Parfait, was het net (niet)

Die disfunctionele familie van mij (de woorden van mijn vader, die was psycholoog, dus die kan het weten) gaat 1, liefst 2 of meer keren per jaar ergens in den lande uit eten.
Dit doen we uitsluitend als mijn vader weer eens in het land is.
Omdat we letterlijk van heinde (wij) en verre (zuslief) moeten komen, was de locatie altijd Den Bosch. Hier hadden we ooit op het station een zeer leuk restaurantje dat qua sfeer en mensen bij ons paste. Wij zorgden, samen met het lieve personeel voor de sfeer, en de kok deed de meesterlijke rest. Hadden wij een topavond, en het restaurant met dank aan minimaal 8 eters ook.
So far so good, corona flikkerde een aantal malen letterlijk en figuurlijk roet in het eten, en het restaurant in Den Bosch ('t Gerucht) gaf er dus ook maar de brui aan, tot onze diepe spijt.
Want het betekende voor ons een gezoek naar een nieuwe plek alwaar we met onze disfunctionele familie welkom zouden kunnen zijn.
De eerste keer bleven we in Den Bosch hangen, en was eigenlijk niet zo'n succes. Het enige leuke en sfeervolle was het bakje dat ik mee mocht nemen (dit omdat het kinderijsje niet in een verrassingsbakje kwam, maar in een sfeervol rood en zeer duur schaaltje, waarvan ik dus vond dat het mee naar huis mocht, en de verbaasde, niet zo leuke (want we waren 't gerucht gewend) serveerder vond dat dan maar ook).
De tweede keer was gisteren. Uitgeweken naar Eindhoven. Iets met praktisch handiger en omdat we blijkbaar besloten hebben om mijn 75 jaar geworden vader moesten trakteren op een heuse fotoshoot, en de fotograaf nu eenmaal in Eindhoven resideerde.
We zouden eerst dus copieus lunchen, en daarna die fotoshoot doen. Dat copieuze lunchen gebeurde bij parkhotel Thym.
Parkhotel Thym is een plek waar het eten best lekker was. Lag ook mooi gelegen bij een park. En het was gezellig, maar dit lag op geen enkel moment of op geen enkele manier aan het personeel.
De tering, wat een uitgedroogde kouwe kak. Als we niet hadden gereserveerd, hadden ze ons geweigerd op grond van ons uiterlijk.
Dit kan ik aantonen aan de hand van wat zich voordeed toen wij al zaten.
Er kwam een wat minder chique gekleed stel bij de poort staan, wachtend tot zij "geplaceerd" zouden worden. (Spreek dat uit met een kokende aardappel in je strot en een zuidelijke tongval).
Die werden zonder veel poespas geweigerd. Er was geen plaats meer.
Een stel dat nog geen drie minuten later kwam vragen of er nog een plekje was voor 2, kreeg gelijk een plaats toegewezen. Die zagen er een stuk gesoigneerder uit.
Kortom: walgelijk elitaire tent. En veel thijm heb ik er niet geproefd.
De sfeer kwam uiteindelijk van ons, en van een partybus met de welluidende naam "Kwibus" alwaar een hoop blijdschap, dronkenschap en geluid uitkwam. Je zag die mokkeltjes van dat hotel al in pure paniek overleggen hoe ze die groep konden weigeren.
Was helaas niet nodig.

Het eten was aardig, ware het niet dat ik een parfait nam, die er later die avond explosief uit moest. En ja, dat was de parfait, mijn zus had hem ook, en had er ook last van.
God, wat voelde ik me beroerd. Zweten als een regenbui, misselijk alsof ik met 8 liter bier op in een achtbaan was geweest, en een ontlasting waar een gemiddelde koe jaloers op zou zijn. Qua consistentie en zeker qua hoeveelheid.
En dat met een interne pijn waar markies de Sade bewondering voor zou hebben gehad. Ik heb erna nog zeker een half uur onder een warme douche gestaan om een beetje tot rust te komen. Het was de parfait (volgens mij gewoon een platgeslagen bolletje mokka ijs met een soort van kruimels van mokka erover geflikkerd, en dat noemen ze dan heel bekakt "parfait") of de garnalen. Want ik had een kreeftsoep met garnalen op als voorgerecht. En dat was ook best smullen, maar misschien dat een van de garnalen toch iets doder was dan de rest. Of een darmcovidje onder de leden had. Je weet het niet. Maar hulde voor mijn eega welke zich niet walgend afwendde van mijn kreunende zieligheid, maar face-forward naar me toe kwam om me te vragen of ze iets voor me kon doen.

In dat hotel moest mijn spruit gebruik maken van het toilet, maar liever niet alleen, dus haar moeder moest mee. En toen kwam er dus een moment dat spruitlief hulp nodig had van moeders. Spruitlief moest daartoe de deur openmaken, maar was blijkbaar dusdanig intelligent en goed opgevoed dat ze moeders een aantal steekvragen stelde om vast te stellen dat het echt moeders was. Een aantal vragen die alleen Ilse zou moeten weten.
En een daarvan betrof mij.
"Heeft papa een dikke buik?"
Nou, liefje, na gisternacht niet meer hoor. Ik geloof dat er met alle explosies uit mijn darmen er een slordige 10 kilo verdwenen is.

En dus vanmorgen weer een goeie twee weken de vroege dienst in gegaan. Een beetje bibberig op de beentjes, vanwege mijn sanitaire avontuur in de nacht. En tot mijn verwondering wat korte diensten. Dit omdat ik de afgelopen tijd toch best wel wat meer heb gewerkt, en dat er nu dus wat minder uurtjes hoeven. Of zo. Maakt me niet uit, met een lekkere zondag middag vrij in dit weer, hoor je me niet klagen.
Komende week ga ik voor het eerst sinds 12 jaar weer een tattoo laten zetten. Ik had een dik jaar geleden een bevriende kunstenares gevraagd om eens iets moois te ontwerpen, met mijn dochter als onderwerp, en dat deed ze. En uiteraard was het toen corona to the max, dus het liep weer niet zoals het gewenst was, maar uiteindelijk heb ik op niet al te grote afstand een fijne tattoëermeneer gevonden die mijn arm gaat verfraaien.
De lieve man heeft een heel erg groot nadeel: er zit in zijn directe omgeving geen shoarmazaak, en van de vorige drie tattoo's weet ik dat ik na afloop een dusdanige vreetkick had, dat de dichtstbijzijnde shoarma tent tot zijn verbijstering moest toezien hoe ik zijn hele voorraad kapsalon voor die week naar binnen begon te proppen. (En nee, daar kreeg ik toen geen explosieve diarree aanval van).
Dus ik moet denk ik maar de frietenpan meenemen, zodat ik als die kerel klaar is met me, ter plekke een frietje kan bakken en een hele doos frikandellen.

Hoe dan ook: dat wassem weer.
Ondanks dat het zondag is, wens ik ieder een prettig weekend toe, uiteraard met uitzondering van die Russische bokkenlul, die wens ik permanente explosieve diarree toe, uit alle gaten van zijn lichaam.

Cynisme waar je onderkaak van op de grond lazert.

Het is weer eens zover: alle loze verkiezingsbeloften worden weer van stal gehaald. Alle gemeentelijke senatoren herinneren zich ineens weer dat ze ooit om allerlei vage en niet ingeloste beloften senator mochten worden van onze steden. En wederom krijgen we allemaal vage, niet in te lossen beloften om onze oren geslagen.
En wederom, in lijn met waar democratie voor staat, gaan we weer met ons allen, verblind door alle loze lokkertjes maar weer een vakje rood kriebelen.
Uiteraard zijn daags na de verkiezingen de beloften weer vergeten, gaan alle senatoren weer lekker op onze kosten kibbelen, zichzelf verrijken en geen seconde meer om ons, het stemvee, denken. We hebben ons hokje rood gekladderd, en kunnen vervolgens verrekken.
Ja. Zo cynisch denk ik er echt over.
Want.
De groene, rooie, blauwe, rechtse, linkse en centrum politici slaan ons al geruime tijd om de oren met duurzaamheid. Vergroening. Milieu. Enzo.
Daartoe worden de prijzen van brandstof verhoogd, de strafbelasting voor minder vermogenden die geen elektrische auto kunnen kopen wordt verhoogd, en alleen de rijke, wiens portemonnee het toestaat, krijgt subsidie om een elektrische auto te kopen. Of leasen.
Ook ik (ik reken mezelf dus blijkbaar rijk, ondanks dat ik dat echt niet ben) was in het proces gestapt om eens te kijken of elektrisch rijden tot de haalbare opties hoort.
Lease: zeker. En niet alleen geloof ik op zich best dat elektrisch rijden voor het milieu beter is, het scheelt ook gewoon in de lasten. En flink.
Nou, kat in het bakje, en ik was bijna zover dat ik een keuze ging maken.
Bijna.
Toen kwam de gemeente Almere (die overigens landelijke richtlijnen volgt, en daarmee in de pas loopt van hypocriete kutpolitici) om de hoek.
Dat zit zo:
Ik heb wel een huis, maar geen eigen oprit, en dus geen eigen parkeerplaats.
En denk maar niet dat je een draadje over de stoep mag leggen om je auto op te laden, want dan zou die ene gemankeerde die daar met zijn of haar rollator langs komt in de 5 jaar erover kúnnen struikelen. Dat diegene echt zijn best moet doen om te struikelen en dan waarschijnlijk alsnog zou falen, doet niet ter zake... IST VERBOTEN!!! DE HEL!!!
Op straffe van vele boetes en handhavers die met een slaapzak in de bosjes gaan liggen om je te kunnen betrappen. Ja, echt, zo werken ze in Almere.
Ik mag naar het andere einde van de wijk toe om mijn auto aan een enkele laadpaal te zetten, á 7,80 per laadbeurt. Voorop gesteld dat er plek is, en owee als ik er langer sta dan mijn auto is opgeladen, krijg je gelijk ruzie met die andere e-rijders. Superhandig. Supersociaal. Want de richtlijn zegt dat elke bewoner binnen 250 meter een laadpaal moet hebben. Maar hier in Almere wonen er nogal wat mensen op die 250 meter.
Ja, maar lieve, groene, politici... Ik doe toch precies wat jullie willen? Ik wek heel milieu-(oke en vooral ook kosten)bewust mijn eigen zonnestroom op. Ik wil graag heel milieu-(vooruit: ook kosten)bewust auto rijden. Waarom maken jullie het mij dan onmogelijk om geheel in lijn met wat jullie willen te acteren? Waarom moet ik per se kosten maken aan een publieke laadpaal, terwijl ik zelf stroom opwek? Waarom moet het allemaal weer neerkomen op burgertje pesten? Want dat is het. Niet meer en niet minder.
En waarom zou ik dat moeten belonen met maar weer eens een gang naar de stembus, wetende dat wie er ook komt zitten, het niet iemand is die daadwerkelijk voor de burger zorgt, opkomt en regeert?
Serieus: ik kots hiervan. Walgelijkheid ten top.
Ik zou niet boos worden, heb ik een paar maanden geleden gezegd, maar u kunt zich vast voorstellen dat ik van pure verbijstering het stoom uit mijn oren voel komen.

Nog een stukje verbijstering waar mijn onderkaak van op de grond davert.
Het kabinet wil middels een wet een rem op fast-food. Want Nederlanders worden te zwaar.
Totaal niet gehinderd door enige vorm van realiteitszin, die minister. Ik heb zelfs het idee dat als je politicus wil worden, het tot voordeel strekt dat de evolutie aan je voorbij is gegaan.
Beste minister: je bent in de grond, een best mens.
Daarboven deug je niet, of ben je gewoon te blind om te poepen.
Fastfood is goedkoop. Gezond eten is duur. De lagere sociale klasse, heeft weinig geld, dus kunnen alleen maar goedkoop eten kopen.
Ik snap dat deze redenering te moeilijk is voor politici, maar damn. Als zelfs basale logica al te moeilijk is, wordt wel duidelijk dat Nederland ten onder gaat aan volstrekte incompetentie.
In plaats van de BTW op gezond eten tot 0 te brengen, gaan ze een enorm moeilijk, omslachtig, tijdrovend en volstrekt imbeciel traject in om fastfood middels een wet aan banden te leggen.
Ik kan (en dan ben ik maar een buschauffeurtje) uittekenen waar dat toe gaat leiden.
Gezond voer is duur. Fastfood wordt duur. Arme mensen worden armer.
En maar klagen over toenemende criminaliteit.
Maar vooral blijven stemmen, beste mensen. Vooral blijven stemmen. Zolang als we dit soort evolutionair mislukte kloothanen ons willen laten regeren, blijven we in een neerwaartse spiraal zitten. Maar dat is dan wel weer goed voor mijn cynische inborst, en ik moet dan ook waken voor mijn omgeving. Ik probeer toch vrij vaak een rem te zetten op mijn cynisme, omdat ik ook vind dat Jente niet al te zeer op mij gaat lijken. Aan de andere kant is het misschien ook wel goed voor me dat ik dit soort zaken niet verzonnen krijg. Echt niet.

Ieder mens gaat ooit dood. En dat afscheidsfeestje kun je op diverse manieren inkleden. Met erfenissen, begrafenissen, crematies, of je laat je kadaver na aan de wetenschap om er eens gezellig in te gaan wroeten.
En over die erfenissen wil ik het eens hebben.
Ergens in de wereld leefde er een man, samen met zijn vrouw. Man had zijn testament opgemaakt, op een manier waar een cynicus als ik van gaat watertanden.
Hij had namelijk in zijn testament zijn vrouw alles nagelaten. Kat in 't bakkie, en mevrouw was al in haar hoofd bezig om haar echtgenoot op diverse ontraceerbare manieren eerder te laten hemelen dan lichamelijk nodig was.
Er zat echter een heel klein addertje onder dat grazige testamentje: mevrouw mocht de erfenis uitsluitend dan in ontvangst nemen als zij het kadaver van haar man professioneel op zou laten zetten, en de rest van haar leven op hun bank zou zetten, als ware het dat hij er nog was, en als ware het dat zij nog lang en gelukkig samen zouden leven.
* Poefffff* weg dromen van een losbandig leven na de dood...
Persoonlijk zou ik het Ilse gunnen om na mijn dood er ettelijke minnaars op na te houden. Ze zal ook wel moeten, want ik bezit nauwelijks iets dat je zou kunnen rekenen tot dikke erfenissen.
Maar dat je je partner zó voor het blok zet, betekent of dat je haar vreselijk haat, of dat je hoopt dat zij tot in het walgelijke van je houdt. Hoe dan ook: ik vind het prachtig.

Goed, dit alles maar weer van me af te hebben geschreven: ik heb ook weer eens weekend. Mijn werkgever heeft in zijn wijsheid besloten om onze roosters iets aan te passen. In plaats van 4 van de 7 weekenden werken, ga ik per mei nog maar 3 van de 7 weekenden werken. Het geld dat me dat "kost" is het me waard, want meer vrije tijd met mijn vrouw en kind. Dat is alles waard.
Ik wens eenieder een prettig weekend. Behalve die doorgesnoven gek in Moskou. Die wens ik een onverdoofde lobotomie toe.

Van Harte.

 Dat ik op zeer regelmatige basis last heb van zogenaamde 'brainfarts' is een gegeven. Dat die zich kunnen uitstrekken over meerdere uren, ook. Maar over meerdere dagen, is zelfs nieuw voor mij.
Zo was ik van de week jarig. Leuk en aardig allemaal, maar tot mijn grote plezier wordt dat allemaal een beetje overschaduwd door de verjaardag van mijn kleine draak. En dat hoort ook zo. (Ze is vreselijk verwend, en haar intens blije snoetje bij alle cadeautjes is serieus meer waard dan het hele fortuin van Jeff Bezos).
Maar goed, ik was dus ook jarig en met alle stelligheid die ik in me heb, wist ik gedurende een dikke week lang dat ik 42 jaar zou worden. En dit, als dit ter sprake kwam ook met volle overtuiging aan mensen verteld. Tot ik Ilse erover sprak, en zij mij toch wat vermaakt mededeelde dat ik toch heus 41 zou worden. 41. Valt toch weer alles mee. Ik bedoel: die 40 kan ik toch al niet echt meer ontkennen, dat is een feit. Mijn 4e pubertijd of zo.
Maar gelukkig nog geen 42, dat mag Ilse me eerst een dikke 10 maanden voor gaan doen. Hoe dat voelt en moet.
In een vlaag van pure, opperste, diepgaande en complete verstandsverbijstering liet ik me eens ontvallen dat een vouwfiets toch wel verrekte handig zou zijn.
Ik kan dan namelijk met de auto naar de parkeerplaats, en vervolgens met het fietsje naar mijn werk fietsen. Ik werd een beetje muf van telkens die bus. Ik zit al heel de dag in een bus, en om dan ook nog eens met een bus naar en van mijn werk te moeten, vind ik toch een minder leuke kant van mijn werk.
En in de loop der tijd leer je je pappenheimers kennen, zo ook mensen die gewoon een fietsje gebruiken.
Dat was een zaadje dat in mijn hersens werd geplant, en dus, toen ik eens vermoeid naast mijn vrouw op de bank zakte, en dit casual liet vallen, dat ik er over aan het nadenken was om een vouwfietsje te zoeken voor dit doel, greep Ilse haar kans.
Als het aan mezelf had gelegen, had dit idee nog heel erg lang kunnen rijpen in mijn hoofd, om telkens maar weer net niet ten uitvoer gebracht te worden, met allerhande smoezen.
Ilse echter handelde met een snelheid waar een cheeta een dikke punt aan kan zuigen. Ik denk dat dit bewuste gesprek een 2 weken voor mijn verjaardag plaats vond, en op mijn verjaardag kreeg ik van haar en haar ouders een werkelijk prachtige (ja, serieus: de kleur is helemaal mijn kleur) vouwfiets.
Maar ja. Gevoelsmatig was ik er nog niet helemaal aan toe. Gevoelsmatig is een vouwfiets iets voor een middelbare forens met een kalende knar.
Maar ja, wat ben ik.... Jawel: een middelbare forens met een kalende knar. Ik word gewoon steeds meer een wandelend cliché en mogelijk een karikatuur van mezelf.
Maar goed, omdat er veel geld in is gaan zitten (ik vind een nieuwe vouwfiets serieus een duur ding, voor een verjaardagskado) kan ik er niet omheen, en heb ik het ding achterin de auto geflikkerd.
Eerst had ik nog zoiets: als het licht is, ga ik hem voor het eerst gebruiken, maar ik had nu eenmaal een vroege dienst die in het donker begint, en ik vond toch dat ik mezelf maar gewoon een schop onder mijn middelbare donder moest verkopen en hoppa, in het donker mijn weg maar moest vinden.
Dat bleek net zo makkelijk als dat ik gedacht had.
En wat meer is: dat fietsen is dus gewoon niet eens heel erg naar. Je peddelt lekker rustig over een fietspad (twee keer een doorgaande weg over, met gevaar voor eigen leven) en je bent er.
En omdat het fietspaden zijn, en ik pas oversteek als er geen verkeer aan komt stormen, ben ik dus ook niet de 2-wieler welke ik van asociaal, suicidaal gedrag beticht. Mits ik dus niet meer kilometers ga fietsen dan deze werk-werk-kilometers.

Ik verbaas me over het feit dat ik nog geen enkele complot-theorie heb meegekregen aangaande de walgelijke overval van meneer Adolf Putin in een soevereine staat. Oke, een of andere meneer Baudet vindt dat we het zelf schuld zijn, en dat op zich kun je al als een complot-theorie bestempelen. En net zoals met 99% van de uitspraken van meneer Baudet: te belachelijk voor woorden. De intelligentie voorbij, geen fatsoen, geen kennis. Gevalletje van "inspraak zonder inzicht, leidt tot uitspraak zonder uitzicht. Niks bijzonders dus, voor zo'n Baudet.
Maar ook van andere kanalen, geen enkele vergezochte theorie. Helemaal niks. Ik verbaas me. Juist in deze tijd van het makkelijk verspreiden van desinformatie en internet-trollen, had ik verwacht dat de club van Willem Engel des doods hier ook wel hun "feiten" zouden verkondigen, en passant strooiend met tribunalen voor Zelensky, Biden, en weet ik veel wie.
Of zou dit een stilte voor de complot-storm zijn? Komt dat nog?
Ergens zit ik er likkebaardend op te wachten. De afgelopen twee jaar waren wat dat betreft goed voor mijn cynische ziel. Mijn hart ophalend aan de lieden die verkondigden dat we zouden worden gemicrowaved. Nanochips. En tribunalen. Laten wie die verdomde tribunalen niet vergeten.
Dus ben ik erachter gekomen dat ik er toch wel van genoten heb. Van al die complot-figuren. Niet echt netjes van me, maar soit.
Maar die oorlog noopt me wel tot nadenken. En in eerste instantie, nadat ik mezelf wederom eens stevig verlies in intens medelijden met de slachtoffers, en inmiddels ook met het Russische volk, dat er ook niks aan kan doen, er ook niet om vroeg en door Vladimir Hitler afgrijselijk wordt voorgelogen.
En dan mezelf.
Onze overheden houden ons voor dat dat de reden is van die stijgende brandstof en energieprijzen.
Ergens geloof ik niet dat die oorzaken louter en alleen bij de oorlog in Oekraine liggen.
Dat die er niet toe bijdraagt dat het leven betaalbaar blijft, geloof ik meteen, maar die brandstof prijzen waren al aan het stijgen.
En met de huidige inflatie, worden de armere mensen alleen maar arm. En Mark Rutte kijkt toe. Grijnst eens wat. Stamelt wat over verlichting, maar concreter dan dat wordt het niet.
Ik heb het idee dat we in een soort van genadeloze looping belandt zijn, waarin de partijen van de hebzucht en haat voor het volk (kortom: de hele politiek in zijn algemeen, ik wil geen partijen tekort doen door ze uit te sluiten van mijn mateloze wantrouwen) alleen maar doen wat voor henzelf goed is, zonder enig benul van wat Nederland nodig heeft.
Beetje zoals de laatste senatoren van het Romijnse rijk. Zichzelf verrijkend. Zichzelf intens belangrijk vindend, maar elke binding met het volk waar ze over regeren compleet verloren hebbend.
Dat is onze politiek geworden. Geen enkele partij of politicus uitgezonderd.
Oke, dat was even een side-rant, want het ging om mezelf.
Ik loop er toch wel tegenaan dat ook voor mij de brandstofkosten bijna niet meer op te hoesten zijn.
En ondanks dat we het nog niet heel slecht hebben, heb ik ook niet zomaar even 40.000 euro liggen om een elektrische auto te kopen. (Die ik dan voor heel erg weinig, want zonnepanelen, kan opladen).
En dus sloeg ik aan het brainstormen.
Optie 1: mijn auto eruit, want Ilses auto verbruikt minder. Dat scheelt in de lasten, en dan mijn schoonouders lief aankijken voor als we op vakantie gaan. Dat heeft een aantal hele evidente nadelen, nog even los van het feit dat mijn schoonouders misschien wel helemaal niet willen dat wij in een Toyota op vakantie gaan.
Optie 2: Mijn auto eruit, want Ilses auto verbruikt minder. En dan ook met minder op vakantie gaan, en de hele zooi in haar auto proppen als we op vakantie gaan. Of een tijdelijke grote sloep kopen voor op vakantie. Vooral iets waar Ilse minder op zit te wachten en dat snap ik.
Optie 3: Mijn auto eruit en grasduinen op de private lease markt. De maandbedragen voor een elektrische auto zijn inmiddels lager dan de maandbedragen die ik moet betalen voor mijn auto. Dan zouden we alsnog moeten zien of zo'n elektrische auto met aanhangwagen kan, en wat dan het bereik is, of dat we alsnog alles in Ilse's auto moeten proppen. Maar het zou allicht goedkoper zijn. Veel goedkoper zijn. En niemand kan garanderen dat de brandstofprijzen weer tot acceptabele niveau's zakken, of dat autorijden alleen iets voor liegende politici wordt.
Kortom: veel om over na te denken.

En daar had ik van de week wel even tijd voor, want Jente had nog een kinderfeestje tegoed. En omdat de school in al zijn onpraktische wijsheid had besloten om de woensdag na onze verjaardagen een studiedag in te plannen, zagen wij onze kans schoon om een paar klasgenootjes mee te graaien naar een kinderfeestje in een wat door Ilse zo treffend genoemd: "krijspaleis".  Een hal vol met speeltoestellen waar kinderen van die leeftijd nagenoeg zonder consequentie kunnen ravotten, stoeien etc. Het moet niet tot extreem en grof fysiek geweld leiden, maar dat uitgezonderd kunnen die kinderen gedurende een uur of 5 hun goddelijke gang gaan. Zo om het uur worden ze gefeteerd op taart, patat, limonade en andere zoete ellende.
Het mooie aan het krijspaleis waar wij waren: het werd gerund door een enorm lieve man van overduidelijk Aziatische afkomst, die 5 meisjes en 1 jongetje heel vrolijk tot het zingen van "langzalzelevenindegodvergetentyfusherriegloria" probeerde te verleiden. Jammer alleen was, dat de sfeer op dat moment er even niet naar was, omdat er blijkbaar 2 meiden wat ruzie hadden gemaakt.  Hierdoor was de lieve uitbater nagenoeg alleen aan het zingen, met mij en Ilse als backing vocals, wat het geheel nog afgrijselijker maakte. Als jonge ouder heb je het wel redelijk makkelijk. Af en toe sus je een ruzie, je giet er wat nattigheid in, en je snijdt de taart aan. En verder laat je ze lekker galopperen. Dat was het geld alleen al meer dan waard. Volgende keer wel oordoppen mee, want de term "krijspaleis" is wel een treffende.
En wat belangrijker is: Jente had het heel erg naar haar zin, en is door haar vriendinnetjes ook enorm verwend.

Dit alles geschreven hebbende, ik wens u allen een zeer prettig weekend. Uiteraard behalve die geestelijk gestoorde gek in Rusland, die wens ik een anale vernedering toe waar zelfs markies de Sade jaloers op zou zijn.

Weinig nuchterheid.

 Disclaimer: een hoop ouderlijk gezeur, ik doe dit ook allemaal voor het eerst, dus niet lezen als je er geen zin in hebt/ alles al weet etc.

Mijn dochter, Jente, ze is nagenoeg mijn alles. Het liefste wat ik heb, en ook het meest irritante dat ik heb. Het mooiste dat ik heb, en soms ook het vervelendste wat ik heb. Eigenwijzer dan ik ooit was, en ook een tikkeltje onzekerder. Drukker ook. Vele malen energieker. Zit op de een of andere manier allemaal in dat ene, kleine lijfje.
Ze wordt binnenkort 7, en dat doe je maar 1 keer in je leven. Wat meer persoonlijk: ik word maar 1 keer in mijn leven vader van een kind dat 7 jaar wordt. 7 jaar waarin alles voor het eerst is. En niet het laatste jaar waarin alles voor het eerst is.
[N.B: Dit is het enige kind waar ik weet van heb, maar ik moet zeggen dat ik inmiddels niet meer de verwachting koester dat de deurbel ineens gaat en er een of ander roodharig monster voor de deur staat met de schokkende mededeling dat ik zijn of haar vader ben.]
Zo kregen we te horen dat het best wel eens een goed idee zou kunnen zijn om haar te laten onderzoeken op ADHD.
En ik zou het zelf prettig hebben gevonden als ik het eerder had geweten. Van mezelf dus. Geldt voor Ilse ook. Maar ja. Ik hik er een beetje tegenaan. Het is meteen zo'n label. Aan de andere kant: als het voor haar op de een of andere manier behulpzaam kan zijn om het wel te weten, zodat we op voorhand al kunnen acteren, dan is dat best handig.
En dan was er een cito-toets. Waarbij de uitslagen er niet om logen. Ze loopt met alles voor. De juf wilde nog net het woord hoogbegaafd niet laten vallen.
Wél dusdanig dat ze extra taakjes krijgt.
En ook dat vind ik wat. Want het impliceert veel. Ten minste, in mijn volwassen brein. Met mijn achtergrond en opvoeding. En dan kan ik er niks aan doen: ik sla toch een beetje aan het malen.
Want wat als ze echt hoogbegaafd blijkt, kan ze dan nog wel met goed fatsoen iets doen dat onder haar niveau ligt? Ja, objectief gezien uiteraard wel. Ikzelf ben een voorbeeld van iemand die liever gewoon op de bus zit, dan een functie die past bij een hbo opleiding. Maar wordt ze dan wel gelukkig? Ik wel, maar zij is niet haar vader. En moeten we dat dan stimuleren? Ik heb zelf erg weinig tot geen voorbeelden gehad wat betreft positief stimuleren. Dus eerlijk gezegd weet ik niet zo goed hoe dat dan moet. Dat is bijvoorbeeld ook de reden waarom ik totaal geen haast maak met muzieklessen. De manier waarop dat bij mij ging, is mijn enige voorbeeld, en dat zou ik haar niet echt willen laten ondergaan. En ik zou ook niet weten hoe dat dan wel moet. Bovendien denk ik dat ik me al heel snel zou ergeren aan weinig oefenen. Niet goed oefenen, en zo. Jente, die beslist heel goed aanvoelt wat je denkt, en wat je voelt, zou dat direct in de gaten hebben. Ook niet echt positief. Of zo. En ja, dat is iets van mij, waarmee ik belast ben, en toch niet zo goed weet, hoe ik daar afstand van moet doen of nemen.
Maar toch.
Ik zat een beetje voor me uit te praten, tegen wat collega's door wie ik kort en krachtig met 2 voeten op de grond werd terug gezet: Let it go. Laat het los. Je kan er niks aan veranderen. Het wijst zich vanzelf wel.
En daarin hadden ze gelijk.
Maar ja.
Ik ben ik, dus malen gaat sowieso door.

Verder ben ik op zich best nuchter. Ergens. Op een of andere manier.
Het verstopt zich alleen soms wat. Die nuchterheid.
Ik meldde al eerder: mijn auto had een bizar grote beurt nodig. En nadat alles eindelijk eens in orde was, was het weer lekker cruisen met een heerlijk comfortabele auto.
Tot ik ontdekte dat het nu niet mijn rechter koplamp was, die dienst weigerde, maar mijn linker. Ik moet bekennen: ik vloekte eens stevig voor me uit.
Maar goed: garantiegevalletje, dus het zou mij ook verder niet zo boeien. En omdat ik toch niet echt op loopafstand van mijn garagist woon, ging ik vrijdag naar mijn vriendje Ken toe, die al mijn problemen in eerste instantie altijd erger maakt, en ze dan oplost. Het nadeel van iemand die die auto blind tot het laatste boutje uit elkaar kan trekken, I guess.
In een poep en een scheet was mijn kapotte linker koplamp vervangen, en vol goede moed sloten we de accu aan, draaide de knop om, om vervolgens totaal niet verblind te worden door afwezig licht.
Kak. Toch een of andere zaak die ervoor zorgt dat de extra stroom van xenon de auto niet frituurt, of zo. Ik weet niet precies wat voor onderdeel dat is, maar het zorgt ervoor dat dat licht brandt.
Prachtig. Ook weer zo'n onderdeel dat normaal gesproken niet stuk zou moeten gaan, maar in mijn geval na zoveel jaar en kilometers vindt dat ik zelf met mijn verlichte geest het wegdek maar moet gaan beschijnen.
Ook weer zo'n onderdeel dat garagisten niet standaard in hun la hebben liggen. En godbetert ook weer zo'n onderdeel waarvoor die hele santekraam weer los moet, omdat fabrikanten bedacht hebben dat je het toch niet hoeft te vervangen, en het dus wel ergens dusdanig lomp en onbereikbaar opgeborgen dient te worden, zodat als je het moet vervangen, je de hele bumper weer los moet halen.
En voordat je nu begint te zaniken over Franse auto's: het onderdeel is van Bosch, dus gewoon Duitse kwaliteitstroep. Zullen we maar zeggen.
En dit was dus zo'n moment waarop ik even wat minder nuchter naar die Franse zuipschuit keek. Ze is lief hoor, maar met de huidige, nog steeds niet door de overheid omlaag gebrachte brandstof prijzen, is ze ook wel een intens dure klant zo.
En dan telkens weer geniepig in haar slijtage. Alsof ze het erom doet.
Ik moet wel bekennen: ik heb haar al een poos niet schoon gemaakt en fris gewassen. Misschien dat dat helpt.

En wat mijn cursussen betreft: ik heb geleerd om klantvriendelijk te zijn tegen mijn passagiers, om ze vervolgens bij één verkeerde blik, heel assertief tegen de grond te werken. Ik voel me helemaal op en top buschauffeur nu.
Zonder gekheid: het waren ernstig lange dagen, maar er zat beslist wat leerzaams in, en met dank aan omringende collega's die in hetzelfde schuitje zitten, en prima instructeurs, was het nog leuk ook.

Dit alles geschreven hebbende, zijn we weer bijna aan het weekend toe.
Een weekend waarin mijn kleine boefje alweer 7 wordt, en ik er vlak na 42. Mooi man. We gaan er, ondanks dat ik moet werken, iets moois van maken.
Ik wens eenieder een goed weekend toe, behalve paardenlul Poetin, die wens ik op zijn zachtst gezegd een langzaam, doch niet te stoppen wegrottende penis toe.

Apenstreken? Nee, dat zou een grove belediging zijn voor de aap.

 Ik betitel mezelf nogal eens als een cynist, maar de afgelopen week moest ik in nederigheid mijn hoofd buigen voor figuren die zo vreselijk cynisch uit de hoek kwamen, dat die van mij verbleekte tot het niveau van een lief klein konijntje.
Meneer Poetin, u weet wel: die megalomane, paranoide, griezelige dictator van Rusland, meende Oekraine binnen te moeten vallen.
Uit angst voor de Navo. (Het paranoide in Poetin, want de navo is tot op het moment van schrijven van deze blog een brullende, doch volstrekt tandeloze leeuw).
En, jawel: hier komt hij, om Oekraine te denazificeren. Alle ellende in Oekraine ten spijt, moest ik lachen toen ik het las. Een term uit de nadagen van de tweede wereldoorlog erbij halen om de inval in een soevereine staat goed te praten.
De nazi's die als laffe schoothondjes achter hun megalomane, paranoide, volstrekt van de pot gerukte leider aan liepen, dienden heropgevoed te worden. En bestraft.
Meneer Poetin, is natuurlijk niets anders dan meneer Hitler, of meneer Stalin. Het cynisme dat hij wil "denazificeren" in Oekraine, is meer dan mijn ziel aan kan. Laten we in vredesnaam Thierry Baudet ergens verstoppen, anders komt Vladimir Hitler nog op het idee om Nederland ook te denazificeren...

Een andere instantie die zó vreselijk cynisch uit de hoek kwam, dat mijn onderkaak van pure afgunst naar de vloer zakte, was 1Limburg.
In een tweet wisten zij te melden dat de oorlog in Oekraine geen "carnavalsgevolgen" zou hebben.
De oostelijkste punt van Europa staat op het punt om opgeblazen te worden door een Russische maniak, er vallen doden, gewonden, er zijn duizenden mensen op de vlucht voor hun leven, de wereld spreekt er schande van, en kakelt over sancties (waarover later meer), maar 1Limburg, heeft het over de uitblijvende gevolgen voor carnaval.
Ik heb niks tegen carnaval, en ik snap dat als je 2 jaar lang niet je volksfeestje hebt mogen of kunnen vieren, dat het extreem fijn is, dat het dit jaar weer door kan gaan. Maar om meteen te gaan kakelen dat die oorlog echt heus geen gevolgen voor je feestje heeft, vind ik persoonlijk ook weer van een cynisme getuigen, waar ik diep respect voor heb. Of niet. (Ik vroeg me af waarom dat bericht niet in de Speld stond, maar het was toch echt van een min of meer officieel nieuwskanaal.
En stel je voor. Stel je eens heel even voor.
Die oorlog heeft wel direct gevolgen voor het carnaval. Weet ik veel hoe, maar zet je fantasie aan het werk.
Door die russische inval, dreigt het carnaval in Limburg niet door te kunnen gaan. Misschien door een gebrek aan geleverde wodka of zo.
Ik geloof dan toch niet helemaal dat een briefje van carnavalsvereniging "de dronken kut" uit het Geuldal Adolf Poetin ervan zal overtuigen om zijn manschappen terug te trekken. Want ja, Oekraine moet wél gedenazificeerd worden!!!11!1!!!one!1

Goed.
Men krakeelt dus over sancties. Hoogst aandoenlijk. Vooral als onze eigen brave Rutte begint te piepen. Daar zal Vladolf Hittin vast bibberend van angst van onder zijn bedje kruipen en al excuses stamelend zijn troepen terugtrekken.
Ik geloof dat rusland best zonder die eeuwige Hollandse tulpen kan. Rusland kan beter zonder tulpen, dan wij zonder gas.
Als Rutte echt kloten heeft, zet hij die gasleveringen stop, verplaatsen we alle Groningers naar Drenthe en gaan we wat minder afhankelijk zijn van megalomane russische cowboys zonder fatsoen.
En als Rutte echt kloten heeft, komt hij nu als eerste met een groots gebaar om dat te vieren: alle accijnzen en btw op brandstof omlaag, voordat we echt economisch ten onder gaan aan die russische idioot.
Maar goed, dat gaat niet gebeuren, want zoals ik al zei: de Navo en de VN zijn tandeloze leeuwen, die flink brullen, en ondertussen Oekraine lekker laten voor wat het is.
Doet me overigens denken aan dat spelletje landjepik van Hitler. Sudetenland, anyone? Ook opgegeven in de hoop dat Hitlers honger gestild zou zijn. "Peace in our time" of zoiets. En we weten inmiddels hoe dat is afgelopen.
Ik hoop dat het zover niet komt.
Een Belgische politicus vond dat het een goed idee zou zijn om alle russen maar als 'persona non grata' op de eerste de beste vlucht naar rusland te zetten. Of wat hoger vliegen en ze met een werkende parachute laten uitstappen.
En ik moet zeggen: Ik weet nog niet of ik dat een heel erg slecht plan vind. Ten slotte wil je niet dat er een paar al te patriottistische russen hier stennis gaan lopen schoppen. Je wil ook niet dat een paar arbeidsmigranten uit rusland nog geld naar dat land gaan sturen. En ergens vind ik het ook niet bijster noodzakelijk dat russische staatsburgers kunnen genieten van de sociale, economische, medische en andere voordelen die we hier in Europa nu eenmaal hebben. Zijn zij verantwoordelijk voor de walgelijke misdaden van Adomir Poetler? Nee, maar ik heb ze dan ook nog niet ter dood veroordeeld op basis van hun paspoort. Maar misschien is het wel een goed idee, dat er nu even geen russen zijn in de rest van Europa.
Ik zeg misschien. Ik weet het niet zeker.

En voor de rest: diep medelijden met de bevolking van Oekraine. Ze hebben er geen flikker aan, maar ik leef met ze mee, en hoop voor hen, en de hele wereld dat Vladimir Hitler snel een paar hoofdstukken overslaat en een bunker zoekt om zich door zijn rottige hersens te schieten. En ik hoop ook dat de wereld nu eens niet wegkijkt van die klote-rus, maar hem echt laat boeten voor zijn walgelijke bestaan.

Tot zover het wereldnieuws voorzien van mijn gedachten.

Om buschauffeur te zijn, dien je in het bezit te zijn van een code 95. Dat is een soort van diploma en om dat te behouden, dien je elke 5 jaar 35 uur na- en of bijscholingscursussen te doen.
Je mag ook elk jaar 1 module doen. De bedoeling is dat jouw werkgever dit voor je regelt, en dat je er zelf wat vrije dagen voor opgeeft. Mijn vorige werkgever was een uitzendbureau, en hoezeer ik ook vind dat mijn specifieke uitzendbureau echt niet tot de slechtste der koppelbazen hoort, u raadt t al: never happened, hoevaak ik er ook om vroeg.
Dus nu moet ik voor 23 april 2023 al die modules af gaan raffelen.
Mijn leidinggevende heeft me als eerste opgegeven voor een cursus communicatieve vaardigheden.
Ik moest daar om grijnzen, vooral om de beschrijving van die cursus.
Van mezelf vind ik namelijk dat ik dat helemaal niet nodig heb, communicatieve vaardigheden. Er zullen mensen zijn die daar anders over denken, maar die hebben dat dan waarschijnlijk ook wel verdiend.
Als het met mijn mond niet lukt, heb ik nog altijd twee armen en twee benen om die mensen mijn bus in, of juist uit te krijgen. En tot nu toe, heb ik nog nooit meer dan een doordringende blik of een gestrekte arm, wijzend naar een werkelijk immens groot verbodsbord ten aanzien van roken,  nodig gehad om stiekeme rokers snel hun sigaret in te laten slikken.
Kortom: ik had liever een cursus vorkheftruck rijden gehad, maar ik snap ook wel dat een busbedrijf daar echt geen meerwaarde in ziet.
Twee dagen later krijg ik een assertiviteitstraining. En dat vind ik dan wel komisch. Ga ik eerst mijn communicatieve vaardigheden op peil brengen, om ze af te toppen met een lesje "kegelen met passagiers voor gevorderden" of zo.

Dit alles maar weer geschreven hebbende, wens ik allen een fijn weekend. Behalve Poetin uiteraard, die wens ik de rest van zijn hopelijk korte leven, jeuk toe op onbereikbare plaatsen.

Apenstreken 4 (shenanigans 4)

 Een hele poos terug had ik best wel lol in het koken. Ik had een prachtig nieuw, fijn, mooi, groot gasfornuis gekregen voor mijn verjaardag, en dat nodigde gewoon uit om lekker te kokkerellen. Kilo's zelfgemaakte kinderprak heb ik met dat fornuis gemaakt. Heerlijk vissen kwamen uit de oven, en de lekkerste, exquise hertenonderdelen met champignon-melange kwamen ter tafel. Er mislukte ook wel eens iets, zo heeft Ilse er eens de flesjes en speentjes van Jente op uitgekookt, en droog laten koken, en een rotte vis, deed me bijna kotsend het geheel met fornuis en al naar buiten smijten, maar over het algemeen, was het een prima huwelijk tussen dat fornuis en mij. 
Maar aan al het goede komt een eind, en met de verhuizing naar Almere, waar we geen gas hebben, dus elektrisch moeten koken, verloor ik mijn plezier erin. Ik vind het allemaal net niks, dat hele inductie gedoe. Ik mis de feeling ermee. Ik mis ook de gedetailleerde blik die nodig is om je vleesje nu eens net niet te verkolen.
Dus ik kook omdat we moeten eten, en dan het liefst zo simpel mogelijk. Gewoon omdat het zonde is om 6 euro aan biefstuk in de prullenbak te moeten flikkeren omdat die ineens van 'lekker mals' naar 'moorddadige schoenzool' gaat.
Tot van de week.
Ik kwam na een korte, doch onmenselijk vroege dienst, op het idee om naast de geplande boerenkool met worst, uienringen in een beslagje te doen en dat in een pan met olie eens lekker te frituren.
Ik deed de aardappelen in een pan, onder een laag water, de boerenkool erop, en liet de zaak 25 minuten koken. Geheel volgens aanwijzing.
Ondertussen ging ik aan de gang met de uienringen. Beslagje gemaakt, uien snijden, door het beslagje gehaald en in de gereed staande pruttelende pan olie.
So far, so good.
Ik was ingespannen bezig met die uienringen niet te cremeren, en verloor de pan met aardappelen en boerenkool een beetje uit het oog. Maar hey, niks aan de hand, 25 minuten koken, dat is geen hogere wiskunde, toch?
Het begon wel steeds meer te ruiken alsof er een asbak vol filtersigaretten in de fik stond.
Ik kon zo snel geen oorzaak vinden, dus bleef ik me concentreren op die uienringen, die er erg goed uit kwamen, al zeg ik het zelf.
Tot ik in een vlaag van gedetailleerd kijken, zag dat de kookplaat een foutmelding gaf.
Op de pit van de boerenkool.
Ik legde nog steeds geen link met de brandende sigarettenlucht.
En toen de kookwekker af ging, omdat het tijd was om de aardappelen met boerenkool af te gieten, ging ik ook voortvarend aan de slag. Om erachter te komen, dat er niks af te gieten viel. Volstrekt droog gekookt. Dat verklaarde de geur, en de foutmelding op het display...
Ik kan vreselijk uit mijn plaat gaan om mislukt eten, maar ik heb me in gehouden.
Normaal zou ik alle heiligen af stoffen, ik zou mijn hele repertoire aan liederlijkheden uitbraken, maar ik besloot me voor de verandering eens in te houden. Dit tot groot genoegen van Ilse.
En zo zaten we die avond aan de uienringen met rookworst, in afwachting van een in der haast bestelde portie roti.
We zaten lekker te smikkelen, want die uienringen waren prima gelukt, en rookworst heb ik tot op heden nog nooit gecremeerd, dus ook die kwam ongeschonden uit de strijd.
Tot we weer een wat brandende lucht roken, en het ook steeds mistiger werd in huis.
Ik keek angstig om, en zag dat ik vergeten was om de pan olie, waar ik de uienringen in had gefrituurd, uit te zetten, dus die was als een malle aan het roken geslagen.
Dus twee rokende, walmende pannen buiten gezet.
Voor de man die de roti kwam brengen, was het in elk geval duidelijk dat er hier een en ander niet helemaal volgens wens was verlopen.

Ik ben na mijn ontslag bij defensie nog altijd wel in meer of mindere mate in contact gebleven met enkele collega's waarmee ik een voorliefde deel voor de huiskat. We delen gekke kattenplaatjes met elkaar, en ervaringen met onze respectieve veestapeltjes. En soms kletsen we bij over hoe en wat van vroeger.
Een van de gevleugelde uitspraken binnen het orkest in het algemeen, in binnen de trompetsectie in het bijzonder, was [...vul in...] is een emotie, en emotie kun je uitschakelen.
In een van die gesprekken met mijn kattenminnende ex-collegae, ging het over slaap, en vervolgens dus die gevleugelde uitspraak. Slaap is een emotie, en emotie kun je uitschakelen.
Waarop er een herinnering opdook aan een van mijn wat meer idiote acties bij het orkest.
We hadden een medailleuitreiking, ik meen van wat directe collega's. Voorwaar een heuglijk moment voor de gemedailleerden. Zij worden gemedailleerd omdat ze een X-aantal jaren de soms wat buitenissige werkzaamheden en situaties van een muzikant in militaire dienst hebben overleefd. Doorstaan. En dat nog steeds doen. (Zelf heb ik ook ergens zo'n plakje thuis liggen, voor 12,5 jaar trouwe dienst, en geheel in lijn met de oorspronkelijke bedoeling van dat plakkaatje koper, ben ik van zins hem te verpatsen, want extra pensioen).
Hoe dan ook: we stonden opgesteld en de kolonel of kapitein of generaal hield een preek over hoe mooi en waardevol en geweldig het was dat mensen het zo lang uit hadden gehouden. Iets in die trant.
Ik kan me oprecht niet meer herinneren of we opgesteld stonden om een marsje te hompen of alleen maar om naar het gepreek van de hogere legerleiding te luisteren, maar al snel zakte ik weg in een apathisch wachten.
En tot mijn grote schande, moest men mij middels een flinke por wakker maken, ik was tijdens het praatje stomweg staande in slaap gevallen. En niet alleen dat, ik schijn er nogal lomp bij gesnurkt te hebben.
Mijn collega's porden me onzacht wakker, en konden hun lachen maar amper inhouden. Ik denk dat Jente ons een nacht stevig heeft wakker gehouden, of dat het klimaat in de betreffende ruimte erg slaapverwekkend was  (ik zal de laatste zijn om te beweren dat het praatje van de hogere legerleiding slaapverwekkend was, dat zou kunnen leiden tot het ontnemen van mijn pensioen), maar dat is een moment geweest dat zelfs ik me een beetje heb geschaamd voor mijn shenanigans.
Overigens moet het gezegd: ik heb nooit op mijn flikker gehad voor deze toestand. Zou kunnen betekenen dat mijn gesnurk toch niet zo hard was als mijn collega's mij wilden doen geloven, of omdat de hogere legerleiding het in stilte met mij eens was dat toespraken over het algemeen gewoon te lang duren.

Mijn auto dus...
Een langlopend hobby-project. Een rijdend project waar ik veel genoegen uit haal, maar die ik soms ook wel de pers in wens.
Ik bracht haar dus een 3 weken terug naar de garage. Want er was een koplamp stuk. En aangezien dat xenon is, kan dat niet zonder de hele voorkant los te trekken.
Ik plande daarbij een beurt in, want daar was ze op 10.000 km na aan toe.
Mijn vriendje Ken, belde al heel erg rap (en als hij dat doet, is het vaak een kostbaar gesprek), dat ze besloten had om incontinent te worden op de versnellingsbak, en dat het heel raadzaam is om dat aan te pakken. En omdat het dan toch open lag, meteen de koppeling meenemen. Mocht na 120.000 kilometer ook wel eens, en vooral ook zonde om het niet te doen.
Maar zoals dat gaat: je plant iets in, maar dat wat er verder uitkomt, niet. Dus daar moesten we nieuwe afspraken voor maken. Dat dus gedaan, Ken in alle mogelijke figuren gewrongen om alles te vervangen, is het kreng helemaal afgebouwd, denk je dat het klaar is.
Dat dacht het contactslot ook. "Ga maar lopen, ik doe niet meer mee", dacht dat contactslot. En daar moesten we dan weer 2 dagen op wachten.
Maar... Ik heb mijn auto weer terug. En ze rijdt als een malle. Nieuwe koppeling heerlijk licht, zonder moeite.
Goed, welke gek geeft er nu 3x de dagwaarde van zijn auto uit aan onderhoud/preventieve zaken? Omdat ik voor die prijs geen andere, betere auto koop, die niet net zo goed allemaal hoge kosten kan krijgen. Omdat het een prima wagen is, waar ik geen afschrijving op heb, in tegenstelling tot een collega die op zijn nieuwe auto in 2 jaar 17.000 euro afschreef. En dan mij gek noemen dat ik elk jaar 1500 euro reserveer voor het goed op de weg houden van mijn bolide. Maar dit geheel terzijde.
Bij thuiskomst dus helemaal blij met mijn als nieuw rijdende bolide, graaf in mijn zakken op zoek naar de huissleutel, en het eerste dat ik tevoorschijn trek, is de sleutel van de leenauto.
K.
U.
T.
En ik moet bekennen dat ik met het schaamrood op mijn kaken moest bellen om te vertellen dat ik een ongelooflijk domme lul ben. Dus morgen maar weer een retourtje Veenendaal, want ja, een domme fout moet wel rechtgezet worden.
En hoezeer ik de C2 ook ben gaan waarderen om zijn rij-eigenschappen, kopen voor mezelf zou ik hem nooit, want veel te klein, stuiterig en vooral: raamslingers???
Ik had al geen weekend, dus dit kan er wel bij, maar ik zou soms willen dat ik eerder en dieper zou nadenken voor ik het gas intrap...

Dit geschreven hebbende, wens ik eenieder een mooi weekend.

Apenstreken 3

 Het blijft feest in huize Coster-van der Wal.
Nadat het bed in elkaar gehengst was, bleek eigenlijk dat de hippe, bijgeleverde bakjes voor aan het hoofdbord wat weinig ruimte bieden voor alle nachtelijke parafernalia welke wij nodig (menen te) hebben tijdens onze slaap.
En dus kwam mijn wens tot knoeien met hout weer helemaal boven drijven. Ilse had al een nachtkastje, ik niet. Nog niet.
Wél hebben wij in ons roemruchte verleden een hele stapel aan fruitveilingkistjes gekocht, en mijn houtminnende brein ging al aan de slag met het nachtkast-gebruiks-klaar maken van een van die kistjes.
Het begon ermee dat ik een van die kistjes toch een beetje stofdicht wilde maken. Het zijn in de basis gewoon aan elkaar gespijkerde latten, en om het fruit toch een beetje ademruimte te geven, worden die dus op enige onderlinge afstand gespijkerd.
Mooi voor op de veiling, een vergaarbak van stof en ellende wanneer je hem als nachtkastje gaat gebruiken.
En toen kwam ik erachter dat die fruitkistjes weliswaar rechthoekig lijken, maar dat totaal niet zijn. 24 centimeter aan de linkerkant, wil niet zeggen dat dat rechts ook zo is. Als je boven 30 centimeter hebt gemeten, kom je onder aan 31... En een gelijkbenige driehoek linksonder, is een ongelijkbenige driehoek rechtsonder. En zelfs daar zit verschil in.
Kortom: de frustrerende fucking hel op aarde.
Dat leverde me dus nogal wat hoofdbrekens op, terwijl ik in het schuurtje bezig was.
Ik was dus in het schuurtje bezig, en verloor alle tijd en ruimte om me heen. Ondertussen was Ilse Jente naar school aan het brengen.
Ik vergeet nooit wat. Hooguit denk ik er tijdelijk niet aan. Zo komt het nogal eens voor dat ik tijdelijk niet aan mijn sleutels denk, en dus onze mooie deurklopper aan het werk zet, zodat Ilse maar weer eens gemoedelijk mopperend de deur voor me moet open maken.
Deze keer echter was het Ilse die haar sleutels vergeten was. En er vanuit ging dat ik gemoedelijk mopperend de deur voor haar open zou maken.
Maar ja. Ik was in de schuur bezig met mijn nachtkastje.
Ik was alle heiligen die ik kende op aan het schudden met mijn liederlijk taalgebruik.
Ik was bezig wat gaten dicht te smeren met vloeibaar hout en plaatjes op maat aan het zien te krijgen.
Dus het steeds gefrustreerder, wanhopiger en woedender gebonk op de deur ontging mij ten ene malen.
Tot ik na een uurtje me realiseerde dat ik iets nodig had van binnen, en dus naar binnen liep. Een kakafonie van gebonk op de deur.
Snel deed ik open. Een verwilderde Ilse binnenlatend.
Met een pijnlijk bloedende vinger, want tijdens haar woeste geram op de deurklopper slaagde ze erin om haar nagel tussen klopper en deur te krijgen. (En ja, in de deurklopper trof ik later een stuk afgescheurde nagel aan).
Op zich best knap.
Ze zei later dat ze zich even zorgen maakte of ik niet gewoon ergens half dood lag te gaan, en of ze dan misschien haar vader zou moeten bellen om met de reservesleutel te komen. Toen ik zei dat dat misschien wel erg traag zou zijn, vond ze dat niet erg, ten slotte keert de levensverzekering nu nog een behoorlijk bedragje uit.
Hoe dan ook, kan ik mijn hart weer eens lekker ophalen met lekker knutselen.
En dat is dan wel weer leuk.

Dat ik niet bepaald bekend sta om mijn subtiliteit is een gegeven waar ik lang geleden mee heb leren leven.
Het wil echter nog wel eens voorkomen dat er mensen zijn die tot hun grote verbazing merken dat er aan mijn motoriek nogal eens wat schort.
Ik zit in de late diensten dus ergens tussen 1700 en 1800 uur krijg ik dan de gelegenheid om een al dan niet warme maaltijd te nuttigen.
Ik heb dan een prakje warm mee en een bakje zuivel. Een bakje zuivel met een deksel waarin dan wat van die opgesnolde musli zit. Wel lekker, goeie portie.
Je moet ze alleen niet op de grond laten flikkeren, want daar kunnen die plastic kutbakjes niet tegen. Dan scheuren ze open.
En aangezien ik niet van voedselverspilling hou, was dat een reden om dusdanig te vloeken dat zelfs de meest geharde collega er rode koontjes van kreeg.
Gelukkig, het hele toetje was niet verloren, dus na het eten van mijn prakje warm, ging ik voorzichtig en nogal omstandig het plastikken restant om mijn dessert te lijf.
Mijn gestuntel werd sardonisch bekeken door collega J, die er nogal wat op aan te merken had.
J. is een beste kerel, een van de leukere op het platform, en heel erg groot. Met een heel erg grote, vriendelijke, zij het soms wat hongerige grijns op zijn gezicht.
Hoe dan ook, ik probeerde hem uit te leggen waarom ik zo stuntelde, en toen ik zover was dat ik het dekseltje met musli open kon maken, verloor ik een seconde mijn subtiliteit. En jawel: de musli werd letterlijk gelanceerd. Over J. Over de tafel en de grond.
Enerzijds zijn verdiende loon, anderzijds denk ik dat de voorzienigheid gewoon niet wilde dat ik dat toetje zou wegwerken. Uiteraard heb ik me daar niks van aan getrokken, en de restanten in 3 happen naar binnen gepropt om te voorkomen dat er nog meer ellende van zou komen.

Engelsen hebben een mooi woord voor apenstreken. Shenanigans. En ik vind dat dat toch de beschreven situatie soms wat beter weergeeft.
Meestal gaat het dan om filmpjes van honden of katten die iets bijzonder geks doen, en in al dat gek doen soms heel erg menselijke trekjes krijgen.
Neem bijvoorbeeld mijn vriendje van 12 jaar, Claus.
Claus is als een Marc Overmars. Hij kent geen grenzen. Hij kent geen persoonlijke ruimte. Maar wee degene die zijn grenzen per ongeluk (en dat gaat snel, want die grenzen fluctueren als een gek) over gaat.
Maar goed, Ilse moet soms vechten om haar plek in bed, maar evenvaak komt Claus erbij, en zonder veel plichtplegingen legt hij zich daar waar hij het het beste vindt, ongeacht of en wie er toevallig al ligt.
En met wat diegene die er al lag vindt, veegt hij zijn arrogante kattenkont af.
De laatste tijd, sinds ons nieuwe bed, heeft hij die onhebbelijkheid wat meer naar mijn kant van het bed verplaatst, maar aangezien ik net zo min veel op heb met plichtplegingen, ben ik er wat makkelijker en harder in om hem aan de kant te bonjouren.
Vaak is het zo dat ik Claus zijn laatste pil moet geven. Ilse doet dat meestal in de ochtend, met veel respect en pogingen tot overleg in een lekker voertje.
En als Claus echt dolgraag naar buiten wil, eet hij geheel zelfstandig, doch vreselijk misnoegd dat voertje op. Hij weet namelijk dat hij niet eerder naar buiten mag voor dat dat voertje in zijn maag zit.
De klootzak weet echter net zo vaak het pilletje van het voertje te scheiden, en alsof er niks aan de hand is schijnheilig naar buiten te stiefelen.
Ik ben daarin veel harder. Ik grijp het beest gewoon in zijn nek, druk dat pilletje achter in zijn mond, wrijf wat over zijn keel, zodat hij slikt, en klaar is het.
Hoewel het dan ook vaak nog zo is, dat hij het voor elkaar krijgt om al schuddend met zijn hoofd toch dat pilletje weer weg te slingeren. Toch niet diep genoeg in zijn bekkie geduwd.
En dan nog bozer kijken als het over moet, tot soms wel 3x.
En je zou haast verwachten dat hij inmiddels wel weet hoe de vork in de steel zit, maar het blijft een moeizaam ding.
Daarin lijkt hij wat op Jente. Die houdt ook niet van medicijnen. "IK WIL GEEN MEDICIJNTJES!!!!" Klinkt het dan.
En ik snap dat. Ze heeft helaas nogal eens wat blaasontstekingen, en dus nogal eens wat antibiotica. En voor kinderen zijn dat dan van die vloeibare middelen, welke ze met veel chemicaliën hebben opgefluft tot iets dat naar sinaasappelsap zou moeten smaken.
Als je eraan ruikt, weet je al dat de maker van die chemicaliën op geen enkel moment in zijn leven in de buurt is geweest van een sinaasappel. Op nog geen 100 kilometer zelfs.
En mijn verbazing is groot dat men er blijkbaar wel in slaagt om mensen in of net boven de dampkring te krijgen, zelfs naar de maan, maar een antibiotica die lekker smaakt, dat lukt niet. Sorry, maar we komen serieus tekort aan onszelf, hoor.

In de afgelopen jaren heeft een bepaald soort mens een opmars gemaakt. De complotdenker.
Die waren er al in alle soorten en maten, en voor het overgrote deel waren hun overtuiginkjes eerder vertederend en schattig, dan kwaadaardig.
Ik noem bijvoorbeeld de "flat-earthers". Een clubje lieden die geheel tegen elke vorm van logica of wetenschap in, er heilig van overtuigd zijn dat de aarde plat is. En daar ook allemaal theorietjes aanhangen, over waarom en over waarom men ons wil doen geloven dat de aarde rond is. Hilarisch gewoon. Er is zelfs een genootschap van. Zoek ze maar eens op, je weet niet wat je leest.
Ook zijn er lieden die niet geloven dat de Titanic gezonken is. En ook daar doen verhalen de ronde waar je natte ballen krijgt van het lachen.
De maanlanding zou volgens sommige mensen ook niet echt zijn geweest, maar in scene gezet in de studio's van de publieke omroep (ook wel èmèsèm genoemd).
Tot zover hoogst koddig en behoorlijk ongevaarlijk allemaal.
Maar met de opkomst van Covid19 kwamen ze ineens allemaal uit hun holen en grotten gekropen, en begonnen ze zich te roeren. In het begin ook hier in het begin niet bijster schadelijk. Hooguit irritant als ze weer begonnen te zeiken over de èmèsèm, het WEF, die arme Klaus Schwab etc.
Maar het werd erger en erger. En ik vrees dat we serieus weer werk moeten maken van geestelijke gezondheidszorg en een heleboel gesloten inrichtingen weer moeten opstarten.
Mark Rutte (in die complotkringen ook vaak aangeduid als RutteN, wat me eerder doet vermoeden dat het om een gebrek aan kennis dan een gebrek aan typen is) zou leider zijn van een pedofiele, satanische sekte.
Ik ben geen vriend van Mark, en ergens is het hoogst kostelijk dat je verzonnen krijgt dat hij leider van een pedofiele, satanische sekte zou zijn, maar het is wel een zorgelijke vorm van projectie van die lui. Waar zouden zij over fantaseren als ze even niet bezig zijn met anderen van de meest bizarre zaken te beschuldigen?
Een nieuwe uitbarsting van geweld vond van de week plaats in Heerlen. Waarin een paar van dergelijke complotgestoorde idioten het nodig vonden om een GGD-locatie binnen te dringen, en gewelddadig te worden jegens het personeel. Al kwakende over genocide op het Nederlandse volk!!1!111!!!!one!1
Geweld kan niet. Dat je een dergelijke geestelijk volstrekt onvolwaardige mening hebt, is al erg, maar geweld is echt een grens te ver.
Bestraffen. En hard. Beginnen met de vaccinaties erin te rammen, tegelijk met de booster, en de nog in de pijplijn zittende boosters van de komende 30 jaar.
Die voorzien van wat nanochips, niet eens met een functie, maar gewoon om ze ervan te overtuigen dat ze nu echt gevolgd worden. En dan een paar jaar (30 of zo) in een heel erg gesloten inrichting. Zo gesloten dat de sleutel direct na het op slot draaien ergens kwijt raakt. En de papieren ook.
Het zal u niet ontgaan zijn: ik heb niet zoveel met complottheorietjes. Ik ben niet gespeend van een rijke fantasie, maar ik probeer altijd over leuke dingen te fantaseren.
Vakantie of zo. Of de loterij winnen.

Goed, dit geschreven hebbende: ik wens eenieder weer een fijn weekend toe.