De laatste voor dit jaar, nummertje 51. Fijne feestdagen en een beter 2022 gewenst.

 Ik moest gniffelen van de week. Of eigenlijk: het was geen gniffelen, het was zelfs geen grijzen. Nee, het was luid grinniken.
Randstad daagt meneer van Lienden voor de rechter.
Want Randstad heeft een vieze smaak overgehouden aan de manier waarop meneer van Lienden winst maakte, waarvoor Randstad "kostenloos" personeel leverde.
Als er één intens smerige boevenbende is, die over lijken gaat van mensen die ze voor zich laten werken, die personeel als wegwerp-artikelen te koop aanbiedt, dan is het dat viezige koppelbazenbedrijf Randstad wel.
En uitgerekend zij, gaan een ranzig zakenmannetje als van Lienden voor de rechter dagen.
Dat is geen klodder meer, dat is de complete overproductie van boter in 2021 die ze daar bij Randstad op hun hoofden hebben.
De verontwaardiging is groot, bij Randstad.
"Onze mensen hadden voor deze zaak een enorm saamhorigheidsgevoel", zo liet een getergde woordvoerder weten.
Mooi, denk ik dan. Dat gebeurt niet zo vaak bij mensen die als wegwerp-aanstekers worden weggezet bij welk bedrijf dan ook. Hebben ze dat er ten minste nog aan over gehouden, een beetje gezelligheid, want bij koppelbazen weet je nooit helemaal wat je rechten zijn, en sta je in no-time weer op straat, dus dat er even een tijd is van saamhorigheid, lijkt me alleen maar leuk. Maar wie ben ik.
Kortom: de ene boef, gaat bij de rechter janken over de andere boef. Ik hoop dat ze een rechter treffen die ze keihard uitlacht, de proceskosten laat betalen, en dat maal twee omdat ze het toch al overvolle rechtssysteem in Nederland nog meer verstoppen.
En dat die rechter inderdaad meneer van Lienden opdracht geeft om dat geld terug te betalen. Want op zich vind ik dat nog niet eens zo'n heel slecht punt.
Hoewel...
Onze overheid is dom, dommer en domst.
Dus dat er een slim etterbakje is die vervolgens met de centen gaat rennen omdat er allemaal ambtenaren te stom zijn om uit hun doppen te kijken, is een logisch gevolg ervan. Laat hem lopen. Ten slotte bleef er geld genoeg over om een schilderij van 150 miljoen euro te kopen. Waarom zouden we ons druk maken over een liegende van Lienden. Het is niet dat hij daarmee iets heel anders doet dan de gemiddelde politicus.

Het zit er weer op. Ik denk in elk geval wat mijn bescheiden getikte bijdragen betreft. Helaas is gebleken dat mijn hoop op een beter 2021 behoorlijk ijdel was.
Maar oneindig naïef als ik ben, hoop ik dan maar op een beter 2022.
Het was me een jaar.
Godsamme, wat was het me een jaar.
Even los van dat hele corona gebeuren, waar ik waarschijnlijk niet eenzaam ben als ik zeg dat ik er grondig klaar mee ben. Om heel veel redenen.
En toch...
Het eelt aan de binnenkant van mijn lip van het trompetspelen, is helemaal verdwenen. De halve-maantjes afdruk op mijn bovenlip is nagenoeg weg en als ik denk aan muziekmaken, denk ik vooral dat ik heel blij ben dat mijn hypotheek er niet meer van afhankelijk is.
Ik mis het niet. Heb het geen seconde gemist. Het is een boek dat dicht is geslagen. Het staat naast mijn trompet ergens in de trappenkast, inmiddels bedolven onder allemaal huishoudelijke zaken als een stofzuiger, reserve rollen toiletpapier (hamstereeeeeeeeeeeeen) en schoonmaak-artikelen.
Mijn trompet, die ik op marktplaats had gezet, is niet verkocht. Misschien dat de voorzienigheid hier een soort grapje met me uithaalt. Zo van: begraaf het ding nu maar 6 meter diep in je tuin.
Of: stel je voor dat je over 29 jaar en een beetje, zo na je pensionering door een of ander hersenverwoestend ongeluk wél weer zin krijgt om te spelen. Dan heb je toch maar mooi een trompet ergens liggen.
Dat ik tegen die tijd waarschijnlijk een niet te stillen behoefte heb om contrafagot te leren spelen, zal ik de voorzienigheid nu nog maar niet zeggen. Geen slapende honden wakker maken.
De kwaliteit van mijn werkende leven is met sprongen vooruit gegaan. Toegegeven: als ik om 0245 mijn nest uit moet om een reserve dienst te doen op Schiphol, ben ik het wat minder eens met voorgaande stelling, maar voor de rest heb ik geen klagen.
Wat mij vooral verraste en ontroerde, waren destijds alle vriendelijke, lieve, begripvolle reacties. Alle morele en mentale support. Dat versterkte mijn sterke drang om eruit te stappen. Dat versterkte mijn gevoel dat talent alleen niet voldoende is.
Het is nog niet zo dat ik er al helemaal ben.
Het is zoals ik zei, een verbetering, maar 32 jaar aan muziekmaken, waarvan 22 beroepsmatig, is een lange tijd. Een heel erg lange tijd in een veel en veel te strak keurslijf.
En dat is ook weer niet zomaar uit je systeem. Maar dat zie ik wel goed komen.
Dan kunnen we het komende jaar gebruiken om die andere, die betere helft van mij, goed op de rails te krijgen. Na het debacle van afgelopen week, stroomden ook daar steunbetuigingen en aanbiedingen tot hulp binnen. En dat sterkt. We gaan er vol tegenaan om ook voor Ilse recht te halen waar recht vereist is.

En even een persoonlijke kanttekening aan mijn schrijfseltjes. De laatste paar maanden merk ik dat ik het lastig vind. Ik ben er soort van ingegroeid dat ik nagenoeg wekelijks mijn mening geef over de gang van zaken in het leven in het algemeen, en het mijne in het bijzonder. Maar de laatste maanden merk ik dat ik het moeilijker vind worden om wekelijks iets leuks of vermeldenswaardigs te tikken. Het werk op Schiphol, hoe leuk dan ook, is niet altijd om over naar huis te schrijven (pun intended) of het is dusdanig dat het wel avontuurlijk was, maar niet echt geschikt om naar buiten te brengen.
Het nieuws is inmiddels haast pijnlijk eentonig, en daarmee mijn mening dus ook.
Het feit dat ik mezelf uit een keurslijf heb geworsteld, levert ook een zekere leegte op, die ik naarstig probeer op te vullen.
Tuurlijk: ik heb hobbies en interesses. En nog steeds zoekende, want in de afgelopen 32 jaar, was er nauwelijks ruimte voor hobbies en interesses, anders dan die vermaledijde tyfustrompet. Ik loop dus achter, want normale mensen van 40 hebben in hun leven meer dan genoeg ruimte gehad om hobbies en interesses te ontdekken. Ik begin pas. Maar in geen van al die hobbies en interesses die ik tot nu toe heb ontdekt, ben ik dermate expert dat ik er ook blogvullende stukjes over zou kunnen of moeten schrijven. Nog even los van het feit dat je dat zou moeten doen.
Want stel: ik ontdek kantklossen als hobby, dan weet ik heel zeker dat ik daar niet heel erg veel over zou moeten, willen of kunnen schrijven, zonder aan mezelf te gaan twijfelen. (Dit louter ter illustratie, want verder niks tegen (of voor) kantklossen).
Ik heb veel reacties gehad over het schrijven, en dat ik dat moet blijven doen. En ik wil dat ook wel, maar ik ben dan wel weer perfectionistisch genoeg dat het wel ergens een heel klein beetje steekhoudend moet wezen, anders is het tikken om het tikken. En dat lijkt me de kwaliteit (voor zover die er is) niet ten goede komen.
Dus ik vind dat ik langzamerhand toch eens moet gaan nadenken over hoe dat dan in de toekomst moet. Misschien moet ik wekelijks op maandag een openbare vraag uitzetten. iets in de trant van: waar moet Marnix over mekkeren?
Of zo.

Dus, ik wil alle lezers bedanken voor hun tijd. Ik heb dit jaar 51 blogs geschreven, en ik ga er vanuit dat er gemiddeld 1,5 minuut aan leestijd is per blog. Dat is 4590 seconden als u alle blogs heeft gelezen. Dat is best een hoop tijd die u in mijn getikte mening heeft gestoken. 
Ik hoop dat iedereen fijne kerstdagen enzo heeft. En dat 2022 toch, hoe dan ook, op welke manier dan ook een beter jaar wordt.
Blijf veilig, blijf verstandig. Tot volgend jaar (of er moet ineens iets dusdanig geks gebeuren waarover ik nog dit jaar mijn mening wens te geven).

Rozengeur en maneschijt

Het komt niet vaak voor, maar gisteren wist ik me met mijn boosheid eventjes niet zo goed raad.
Na jaren van ziek zijn, het opbouwen van dossiers (door échte artsen, die wél kennis van zaken en inzicht hebben) met een omvang waar de Titanic een sullig kanootje bij lijkt, vindt een of ander doktertje bij het UWV dat Ilse gewoon in staat moet zijn om 40 uur per week te werken in een sociale werkplaats, tussen de mongolen.
Dit kreeg ik te horen, omdat Ilse door een juffrouw van het UWV gebeld werd met deze monsterlijke, walgelijke uitslag.
Een uitslag die kwam nadat een verzekerings"arts" een half uurtje met Ilse gebabbeld had. Want het is simpelweg onmogelijk om tot een dergelijk ridicule uitslag te komen als je alle door échte experts en artsen opgestelde dossiers hebt gelezen. Het is simpelweg onmogelijk om tot een dergelijk ridicule uitslag te komen op basis van een babbeltje van een half uurtje, terwijl die dossiers tot stand kwamen na vele uren aan hulpverlening en consulten bij echte artsen.
Dus ja, ik was enigszins boos. Mijn eigenschap om slecht om te kunnen gaan met volstrekte onzin, gebrek aan kennis en inzicht, en ronduit liegen, kwam eruit.
Mijn Ilse zat compleet verslagen, in tranen aan de telefoon.
En dat is waar ik slecht tegen kan. Onrecht. Dat mensen inspraak mogen hebben, zonder inzicht. Zoals een verzekeringsarts, die zijn werk gewoon slecht deed. Of eigenlijk: gewoon niet.
Het UWV maakt Ilse, die heus echt wel wil werken, dus opzettelijk kapot. En gaat er vanuit dat ze nu wel zover kapot zal zijn, dat ze geen bezwaar maakt tegen deze walgelijke, onmenselijke gang van zaken, dat ze gewoon 40 uur gaat werken, en uiteindelijk gewoon maar doodgaat.
Probleem opgelost. Lang leve de participatiemaatschappij.
Maar hey: ik ben er ook nog.
En we gaan uiteraard bezwaar maken.
Een zogenaamde arts, die zonder dat hij de dossiers leest, en op basis van 30 minuutjes kletsen mijn vrouw probeert te vermoorden, daar gaan we tegen in bezwaar. Sowieso ga ik een klacht tegen de man indienen omdat hij zijn werk niet zozeer slecht deed, ik ga bezwaar maken tegen de man omdat hij liegt dat hij zijn werk deed. Hij deed zijn werk niet, en deed dat op kosten van de maatschappij.
Hij denkt dat hij iets weet, maar als dat is op dezelfde basis als een gesprekje van 30 minuten, dan heeft hij geen enkel dossier bekeken. Inspraak zonder inzicht, leidt tot uitspraak zonder uitzicht.
Gelukkig hoeven we dat niet alleen te doen. Er zijn al mensen en instanties die hun hulp hebben aangeboden. En daar gaan we dankbaar gebruik van maken.

Verslagen, gefrustreerd, heb ik Ilse tegen me aan laten huilen. Het is namelijk niet zo dat ze het niet uit alle macht probeert. Ze wil werken. Graag zelfs. Maar als dit de zogenaamde hulp is om mensen verder te helpen, dan heeft de overheid niks geleerd wat betreft menselijkheid.
Dus ja: ik was en ben boos. En dat vrouwtje aan de telefoon (de zogenaamde arbeidsdeskundige, hoewel ik meesmuilend moet lachen om die term, erg veel deskundigheid is er niet) kreeg mijn toorn al voor een deel over me heen. En ik hoop dat ik die zogenaamde arts ook eens te spreken krijg. Ik ben heel benieuwd naar zijn geschutter als ik hem vraag waarom hij liegt. En mijn vrouw kapot wil maken.
Aan de andere kant: het is misschien beter van niet. Beter om de hulp van anderen te aanvaarden, want mijn gebrek aan geduld met dit soort walgelijke, liegende, inferieure beesten, zou kunnen leiden tot toestanden welke niet in mijn of Ilses voordeel zijn.
Boos dus. Het verscheurde mijn hart om mijn meisje zo verslagen te zien. Nee, niet boos. Witheet. Woest. En geen manier om dat echt te uiten. Dat heb ik wel gedaan. Later.

En dan mateloos trots op haar. Want ondanks deze ranzigheid weet ze zich weer samen te rapen. Hulp in te schakelen, zo links en rechts. En toch weer door te gaan.
Dat moet ook wel, want de kerstvakantie is een week eerder in gegaan, dus er moest nogal wat veranderd worden. Waaronder een spelcomputer voor de kleine draak gekocht. Iets waar we (en lees: ze, want ik ben niet bijster goed met spelcomputers, iets met gebrek aan geduld) dansspelletjes en andere leerzame dingen voor haar mee kunnen doen.

Het was niet alleen maar kommer en kwel.
De rozengeur zat hem erin dat ik tijdens mijn werk te maken kreeg met een professional die zichzelf ontpopte tot mens.
Als laatste bus moet je vaak even wachten, tot je af mag rijden naar het vliegtuig. Dat kan meerdere oorzaken hebben, worden mij vaak niet verteld, en zolang als die kist niet gaat vertrekken zonder dat ze mijn passagiers hebben, is het allemaal koek en ei.
Zo ook deze vlucht. Ik moest even wachten.
De laatste passagier kwam er aan, vergezeld door de gate-agent die mij de 'last-bus' kaart gaf.
Voordat ik weg kan, moet ik even een kleine routine uitvoeren.
De deuren moeten dicht, ik moet mijn stoel goed zetten, en in het systeem aangeven dat ik de laatste passagiers heb, het kuchscherm moet dicht, de handrem moet los en dan kijk ik in mijn spiegels en vertrek ik.
Ik was misschien 2 meter verder toen er luid gebons op mijn ruiten klonk, en van achter uit mijn bus klonk er wat hilarisch geroep.
Ik keek wederom in mijn spiegels, en zag niet 1, maar 2 gate-agents wanhopig op de ramen van mijn bus kloppen en meehollen.
Nu ben ik niet de beroerdste, dus ik zette de bus gelijk weer stil, mezelf afvragende wat er voor intense calamiteit was, dat de gate-agents zo in paniek waren dat ze bijkans mijn ramen eruit beukten. Bleek dat de laatste passagier (iemand uit het werkveld, waarvan je dus eigenlijk verwacht dat hij dit soort typsiche gestresste passagiersfoutjes niet maakt) zijn paspoort opgewekt vergeten was.
Daar moest ik dan wel weer om gniffelen.
Aangekomen bij het toestel, moet ik samen met mijn passagiers de bus uit. Het is namelijk aan mij ook de taak om in de gaten te houden dat passagiers niet over een levensgevaarlijk platform gaan lopen dwalen, maar in een min of meer rechte lijn en zo snel mogelijk het vliegtuig instappen.
Dus kwam ik in gesprek met de lieve man.
En het was echt een lieve man. Heel geanimeerd spraken we over onze respectieve beroepen, en hoe mooi dat het kon zijn. Over de nadelen ervan. En over zijn gevoel van schaamte over het vergeten van zijn paspoort. Het werd een ouwe-jongens-krentenbrood gesprek. Waardoor we bijna vergaten dat er nog iets moest gebeuren: jawel: dat toestel moest toch echt eens gaan vertrekken. De verantwoordelijke kwam ons vriendelijk, doch dringend verzoeken of we vaart wilden maken. Ginnegappend namen we afscheid, en wensen elkaar fijne feestdagen.

Goed. Nog maar een paar dagen, en ook 2021 zit er weer op. Misschien nog 1 blogje, en dan gaan we ook 2021 weer afdoen als iets dat niet noodzakelijkerwijs een jaar dat voor herhaling vatbaar is.
Maar goed. Ik heb mijn gevoelens maar weer van me af getikt, en wens iedereen een goed weekend.
Ik ga nog even wat doen om de luchtvaart sector te ondersteunen.

Wat de gek (Ingrid) ervoor geeft.

Geachte mevrouw van Engelshoven,
Beste Ingrid,

Ik zit toch wel met een paar gedachten rondom je extravagante uitgave rondom een schilderij van 150 miljoen euro.
De eerste gedachte die in me opkwam: die juffrouw moet op zoek naar een andere dealer, want deze LSD gaf een bizar slechte trip.
Ingrid: in jouw regeerperiode als minister van cultuur, heb je het prima gedaan. Het pad der verwoesting was door cultuur-hatende en visieloze voorgangers al goed geplaveid, en covid hielp er prachtig bij om die sector van uw ministerie nagenoeg de doodssteek te geven. Niks nieuws, niks onverwachts. Goed gedaan, meid.
Maar dat was allemaal nog niks vergeleken bij deze laatste stunt: het uitgeven van 150 miljoen euro aan een prent van een schilder die al zo lang dood is, dat hij weer bijna terugkomt.
Dit is zo'n intens nare en ranzige natrap naar alle nog levende kunstenaars in alle disciplines, dat zelfs de duivel hier respect voor zou hebben. Zo walgelijk en doortrapt verzint hij ze niet, dat garandeer ik je.
Om in de woorden van uw collega meneer de Jonge te spreken: U had ook een ansichtkaartje met dat schilderij kunnen kopen. Was veel goedkoper geweest. En veel meer passend in de lijn van uw voorgangers en uzelf om de cultuur maar zoveel mogelijk naar de tyfus te helpen.

Maar, beste Ingrid, hierbij bleven mijn gedachten niet. Zo makkelijk komt u er niet vanaf.

Hoe zouden die tienduizenden slachtoffers van de belastingdienst het vinden dat het oplossen van de door uw kabinet opgeworpen problemen minder belangrijk is dan de aanschaf van een plaatje van een dooie schilder ter waarde van 150 miljoen euro?
Hoe zouden de mensen in Groningen het vinden dat de afwikkeling van de schade aan hun huizen minder belangrijk is dan de aanschaf van een plaatje van een dooie schilder ter waarde van 150 miljoen euro?

En: hoe belangrijk is de werkdruk en salariëring in de zorg? Niet, blijkbaar. Laat ze maar verrekken in de zorg, 150 miljoen stukslaan op een plaatje van een dooie schilder, is belangrijker.
Hoe belangrijk is het onderwijs? Nou, niet dus. 150 miljoen voor een plaatje van een dooie schilder, is belangrijker.
Hoe belangrijk is het haast maken met het bouwen van woningen waar al die gehoopte bezoekers aan dat muffe, krampachtig opgehipte rijksmuseum moeten wonen? Niet. Want 150 miljoen voor een plaatje van een dooie schilder.... Jawel, is belangrijker.

En met de huidige inflatie, en achterlijk hoge belastingen en accijnzen, zou je zeggen dat er voor 150 miljoen wel betere bestemmingen te vinden zijn. Iets waar de Nederlandse bevolking (die dit prentje heeft bekostigd) meer behoefte aan heeft.

Bovenstaande is niet iets dat jou alleen aan te rekenen is, Ingrid, daar heeft dat hele rariteitenkabinet waar u deel van uit maakt evengoed deel aan.
Maar het is te decadent voor woorden. En persoonlijk beschuldig ik u hierbij van mismanagement. Ik beschuldig u van het willens en wetens slecht uitvoeren van uw taak als minister van cultuur. En mijn straf zou zijn: elke cent van die 150 miljoen euro terug te betalen uit uw salaris, uw wachtgeld en overige toekomstige inkomens. En omdat u lid was van een rariteitenkabinet waarin u gezamenlijk over geld mocht beslissen dat (onder andere) ik binnen bracht, stel ik de overige ministers ook aansprakelijk.
Ik zal het jullie wel nageven: jullie hebben de uitdrukking "wat de gek ervoor geeft" een geheel nieuwe dimensie gegeven.

Maar goed, om terug te komen op mijn eerdere gedachte: wellicht is het goed, als het inderdaad aan de LSD lag, om een niet al te dure afkick-kliniek te zoeken. Uiteraard op eigen kosten. U heeft de maatschappij al bestolen van 150 miljoen euro, en dat lijkt me meer dan genoeg.

Met weinig respect en al zeker geen heel erg vriendelijke groet,

Marnix

Je zou zeggen dat ik hooglijk verbijsterd zou zijn door bovenstaande gang van zaken. En ik moet toegeven: mijn broek zakt zelden nog echt af van verbazing. Maar in dit geval verbaasde ik me over het feit dat van pure verbijstering mijn broek niet zozeer afzakte, als wel gewoon compleet wegvloog toen ik dit hoorde. En dat is goed nieuws, want dat betekent dat ik niet zo cynisch ben, als ik denk. Hoewel mijn brief aan die juf toch wel enigszins als cynisch beschouwd zou kunnen worden.

Terug naar het wat meer menselijk leven.
Het leven van de hardwerkende mens, die op zijn eigen level in het leven zo zijn eigen besognes heeft, al dan niet (of juist wel) veroorzaakt door blunderende politici.
Toen ik mijn nieuwe platformpas in ontvangst mocht nemen, was daar een abonnement op gezet voor een andere parkeerplaats. Dit omdat dit in verband met een paar specifieke diensten handiger uit zou komen.
Die andere parkeerplaats ligt aan de andere kant van Schiphol, en dus moest ik de volgende ochtend in alle vroegte niet vergeten om de navigatie maar weer eens van stal te halen om er op een zo efficient mogelijke manier te komen.
En omdat ik Marnix ben, deed ik dat de volgende ochtend ook. En de ochtenden erop ook.
Dit omdat ik het richtingsgevoel heb van Rembrandt. Lang geleden overleden.
Maar ik mag dan wel een overleden richtingsgevoel hebben: ik ben helder genoeg om te zien dat die vermaledijde Goegolmeps mij tot nu toe (dus inmiddels een dikke week) elke dag via een andere route naar mijn parkeerplaats heeft weten te leiden.
Ik heb nog geen twee keer achter elkaar dezelfde route van het kreng moeten volgen. Nu snap ik ook wel dat dat door verkeerssituaties zou kunnen komen, maar op de tijd dat ik normaliter naar mijn werk ga, is het gewoon rustig, welke route ik ook kies.
Waarom dat kreng me dan niet altijd dezelfde route laat nemen, is een volstrekt raadsel, en ook wel echt een groot nadeel, want ik moet een bepaalde route altijd een paar keer rijden voor ik hem uit mijn hoofd kan doen met mijn ogen dicht.
Ik vermoed toch dat het aan de vaccinatie ligt, in combinatie met haperend 5G. Ik moet dus maar snel mijn booster krijgen, misschien dat goegolmeps dan wel zonder mankeren mij een aantal keren dezelfde weg laat nemen.

Goed, dit alles geschreven hebbende, wens ik u een fijn weekend toe.

 

Griepen over bomen.

En ineens heb je het...
De (mannen)griep.
Thuis gekomen na een lange dagdienst, bleek mijn strot rauw, mijn neus was als een incontinente zonnebloem-patient en mijn hoofd bonkte als een hei-installatie.
Brave burger die ik ben, belde ik mijn manager, die me opdroeg om te testen, thuis te blijven, en pas na een "clearance" door de GGD weer terug te komen.
Goed, ik heb mijn dag nuttig doorgebracht.
Het is dan wel zo, dat ik, brave borst, dus niet de deur uitga, en mijn allercharmantste snuit op moet zetten om mijn eega ertoe te bewegen om sigaretten voor me te halen. Ja, ook dat gaat gewoon door bij een griepje.
En laat dat dus nu net een probleem zijn bij een griepje. Je allercharmantste snuit opzetten. Ik kan het niet.
Dat ziet eruit als een huilebalk die door zijn tranen heen wil lachen om een helemaal niet zo grappig grapje.
Als IT die je het riool in wil praten om daar te drijven. Dat idee.
En die eerste dag van thuiszitten, heb ik in minder dan 6 uur niet minder dan 80 (tachtig!!) bebalsamde zakdoeken volgesnoten. Het was een verpakking van 100, en nu heb ik nog 1 pakje over. Oh, en aan de rauwheid van mijn onderneus of bovenlip te voelen, heb ik ook minimaal een complete keukenrol bevochtigd met neuswater.
Tel daarbij spierpijn, vermoeidheid en een ettelijke hoeveelheid paracetamol en citrosan op, en voor mij is de diagnose: (mannen)griep compleet.
Ik ga er eigenlijk vanuit dat het geen covid is, want het stoofvlees dat mijn allerliefste maakte, smaakte me weer als vanouds. Ruiken doe ik het niet, maar ik maak me daar wat minder zorgen om: met alle zooi die te pas en vooral te onpas mijn neus verstopt en verlaat, is het simpelweg onmogelijk om iets te ruiken. Ik zou me zorgen maken als ik wél iets ruik door alle waterige snot en opgezwollen snotklieren (of hoe die dingen heten).
En dan het slapen. Omdat het vanachter mijn masker erg lastig is om slaapdronken mijn neus te snuiten, en omdat het behoorlijk ranzig is om het dan maar te laten lopen in dat masker, bedacht ik dat het misschien een goed idee zou kunnen zijn om wat proppen papier in mijn neus te doen.
Dom natuurlijk. Want uiteraard krijg je dan een niesbui waarbij je die proppen papier... Naja, vies verhaal, zullen we maar zeggen...
Ik zal de laatste zijn die durft te beweren dat een mannengriep vergelijkbaar is met een bevalling. De enige bevalling waar ik lijflijk aanwezig was, leerde me dat een bevalling heftiger is dan een griepje. Maar het scheelt niet veel. Echt niet.
Ik voel me ziek, zwak, zielig. Heel zielig.
En dit mag.
Want bij het ontbijt vertelde Ilse aan Jente dat als mama een griep heeft, ze gewoon doet alsof er niks aan de hand is, en dat als papa een griep heeft, papa heel zielig is, en verzorgd dient te worden.
Dus als de moeder van mijn dochter, mijn dochter al leert dat mannengriep erger is als vrouwengriep, dan denk ik dat het goed is, zo. Ten slotte heb ik ook geleerd dat in discussie gaan met een vrouw (en zeker in combinatie met een onbehoorlijk eigenwijze dochter) gedoemd is te mislukken.
Maar ik moet wel zeggen: het bevalt me wederom niks. Dat ik mezelf volprop met groenten en fruit. Alles voor de vitamienen en weerstand, en toch flikt mijn lijf me een griepje. Dat je dan vanwege de covid-shit thuis moet blijven, terwijl ik eigenlijk gewoon had kunnen werken is helemaal iets om gefrustreerd over te raken.
Dus ging ik mezelf maar weer een staafje in mijn hersens en mijn keel laten rammen. En deze keer bij de GGD ondersteund door mijn voormalige soort-van-collega's van de medische dienst uit Ermelo of zo. Helemaal afgezakt naar Almere om te ondersteunen.
Ik moet zeggen: mijn eerste test was een stuk makkelijker. Dat was een soort van "drive-in-test-show". Ik kon gewoon in mijn auto blijven zitten, en de lieftallige dame van de GGD kroop door mijn raam om me nasaal en oraal te mishandelen.
Bij deze testlocatie moest ik mijn auto op een soort van terrein neerzetten. En nu ga ik er prat op dat mijn auto heel wat slechte wegdekken glad kan poetsen, maar dit sloeg nondeju alles. Dat was meer ondergelopen kuil dan parkeer terrein. Het zal me niet verbazen dat ik een deuk in mijn dak heb gebonkt zo diep waren de gaten. Gelukkig (ik had mijn nieuwe pattas aan) had ik het geluk om net over een diepe, vol geregende kuil te parkeren, en niet ernaast, zodat ik hippend en springend tussen de kuilen door naar binnen kon denderen.
Het was echt ten hemel schreiend, zo slecht als dat terrein was. Ik stel me zo voor dat die ondersteunende militairen het als hun tussendoorse hindernisbaan gebruiken voor als ze een beetje fysieke uitdaging willen.
Maar goed. Ik had een afspraak om 14:33 uur. Ja, dat is een behoorlijk specifieke tijd. En ik zorgde ervoor dat ik ruim op tijd aanwezig was. Had niet gehoeven. Het was doorlopen, en aansluiten, en het eerste hokje dat groen oplichtte mocht ik enteren.
Uiteindelijk dus wel exact op tijd. Dat dan weer wel, maar of dat met die zeer specifieke tijd te maken had, of gewoon stom geluk, weet ik zo net nog niet.
Ik liep binnen, en deze keer was het een jong gozertje van de Landmacht dus, die die staaf eerst achter in mijn keel trapte, en vervolgens gebruikte om mijn hersenpan via mijn (veel te nauwe) neusholte uitgebreid draaiend te gaan kietelen. En ik kan het niet helpen. Ik moet hoesten als ze zo diep in mijn neus gaan wroeten. Het is een reflex die sterker is als ikzelf. Ik wil het niet. Maar het gebeurt toch. Ik waarschuwde de van top tot teen ingepakte militair nog, maar werd gerustgesteld dat dat normaal was.
Wat ik wel heel erg charmant vind: je krijgt daar een tissue waarmee je van te voren je neus moet snuiten.
Die tissue is nog dunner dan enkellaags toiletpapier van de Action. 1 stevige snuit van mij, en er blijft gewoon geen papier meer over. De vellen waaien door de hele testlocatie. Dat wil zeggen: de vellen die overblijven nadat mijn neusinhoud het overgrote deel al op wist te lossen.
Dat is denk ik wel een verbeterpuntje: tissues die daadwerkelijk een stevige snuit kunnen verwerken. Anders zit je daar toch wat schutterig te klootzakken met je handen vol blerf en een uit elkaar gesnoten restantje papier. En dan dus met mijn bonkende hoofd, stijve spieren weer naar huis moeten rijden. Hotsend en botsend over een terrein dat geen parkeerterrein mag heten.Want met het ov mag je niet komen, volgens de GGD (je zou mensen kunnen besmetten, hoewel ik dat in dit geval onzin vind, want er is geen bus die die locatie vinden kan, of zou willen vinden for that matter).

Komend weekend gaan we de verjaardag van die goeie ouwe Klaas vieren.
En dat blije snuitje van mijn dochter (haar gezicht dus, niet te verwarren met de onsmakelijke avonturen die ik zonet beschreef) is me toch wel heel veel waard.
En dan uiteraard wel erg vroeg: maar we hebben ook weer een hele dikke, lompe, niet al te grote kerstboom in huis, welke we met ons kleine lieve draakje gaan versieren.
Elk jaar weer wens ik een onooglijk boompje. Een exemplaar dat eigenlijk door niemand echt gewenst is. Soort van misplaatst medelijden of zo.
En ook een beetje omdat ik niet zoveel heb met de grandeur van meterslange stammen, die op zijn Oud-Zuids of Gooisch met de hedendaagse hippe "must-have" kitsch wordt volgeplempt. Van die zielloze graftakken waarvan elk naaldje precies volgens de geldende mode is gekortwiekt, en waar alle natuurlijke oneffenheden uit zijn gefokt. (Oftewel: voor mij geen boom a la Thierry Beaudet, maar meer een boom zoals Zwiebertje).
Nee, niks van dat al: ik moet een natuurlijke, lompe knoestige boom. En die hebben we. Iets langer als vorig jaar, maar weer lekker tegendraads scheef, en vooral: bijna net zo dik als dat hij lang is. (Lijkt-ie toch een beetje op zijn eigenaren).
Overigens is dat ook een beetje waarom ik nog niet wild enthousiast wordt van een kunstboom. Ilse is daar nu voor het tweede jaar op rij heeeeeeeel erg voorzichtig, bijna onkarakteristiek voor haar, voor aan het lobby'en geslagen.
Want dat zou handig zijn, en goedkoper.
Ja, dat zal wezen. Maar die 20 euro per jaar aan een onooglijk, puur natuurlijk, lelijk en dus mooi boompje vind ik prima. Als ik elk jaar tegen dezelfde, saaie, keurig gekapte nep-boom zit te loeren, voelt dat voor mij als nep. En nep, is het voor mij niet echt.
En als tweede nadeel: ons huis is niet denderend groot. We zijn niet echt hoarders, maar we zijn ook niet bijster goed in het "ont-spullen", zeg maar. En dan moeten we die neppe kitsch dus ook ergens opslaan. Of gewoon niet meer afbreken. Maar ja. Ik ben er nog niet voor, tenzij er nepbomen op de markt komen die gewoon een onooglijk, lelijk dikkerdje zijn. Liefst met geur. Die ik nu toch niet ruik vanwege mijn dichte neus. Maar goed, er zal vast een jaar zijn dat ik rond kerst niet verkouden of grieperig ben.

Dit alles maar weer geschreven hebbende, wens ik eenieder een mooi weekend toe. Blijf gezond en wijs.

Een week vol met hilariteiten waar je bij had moeten zijn, gewoon.

 Mijn vader was even in het land. Een heuglijk moment aangezien de man niet in Nederland woont, en het de afgelopen tijd om voor de hand liggende redenen niet echt heel erg makkelijk was om eventjes aan te wippen.
Maar goed, de lieve man was in het land en om zulks te vieren, hebben we de traditie dat we in Den Bosch met zijn allen (zus plus dochter, zusje plus vent, Ilse, kind en ik en dan dus pa) bij een gezellig restaurant de boel op stelten zetten.
Dat deden we eerst bij 't Gerucht, een supertent alwaar we als ploeg ons mochten verheugen in de onverdeelde aandacht van het personeel (dat echt superleuk was) en de talenten van de kok (ontegenzeggelijk aanwezig).
Helaas hield de eigenaar ermee op, en moesten we dus een andere toko opzoeken.
Dat werd een niet nader te noemen tent in een drukke straat met allemaal tenten. Ik zeg "niet nader te noemen", want ik vond de kwaliteit van personeel en voer, niet iets waarvoor ik meer dan een uur zou gaan rijden. Integendeel.
Gelukkig waren we in goed gezelschap (namelijk dat van elkaar) en dat maakte alles goed.
Vooral het feit dat oude zus daags erop jarig was, maakte het voor ons een partijtje van formaat.
Dat begon ermee dat jonge zus een setje van die vreselijk charmante kartonnen feestmutsen had gekocht, welke wij allen dienden te dragen. Dat ging wat mis.
Omdat het ons onduidelijk was hoelang wie die onflatteuze dingen op moesten houden, eindigden sommigen uit hilariteit op plekken waar ze niet hoorden.
En dat werd dan weer voer voor diverse 06-lulijzers met camera.
Ik heb een foto van oude zus gemaakt, die ik op straffe van (tot op heden onduidelijk doch) heftig lijden niet gepost heb. En niet zal posten. Oude zus liet echter na om te bedingen dat ik ook zou schriftelijk zou zwijgen. Dus ik zal een zo duidelijk mogelijke omschrijving geven.
Oude zus had haar feestmuts scheef op haar hoofd geplant, en de elastiekjes onder haar neus bevestigd, onder haar bril langs, terwijl ze haar minst charmante lach toonde, op het moment dat ik haar kiekte.
Haar neus kwam daardoor een fractie hoger te zitten dan die normaal doet, waardoor het geheel er nogal kolderiek uitzag. Kolderieker dan normaal, zeg maar.
Met dat ik die foto maakte, en opgewekt met chantage begon, wilde ik mijn eigen muts maar eens afdoen, maar gelijk als in een slap-stick, slipte die muts uit mijn tengels, om op mijn neus terug te kletsen.
Daar bleef het qua hilariteit niet bij.
Kleine zus-lief, was namelijk nog niet uitbedisseld, want bij het nagerecht werd er een heuse Romijnse kaars bij het dessert van ouwe zus-lief gebracht. En daar waar het personeel van het ter ziele gegane 't Gerucht uit volle borst(en) het "lang zal ze leven" zong, kon het contrast met deze tent niet veel groter zijn. Zó laf hoor je ze zelden.
En toen ik een diepe teug adem hapte om het volume maar eens wat op te krikken, draaide de wind, en kreeg ik de kleurige, weelderige walm van de Romijnse kaars recht in mijn bek geblazen. De slap-stick was compleet.
Ons eigen kleine draakje kreeg een kindertoetje, diverse soorten ijs en zoet in een beker die mee naar huis mocht.
Die beker bleek een prachtige rooie aardenwerken kom te zijn.
En omdat ik op de meest ongepaste momenten net iets te veel mezelf ben, vroeg ik (toch een beetje voor alle zekerheid) aan het serveesmeisje of dit de beker is die mijn dochter mee mocht nemen. Waarop zij waarschijnlijk beduusd van mijn extraverte optreden "ja" zei.
Mooi, pik in, met toestemming, het is bijna winter.
Thuisgekomen, kwam ik tot de ontdekking dat die prachtige, rooie, aardenwerken kom op geen enkele wijze bij de rest van ons serviesgoed past.
Gezellig was het wel.

Toen ik vorig jaar, na de eerste lockdown weer terug kwam op het platform, moest ik een nieuwe platformpas halen. De vorige opdrachtgever van het uitzendburo werd een nieuwe opdrachtgever, corona ertussen etc...
En daartoe moest ik een testje maken om aan te tonen dat ik bekend ben met de mores en merites op het platform. Appeltje-eitje.
Toen ik 1 november jl. mijn contract kreeg, moest ik een nieuwe platformpas halen, want opdrachtgever wordt werkgever en dus nieuwe werkgever. (Snapt u het nog? Nee? Ik ook niet altijd... Iets met uitzendbureaus en zo).  En daartoe moest ik wederom een testje maken om aan te tonen dat ik nog steeds bekend ben met de mores en merites op het platform. Appeltje-eitje.
Appeltje-eitje, maar men had er een heel sneaky vraagje over roken tussen gepropt, die ik prompt verkeerd beantwoordde. En dat voor een doorrookt roker als ik.
Dat terwijl ik die dag nog een dame moest vertellen dat ze echt, heus niet, nergens niet, helemaal niet op Schiphol mag roken. Nee, ook niet daar (haar vinger volgende waarmee ze aanwees waar ze wel zou willen roken). Nee, ook daar mag het niet (wederom haar vinger volgende waarmee ze aanwees waar ze wel zou willen roken). Nee, daar mag het ook al niet (voor de zoveelste keer haar vinger volgende waarmee ze aanwees waar ze wel zou willen roken).
Ik snap best dat mensen na hun vlucht een peuk willen, maar de borden die aangeven dat roken verboden is, zijn bijna mans hoog, en als ik duidelijk zeg (en omdat ik roker ben, en ze dus goed snap) dat het tot mijn spijt nergens mag, is het zelfs voor mij uiteindelijk behoorlijk irritant om aan te geven dat het op alle gewenste plekken niet mag. Gewoon niet. Echt niet. Heus niet. En nee, ook buiten mag het niet.
En ja, ook ik vind daar wat van. En dat wat ik er van vind, is niet bijster positief. Maar we hebben het ermee te doen.
Dus had ik serieus nooit verwacht dat ik een fout zou maken bij een vraag over roken.
Maar goed, maar 1 fout. Dan ben je gewoon keihard geslaagd. Wat ik ergens ook wel verwachtte. Ten slotte werk ik er alweer een poosje.

Dan nog een klein hilariteitje mijnerzijds.
Ik berichtte een week of wat geleden dat ik een nieuw dienblad-achtig ding had gemaakt om het broodbeleg dat niet koud bewaard dient te worden, op kwijt te kunnen.
Was prachtig geworden. Echt. Serieus, een meesterwerkje.
Het kutding hield het vol tot ik hem optilde, bleek dat ik iets gemorst had met verven, en toen ik hem los wilde trekken van de tafel waar ik hem te drogen had gelegd, trok ik het ding aan stukken. Blijkt dat ik ook hier iets te dun hout had gebruikt.
Ik ben niet snel boos of gefrustreerd, dus trapte ik het ding ter plekke in elkaar, buiten het zicht van Jente of Ilse. Waardoor ik nu dus nog steeds zo'n nieuw dienblad-achtig ding moet maken, maar nu op een andere manier.
Een leer moment. Wel verbazend dat 2 vitrinekasten en 1 tafel het al bijzonder lang en stevig uithouden, maar een dienblad-achtig ding al uit elkaar stort als die vastgeplakt zit met verf.
Maar goed.

Dit alles maar weer getikt hebbende, wens ik u allen een mooi weekend.

Man man man.... :(

Ik heb een lesje in vrijheid gekregen. Gisteren, in het nieuws over Rotterdam.
Vrijheid volgens de viruswap: volstrekte anarchie, geweld, vernielingen etc.
Ze maken daarmee wel pijnlijk duidelijk dat ze daar totaal niet verder ontwikkeld zijn dan een gemiddelde peuter van 3. Het krijgt zijn zin niet en gaat op de grond liggen krijsen en met een zakje snoep of een speeltje gooien. Eenmaal volgroeid tot volwassen maatvoering, moeten er auto's in de fik gezet, je mening moet met geweld kracht worden bijgezet, en de brandweer, (die jouw nest, dat je zelf in de fik zette, komt blussen), mag met stenen bekogeld worden. Hoewel ik me ineens afvraag of dat inferieure volk wel in Rotterdam woont. Ik vrees dat ze uit plaatsen als Alblasserdam of Urk komen, en elders de boel gaan lopen vernielen.
Hoewel: ik denk dat de mensen die dit goed praten wel weer met de "Romeo's" aan zullen komen. Die zouden de rellen zijn begonnen. Net als alle andere keren dat hun rechten op demonstratie volslagen uit de klauwen escaleerde.
Maar goed.

Wat een vrijheid...
Wat een intens nieuw dieptepunt.

Experts spreken van "polarisatie" die zou ontstaan, mede door dit overheidsbeleid. Maar persoonlijk ben ik van mening (en die verkondig ik zonder hier het huis kort en klein te meppen) dat dat nonsens is. Ja, de overheid neemt drastische maatregelen, ja de overheid faalt op vele vlakken. Maar die polarisatie begon al toen dat virus ons allen overviel, en de overheid moest gaan handelen. En dan lijkt het me evident dat ze niet luisteren naar een gesjeesde student microbiologie annex klitharige dansmeester.
Die klitharige dansmeester en zijn volgelingen begonnen gelijk al met het polariseren. Iedereen die het ook niet wist, en niet beter wist dan de mensen die wél hun studies afgerond hadden, werden voor schapen uitgemaakt. Tja... Dan weet ik wel waar dat polariseren begonnen is.
Het polariseren begon toen er demonstraties kwamen waarbij iedereen behalve zijzelf verantwoordelijk was voor geweld. En inmiddels gelooft toch geen hond meer dat dat geweld door andere, schimmige lieden komt. Dat komt toch rechtstreeks uit de koker van die griezelige Engel die op zijn zachtst gezegd vanaf zijn geboorte al een slechte verhouding heeft met autoriteit.

Maar ja. Ik snap het niet. Ik snap niet dat als je zo enorm van de vrijheid bent, dat je dan om dat te onderstrepen, een orgie van chaos, anarchie, geweld, het recht van de sterkste wil ontketenen. Dat is zo'n beetje het complete tegenovergestelde van welke vorm van vrijheid dan ook.

Kortom: net als alle andere weldenkende Nederlanders walg ik van dit soort uitspattingen. En ik kan er ook op geen enkele manier een goede verklaring voor vinden. Ik kan het op geen enkele manier vergoeilijken.
Want los van alle kosten die er sowieso al gemaakt worden door covid en shit: ook ik mag meebetalen aan gesloopte politiewagens. Aan gewonde journalisten. Aan verbrande scootertjes. Dank aan deze bloedmongolen.

"Jouw vrijheid eindigt waar die van mij begint".
Dit is een lesje dat mijn oma me jaren geleden al gaf. En daarmee doelde ze op het feit dat vrijheid een groot goed is (ze heeft 2 wereldoorlogen overleefd, 4 joden in huis gehad terwijl er bij haar buren ss'ers waren ingekwartierd). En niet iets om heel lichtzinnig mee om te gaan. Daarmee doelde ze op het feit dat het in een maatschappij, een samenleving per definitie iets is dat niet zonder limiet komt. Vrijheid is niet grenzeloos. Dat je dus solidair moet zijn, ook daar waar het voor jou misschien een beperking is. Dat je je radio niet op standje burengerucht moet zetten. Dat je meebetaalt, daar waar een ander wat minder kan betalen. Dat je niet op de snelweg jouw vrijheid om hard te rijden, omzet in gevaarlijk rijgedrag.
Kortom: algehele vrijheid bestaat slechts binnen marges van regels, wetten en afspraken. En daarin hebben we in Nederland echt ongelooflijk veel ruimte en vrijheid.
En als je er toch voor kiest om meer vrijheid te claimen dan goed is voor het gemiddelde van de samenleving, moet je accepteren dat er consequenties zijn. En niet jammeren. En al helemaal niet gaan rellen, journalisten in elkaar slaan, brandweerlieden bekogelen, zorgmedewerkers intimideren, vernielingen aanrichten, plunderen. Want dan verlies je alle recht om nog serieus genomen te worden in welke discussie dan ook.
Al die lieden die op die manier voor vrijheid zeggen te strijden, moesten ze maar deporteren naar een onbewoond eiland, daar kunnen ze ongelimiteerd vrij zijn. Ik weet nog wel een fuhrer en een kanselier voor ze...

Dit alles, geweldloos (ja, zelfs geweldloos tegen mijn op sterven na dood zijnde en halfslachtig en intens irritant traag functionerende laptop) getikt te hebben, heb ik besloten om me nog zo min mogelijk bezig te houden met discussies over covid, over vuurwerk, over van alles en nog wat. Ik ga proberen om me alleen nog te focussen op de dingen die voor mij van belang zijn. Misschien alleen nog over de positieve, leuke en mooie dingen in het leven. En dat is voor een ras-realist als ik al een uitdaging op zich.

En om dan al eens iets te noemen:
Ilse en ik hebben best veel moeite met dingen te vinden die binnen het gezamenlijke interesse gebied vallen. Over het algemeen delen we dat juist vrij weinig. Waar Ilse zich kan verliezen in geocashen, worden mijn benen al moe bij de gedachte aan het zoeken naar iets waarvan je niet weet hoe het eruit ziet.
Waar ik helemaal wild kan worden van een mooi miniatuurtje, ziet Ilse de bui al hangen als ik mijn schuurtje induik om een nieuwe vitrine ervoor te bouwen.
Maar we delen wel ons plezier in Harry Potter Lego. Inmiddels hebben we al een aantal prachtige sets staan. En allebei keken we regelmatig verlekkerd naar "dat grote kasteel". Dus niet een aantal torens, of fragmenten, nee, het complete kasteel. Maar telkens hikten we aan tegen de kosten ervan. Telkens waren er andere zaken die prioriteit hadden. Maar nu, na een paar jaar gekwijld te hebben, heb ik de beslissing genomen om dit pakket toch maar te kopen.
En met 6000 steentjes minimaal, was het begin een beetje intimiderend. We bouwen samen, en zelfs Jente helpt mee. Zij ziet dus die bouwtekening. En zonder veel hulp of begeleiding, is ze in staat om de tekening om te zetten in kasteel(deel). Ik vind dat knap.
Dus dit weekend (ik heb weer eens weekend in een weekend) gaan we onder andere dat doen.
Een ander leuk ding is, dat ik mijn vader weer eens zie, sinds covid. Ook daar heb ik zin in.

Ik wens u allen, een goed weekend.
Blijf gezond, blijf wijs.

Openbaringservaringen.

Door ervaring leer je. Voortschrijdend inzicht. Ontwikkelen, het gaat niet zonder dat je een aantal keer in het leven, wat afslagen mist (tijdelijk of blijvend). Je groeit niet, zonder je neus te stoten aan het deksel dat (door eigen toedoen) tegen je smoel smakt. En met elke levensles krijg je meer rimpels, meer grijze haren en word je gewapender tegen de grapjes die het leven voor je in petto heeft.
Sommigen worden cynisch en hard. Anderen blijven positief en blij. Ik denk dat ik er tussen in zit. Een cynische blije aap. Of zo. Niet gespeend van enig opportunisme, maar ook weer niet zo dat ik over lijken ga om mijn doel te bereiken. Sommigen zouden mij daarmee betitelen als pessimist. En ergens snap ik dat. Ik geloof niet in een vanzelfsprekende goeie afloop der dingen. Ik geloof pas dat ik zeker ben als het zeker is. En een zekere somberheid kan ik daarmee niet ontkennen. Aan de andere kant: mijn cynisme is ook een soort van zelfbescherming. Tegen de teleurstellingen die het leven voor eenieder wel kan bevatten. Dat gezegd hebbende: Ik denk dat ik eerder een realistische sarcast ben.

 Disclaimer: onderstaande verhaal bevat feiten, ervaringen en meningen die ik opdeed, deels door mijn eigen stommiteiten, deels door walgelijke praktijken bij de tegenpartij.
Toen er een wat turbulente periode begon bij Defensie, werd mij geadviseerd om lid te worden van de bond. De FNV. Dit toen maar gedaan. Ik wist niet beter, het was niet eens gek duur, en werd direct van mijn salaris ingehouden.
Dit kabbelde voort, en eigenlijk heb ik er nooit gebruik van gemaakt. Ja, een paar vragen die ik zo her en der had, maar ze konden me nooit echt van dienst zijn.
Grote zaken bleken te groot. Kleine zaken bleken te klein. Dat idee.
Toen kwam er een moment dat ik een paar vragen had met betrekking tot heel iets anders. En naïef als ik was, legde ik die voor. De meneer aan de andere kant van de lijn, gaf aan dat dat hun werkveld niet was, en dat ik maar lid moest worden van een andere FNV-tak, plus bijbehorende extra lidmaatschapskosten. (Noot van de auteur: dit bleek niet waar, de beste FNV meneer had zijn zaakjes gewoon niet goed voor elkaar en zijn kennis over zijn eigen werkgever op zijn zachtst gezegd niet op peil).
Goed. Het kabbelde voort, en op een gegeven moment kwam ik in mijn beroep als chauffeur een paar beeldenstormers van de FNV tegen die wel eens wat zouden veranderen in het chauffeurs-wezen.
Toen ik aangaf wat ik ervaarde als zijnde uitzendkracht, kreeg ik te horen dat je als uitzendkracht rechteloos bent, en dat het wel heel lastig is om daar als bond wat voor te doen.
Oke. Ik nam dat aan.
Inmiddels had ik mijn ontslag ingediend bij defensie, en mijn laatste salarisbetaling was gedaan, waarbij ook de laatste keer een inhouding op het strookje stond, met als begunstigde de FNV. Ik ging er wederom heel naïef vanuit dat daarmee mijn lidmaatschap ook wel tot een einde zou komen. Stom van mij. Was niet zo.
Ik kreeg een aanmaning, dat ik wel mijn lidmaatschap moest betalen.
Goed, ik ben de kwaadste niet. Betaalde dat bedrag en stuurde gelijk een mail dat ik geen lid meer wenste te zijn, want ik werkte immers niet meer voor Defensie. En mijn ervaring met de bond was nu niet zo succesvol dat ik lid wilde zijn van een Defensie-bond, die mij bij een andere branche ook al niet zou kunnen helpen. Sterker nog: hun transport-evenknie kon en wilde mij als uitzendkracht al niet helpen want moeilijk moeilijk.
Die opzegging werd aanvaard, en daarmee was voor mij de kous af. (Ook weer een stommiteit mijnerzijds, ik had beter moeten checken...)
Voor mij wel, de FNV dacht daar anders over. Want een poosje later kreeg ik een aanmaning. Ik was nog lidmaatschapskosten verschuldigd.
Huh???
Mailtje teruggestuurd: ik heb betaald. Hun reactie: die van oktober heb je betaald, die van september nog niet. Oh. Wat gek. Ik zou toch zweren dat ik een bevestiging had dat ik geen lid meer was.
En toen kwam het: ik had verzuimd om tijdig mijn lidmaatschap te beeindigen, en dus moest ik tot en met oktober (en ik was dus al een hele tijd niet meer werkzaam als militair) dokken. En dan waren ze nog meegaand geweest, want volgens hun statuten moest ik eigenlijk tot december lid blijven!!!!. (Ik zei al: ik ben niet vrij van stommiteiten).
Mijn broek zakt af.
En niet in het minst omdat er tijdens de mailwisseling ineens sprake was van een meneer Koster. Daardoor kreeg ik het idee dat er sprake was van een in ongerede geraakte administratie. Toen ik dit echter aangaf, kreeg ik letterlijk (ik citeer) de volgende reactie:" mijn excuses dat u uw naam verkeerd vermeld had". Het dedain waarmee die kuttekop van de FNV er dan gelijk van uit ging dat ik, domme ongeletterde oud-onderofficier mijn eigen naam niet eens correct kan spellen, is stuitend. Of, hopeloos kinderachtig. En in elk geval gespeend van elke vorm van respect.
Het nut van de FNV is in al die jaren dat ik lid was, maar van zeer marginaal belang geweest, hulp bieden aan op zichzelf staande akkefietjes is blijkbaar niet mogelijk of te moeilijk. Maar wel eisen dat iemand lid blijft....

Goed, dat ontaardde in een wat verbaasde, cynische en zelfs wat knorrige, mailwisseling.
Wat mij wél duidelijk is geworden: ik was uiteraard de sufferd. Ik had natuurlijk al jaren geleden moeten voorzien dat ik ontslag zou nemen bij Defensie, en toen al meteen een smeekbede tot de FNV moeten richten of ze me alsjeblieft per die datum als lid zouden willen verwijderen. En dat, geheel in stijl van Defensie in zevenvoud, anders snappen ze het niet. En ik had beter de voorwaarden moeten lezen.
Toen ik werkelijk een klacht had over een leidinggevende bij defensie die mij keihard voor heeft gelogen over doorgroeimogelijkheden binnen het bedrijf en dat zelfs actief heeft tegen gehouden, wilde de FNV daar niks mee doen.
Toen ik werkelijk een vraag had over mijn rechten als uitzendkracht in de chauffeurs-branche kreeg ik te horen dat ik rechteloos was, en dat ze niks voor me konden of wilden doen. Was te moeilijk. Ik kreeg te horen dat alle uitzendkrachten maar moesten gaan staken.
Maar dat de bond dan ook niks voor ons kon betekenen.
Maar geld innen, dat kunnen ze. Dat willen ze. Zelfs al geven ze ronduit toe dat ze geen flikker voor je kunnen en willen doen. Betalen zul je, kreng.

Inmiddels roept de FNV wel op om lid te worden, want samen bereiken we meer.
Dus om te kunnen roepen met hoeveel ze zijn, mag ik wel maandelijks dokken, maar als ik daadwerkelijk met vragen zit, die voor mij van toepassing zijn, ben ik rechteloos.
Daar pas ik voor.
En maar mauwen dat de ledentallen omlaag gaan. Geen wonder.

 Laat ik mijn disclaimer ter nuancering nog even aanhalen: ja, ik ben net zo goed stom geweest in dit verhaal. Ik had beter moeten opletten. Absoluut, waarheid als een koe. En het is dus ook een dure les geweest. Een les die me hoe dan ook een zure smaak in mijn waffel heeft gegeven.
En ik snap dat mensen lid zijn van een vakbond. Ik kan me voorstellen dat dat een prettig gevoel kan geven. Vooral doen.
Maar het feit dat een vakbond (welke stelt dat ze er voor de werknemers zijn) weigert om serieus met je mee te kijken als je vragen hebt (nog niet eens een harde zaak, maar puur vragen) en dan als standaard antwoord lijkt te hebben dat ze er niks mee kunnen of willen. Of dat je als uitzendkracht rechteloos bent, en dat ze er daarom niks mee kunnen of willen, maar wel zo flexibel zijn als een eikenhouten deur als het gaat om lidmaatschap en opzeggingen (en daarmee dus impliciet aangeven dat ze helemaal geen flikker geven om hun leden, maar wel om de centen die die leden inbrengen) vind ik persoonlijk een beetje vies.
Dus voor mij geldt: FNV, weg ermee. Misschien, in een later stadium dat ik ooit weer eens een bond ga opzoeken. Als ik dat ooit nodig denk te hebben. Maar dan ga ik selecteren op wederkerigheid. Als ik betaal, wat krijg ik er dan voor, anders dan mooie praatjes, die in mijn geval geen gaatjes vullen.

Grijze haren zou je ervan krijgen.
En daarover gesproken:
Ilse kwam thuis van haar afspraak met de oogarts, welke haar nogal om- en voorzichtig meldde dat het voor haar klussen achter de pc toch wel een vereiste begon te worden om, gezien haar leeftijd, een brilletje te dragen.
Dit vertelde ze mij, en ik knikte (wellicht iets te enthousiast grijnzend) instemmend "ja".
Waarop ze er nogal beledigd aan toevoegde dat ik zelf voor een oud lijk heb gekozen. Waarop ik (niet wellicht, maar zeer zeker) enthousiast "ja" knikte. Gelukkig dat ze meer liefde dan haat voor me voelt, anders had ik dit niet kunnen tikken.
Maar ja.
Ook ik word om de een of andere reden maar niet jonger. En zo ontdekte ik dat ik grijze haren begin te krijgen.
In mijn gezichtsbeharing was dat al even gaande. Maar omdat ik bovenop mijn bolletje al een paar weken niet met een tondeuse ben geweest, zie ik nu ook ineens (voor mijn doen) lange slierten grijs haar zitten. Aan mijn slapen.
De inhammen worden dieper, en de slapen worden grijzer.
Nu kan ik dat wijten aan het feit dat Jente met haar 6 jaar veel mondiger is dan ik soms verstandig voor haar vind. En prettig voor ons.
Ik kan dat wijten aan de doorlopende zorg om Ilse die niet zozeer figuurlijk in staat is om in zeven sloten tegelijk te lopen, letterlijk heeft ze gewoon niet de fysieke mogelijkheden om voorzichtiger dan uitermate onhandig door het leven te gaan.
Maar ook daarvan weet ik dat ze altijd wel weer op haar (niet meer zo ongeschonden) pootjes terecht komt.
Nee, ik moet het gewoon maar accepteren: de dagen als frisse, jonge (fysiek althans) god, liggen achter mij. Ik word grijs, rimpelig en met een beetje pech, per maand krakkemikkiger.
Tijd dus voor verandering.
Nee, ik ga niet ineens fanatiek sporten. (Daar ben ik, al zou ik het willen, mentaal en fysiek gewoon niet toe in staat).
Nee, ik ga niet ineens fanatiek veganist worden. (Daar ben ik, al zou ik het willen....... Oh, laat maar. Dat wil ik niet, het is ook niet gezond, trouwens).
Nee, ik ga niet ineens fanatiek stoppen met roken. (Hoewel daar denk ik de meeste eer aan te behalen zou zijn, en ik inmiddels wel op een punt ben gekomen dat als dat aan de orde zou komen, ik daar toch niet zo negatief tegenover zou staan, maar ik heb dat al 11 keer zonder blijvende resultaten geprobeerd, dus ik hou dusdanig veel slagen om de arm, dat die inmiddels af zou sterven van beknelling).
Misschien moet ik maar gewoon accepteren dat ik qua uiterlijk net als een wijn ben. Met de jaren lekkerder.
Geldt ook voor Ilse, en die heeft een goeie voorsprong op me. Kun je nagaan hoe lekker dat is, met brilletje....

Dit alles maar weer van me af getikt te hebben, wens ik eenieder een goed weekend.