Daar pas ik voor.
En maar mauwen dat de ledentallen omlaag gaan. Geen wonder.

 Laat ik mijn disclaimer ter nuancering nog even aanhalen: ja, ik ben net zo goed stom geweest in dit verhaal. Ik had beter moeten opletten. Absoluut, waarheid als een koe. En het is dus ook een dure les geweest. Een les die me hoe dan ook een zure smaak in mijn waffel heeft gegeven.
En ik snap dat mensen lid zijn van een vakbond. Ik kan me voorstellen dat dat een prettig gevoel kan geven. Vooral doen.
Maar het feit dat een vakbond (welke stelt dat ze er voor de werknemers zijn) weigert om serieus met je mee te kijken als je vragen hebt (nog niet eens een harde zaak, maar puur vragen) en dan als standaard antwoord lijkt te hebben dat ze er niks mee kunnen of willen. Of dat je als uitzendkracht rechteloos bent, en dat ze er daarom niks mee kunnen of willen, maar wel zo flexibel zijn als een eikenhouten deur als het gaat om lidmaatschap en opzeggingen (en daarmee dus impliciet aangeven dat ze helemaal geen flikker geven om hun leden, maar wel om de centen die die leden inbrengen) vind ik persoonlijk een beetje vies.
Dus voor mij geldt: FNV, weg ermee. Misschien, in een later stadium dat ik ooit weer eens een bond ga opzoeken. Als ik dat ooit nodig denk te hebben. Maar dan ga ik selecteren op wederkerigheid. Als ik betaal, wat krijg ik er dan voor, anders dan mooie praatjes, die in mijn geval geen gaatjes vullen.

Grijze haren zou je ervan krijgen.
En daarover gesproken:
Ilse kwam thuis van haar afspraak met de oogarts, welke haar nogal om- en voorzichtig meldde dat het voor haar klussen achter de pc toch wel een vereiste begon te worden om, gezien haar leeftijd, een brilletje te dragen.
Dit vertelde ze mij, en ik knikte (wellicht iets te enthousiast grijnzend) instemmend "ja".
Waarop ze er nogal beledigd aan toevoegde dat ik zelf voor een oud lijk heb gekozen. Waarop ik (niet wellicht, maar zeer zeker) enthousiast "ja" knikte. Gelukkig dat ze meer liefde dan haat voor me voelt, anders had ik dit niet kunnen tikken.
Maar ja.
Ook ik word om de een of andere reden maar niet jonger. En zo ontdekte ik dat ik grijze haren begin te krijgen.
In mijn gezichtsbeharing was dat al even gaande. Maar omdat ik bovenop mijn bolletje al een paar weken niet met een tondeuse ben geweest, zie ik nu ook ineens (voor mijn doen) lange slierten grijs haar zitten. Aan mijn slapen.
De inhammen worden dieper, en de slapen worden grijzer.
Nu kan ik dat wijten aan het feit dat Jente met haar 6 jaar veel mondiger is dan ik soms verstandig voor haar vind. En prettig voor ons.
Ik kan dat wijten aan de doorlopende zorg om Ilse die niet zozeer figuurlijk in staat is om in zeven sloten tegelijk te lopen, letterlijk heeft ze gewoon niet de fysieke mogelijkheden om voorzichtiger dan uitermate onhandig door het leven te gaan.
Maar ook daarvan weet ik dat ze altijd wel weer op haar (niet meer zo ongeschonden) pootjes terecht komt.
Nee, ik moet het gewoon maar accepteren: de dagen als frisse, jonge (fysiek althans) god, liggen achter mij. Ik word grijs, rimpelig en met een beetje pech, per maand krakkemikkiger.
Tijd dus voor verandering.
Nee, ik ga niet ineens fanatiek sporten. (Daar ben ik, al zou ik het willen, mentaal en fysiek gewoon niet toe in staat).
Nee, ik ga niet ineens fanatiek veganist worden. (Daar ben ik, al zou ik het willen....... Oh, laat maar. Dat wil ik niet, het is ook niet gezond, trouwens).
Nee, ik ga niet ineens fanatiek stoppen met roken. (Hoewel daar denk ik de meeste eer aan te behalen zou zijn, en ik inmiddels wel op een punt ben gekomen dat als dat aan de orde zou komen, ik daar toch niet zo negatief tegenover zou staan, maar ik heb dat al 11 keer zonder blijvende resultaten geprobeerd, dus ik hou dusdanig veel slagen om de arm, dat die inmiddels af zou sterven van beknelling).
Misschien moet ik maar gewoon accepteren dat ik qua uiterlijk net als een wijn ben. Met de jaren lekkerder.
Geldt ook voor Ilse, en die heeft een goeie voorsprong op me. Kun je nagaan hoe lekker dat is, met brilletje....

Dit alles maar weer van me af getikt te hebben, wens ik eenieder een goed weekend.

JIPPYKAYEEEEEEE MF

 Toen ik begin van dit jaar mijn ontslag bij het orkest van de KMar indiende, deed ik dat in de volle wetenschap dat ik nog geen vaste andere baan had, en dat het allemaal nog behoorlijk onzeker was hoe of dat ik op Schiphol aan het werk zou kunnen blijven.
Maar mijn "nood" om te stoppen met muziek maken, was zo hoog, dat ik voor mezelf geen andere optie zag. Ik koos dus bewust voor een ongewisse toekomst, waar ik zeker zou zijn dat het hoe dan ook voor mezelf uiteindelijk beter zou zijn. Hoe dat dan ook uit zou mogen pakken.
Uiteraard wel met de niet zo stiekeme hoop dat ik op Schiphol een vaste baan zou kunnen krijgen.
De maanden die erop volgden, bleken dus door al die onzekerheid stressvoller te zijn dan ik had gedacht. Dan ik op had geanticipeerd en dan ik voor mezelf toe zou willen geven.
Oke: het grote voordeel is uiteraard wel dat mijn werkplezier omhoog jakkerde. De collega's zijn top en het werk is top. Maar alles bij elkaar toch best pittig.
Ilse kan daar over meepraten. Er zullen momenten zijn geweest dat mijn onzekerheid tot wat (op zijn zachtst gezegd) interessante uitspraken of acties mijnerzijds leidde.
Uiteraard ben ik wat gaan kneden. Wat gaan woelen. Ik heb mijn wensen tot een vast contract niet voor me gehouden, maar daar neergelegd waar ze er eventueel wat mee zouden kunnen.
En voila. Ik ben een "good boy" geweest, en dus wilden ze mij wel in vaste dienst nemen. (En misschien ook wel om van mijn gezeur af te zijn, dat laat ik in het midden).
Dus.
JOECHEI.
WHOOPTIEDOOOOO.
JIPPYKAYEEEEEEE.
IESJ GROTE BLIJ.
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik zo blij was, dat ik niet WHOOPTIEDOOOO riep, maar WHOOPTIE-FUCKING-DOOO en het JIPPYKAYEEEEE liet volgen door een uiterst bevrijdende: Motherfucker. Dit uiteraard toen ik alleen in de auto zat. Ik wilde mijn leidinggevenden niet meteen het idee geven dat ze een complete zot in dienst hadden genomen.
Betekent dus dat ik de komende tijd zeker ben van een bestuurlijke functie op en rond Schiphol.
Er valt dus wat dat betreft wel een paar kilo lood van mijn schouders. Als opluchting tastbaar zou zijn, zou ik er iemand heel hard mee voor zijn kanis kunnen meppen.
Want doemdenker die ik ben, zag ik al helemaal voor me dat ik aan het einde van mijn contract als uitzendkracht, weer op zoek zou moeten naar wat voor baantje dan ook. Maar gelukkig. Ik mag voorlopig gewoon lekker 12 meter onflexibel staal en plastic met wat mensen erin over betonnen wegen ranselen. Mooi man.

Van de week kreeg ik het voor elkaar om een van mijn collega's zijn koffie uit zijn neus te laten proesten.
En dat kwam omdat ik vol geuren en kleuren zat te vertellen dat ik midden in de nacht een knuffelpartijtje met de wc-pot had gehad.
Dat zit zo:
Omdat mijn liefste echtgenote het soms wat moeilijk heeft met het verzinnen wat we op tafel zetten, komt er heel af en toe een bezorgdienst met een grote kartonnen doos vol met vegetarische avondmaaltijden. Voor mij hoeft het niet, maar ik snap Ilse wel.
Voor mij hoeft het om meerdere redenen niet.
1) Hello Fresh doet zijn naam geen eer aan, in werkelijk elke maaltijd verpakking zitten wel spullen die ongeveer zo vers zijn als mijn ruim 15 jaar geleden overleden oma (van toen al dik 100 jaar).
2) Ik vind het meestal van die overgehipte flauwekul maaltijden die hoofdzakelijk uit zoete aardappel bestaan. Ik kan zo onderhand geen zoete aardappel meer zien. Ik vind zoete aardappel een soort van drol die door de duivel omhoog is gescheten. En dan nog meer van die hippe zooi erbij.
En dit dus allemaal vegetarisch. Meestal bak ik er dan een stuk kip bij of zo.
Van de week niet. We waren beiden wat minder fit, en fuck het vlees maar even, wij gaan vegetarische kebab op pizza eten.
Ik herhaal: wij gaan vegetarische kebab op pizza eten.
Bij dat vooruitzicht had ik wellicht verstandiger moeten zijn, en het moeten laten bij een boterham met kaas.
Maar goed.
Die vegetarische kebab was gemaakt van reepjes ongedefinieerd spul, gekruid met dat waarvan Hello Fresh denkt dat het kebab kruiden zijn.
En los van de textuur van die ongedefinieerde reepjes, smaakte het best aardig. Veel te zout. Maar soit.
Halverwege de nacht, besloot mijn maag dat de mishandeling lang genoeg geduurd had, en dat die vegetarische kebab er met hoge snelheid uit moest.
Omdat ik vind dat Jente en Ilse midden in de nacht moeten slapen, had ik al een kleine achterstand, want ik moest dus al kokhalzend naar beneden sprinten. Ik wil mijn meiden niet wakker maken met geluiden die uit de hel lijken te komen.
Gelukkig, gehaald. Als ware het een godheid knielde ik voor Villeroy en greep de pot eens stevig vast om mijn maag ruim baan te geven voor de antiperistaltiek die de reepjes vegetarische kebab naar buiten ging slingeren.
Goed, dit verhaal dus aan die collega verteld, en hij schoot in een daverende lach. Dat wil zeggen: het was zijn bedoeling om in de lach te schieten, maar dat is nu eenmaal niet handig als je net een slok koffie in je mik giet. Die kwam er dus via zijn neus uit. Hij lachte niet zozeer om mijn in ongerede geraakte maag, maar vanwege het feit dat hij nog nooit van vegetarische kebab gehoord had. Dat vond hij (en ik ben het met hem eens) volstrekte onzin.

Ik ben dus nu reeds bezig met mijn weekend, want als je als buschauffeur op Schiphol werkt, werk je nu eenmaal niet alleen maar als alle andere mensen werken, maar vaak ook als andere mensen niet werken en/of op reis gaan. En dat betekent dat er roosters gemaakt worden waarbij je weekend soms niet helemaal synchroon loopt met het algemeen aanvaardde weekend. En ja, dat is iets dat hoort erbij, en vind ik helemaal niet erg.
Ik wens eenieder straks een goed weekend toe.
En gezien de toch weer hoger oplopende besmettingen (of het nu waar is of niet) hoop ik dat u allen veilig, intelligent en gezond blijft.

 

Project X

Er bestaat dus een club die zichzelf "Cooperatie Laatste Wil" noemt. Een clubje mensen die buiten alle medische kanalen om een middeltje verhandelt waarmee je jezelf kan laten hemelen. Middel X heet dat pilletje, of poedertje of drankje.
Een van de sjamanen van dat clubje is nu opgepakt, omdat het blijkbaar verboden is om te handelen in dodelijke middelen. (Aanvulling: wanneer die dodelijke middelen ook daadwerkelijk tot doel hebben om iemand te doden, voor ik straks hele juridische verhandelingen over mijn kop krijg uitgestort).
In eerste instantie leek het me prima.
Tot ik in de krant een klein, bijna weggestopte lezersreactie zag die mij aan het denken zette.
De zorg voor onze bejaarden hebben we uitbesteed, en willens en wetens uitgekleed. Mensonterende toestanden als "Zaterdag-wasdag" en daarmee doel ik er dus op dat die ouwetjes op zaterdag even snel snel onder de douche gesodemieterd worden. Alleen op zaterdag, want voor de rest zijn er teveel zorgbehoevende ouwetjes, en te weinig mensen die er tegen dat onzalige kutsalarisje willen werken.
En omdat kinderen en kleinkinderen allemaal drukke banen en school hebben (ten slotte moet je er onderhand 3 banen op na houden om een hondehok te huren, laat staan te kunnen kopen) zijn die ouwetjes vreselijk eenzaam. Ongelukkig. Of minder bang zijn voor de dood, dan voor de ongemakken die een eenzaam, kwijnend en misschien wel krakkemigger wordend lijf met zich meebrengen.
Een voltooid leven, zeg maar.
En dan vraag ik me af, heh: zijn we gewoon niet vreselijk de weg kwijt met ons allen?
We kunnen en of willen niet zelf voor onze ouwetjes zorgen, dat besteden we tegen welhaast walgelijk lage loontjes uit.
We ontnemen die ouwetjes volledig het recht op zelfbeschikking. Want ze mogen niet eens zelf besluiten om er op een humane, nette manier een einde aan te maken.
Net als bij ziekte. Euthanasie is nog steeds niet een echt legaal iets. Met dank aan een stel middeleeuwse, ultra orthodoxe, compleet van elke menselijkheid ontdane Gristenhonden, kan een ernstig zieke of gewoon iemand die vindt dat zijn leven voltooid is, lekker nog de pest krijgen. Lekker blijven creperen. Want dat is wat hun god wil. Niet wat IK per se wil, nee een of andere griezel die zijn macht ontleent aan een middeleeuws sprookjesboek, verwacht van mij dat ik MIJN leven op ZIJN voorwaarden leef.
En het vervelende is natuurlijk: iemand die echt een eind wil maken aan zijn leven, om welke reden dan ook, doet dat toch wel. Alleen gezien het feit dat dat van een of andere gelovige griezel niet mag, zal die dat doen door van een flatgebouw te springen. Of voor een trein. Met alle bloederige ellende en trauma's van dien. Maar dat maakt niet uit. Als de SGP maar blij is.
Dus moest de sjamaan van "Cooperatie Laatste Wil" gepakt worden.
Ik vind oprecht dat er iets goeds zit aan een dergelijke club. Laat mensen vrij om te leven of niet. Zolang als wij westerlingen zo ongenadig zijn dat we zelf niet voor onze ouwetjes kunnen of willen zorgen, moeten we misschien ook niet al te hysterisch omgaan met hun wens om al dan niet eerder te gaan hemelen dan hun lichaam het vol kan houden. Dat het allemaal wat meer nog uit de taboe-sfeer moet en kan, lijkt me evident. Maar dat het levenseinde van een mens die om welke reden dan ook niet meer verder kan, een stuk humaner kan, lijkt me geen zaak voor de officier van justitie, maar een zaak voor de commissie van de Nobelprijzen.

Ik vroeg het me net al af: zijn we niet gewoon vreselijk de weg kwijt met ons allen?
We zorgen niet meer voor elkaar. Corona. En.... Consumptie.
We consumeren alsof we morgen allemaal een snuifje nemen van middel X.
Nieuwe e-bikes, nieuwe jassen, nieuwe auto's al dan niet elektrisch, nieuwe telefoons, noem het allemaal maar op. Huizen gaan over de toonbank als warme, met bladgoud belegde broodjes, tegen prijzen waar een paard de hik van krijgt. En dan nog meer consumeren. Vakanties, eten, nog meer eten, en nog meer exquise rotzooi, die middels allemaal advertenties door je strot geramd worden.
En dan ineens, te midden van al die overconsumptieve bullshit een advertentie over nieuwe huishoudelijke apparatuur. Niet te koop. Maar wel te huur.
Waarop een volstrekte viruswap (ja, ik heb haar profiel bekeken, en ja, het was er zoéén die Willem Engel klaar zou pijpen als ze de kans had) reageerde: You shall not own anything, and you shall be happy" En een of andere Klaus Schwab kreeg de schuld. Dat zou namelijk een onderdeel zijn van "the Great Reset". Whatever dat mag zijn. Geen zin om alle complottheorieen na te pluizen, ik heb wel wat beters te doen. Werken voor mijn geld, bijvoorbeeld.
Maar goed, blijkbaar is de mogelijkheid om iets te huren in plaats van te kopen, voor de gemiddelde viruswap een dusdanig griezelig idee, dat ook dat te vuur en te zwaard bestreden moet worden (waar die lui de tijd vandaan halen, is me een raadsel, nogmaals: het grootste deel van mijn week vul ik met werken en mijn gezin, en met name dat laatste is serieus een leuk iets, hoewel ik ook veel genoegen haal uit mijn werk).
Ik zie er eigenlijk wel wat in.
Heb je net een veel te hoge en veel te riskante hypotheek af weten te sluiten, begeeft je wasmachine het in de verhuizing. Ik snap ergens wel dat je met zo'n tophypotheek per maand er niet even een kaduuke wasmachine bij kan hebben, dus dat die paar ekkies per maand aan apparaat-huur een prima optie zouden zijn. (En lees voor hypotheek huur, want ook voor een hondenhok betaal je tegenwoordig prijzen die tegen het walgelijke aan grenzen).
En wellicht zou het eens een idee zijn om eens wat kritischer te kijken naar dat wat we echt nodig hebben.
Ik pleit mezelf niet vrij. Laat dat duidelijk zijn. Met een prachtige verzameling aan miniaturen, 2 auto's, een eigen huis en alle zooi ook zelf gekocht (en bij elkaar gespaard) consumeren wij ook als mallen.
En een krachtig argument tegen dat huren is natuurlijk dat het op de lange termijn absoluut duurder is als kopen.
Maar een argument voor is dat het niet in 1 keer een grote uitgave is, je nooit gezeur hebt met kapotte apparaten en garantie, want daar is dus dat bedrijf voor.
En.... Het is misschien nog wel een stuk milieubewuster. Als bijkomend voordelig effect voor de omgeving waarvan je wil dat je kinderen er nog lang gebruik van maken (tenzij ook zij eerder aan de "middel X" willen, wat niet te hopen is).

En dan begint mijn weekend van 1 dag.
Dat wil zeggen: die is al begonnen. Met weer een leuk rest-hout-klusje.
Zoals naar mijn idee talloze huishoudens, hebben wij een soort van dienblad-treetje-achtig plankje waarop wij al ons broodbeleg in de kast bewaren. Superleuk ding, was een onderdeel van een enorm rijkgevuld kruiden-cadeau die we kregen ter ere van onze bruiloft.
De kruiden zijn inmiddels op, en het dieblad-treetje-achtig plankje kreeg een nieuwe bestemming: ons min of meer onbederfelijke broodbeleg herbergen. Als we aan tafel lunchen hoeven we niet met allemaal potten te sjouwen die Ilse kennende toch tegen de vlakte aan gruzelementen slaan.
Dit dienblad-treetje-achtige ding heeft echter 1 groot nadeel: het was er niet voor bedoeld, want er zitten allemaal "vakjes" in, waardoor sommige broodsmeerselen er niet best meer op passen, waardoor we (zeker wij, want Ilse kennende...) het risico lopen dat er allemaal potten toch tegen de vlakte aan gruzelementen slaan.
Nu heb ik weer een flink voorraadje aan resthout, dus kon ik ons trakteren op een nieuw mooi zelfgemaakt dienblad-treetje-achtig plankje. Dezelfde buitenmaat, dezelfde binnenmaat, maar nu zonder die "vakjes" waardoor alle smeerselen er goed op blijven staan, en we dus minder (maar hoe dan ook nog steeds, want Ilse is nu eenmaal weinig gecoördineerd) risico lopen dat er allemaal smeerselen tegen de vlakte aan gruzelementen slaan.
Nu zit de eerste laag lak erop, maar hout-liefhebber die ik ben, kon ik het niet laten: de mooie stukjes heb ik ongelakt gelaten. Ik hou er wel van dat je de oorsprong van sommige onderdelen nog kan zien.
En tijdens het tikken, krijg ik een wild visioen: mijn handenarbeid die net niet helemaal succesvol bleek, de bodem van dat dienblad-treetje-achtig plankje scheurt eruit, juist als Ilse het op tafel wil zetten, waardoor álle potten met smeerselen tegen de vlakte aan gruzelementen slaan.

Hoe dan ook: dit geschreven hebbende, wens ik u allen een goed weekend.

Gas erop!

Het was een van de laatste vluchten die ik moest doen, voor ik de "glorix-express" zou gaan opstarten.
En omdat ik tussen die vlucht en de 2:15 uur durende schoonmaakpendel nog even een break zou krijgen, was er me veel aan gelegen om die vlucht zo soepel en vlot mogelijk af te ronden.
De mensen kwamen naar buiten, en zoals wel vaker (en nog steeds blijf ik me erover verbazen) stapten mensen in mijn bus, om in de deuropening abrupt tot stilstand te komen, en geen millimeter meer op te schuiven. Ondanks dat dus de rest van de bus volstrekt leeg was.
En zo liep het halletje van de deuren al snel vol, en de rest van de bus niet.
Zoiets leidt dus altijd tot verstoppingen die werkelijk nergens voor nodig zijn.
Omdat er daardoor dus mensen buiten bleven dralen (ook niet echt met de tegenwoordigheid van geest om even verder te kijken dan de deur van de bus breed is), en omdat ik dus mezelf voorgenomen had om deze vlucht zo soepel mogelijk te laten verlopen, liep ik naar de deur en op mijn allervriendelijkst schalde ik naar binnen dat niet alleen de deuren naar het vliegtuig zouden gaan, maar de hele bus, en dat mensen dus even door moesten lopen.
Nu is het in 99% van de vluchten zo dat mensen doodstil zijn. Zo ook bij deze vlucht.
Direct na mijn opmerking begon er iemand (ik kon niet zien wie) vreselijk te lachen. Een hinnikend paard was er niks bij. En dat lachen mondde uit in een slappe schaterlach die aanhield tot we voor het vliegtuig tot stilstand komen. Dit werkte blijkbaar op het gemoed van de rest van de reizigers, want gedurende de rit begonnen er steeds meer mensen mee te grinniken. Zelden een vrolijker vlucht gehad als die.

De energie prijzen. Al veel genuanceerds en ongenuanceerds over langs zien komen.
Wat voor mij als een paal boven water staat: regeren is vooruitzien. Iets dat voorgaande kabinetten niet konden. Iets dat het huidige clownskabinet ook niet kon.
Dus verwijten dat ze dat niet zagen aankomen, zijn in wezen onzinnig: je kunt een vis ook niet verwijten dat hij niet in een boom kan klimmen.
Incompetentie als kenmerk, zeg maar.
De rekeningen rijzen niet zozeer de pan uit, als wel complete keukens. (Figuurlijk, maar ironisch gezien letterlijk ook).
En wederom heb ik diep medelijden met mensen die tot wel een dikke ton meer betalen dan de vraagprijs van hun huis. Hebben ze eindelijk een veel te hoge hypotheek, komen daar nog eens energieprijzen bij. Voordeel: ze eten een stuk minder, dus overgewicht wordt op die manier vanzelf een minder groot maatschappelijk probleem. En vervoersmiddelen zoals een auto zijn ineens ook een overbodige uitgave, dus hoppa: zeg maar dag tegen dat hele CO2 gedoe.
Omdat de belastingen op energie torenhoog zijn door het middeleeuwse, ranzige, uitbuiterige systeem van accijnzen op btw's (ordinair belasting betalen over belasting die je al betaalde) lijkt het mij dat de overheid daar winst kan behalen. Een veel bescheidener greep doen in dat waar mensen hard voor werken, veel bescheidener zijn met alle onzin-uitgaven landelijk en lokaal, en je komt al een heel eind.
Maar goed, ik ben erg goed in utopieën verzinnen, dus ook dit zal niet snel gebeuren. Ten slotte moet het wachtgeld van alle opgestapte en of criminele VVD'ers, PVV'ers, FvD'ers en CDA'ers wel betaald worden...
En dan zie je in het nieuws dat mensen hun schoorsteen maar weer eens verlossen van vogelnesten, spinnenkolonies en stofzooi. Mensen gezegend met een haard, flikkeren zo'n beetje hun hele huisraad in die open haard om de energierekening maar omlaag te brengen. En geef ze eens ongelijk.
Milieu-lobbies en hypochonders schreeuwen moord en brand (pun intended) want slecht voor het mieliejeuwie en ach en wee, de longetjes....
Snap ik ergens wel, want dat ouwe, gammele Ikea logeerbed is na nachten misbruik, zweet en andere ongerechtigheden niet bepaald gezond om in de hens te zetten. Maar ja. Wat moet je anders. Inmiddels is het goedkoper om een nieuw Ikea bed te kopen dan een kuub gedroogd haardhout.
Ik snap ook wel dat het affikken van een verrotte teakhouten tuintafel van Ome Jan leidt tot protesten van een van astma rochelende buurman.
En als er dan een bericht uitgaat dat je, als je je haard in de hens zet, het zo economisch en schoon moet doen, dat de overlast beperkt blijft, dan reageren er altijd wel weer tokkies dat zij gewoon lekker alles in hun haardje flikkeren HUHUHUHAHAHAHIHIH-lekker-puh-en-de-rest-mag-stikken-want-vrienduh-piepel-ik-ben-vrij-en-onduhsoek-leert-muh-dat-het-alluhmaal-weer-een-hoowaks-is-want-hep-op-feesboek-guhstaan!!!...
Los van alle redenen om wel of niet te stoken. De moed zakt me in de schoenen. Is het dan werkelijk té moeilijk om rekening met elkaar te houden? Zijn dat soort mensen zozeer los geraakt van dat wat menselijk is, dat het onmogelijk is om verder te kijken dan de eigen pluizige navel?
Het grotere plaatje bekijken is voor veel mensen blijkbaar te moeilijk geworden. Hetzelfde soort dat overigens altijd loopt te kakelen hoe hard onze maatschappij wordt, en hoezeer ook dat altijd aan een ander ligt... Zelf een beetje fatsoenlijk nadenken zit er niet in.
Maar ach, die quirks heb ik ook wel eens hoor. Ik zal mezelf nooit vrijpleiten van wat ongecoordineerd gedrag. Integendeel. En ik zal de laatste zijn om de steen te werpen, want ik ben niet zonder zonde.
En dan denk ik aan Groningen...
Daar zit gas.
Ik denk dat het hoog tijd word dat de mensen die daar wonen, eens goed gecompenseerd worden.
Optie 1: geef die mensen een huis ver buiten de gebieden waar aardbevingen zijn. En wat geld om hun leven in Drenthe of Friesland op te bouwen. En pomp dat hele Groningen maar leeg. Opvullen met stikstof, en klaar.
Optie 2: geef die mensen voldoende poen om hun hutten goed en aardbevingproof te stutten, waarbij ze een contract tekenen dat er daarna niet meer gemekkerd mag worden. En pompen maar.
Daarbij wel aangetekend dat nieuwe woningen en import van andere mensen niet meer gebeurt. Anders blijf je zemelen.
Opvullen met stikstof of andere zut. En klaar.

Goed.
Ik maak me op voor nog een laat-achtig dienstje, en dan begint mijn weekend. Ik had het idee om in dat weekend gewoon lekker weekend te vieren, maar aangezien ik lid ben van een huishouden dat toch niet verweten kan worden dat het teert op dodelijke voorspelbaarheid, ga ik het allemaal eens lekker niet plannen, en gewoon maar zien waar de dames mee af komen.
Ik wens u allen een goede toe.

We hebben er weer een.

 Ik was een weekje inspiratieloos. Een writersblock kan ik het niet noemen, want ik noem mezelf geen schrijver. Er gebeurde nauwelijks opmerkelijke dingen, en over veruit de meeste zaken heb ik mijn mening al wel eens gegeven.
En ergens was het ook wel eens verfrissend om niet te moeten. In een ver verleden al eens gezegd dat dit soort stukjes schrijven een soort van hobby is, waarvan ik niet wil dat het een verplichting wordt. En toch kwam ik in een soort stramien van wekelijks een stukje tikken.
Heb ik nog behoorlijk lang volgehouden ook. Een aantal jaar toch tussen de 49 en 53 stukjes, met als uitschieter een keer 59.
Best een hoop geouwehoer.
Maar goed, om nu te zeggen dat er veel te melden is... Nee. Gewoon nee.
Hoewel....
Ik ben alweer een poosje op zoek naar stappers voor de winter. Want ik heb hele fijn lopende zomer sneakers. En ik heb prima lopende werkschoenen. En als het onverhoopt eens echt ellende wordt met witsel uit de hemel, dan heb ik een paar Meidls, welke ik heb mogen houden van defensie.
Maar een beetje waterdichte, koude bestendige en enigszins hippe pattas heb ik niet.
En in mijn hoofd gaat dat dan malen. Waarom dat is, weet ik niet, want al jaren koop ik voor de zomer en de winter nagenoeg dezelfde schoenen. Altijd Converse of Nike. Want daarvan is me bekend hoe de maten vallen, en hoe lekker dat ze lopen. Daarvan vind ik de meeste modellen wel mooi. En de leren varianten zijn in de winter erg prettig, de canvas varianten in de zomer goed te doen.
Dus waarom ik dan toch weer onrustig werd, is beyond me. Ik heb namelijk al lang geleden besloten dat het in wezen toch niet uit maakt wat ik aan mijn steunberen doe; modieus ben ik niet en zal ik niet worden ook.
Word ik een beetje paranoide. Want ik keek op mijn telefoon eventjes bij Zalando en meteen krijg ik bij mijn spelletjes allemaal reclame van schoenen. Ik word gevolgd!!! Help, ze scannen me. Help, mijn prievasie! Nanochips in die vaccelerasie. 5G Magnetrons!!!
Zonder gekheid: dat is inderdaad wel vervelend. Maar goed, daar koos ik voor door allemaal gratis spelletjes te gebruiken. Gratis heeft een prijs.
In mijn zoektocht kwam ik een paar serieuze kandidaten tegen. Waarvan er één was met allemaal verschillende hippe en nogal felle kleuren.
Omdat ik vind dat Ilse een (heeeeeeel erg kleine) stem in sommige kapittels heeft, legde ik haar mijn 3 opties voor. En die hippe, met felle kleuren, die zag ik wel zitten. En toen wist uitgerekend zij me te melden dat die lijkt op die Volkswagen met allemaal gekke kleuren. (Zoek maar eens op: Volkswagen Harlekin). Nu kan ik dat niet aan mezelf verkopen: dat ik schoenen koop die lijken op een Volkswagen Harlekin. En op zich best jammer dat het Ilse was (die weinig met auto's heeft) die me daarop moest wijzen. Hoewel ter verdediging het niet verbazend is dat ik verder niks van Volkswagen weet en wil weten.
Goed, die vielen af, en dus bleef er nog maar 1 paar over, die ik besteld heb. Een paar mooie, ingetogen, warme wintersneakers.
Uiteraard besteld online, want bij veruit de meeste schoenenwinkels is de service net zo kut als als de parkeerkosten die je betaalt om erheen te mogen, dus dat was een no-brainer.

Gratis heeft een prijs.
Dat vind ik eigenlijk wel een mooie uitspraak. Ik weet niet of er iemand is die hem al voor me verzonnen heeft, maar voor het gemak claim ik hem als zijnde origineel van mezelf.
Ik verbaas me dus met grote regelmaat dat klanten van Facebook lopen te janken over alle advertenties.
Meneer Zuckerberg gaat niet zijn eigen geld steken in het online houden van een enorm platform als Facebook. Waarom zou hij voor een ander betalen? Zouden volgens mij maar heel weinigen doen.
Dus teken je er als klant voor dat jij gratis van zijn smoelenboekje gebruik mag maken, maar dat je wel bestookt wordt met advertenties van bedrijven die er wél voor willen betalen. Als je dat dan niet wil, is er een heel erg goede optie: geen lid meer zijn.
Hetzelfde geldt voor spelletjes die ik op mijn telefoon prak. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om daarvoor te betalen. De keerzijde van die medaille is dat ik soms tot vervelens toe allemaal irrelevante (of relevante) reclames te zien krijg. Maar daar koos ik bewust voor toen ik de gierige aap uithing.
En dan natuurlijk dat stukje privacy. Al die hysterische jankerds die om het hardst op social media lopen te krijsen dat hun prievaasie geschonden wordt, zijn hilarisch. Ze kwakken hun hele leven op Facebook, maar lopen wel te kakelen dat hun prievaasie geschonden wordt.
De ironie daarvan kan ik een week op teren van puur sardonisch geluk.
Maar dat soort mensen erop wijzen dat ze het allemaal zelf in de hand heeft, is ongeveer zo effectief als mieren bestrijden met honing. Het is allemaal een ander zijn schuld.

De afgelopen maanden ben ik continu eerder uit bed gegaan dan strikt genomen wenselijk of zelfs maar menselijk is. Tijden als 02:45 waren niet uitzonderlijk.
En omdat ik in de ochtend prima, doch humeurig functioneer én omdat ik de avond ook wel een prettige tijd van de dag vind, besloot ik om na maanden van zelfmarteling door vroeg opstaan, dat het tijd wordt om weer eens te kijken of men mijn bevallige verschijning in de late uren ook kan gebruiken.
En dat kan. Hoera.
Ik heb voor mezelf een cyclus gemaakt van ongeveer 2 weken vroeg en 2 weken laat.
Leidt dan wel weer tot logistiek denkwerk, want hoe moeten we dat dan doen met avondeten.
En wat moet ik dan in de avond smikkelen?
Pas toen de lokale Noord Hollandse grutter Deen aankondigde zijn toko's verkocht te hebben aan onder andere de vomar, ontdekte ik dat de magnetronmaaltijden van de Deen best goed te nassen waren.
Ja, daar heb ik nu weinig aan.
En de magnetronmaaltijden van de Albert Heijn zijn aardig, maar als je een volwaardige avondmaaltijd wil, moet je 3 van die bakken halen, en dan wordt t weer een behoorlijk prijzige aangelegenheid.
Eten koken en meenemen, vind ik zelf vaak minder lekker. Dus ik gok erop dat ik de weken dat ik laat moet werken, om 12 uur al aan de warme prak thuis zit, en mezelf op werk dan maar trakteer op een trog vol boterhammen. Of zo.
Maar dat nadeel weegt niet op tegen het fijne voordeel om weer eens laat te werken.
En dat begon dus gisteren. En het was weer prima om te doen. Lekker een beetje over het platform scheuren, tegen een achtergrond van de ondergaande zon. Heel romantisch.
En lekker druk weer ook.

Al voor de zomer maakte ik van restanten van Jente's bed en wat pallets een soort van krukje om op de camping onze koelkast op te zetten. Handig, zo leek me, want dan hoefden we niet zo diep te bukken als we iets uit de koelkast wilden pakken.
Het idee was goed, de uitvoering toch wat minder. Het ding leek meer op een bijzettafel, en was bij lange na niet sterk genoeg om een flink gevulde koelkast te dragen.
Wél was het een mooie bijzet-salontafel voor in huis.
Dus werd hij in gebruik genomen in de woonkamer. Eigenlijk al voor dat ik goed had kunnen nadenken over de afwerking.
En omdat wij wij zijn, veranderde er dus niks, anders dan dat het ding dienst deed om bij de bank van alles op te kunnen leggen. Handig wel.
Alleen zoals dat nu eenmaal met "reclaimed" hout (zoals de Amerikanen zeggen) is: er zaten nogal wat gaten in. Als je pallets uit elkaar trekt, krijg je nu eenmaal spijker gaten.
En die gaten zaten er dus nog steeds in.
Tot ik op een mooie dag ontdekte dat Jente die had dicht gesmeerd met blauwe, roze, groene en purperen play-doh klei. En dat stak niet alleen vreselijk af, dat meurt ook. Elke ouder van kleuters kent die weeige geur wel. Een soort van combinatie van zoetigheid, volle babyluier en zwitsal.
Omdat ik voor het maken van mijn nieuwste vitrine een goeie tube kneedbaar hout had gekocht, vond ik het tijd worden om die tafel eens netjes af te werken. Gaten vullen, zooi netjes opschuren en aflakken.
Blijkt dus dat die weeig meurende tinnef-klei keihard wordt, maar wel weeig blijft meuren.
Het leeghalen van die door Jente zo kunstig opgevulde gaten heb ik uiteindelijk maar met de boormachine gedaan. Nu staat de zaak dus te wachten op afschuren, lakken en verder gebruik.

Goed, dit alles maar weer geschreven te hebben, wens ik eenieder een goed weekend toe.