Wederom met de stem van meneer Meiland: Wat een gezeik.

 Kent u die mop van dat grote orkest dat op Lowlands zou gaan spelen?
Welnu: ze gingen niet...
Lowlands, dat is Neerlands trots als het op festivals aankomt. Van allerlei soorten artiesten van zeer divers pluimage geven er acte de presance, en zorgen voor een paar dagen aan muzikaal en ander cultureel vertier voor de kunst-hongerige medemens.
In een diep en grijs verleden heb ik er zelf nog wel eens opgetreden, met het Nationaal Jeugd Orkest. Niet meteen een ensemble dat je op een voornamelijk op pop en rock gericht festival zou verwachten, maar Lowlands is meer dan alleen dat.
Wij mochten er de Symphonie Fantastique ten gehore brengen, een stuk van meneer Hector Berlioz, waarin hij zijn onder invloed van opium verkregen deliria muzikaal probeerde te vertellen.
En dat op zich paste naar mijn idee, toen, heel best bij een festival waar de bezoekers niet vies waren van een deliriummetje of 2.
Het voelde toen, voor mij, als zijn klassieke trompettist in wording, toch wat vreemd. Met zo'n groot orkest naar een festival, waar wij naar mijn idee volstrekt uit de toon zouden vallen (pun intended).
Maar wat bleek: het delirieuze publiek begon te moshen op de klanken van de "mars naar het schavot", en ook de heksendans deed het erg goed.
Uiteindelijk dus best een gave "venue" om eens opgetreden te hebben.
Fast Forward naar 2022. Lowlands is weer vol aan de gang geweest, en hadden wederom een groot symfonie orkest in de line-up voor zondag staan. Men zou er de 9e symfonie van meneer Beethoven spelen. Een nummer dat door Unesco uitgeroepen schijnt te zijn tot cultureel erfgoed, ik denk vanwege het feit dat het slot (dat door een koor van een mannetje of 80) tot Europees Volkslied verheven is. En het gaat natuurlijk over mensen en verbroedering, iets dat in deze tijd, zowel wereldwijd als landelijk, helemaal geen flater zou slaan op zo'n festival.
Toch een totaal van 160 mannen en vrouwen die daar op een podium komen musiceren.
Maar ja, ik begon niet voor niks met een wrange mop: Never happened.
En de reden: de organisatie was te amateuristisch om hun zaakjes goed voor elkaar te hebben.
Een andere artiest had blijkbaar wat spullen nodig, die er niet waren, nog aangevoerd moesten worden, en daardoor zou het NNO (het orkest dat zonder gene uit de line-up werd geflikkerd) geen tijd meer hebben.
Dat kregen ze de nacht van te voren te horen.
Dus je regelt met je orkest een koor, wat internationale topsolisten. Je repeteert dat liedje. En vervolgens krijg je een paar uur van te voren te horen dat je weg kan blijven, want een of andere stagiere heeft een paar spullen voor een andere artiest vergeten, en die moeten blijkbaar uit Timboektoe komen, en dus kan je met je 160 man tellende gezelschap de tyfus krijgen en lekker thuisblijven.
Ik heb heel wat falende organisaties mee mogen maken, maar zo belabberd heb ik ze nog zelden gezien. Sterker nog: de door amateurs en vrijwilligers georganiseerde concerten van de fanfare van schubbekutteveen, zouden dit nog niet eens gepresteerd hebben, laat staan het zelfs maar gewild hebben.
Maar meneer van Eerdenburg die er waarschijnlijk een dikke zak poen voor krijgt, doet dat gewoon. De onbeschaamde amateur.
De reacties waren van teleurgesteld tot boos. En ik begrijp ze wel. Tuurlijk, er kan iets mis gaan, maar dit, op deze manier, is een organisatie als dat van Lowlands echt onwaardig.
De leiding van het orkest was ook boos, zo zei hij. En zeker te weten beter geschikt voor die functie dan ik, want volgend jaar gaan ze gewoon weer proberen of ze mogen komen.
Persoonlijk zou ik het verrekken om volgend jaar weer te hopen dat ze hun zaakjes op orde hebben, en niet door een of andere zouteloze bloedmongool laten regelen. Nee, de leiding van het NNO kwispelt blij dat ze volgend jaar dan wél mogen komen. Als er niet een artiest is die iets nodig heeft dat nog in het Suezkanaal gestrand is, of zo.

Nog eventjes terugkomen op onze vakantie.
Ja, die was tot op zekere hoogte leuk. Mijn zus wist mij, toen Jente 6 werd, blij te maken met de volgende opmerking:"Zo tussen 6 en 9 jaar, krijg je een periode waarin je denkt: goh, is dit mijn kind wel, en zo ja, vind ik dit een leuk kind, of zal ik toch maar eens een extra laagje behang op de muren aanbrengen, met het kind er permanent achter"
Nou, dat klopt wel. met haar 7,5 jaar zit mijn dochter midden in die fase, en ook bij thuiskomst zijn er momenten dat ik wilde dat ik haar per ongeluk bij een of andere toiletstop "vergeten" was.
Mijn zus wist dit nieuws wat te verzachten met de erop volgende mededeling dat daarna de pubertijd zou intreden, en dat het dan allemaal nóg veel zwaarder zou kunnen worden. Ja, of helemaal niet. Dat zou ook nog kunnen.
Maar om onze "battles" een beetje slim te kiezen, besloten we om onze draak te trakteren op een kermisbezoek.
Leuk, dachten we.
We waren een heus team, Ilse en ik.
Ilse ging met haar in een soort van kinderachtbaan (helemaal achterin, wat er toe leidde dat ze bij een neergaand stukje een halve meter omhoog bokten, enig voor het publiek, Jente's gezicht straalde uit dat de enigheid echt beperkt bleef tot mijn perceptie).
Aan mij de taak om met Jente door een attractie te gaan met veel onstabiele ondervloeren, en veel zwaaiende zaken, die met de moed der wanhoop probeerden om de argeloze bezoeker letterlijk van zijn of haar voeten te vegen. Waaronder een soort van draaiend rad, waar je doorheen moest gaan. Daar stond een knul op wacht die de voortkabbelende stroom van kindertjes heel lief hielp om niet ter plekke hun nek te breken.
Ik ging er in een vlaag van verstandsverbijstering nog vanuit dat deze kerel ook mij zou helpen, maar dat bleek een misvatting te wezen: die kinderen mocht niks overkomen, hun ouders daarentegen... Laat ik het erop houden dat mijn kont boven mijn nek is uitgekomen...
En toen moesten de botsauto's nog, het touwtje trekken (gerund door een meisje van mijns inziens nog geen 20, die bij een bijzondere vraag even haar "man" moest roepen, die naar mijn idee ook nog nauwelijks 20 was). En de suikerspin.
Ik was vast van plan dit jaar om een wijnbal en een kaneelstok te kopen. Beiden zijn van die zaken die mijn jeugd mooi maakten, als er kermis was. Een knoest van een wijnbal en een hele dikke kaneelstok.
Niet te vinden. Wel snoepkramen, maar geen noga, geen wijn- of dropballen en geen kaneel- of andere stokken.
Dat was een pracht van een tegenvaller.
Maar uiteraard was er wel een kraampje waar je een suikerspin kon kopen. En dat was niet echt een goeie tweede of derde, maar wel een prima vierde keuze.
Ik moest wel heel erg diep nadenken over hoe je zo'n ding ook weer eet zonder dat je hele snuit onder de plakkerige bende komt te zitten.

Nederland strompelt van crisis naar crisis.
Als het geen corona is, dan is het wel stikstof, en als het geen stikstof is, dan is het wel het volstrekte onvermogen om iets aan de instroom van asielzoekers te doen. En dan zal ik de belasting-affaire maar niet meer oprakelen...
En parmantje Rutte, lacht alles, hinnikend als een ezel weg.
Over die walgelijke ramp in Ter Apel, wil ik mijn mening wel eens lekker genuanceerd geven.
Inmiddels is het zo erg geworden, dat zelfs Artsen zonder Grenzen (normaal gesproken in Derde Wereld landen en oorlogsgebieden actief) zich er actief mee gaat bemoeien.
Dat is beschamend. En Rutte lacht maar weer eens.
Kijk, ik ben de laatste die zal zeggen dat "ze allemaal naar ons landje van melk en honing komen".
Als die asielzoekers merken wat voor surreële angst en haat er is hier, tegen alles wat niet blond is met blauwe ogen, zouden ze meteen uit zichzelf wel rechtsomkeert maken.
Maar ja. Gehaat worden door Wilders en consorten, is misschien beter dan doodgeschoten worden door een dictator en zijn vriendjes.
Aan de andere kant vind ik oprecht ook, dat we heel erg goed moeten schiften wie er wel en niet moeten blijven. De hoeveelheid asielzoekers uit veilige landen, is nog steeds veel te groot. En die zitten hier ook nog steeds, in plaats van dat ze zo snel mogelijk retour naar huis worden gestuurd.
En al die bezuinigingen bij het IND en het COA leveren dus nu de meest onmenselijke taferelen op. Iets wat je als rijk, westers land echt niet kan maken.
En Rutte hinnikt het weg. Niet in staat om beslissingen te nemen. Harde, pijnlijke, maar werkbare beslissingen. Nee, dat kan hij niet.
(En omdat hij zo'n slappe leider is, kan zo'n draaikont als een Wopke dus ook gaan morrelen in het stikstofdebat).
Het is dat ik weinig schaamte ken, maar als ik de situatie in Ter Apel zie, schaam ik me rot. Nogmaals: niet omdat ik vind dat we zonder controle alles en iedereen maar binnen moeten halen, maar omdat je dit mensen niet aan kan doen.
Maar ja. Die hinnikende Rutte zit een menselijk beleid wel vaker in de weg.

En dus was ik deze week weer begonnen met werken. Mijn eerste werkdag begon onbarmhartig om 04:45 uur.
Verder weinig problemen of weinig gekkigheid.
Hoewel...
Een ietwat vertraagde vlucht uit het midden oosten moesten we leegrijden, en de passagiers (veelal gezinnen) kwamen de trap af richting mijn bus.
Ik stond even met de buscoördinator te kletsen, toen we in onze ooghoeken een klein, nog geen tafelhoog mannetje de bus uit zagen springen, om midden op de weg, met zijn gezicht richting terminal de natuur zijn vrije loop te laten gaan.
De busco en ik stonden eerst verbaasd en later geamuseerd te kijken, en een "hey!!" van de busco maakte dat het knulletje in kwestie er halverwege de daad maar een knoop in improviseerde en hippend de bus in strompelde.
Had toch wel medelijden met het joch. Tijdens het landen kan je niet, tijdens het uitstappen is zeer onhandig, want raak je misschien je ouders kwijt, en eenmaal op de aarde in een bus is het voor iedereen even lastig inschatten wanneer je dan eindelijk naar een wc kan.
Voor ik die gedachten weer over kon briefen aan de busco kwam het manneke met zijn moeder naar buiten, waarop ik haar aansprak dat ik begrip had voor zijn nood, maar dat ze maar even op een wat minder openlijke plek moesten gaan staan, want daar waar hij eerst stond, stond hij in volle glorie voor de terminal, en dat leek me geen wijs plan.
En de plek die het manneke wist te produceren, maakte wel erg duidelijk dat de nood ernstig hoog was.
Beter zo, dan in zijn broek plassen denk ik zo.

Goed, hoe dan ook: ik begin mijn werkweek zonder weekend, dus dit alles geschreven hebbende, wens ik eenieder een goed weekend toe, behalve meneer Rutte, die wens ik jeuk toe op zoveel onbereikbare plekken, dat ik hem eens uit kan hinneken.

We zijn d'r weer

 Onze vakantie.
De reis erheen ging behoorlijk voorspoedig.
En tot mijn grote verbijstering kregen we bij aankomst op de camping te maken met een campingbaas die simpelweg weigerde om Frans met me te praten, hoezeer ik ook mijn best deed om Frans te praten, en zijn accent in het Engels overduidelijk maakte dat hijzelf een Fransman is.
Dat leverde in mijn mond een soort van clash of the languages op. Frans, Engels en Nederlands wilden er allemaal tegelijkertijd uit en dat leidde tot een onherleidbaar gebrabbel waar zelfs Thierry Baudet respect voor zou hebben.
De camping zelf had allures van een grote vakantiefabriek (de plekken waren on-Frans efficient ingericht) maar had daarnaast een hoog vergane-glorie-gehalte.
Bijvoorbeeld: ons (super luxe, serieus een aanrader!!) privé sanitair was pas een jaar oud, maar de douchestang die ze erin gemonteerd hadden, was 20 jaar geleden al aan vervanging toe. Het toilet dat verder helemaal prima was, was af te sluiten met een knop die dusdanig wrakkig in elkaar zat, dat ik bij de eerste de beste poep-sessie, dat slotje eruit duwde en mezelf effectief opsloot.
Het raam in ons toiletje kwam uit op het plekje van de buren, bij hun eettafel, en mij werd op niet mis te verstane wijze duidelijk gemaakt (door Ilse) dat ik het niet kon maken om groots en meeslepend te gaan zitten kakken met het raam op een kiertje, omdat de buren ook een prettige vakantie zouden kunnen willen hebben. De deur naar het toiletje leverde me overigens nog een fikse uitbrander op.
Om ons privé sanitair binnen te komen, moest eerst de buitendeur open, waarna je rechts gelijk een keukenblokje zag. Minder dan een meter verderop was dan het deurtje dat het toilet en douche afsloot.
Goed, Ilse was wezen douchen, en ik moest iets uit het keukenblokje hebben. Dat gepakt, ging ik weer lekker in de schaduw staan, en vergat prompt om de buitendeur dicht te doen.
Even later werd ik door Ilse geroepen, en omdat ik haar niet hoorde, liep ik ons hokje weer in.
Ik kreeg er de vraag of ik de deur dicht wilde doen, zodat ze meer ruimte had om haar dingen te doen.
Vond het eigenlijk een vreemd verzoek, die deur kon ze zelf best dicht doen, maar goed, ze had haar handen vol met handdoek, ik ben de kwaadste niet, dus klapte die deur dicht.
Tegen haar hoofd. Want ik klapte dus het binnendeurtje dicht, terwijl ze zich bukte, en er terecht vanuit ging dat ik gesnapt had dat zij de buitendeur bedoelde. Wat ze precies naar me schreeuwde, durf ik voor de goede smaak niet te herhalen, maar erg vriendelijk was het niet. Later konden we (vooruit: vooral ik) er vreselijk om lachen.

Maar verder over de camping niets dan goeds. Het was er ondanks de "minor" ongemakken, prima toeven.
De omgeving was super, we hebben er lekker gegeten en genoten van elkaar en "de vakantie". We hebben fossielen gezocht en gevonden, wandelingen gemaakt, kastelen en ruïnes bezocht, maaltijd salades gegeten, tot we zelf in een slablaadje veranderden, en we zijn er min of meer tot rust gekomen.

Voor mijzelf waren er een paar eye-openers.
Per toeval struikelde ik in ons dorp van verblijf over een braderie. Ik wilde bij de lokale bakker een brood halen, toen mijn weg werd versperd door een markt. Dus nadat Ilse en Jente wakker waren geworden, zijn we gelijk gaan struinen, onder het motto:"Oude meuk, is meer dan leuk". En zo kwamen we langs allemaal kramen met spullen die we nooit zouden willen, soms zouden willen, of die domweg de hebzucht aanwakkerden. We liepen bijvoorbeeld langs een worstenkraam, waar Jente en ik een selectie exquise worsten kochten, maar die ook een enorme hoeveelheid messen verkocht. En daar werd ik dus verliefd op een pracht van een Opinel mes. Ik had er vorig jaar al een gekocht omdat we toen een scherp mes nodig hadden, en toen werd ik dus helemaal fan van Opinel.
Goed, we hadden alles wel gezien en zeurend over dat mooi versierde mes, liep ik met mijn gezin terug naar de camping. Ilse was het na twee keer al kotsens beu, dus die sommeerde mij vriendelijk doch dringend om dat mes dan te gaan kopen, omdat ze geen zin had in een week lang mijn gelamenteer over dat mes. Resultaat dat ik nu twee Opinel messen heb. Een mooi, de andere supermooi.
Toen ik 14 was, en dus jonger en onbezonnener dan nu, waagde ik het om te gaan zwemmen zonder in te smeren (wat toen al op mijn huid nagenoeg ineffectief was) en zonder shirtje aan.
Gevolg was dat ik die avond onder de dikke brandblaren zat, zo intens verbrand was ik. De toegesnelde huisarts had nog nooit zulke ernstige tweede graads brandwonden gezien.
Dat was dan ook de reden dat ik sindsdien nooit meer echt heb gezwommen. Tot deze vakantie.
Jente heeft haar zwemdiploma, en wilde met alle toegestane en niet toegestane geweld dagelijks meerdere keren in dat zwembad.
Dat was een probleem. Want ondanks dat Ilse een beter geschikte huid heeft als ik, vond ik het ook belangrijk dat zij een beetje tot rust kwam.
Heel veel schaduw was er niet, en dat beetje dat er was, was altijd bezet.
Ilse kwam met het briljante idee om een zwemshirt te kopen. Dat hielp mijn angst voor zonnebrand een stuk verminderen, en zo kon ik met Jente vaak het zwembad in.
En dat zwemmen met Jente, was onbetaalbaar. Het plezier van het stoeien en spelen in het water dat naast het water van haar snoetje spatte, is iets dat ik nog nooit zó intens heb ervaren.
Wat had ze er een lol in, wat was dat broodnodig, om samen te spelen en te stoeien.
Dat laadde ons eventjes helemaal op.

En dat was wel nodig, want op de een of andere manier is er een soort van pré-pubertijd begonnen, waardoor we ons met grote regelmaat afvroegen of dit wel ons kind is, en of we het wel mee terug willen nemen naar Nederland.
Maar echt, het hele repertoire van een ontevreden puber werd afgedraaid, en het was meer dan eens nodig om echt eens uit mijn vel te springen. Drama's om niks. Jankpartijen als het ook maar 1% afweek van haar eigen ideetjes. Man. Wat een kreng kind. We hadden soms het idee dat platspuiten met valium geen laatste redmiddel was, maar als een soort van EHBO zou kunnen gaan gelden. Dat maakte de vakantie toch een stuk minder leuk dan we van te voren hadden gehoopt. En dan hopen we maar dat er volgend jaar een ander soort kind meegaat, want dit was bij vele vlagen niet te harden. Ondanks dat we zielsveel van die draak houden.

We hebben natuurlijk vrij vaak zitten opscheppen over onze nieuwe oppomp tent, en die bleek dus in de praktijk net zo fijn als dat wij theoretisch dachten.
De decathlon, waar die vandaan komt, is een soort van Ikea voor kampeerders. Ze hebben er alles, en dat tegen zeer betaalbare prijzen.
Zo kon het dat we voor Ilse (nog in Nederland) een opblaasbare lattenbodem kochten. Dit omdat ze het onhandig vond dat haar matrasje laag lag, terwijl ik een immens dik luchtbed had.
Mijn luchtbed slaapt verder fijn, dus kon zij op mijn niveau komen, wat slaap betreft. Hoewel...
Sliep mijn luchtbed wel zo fijn? Ja, alleen elke ochtend bij het opstaan werd het steeds moeilijker om er subtiel uit te komen. Het leek wel een ongestabiliseerd waterbed. Met mijn slaapdronken kop is het al een nagenoeg onmogelijke opgave om er zonder schade of verwondingen te veroorzaken uit te komen, laat staan bij een zwaaiend en deinend luchtbed.
We hadden wat tijd over, dus ik wilde ook wel zo'n oppomp lattenbodem.
Bij de dichtstbijzijnde decathlon hadden ze die dus nu net niet. Wél een matrasje voor erop, maar niet die lattenbodem.
Het meisje die ik erop aansprak, wist me met handen en voeten duidelijk te maken dat er 30 kilometer verderop wél twee beschikbaar waren, en dat ze zou bellen dat we er één kwamen halen.
In de haast om daar te komen, vergaten we dus om wél dat matrasje alvast mee te nemen, want toen we aankwamen bij het andere filiaal, hadden ze dus wel die lattenbodem, maar niet het matrasje. Kak.
En dus zo'n zwemshirt.
Blijft er voor volgend jaar dus een matrasje te wensen over. Maar wat mij betreft over de decathlon niets dan goeds.

Nu zijn we weer thuis, en zitten we een beetje uit te puffen, de laatste resten van het goeie leven op te ruimen. Ik heb nog een paar dagen om dat allemaal te doen, en mezelf weer een beetje voor te bereiden op weer een flinke poos werken. In elk geval tot net na kerst, want dan is het de bedoeling dat we een paar daagjes naar Engeland gaan. Naar mijn vader.

Maar goed, dit alles geschreven hebbende, wens ik eenieder een goed weekend toe.

Sportief vakantiegeneuzel

Het is behoorlijk kinderachtig, maar ik ben naarstig de dagen aan het aftellen tot we met vakantie mogen. En inmiddels is de voorpret een beetje aan het verworden in voorbereiding.
Ons externe berghok maar eens leeggetrokken om alle artikelen op te halen, welke wij (lees eigenlijk voornamelijk Ilse) nodig achten teneinde een prettig verblijf in Frankrijk te hebben, kwamen we erachter dat we A) een boel spullen dit jaar eens niet mee wilden nemen, en B) een paar spullen nog niet in eigen bezit hebben, dat dus C) er geen ruimte besparing te verwachten is.
In een grijs verleden, toen nog niet super-ervaren met elkaar als vakantie team, besloten we om een kookstel te kopen, met maar liefst 2 gaspitten.
Uiteraard kom je er dan al doende achter dat je voor de traditionele kruimige piepers, groenten en vlees/vis/vega toch echt een pit tekort komt. Op zich veel te laat, maar wel kenmerkend voor ons.
Gelukkig zijn wij niet voor één gat te vangen, en hadden we om de een of andere nu niet meer te herleiden reden een extra gasfles, waardoor we simpelweg de cadac konden inzetten om het vlees/vis/vega dan simpelweg te BBQ'en.
En face it: ik was dé daddy-to-go op de camping, want bij ons kon altijd wel een marshmellowtje geroosterd worden voor Jente en haar ter plekke gerecruteerde vriendinnetjes.
Maar ja. Mijn schoonouders kochten een caravan, en hadden nog geen gasfles, wij hadden er twee, dus mochten zij onze extra hebben. Geen probleem. Want er ontstond een mooie, ruimtebesparende ruil in de vorm van een losse gaspit met bijbehorend flesje. (Wederom: die ruimtebesparing wordt door toenemend bezit in andere categorieën teniet gedaan, maar het gaat om het idee, nietwaar?).
Waar ik echter de Cadac al erg laag vond om mee te kokkerellen, was dit dingetje nog kleiner, dus verzonnen we hier, in de woonkamer ter plekke de oplossing: de staander van de koelkast, krat erop deksel op de krat en hoppa: ons keukenblok is 3 pitten groot. Hatsé. Moest ik voor dat deksel op de krat wel nog even een bloedhete oven in die schuurtje heet, om dat ter plekke op maat te knutselen, maar soit.
Omdat onze nieuwe tent een goeie slag kleiner is dan de oude, wilden we graag een extra luifel. Zulks kun je kopen á vreselijk veel euro's, maar ook zelf maken, met een min of meer bijpassend gekleurd stukje tentstof.
Dat stukje tentstof hebben we, want vorig jaar heb ik met mijn nieuwe opinel-mes onze vorige tent aan repen gesneden.
Bij het weggooien van onze tent, hebben we ook alle tentstokken weggeflikkerd, en dat bleek nu toch echt zonde te zijn. Want met Ilse's naaikunsten hadden we dan wel een luifeltje, maar geen stokken ervoor.
Gelukkig is de Decathlon niet alleen leverancier van luxueuze oppomptenten, maar ook losse tentstokken hebben ze in de aanbieding.
En omdat een van de campingkastjes op instorten stond, én we een extra kastje nodig hadden (ja, daar gaat de ruimtewinst), moesten we toch naar de Decathlon voor de aanschaf van deze in onze (mijn) ogen broodnodige attributen.
Eerst even over die kast.
In onze oude tent, hadden wij een keukenblok-kast, een van-alles-en-nog-wat-kast en de rest deden we uit de kratten.
Daarnaast had onze tent, aan de kopse kant van de binnentent zo'n strook met vakjes voor alle rommeltjes die je in zo'n strook met vakjes kwijt wil. Nu was onze oude tent al niet nieuw toen we hem kochten, dus de staat van die vakken-strook was op zijn zachtst gezegd al niet nieuw.
Maar die strook met vakjes werd door ons zó intensief gebruikt dat het gevolg al na een jaar zichtbaar was: de elastieken waarmee de binnentent aan de buitentent hing, verloren al hun elasticiteit. En na een jaar, begonnen die elastieken ook tergend uit te scheuren, en de stikselgaatjes in het verder nog behoorlijk sterke doek, werden allengs groter. Tot het punt dat we dachten: als die tent dit jaar niet door ons aan repen wordt gesneden, scheurt die vanzelf wel uit. U raadt het al: wij waren sneller, en het aan repen snijden was erg bevredigend.
Onze nieuwe tent heeft ook zo'n vakjes-strook, en ik heb eigenmachtig besloten dat we die niet, tot zeer extreem beperkt gaan gebruiken.
Want ondanks dat onze nieuwe tent nieuw en fris is, wil ik geen risico lopen op uitgelubberde elastieken en uitscheurende tentstof.
Dat betekent dat we de van-alles-en-nog-wat-kast wat intensiever moeten gaan gebruiken, maar ook die heeft zijn beste tijd gehad. Hij stort elk jaar nog net niet in, omdat die in elkaar gezet, verankerd wordt met klittenband. Een constructie die ik als eenvoudige boerenlul niet zou verzinnen, maar de fabrikant wel.
Ik wilde dus 2 vliegen in 1 klap slaan: we flikkeren die ouwe kast weg, en kopen 2 nieuwe.
Never happened, want aangekomen bij de Decathlon, hadden ze er nog maar 1, en mijn wens om het showmodel los te weken bij de winkel, werd door mijn eega niet echt bijster enthousiast ontvangen.
Dus de net-niet-instortende-van-alles-en-nog-wat-kast mag nog één jaartje mee. En met wat goeie wil, mag ik die dan aan het einde van deze vakantie aan repen snijden.
Ik zie hier wel een leuke traditie ontstaan: elk jaar na het einde van onze vakantie snijden we iets aan repen. Ik zeg hier zeer uitdrukkelijk "iets", omdat ik niet het beeld wil scheppen dat als we elkaar zat zijn op vakantie, dat we dan met minder passagiers terugkomen, dan dat we heen gingen.

En dan is zo'n Decathlon net een Ikea. Je komt er voor een afgemeten hoeveelheid noodzakelijkheden, en vertrekt met meer dan het oorspronkelijke plan was.
Want Ilse haar oog viel op een opblaasbare lattenbodem voor onder haar luchtbed.
En het leek haar een prettig idee, want mijn luchtbed is 3 keer zo dik als haar luchtmatrasje.
Mijn liefde voor haar kent geen grenzen, en ik weet toevallig ook dat ze een wat moeizame slaapster is, en alles om ervoor te zorgen dat ze een beetje nachtrust heeft, vond ik dat we zoiets gewoon moesten proberen.
Hatsekidee, die nemen we mee.
En mocht dat nu bevallen (ik ben van plan om minimaal een middagdutje erop te doen) weet ik in Frankrijk voldoende Decathlons te vinden om voor mezelf ook zo'n exemplaar te kopen, en dan kan ik mijn huidige luchtmatras aan Jente afstaan, die haar matras dan weer, jawel, aan repen gesneden ziet worden.
Of zo.

Die voorbereidingen gaan overigens al jaren als volgt:
Ilse vertelt wat er mee moet. En ik word steeds wanhopiger omdat het meer op een complete emigratie lijkt dan op een vakantie van 10 dagen. Inmiddels heb ik het idee dat Jente's complete speelgoedkast meegaat, en de resterende ruimte wordt ingenomen door kleding waarvan we 30% niet dragen, spullen die we waarschijnlijk nooit gaan gebruiken, en dan nog de verplichte, broodnodige zooi als tent, slaapgerei en kookgerei.
En elk jaar zegt Ilse dat het best past. En elk jaar slaak ik wanhoopskreten als ik weer een hoop zooi zie die mee moet.
Het laat zich raden wie er elk jaar gelijk heeft.
Gelukkig kan ik een deel van het laden aan Ilse overlaten, dat is een duivel in mensengedaante als het op logisch proppen aankomt. Mijn taak is het om ons span veilig vloekend van Nederland naar Frankrijk te brengen. Ook onmisbaar.
Maar toch ga ik dit jaar eens minutieus bijhouden wat we van al die zooi nu echt gebruiken, en wat gewoon voor de zekerheid meegaat, onder het motto: beter mee, dan om verlegen.
Want alles waar we mee verlegen zitten, verkoop ik dan liever ter plekke.

Ook deze week ben ik (in het verheugende bijzijn van mijn vrouw) wezen sporten.
En ik moet die app eens wat vaker in de gaten houden, want deze keer stond er dus rennen op het programma.
En teringjantje, daar waar het defensie in 13 jaar tijd niet is gelukt om mij binnen 12 minuten 2400 meter te laten rennen, lukte dat hier dus wel.
Ik kwam zelfs tot 2600 meter. In 17 minuten.
Voordat ik verder ga, wil ik dit even laten bezinken.
Want dat is natuurlijk helemaal niet waar. Die hele les duurde 50 of 55 minuten. En die 2600 meter waren onderbroken door de verplicht gestelde pauzes tussendoor.
We werden vooraf al afgemat door het doen van verschillende warming ups, waaronder een oefening die er mensonterend belachelijk uitziet: namelijk met je kont omhoog op handen en voeten van de ene naar de andere kant van de zaal. En dat dus met gestrekte benen.
De andere oefening was mensonterend in alle andere opzichten: achterover, een spiderwalk doen, zoals in de excorsist, maar dan niet een trap af.
En toen moesten we dus rennen. Elke keer zoveel 100 meter in zoveel minuten, gevolgd door zoveel minuten pauze.
Alles bij elkaar slaagde ik er dus in om 17 minuten nodig te hebben voor 2600 meter, uitgaande van rennen zonder pauze.
En dat is op zich best wel een record, als je bedenkt dat ik mijn hele leven nog nooit enige noodzaak voelde voor voetmatig haast maken.
Die noodzaak is er nu op zich ook niet, maar aangezien ik wat behoorlijke stokken achter de deur heb, heb ik best wel weinig keuze.
Mijn benen zijn het nog steeds op zeer pijnlijke wijze oneens met mijn strapatsen, zozeer zelfs dat ik bij een "sport"winkel als de Decathlon echt volstrekt voor lul loop, zo hard kreun ik als ik een drempeltje over moet ter hoogte van een krantenpapier, maar langzaam, heeeeeel erg langzaam begint het besef te dalen dat er dus meer is dat ik daadwerkelijk kan. En dat ik er misschien eens aan kan beginnen om daar enige mate van trots bij te voelen.

Dit geschreven hebbende, heb ik nog even geen weekend, maar wens ik eenieder een prima weekend toe, en al dan niet een goede vakantie.

De sperma-emmer en andere, wat meer trotsmakende gekkigheid.

 De sperma-emmer.

Ik vond mijn vocabulaire al behoorlijk creatief, maar waar een paar van die brallende corps-bal-snotbakken al niet goed voor zijn.
Ik kan er weer een aan toevoegen: de sperma-emmer. Of ik hem ooit gebruiken zal? Met mijn omgeving lijkt me die kans uitermate klein. Ik zie mezelf Ilse al uitschelden voor sperma-emmer en vervolgens een enorme klap met een natte dweil om mijn oren krijgen, en terecht. En als Ilse haar dweil heeft uitgehangen, krijg ik er van mijn schoonmoeder, schoonvader, nichtje, zus, zusje nog een paar om mijn oren gejetst, en als Jente het begrijpt, en fin.
Het hele land briest dat het een lieve lust is. Cultuurverandering bij een toch al als griezelig, gewelddadig bekend staand clubje brallende ballen, is ook serieus wel een beetje te veel gevraagd mensen. Ik bedoel: als je van een stel Kim Jong Unnetjes verwacht dat ze binnen een jaar heropgevoedde fijnbesnaarde, erudiete toekomstige advocaten, artsen, wetenschappers en politici zijn, sla je ze wel erg hoog aan. Dat vind ik niet naïef, dat ís naïef.
En dan denk ik aan de moeders van die walgelijke mannetjes. Die dus ook mogen meemaken dat hun gebroed stelt dat je de nekken van vrouwen maar moet breken. Zouden die nu heel trots zijn? Hun moeders zijn ten slotte ook hoeren van wie je de nek zomaar kunt breken.
Triest. Ik zal niet zover gaan om te stellen dat het hun eigen schuld is, maar van de opvoeding is in die koppies weinig blijven hangen.
En dit soort weinig coherent, weinig beschaafd gebral, komt me toch ernstig bekend voor. Er loopt ook zo'n politicus rond die moeite heeft met het fenomeen "vrouw" in combinatie met beschaving. Ik moest er even over nadenken, maar toen wist ik het. Baudet. Dat is ook zo'n bralgeval. Ook weinig intelligents te melden.
Met datzelfde bralgevalsausje overgoten.
Ik hoor de populistische ondeug-mensch alweer krakelen dat men niet zo "woke" moet zijn. Dat men niet zo moet "janken".  En dat men niet zo "politiek correct" moeten willen zijn. En dat hun mening/grapjes/"""feiten""" ook gehoord mogen worden.
Maar hey: als een stel laffe bralballen van een fascistisch studentenclubje dit soort dingen mag opkotsen, mogen anderen daar wat van vinden. En als je daar niet tegen kan, moet je ervoor zorgen dat je verbale diarree niet buiten de 4 muren van je door de universiteit gesponsorde soosje komt.
Dat universiteiten etc. dit niet blijven sponsoren door het betalen van een "bestuurstoelage" vind ik een prima plan. Dit soort bralgevalletjes komen doorgaans uit nesten waar geld niet echt een probleem is, dus laat vader en moeder maar wat extra bijdragen. Al dan niet na een veel te late preek over zelfrespect, normen en waarden.

"Met zo'n vriend, heb je geen vijand meer nodig".
Een uitdrukking die aangeeft dat het een vriendschap is, waar het een en ander niet geheel loopt zoals het zou moeten in een vriendschap.
Ik denk dat ik de enige niet ben die ooit vriendschappen had, waarvan ik achteraf denk: tjeempie. Wat een nodeloze verspilling was dit. Ik zal geen namen noemen, maar ik kwam er zelf bijvoorbeeld achter dat ik een vriend had die continu zat te bedenken hoe en wat ik nodig had, en hoeveel hij daarmee aan mij kon verdienen. En ook zat die vriend continu te melkmutsen over zaken in het leven waar noch hij noch ik verstand van hadden, en hij kon het maar niet verkroppen dat ik weigerde om zonder kritiek zijn complottheorietjes voor waar aan te nemen. Toen werd hij boos, en was het ineens geen vriend meer. Jammer, maar het leven gaat door.
De man die afgelopen week verdronk in een water in Brabant, had ook zo'n vriend.
Die begon eens even rustig te filmen, terwijl hij aan het verzuipen was.
Ik probeer dat te bevatten. Als een van mijn vrienden verzuipt, dan ga ik hem eerst uit het water halen, ambulance bellen en ervoor zorgen dat hij niet dat kan doen wat hij met volle overgave aan het doen is: doodgaan. Gewoon, omdat ik vind dat mijn vrienden niet per se voor mijn ogen dood hoeven gaan.
Deze man echter, had een vriend meegenomen die eerst even opgewekt begon te filmen, en toen nog een halfhartige poging ging doen om de held uit te hangen. Misschien moest voor die heldhaftigheid de camera nog even optimaal gepositioneerd worden, of zo.
En toch...
Ik geloof nooit dat dit een echte vriend was, sterker nog: mijn complottheorie is in dezen: de verzopen man, had een lekkere vrouw, de vriend wilde de vrouw (had er misschien al wat mee) en besloot toen dat dit een uitgekiende mogelijkheid was om aan alle moeilijkheden een einde te maken. Vriendje verzuipt, vrouw is vrij, vrouw is nu van de filmende ezel. Of zo.
Ook dit vind ik persoonlijk vrij walgelijk. Wat had de man met dat filmpje van zijn verzuipende vriend willen doen? Koesteren voor later? Op feesboek plaatsen, als bewijs van zijn mislukte, halfzachte reddingspoging? Tering, zelfs als het om mijn eigen gewezen "vriend waarbij ik geen vijand meer nodig heb" zou ik hem eerst uit het water takelen, een ambulance bellen, en zorgen dat hij niet doodgaat. In elk geval niet in mijn bijzijn, want als je geen hulp biedt, ben je strafbaar. 

Volgens "radicale boeren" en hun "sympathisanten" moet de hele maatschappij voelen dat ze in gevaar zijn. Dus dumpen ze asbest en banden op snelwegen, waardoor ongelukken ontstaan. Flikkeren ze hooibalen op de weg, die ze in de fik zetten. En aannemers die het moeten opruimen, worden met de dood bedreigd, want dat zouden landverraders zijn.
Ik laat dit even op me inwerken, dit nieuws.
Wie veroorzaakt er nu willens en wetens ongelukken? Wie veroorzaakt er nu al weken onveilige situaties. Wie bedreigt er nu al weken een land met meer van dit soort acties, die erop gericht zijn om de bevolking te terroriseren? Want eerlijk: dit soort acties hebben helemaal niet meer te maken met onvrede over beleid, dit is gewoon taliban-achtig terreur zaaien.
Wie is er dan precies de landverrader? Degene die de zooi telkens maar weer op moet ruimen, of degene die het land met grof geweld en intimidatie terroriseert?
Ieder mag dat voor zich uitmaken, maar ik zie wel parallellen met de medewerkers van de GGD die door Willem Engel en zijn vieze vriendjes werden bedreigd, waar bommen werden gelegd etc.
Vrees dat dit niet de manier is, ondanks dat het overheidsbeleid om te janken is. Laten we in vredesnaam niet afzakken naar de normen en waarden van een gemiddeld derde wereldland waar alle vormen van oneens zijn, bestraft worden met geweld en bedreigingen.

Goed. Jente kwam dus thuis van haar zomerkamp, en was compleet, totaal, volslagen afgedraaid. Maar ze had het fantastisch gehad. Sterker nog: wij kwamen om iets voor de afgesproken ophaaltijd aan, en het groepje zat in een kring nog wat dingen te doen.
Jente zag ons, en brulde ons toe dat het nog geen 1600 uur was. Geen in blijdschap uitgeschreeuwd PAPAAAAA of MAMAAAAAAAA.
Nee. HET IS NOG GEEN 1600 UUR!!!!!
Op de terugweg was het, zoals ik reeds verwachtte, redelijk stil. En nog steeds is het me niet volslagen duidelijk wat ze nu zo leuk had gevonden, wat ze allemaal precies gedaan had en zo meer. Echt een verhalenverteller is ze nog niet. In elk geval niet over scouting kamp.
Maar dan is er dat moment dat ik toch weer zo trots ben als een baviaan met 7 lullen (vrijelijk gejat van Kluun).
Inmiddels is Jente 2 jaar bezig met het behalen van haar zwemdiploma A. Daar kwam corona tussen, maar stiekem begon ik me steeds meer als een soort van cash-cow te zien voor de zwemschool. Onduidelijke communicatie, onduidelijke eisen, en een vreemde aanloop naar het afzwemmen. Papa had nog gewoon zwemles, en afzwemmen. En je ging pas afzwemmen als je alles voldoende beheerste, waardoor het afzwemmen op zichzelf een (spannende) formaliteit waren. De zwemschool van Jente hanteerde een voor mij volstrekt ondoorzichtig systeem van een heleboel kikkers die er eerst gehaald moesten worden, vooraleer je aan een A diploma kon gaan denken. En op vragen wat er beter kon voor het behalen van een volgende kikker, bleef het vaak wat stil. Kortom: ik heb er weinig mee, omdat er voor mij geen heldere, duidelijke structuur in zit. En ik heb het idee dat dat voor Jente ook wel een beetje geldt.
De eerste "troubles in paradise" kwam natuurlijk toen haar vriendinnetje wel een volgende kikker kreeg, en Jente niet.
Toen besloten we maar om Jente op een snelcursus te doen, zodat ze met wat goeie wil in elk geval de laatste kikker zou halen, en heeeeel misschien wel een diploma. Dat bleek ook geen garantie op succes, want op donderdag zei de badmeester tegen Jente dat een diploma er niet in zou zitten. Drama 2.
Vrijdag kregen we echter om 1330 het bericht dat Jente wel degelijk zou mogen afzwemmen voor haar A diploma. Veel te laat, want toen ik het zwembad binnenstormde, waren ze tot mijn intense knorrigheid al begonnen. Maar dat deerde Jente allemaal helemaal niks, ze kwam, zwom en overwon, en heeft gewoon haar eerste mijlpaal binnen.
Trots dus als een... En eigenlijk nog niet zozeer om dat diploma zelf. Maar wel op de manier waarop Jente zich door geen knullig georganiseerde zwemschool liet afleiden. Zich door geen demotiverende badmeesters en -juffen liet weerhouden. Die kleine, taaie draak doet dat gewoon.
Heeft veel voeten in de aarde (water) gehad, maar ze heeft nu geleerd dat ze sterker is dan een beetje tegenslag.

Voor ons als gezin, is het serieus nog 1,5 week aanpoten voor we kunnen vertrekken op vakantie. Ik moet zeggen dat ik enigszins verrast ben door het feit dat ik het hebben van 1 fulltime baan toch pittiger vind dan het hebben van 2 parttime banen.
Om de een of andere reden had ik dat niet verwacht. Maar mijn lijf en ziel zijn nu wel echt toe aan vakantie. En daar waar we voorheen altijd wel voldoende hadden aan 8 dagen, heb ik nu het angstige vermoeden dat ik aan de 10 die we hebben geboekt nog niet voldoende hebben.
Het is niet dat ik spijt heb van de overstap, gewoon dat het me fysiek gewoon zwaarder is gevallen dan ik van te voren gedacht had.
Maar goed, al doende leert men, en volgend jaar plannen we het gewoon wat langer in.

Dit geschreven hebbende, wens ik eenieder een fijn weekend, en eventueel al een goeie vakantie toe.

Wat een week weer.

De week zit er op. Dat is op vrijdag bijna altijd zo, en voor mij ook, zo af en toe want mijn weekenden willen nog wel eens plaats vinden op momenten dat het voor de rest van de gemeenschap zwoegen is, maar de week zit er op.
Een week waarin we elkaar soms wat glazig aan staarden, omdat Jente er niet was om wat meer reuring te maken dan we soms prettig of noodzakelijk vinden. Het eerste zomerkamp. Jente's eerste uitstapje van langer dan een weekendje bij ons vandaan.
Ik moet bekennen: ik had het er vooral op het moment dat we ons kleine draakje er achter moesten laten toch wat moeilijker mee dan ik en plein public toe zou willen geven.
En eigenlijk had ik verwacht dat we om de dag naar Bilthoven zouden moeten rijden om dat dekselse kind dan weer op te halen, stiekem opgelucht omdat ze dan weer veilig in ons ouderlijke nest zou slapen.
Niks van dat al.
Geen nieuws is goed nieuws, dus we gaan er vanuit dat ze het enorm naar haar zin heeft gehad.
En als u nu denkt dat wij de sterren van de hemel de liefde bedreven hebben: dat valt wel mee. Het cliché van de uitgebluste ouder gaat maar deels op: ik moest vooral werken en Ilse moest vooral zich koest houden vanwege de gedemonteerde zenuw in haar voet. Daarnaast zijn we wel een beetje uitgeblust, maar niet dusdanig dat we als uitgeblust ouderpaartje door het leven zwalken.

Veel mensen lieten al doorschemeren dat we getrakteerd zouden worden op alle mooie verhalen die Jente ons zou gaan vertellen bij thuiskomst. En hoe leuk dat zou zijn.
Nu ken ik mijn dochter een beetje, en ik ik ben bekend met haar vertel-stijl: zo goed als niet bestaand. Als ik haar na een kinderfeestje of schooldag of het schoolreisje vraag hoe het was, is het standaard antwoord. Goed, leuk, of geweldig. En daar moet ik dan maar uit opmaken dat ze van alles heeft geleerd, braaf is geweest, en het leuk heeft gehad. Want gedetailleerd vertellen, is niet helemaal haar ding, zeg maar.
Meer informatie wenst ze niet los te laten, en heeeeeel soms vertelt ze ineens iets, waar wij dan allang niet meer mee bezig zijn, en dan wordt ze kribbig dat wij niet meteen weten waar het over gaat.

Een week dus waarin ik wél even tijd had om mezelf maar weer eens af te laten beulen bij de spo-....sportschool. De oorspronkelijke bedoeling was om 5 kilometer te gaan rennen. Maar bij meer dan 35 graden vond de instructrice dat een minder goed plan. Eerlijk gezegd: bij minder dan 25 graden had ik het ook een minder goed plan gevonden. Sterker nog: ik zou in de auto zijn gestapt om de moedige helden die wél zouden gaan rennen, al naast-rijdend aan te moedigen.
Maar goed, omdat ze dat dus een minder goed plan vonden, gingen we maar eens aan gewichten sjorren.
Ik ben erachter gekomen dat ik met mijn ongetrainde kadaver mijn eigen dooie gewicht, plus dat van Jente van de grond kan optillen, op een voor mijn rug verantwoorde manier. Zitten we toch aan een dikke 100 kilo. Ja, voor veel mensen een lachertje natuurlijk, maar lijkt me toch al best een aardig begin.
Ja, tot de volgende dag, dat de spieren die ik daarvoor gebruikte, massaal in protest gingen, en mij wederom weer voor compleet knetter gek verklaarde. Men zegt dat dat minder wordt en overgaat, Ik ben nu al een maand wekelijks bezig, en heb nog niet het gevoel dat ik al helemaal de op en top sporter ben. Dat zal denk ik aan mijn legendarisch gebrek aan geduld liggen, maar ik had er stiekem toch wat meer van verwacht.

Ik rondde vandaag mijn laatste dag in de cyclus van vroege diensten af, met een dienst op P3.
Zoals wel bekend: overal zoekt men personeel, zo ook mijn werkgever, en dat was te merken. We hebben ons best gedaan, maar het aanbod aan reizigers was groter dan wij aankonden.
We speelden nog steeds het tikkertje spel, waarbij we wegrijden als de volgende bus aankomt. En dus had ik wat tijd over om wat meer mensen in mijn bus te proppen, een peukje en een praatje.
Een van de passagiers was het wachten al zat voor het echt wachten werd, en vroeg nogal kribbig waar de chauffeurs waren van de bus die op de buffer stond. Ik meldde hem hierop dat daar geen chauffeur was, en bij wijze van grapje voegde ik eraan toe, dat als hij een andere baan of bijbaantje zocht, hij plaats mocht nemen achter het stuur van mijn bus, en ik met alle plezier de reserve bus op zou starten.
Nee, dat ging hij maar niet doen, zei hij terwijl hij achter me aan de bus in stapte, want hij heeft geen bus rijbewijs.
Ik vond mezelf heel grappig toen ik antwoordde dat ik dat ook niet had, de deuren dicht deed en wegreed.
De meneer in kwestie moest toch wel heel hard slikken toen ik een ruime bocht maakte en de parkeerplaats afreed.
Het was vandaag spookrij-dag op Schiphol. Mijn hemel, wat worden sommige mensen op het stupide af levensgevaarlijk, als ze de omgeving niet kennen, en letterlijk en figuurlijk blind hun tom-tom achterna rijden.
"Sla hier rechtsaf".
Ja, alleen dat kan niet meer, want dat is nu een enkelbaans-eenrichtingsweg, en ik kan die 12 meter helaas niet om of over je heen vouwen, en achteruit gaan doe ik niet, aangezien ik verkeer achter me heb, dat ook geen kant op kan.
Dus stop maar met wuiven en wapperen met die hand, en los je eigen probleem op, toptalent.
Zo heb ik niet 2, niet 3 en zelfs niet 4 keer zitten mopperen tegen mensen die maar beter hun rijbewijs in stukjes kunnen knippen. En dat verontwaardigde gemekker mijnerzijds leverde dan weer gegrinnik van passagiers op, die zich ook hooglijk zaten te verbazen over de talentloze bestuurders van tegenwoordig.
Het meest aandoenlijke was nog wel een gezin dat met behulp van de assistentie van Schiphol, bij de bushalte op plaza was neergezet. Zij hadden hulp nodig omdat ze een overduidelijk meervoudig gehandicapt kind mee hadden en een hoeveelheid bagage waar een verhuisbedrijf nog tegenop zou zien.
Omdat zij niet in de vorige bus konden, en het even wat rustiger was, besloten ze heel verstandig om met mij mee te gaan. Nu ben ik niet altijd de beroerdste dus hup, het gezin, met bagage en al de bus in gekegeld, een meneer wegbonjouren die op de plek was gaan zitten die voor meervoudig gehandicapten veel praktischer is, en zo kon ik ze dan naar p3 brengen.
Daar aangekomen, leek het me, om de vaart erin te houden, en omdat ik ook bij aankomst op p3 nog steeds de beroerdste niet wil zijn, een goed plan om ze ook te helpen met het uitladen van hun hele huisraad, en aldus geschiedde.
En zo onverwacht snel, dat ik ook nog tijd had voor een peukje en een vrolijk praatje met de mensen van het gezin in kwestie.
En bij het weglopen, kwam het gehandicapte meisje helemaal vrolijk naar me toe, bedankte me en drukte heel lief een kus op mijn wang. En vrolijk vervolgde ze, onvast ter been, haar weggetje.
Mooi toch, buschauffeur zijn?


Dit geschreven hebbende, ga ik nu genieten van mijn weekend met Jente weer (helemaal afgedraaid) in haar eigen bedje. Ik wens eenieder een prima weekend toe.

(Met de stem van Martien Meiland) Wat een gezeik!

 Een van die ruimtes van je huis, waar je het eigenlijk zelden over hebt, maar waar de beste ideetjes ontstaan, de mooiste filosofieën, waar je gemiddeld een onnatuurlijke hoeveelheid tijd spendeert als je even tot rust wil komen, zonder meteen afgevoerd te worden naar een al dan niet gedwongen kuuroord, dat is het toilet.
Wij kochten ons huis, wetende dat het wat achterstalligheden bevatte, welke we zo zoetjes aan, de komende jaren aan zouden pakken. Zo hebben we de tuin gedaan. De keuken. En zo gebeurde er weer weinig. De tuin. De tuin. Teringtuin, ik heb helemaal geen groene fikken, maar voor Jente's genoegen, moest er ruimte komen voor een trampoline, een zwembad en liefst nog een zwembad en een trampoline. En natuurlijk fruitstruiken en andere eetbare zooi.
En de badkamer. Die hebben we deels gedaan, vanwege een lekkage.
En zo stond op ons verlanglijstje ook een renovatie van het toilet. Maar daar kwam dus eerst een nieuw dak, want zonnepanelen, en zonnepanelen, en dus een aanpassing van de meterkast voor.
Dat toilet was eigenlijk van alle te renoveren zaken, in de beste conditie.
Niet onze smaak, en de stortbak werd ontsierd door (en ik lieg niet) een brandgat. Jawel, een brandgat. Hoe je dusdanig hete drollen weet te draaien dat je in de stortbak van je toilet een brandgat krijgt, is mij een raadsel. Mij is het nooit gelukt, en ja, daar ben ik stiekem wel jaloers op, maar goed.
Het functioneert, we konden en kunnen er naar alle hartelust, groots en meeslepend dat doen waar een toilet voor gemaakt is. Oeverloos zeiken, eindeloos poepen, en als het uitkomt een portie pleepot-knuffelen waar je u tegen zegt.
Het functioneert, maar het is zeg maar niet helemaal onze smaak. Hoogglans diepzwarte vloertegels. Hoogglans spierwitte wandtegels, met een bovenrandje hoogglans zwart.
Vorig jaar, tijdens de lockdown, gingen we voorzien van mondkap alvast eens op zoek naar wat tegels. En we vonden vloertegels die ons wel aanstonden. Dus mee naar huis. (U raadt t al: een van die tegels is gebroken, inmiddels niet meer verkrijgbaar dus we hebben er geen ruk meer aan).
En daar bleef het bij.
Ja, tot we dus een lekkage aan het riool kregen, en van de weeromstuit de pot begon te lekken, en ergens intern in de stortbak ook iets. Kortom: na ettelijke megatonnen aan poep en vele hectoliters plas, is ons toilet ons net zo beu als wij hem.
Maar ja.
Ga eens op zoek naar leuke tegels. Van mij mag het allemaal wel een wat landelijke uitstraling hebben. Dus wat warmere tinten. Dat hoogglans was jaren geleden hip, maar nu al heel lang niet meer.
Zie je dus een mooi vloertegeltje, blijkt dat dat een levertijd van 6 weken heeft.
En omdat Ilse nu even niet in staat is tot lange strooptochten in winkels vanwege een deels gedemonteerde voet, kunnen we ook niet snel even wat vergelijkingen maken en passen. Want de tegels die we op de vloer mooi vinden, kunnen we bij die winkel (laat ik het voor het gemak onpraxis noemen) niet matchen met een wandtegel uit hun collectie. En dus moeten we eigenlijk zo'n vloertegel meenemen naar een andere tegelshop, om ertegen te houden, etc, maar dat kan niet vanwege de levertijd.
Kortom: het neemt allemaal wat meer tijd in beslag dan we zouden willen, en dat heeft natuurlijk helemaal niks te maken met het feit dat we beiden een wat warrige ziel hebben.
En dan heb ik het dus alleen nog maar over de tegels gehad.
Een toilet kopen, is een uitdaging waarvan ik nooit had kunnen vermoeden dat het zo'n intense shitshow zou worden.
Wat ik wil, is een staande pot. Want in ons krappe hokje, is een hangend toilet een ellende waar we niet aan willen beginnen. Dan moeten we in de vloer gaan kappen om de aansluiting te verlengen, om dan vervolgens helemaal yuppie-verantwoord een hangend toilet te maken.
Nee, ik wil dus gewoon een staande pot, die we over de bestaande aansluiting schuiven, vastschroeven en geen gezeik.
Ga eens naar een sanidump. Dan zie je toiletpotten in alle soorten en maten, echt het gaat je voorstellingsvermogen ver te boven. Maar allemaal hangend. Mijn vraag naar een staande pot, werd nogal laatdunkend afgedaan:"Ga maar naar de praxis, meneer. Dat verkopen wij niet, is niet hip genoeg, is te goedkoop". Goed, voor mij geen sanidump meer, ik graaf nog liever een gat in de tuin, als het zó arrogant, misselijkmakend moet. Opgeblazen egootje daar.
Goed, Ilse dus in de lappenmand, maar die toilet begint steeds meer kuren te vertonen, dus van de week toch mijn schone vader maar eens gevraagd. We hebben namelijk een tijdelijk compromis kunnen sluiten met ons ouwe toilet. Hij krijgt een nieuwe, tijdelijke stortbak, en als we dan eens terug zijn van vakantie en Ilse is weer helemaal mobiel, en we hebben wat tijd over, gaan we verder met de gehele renovatie.
Dan hopen we alle tegels in huis te hebben. (Serieus, tegels met een levertijd. Ik denk dat de steen waaronder ik leef toch echt eens een stukje kleiner moet worden. Dit soort dingen denk je toch niet aan als je je toilet opnieuw wil betegelen naar je smaak? Dat er levertijd op zit?).
En dus een pot waar we ons lekker bij voelen.
En dat betekent dus ook dat we die pot in het echt gezien willen hebben. Ik vind het net even te spannend om op de bonnefooi een pot te laten komen.
Ergens snap ik wel dat het sociaal weinig wenselijk is om bij een winkel die pot gelijk uitgebreid te proberen, al was het maar omdat de geuren die Ilse en ik kunnen verspreiden echt niet gezond zijn in een toiletpottenwinkel, maar dat is wel waar het op neer komt. Kijken, voelen en zien.
Terug dus naar het compromis: een tijdelijke stortbak omdat de ouwe ingestort is.
Ook dat bleek nauwelijks plug en play te zijn. Denk je met zo'n stortbak afhangen, je weer lekker een keuteltje het ruime sop te kunnen laten kiezen, blijkt dat de maten inmiddels helemaal anders zijn, dat je 2 gaten extra moet boren, en omdat het net een andere maat is, je dus ook nog een flexibele slang moet hebben om het geheel op het kraantje aan te sluiten.
En omdat de beschrijving dusdanig summier is, dat je eigenlijk ook niet goed weet welke slang je dan hebben moet, moet je twee keer op en neer omdat je de eerste keer de verkeerde slang meenam. Op aanraden van de meneer van de onpraxis.
Kortom: zelfs deze tijdelijke oplossing was er niet een die in een half uurtje voor elkaar was.
En dan moeten we dus nog de hele renovatie doen...
Wat een gezeik...

Ander gezeik:
Er is een kerel van 12 jaar oud die er blijkbaar in is geslaagd om een masterdiploma te halen. Knap, ik ben er op mijn 41 nog steeds niet aan toe gekomen, hoewel ik me kan voorstellen dat dat niet alleen met mijn ADHD te maken heeft, maar ook met mijn mindere talent en andere interesses.
Maar knap. Respect dat zo'n gozertje dat gewoon even doet.
Nederland zou Nederland niet zijn, als die godvergeten heilige tyfusmening niet weer eens van stal gehaald werd, want men vindt er wat van.
Serieus. De afgunst en weerstand druipen weer in klodders, groener en slijmeriger dan ik ze op kan hoesten van de diverse beeldschermen af.
Nederlanders kunnen een ander ook niet gewoon eens iets gunnen als het geen foebelle is, of een beetje racen in een overhyped, onpraktische platte kar. En zelfs dan gunnen ze elkaar niets, want de sporters zelf zijn vaak sportiever dan hun "fans".
"Zal wel geen (leuke) jeugd hebben gehad". Hoezo niet? Omdat hij al heel jong met iets anders bezig kon en wilde zijn dan het gemiddelde kind? (Laat ik voorop stellen dat er niks mis is met een gemiddeld kind, maar dat lijkt me duidelijk).
"Zal wel geen sociale vaardigheden hebben"... huh? Nee, het feit dat een kind dusdanig slim is, betekent inderdaad dat hij zijn leeftijdsgenootjes misschien niet altijd begrijpt en omgekeerd. Maar hey: we vragen van Max Verstappen toch ook niet of hij even een trompetconcert van Haydn speelt? We vragen van een kat toch ook niet of hij wil blaffen als een hond?
En los daarvan: Waarom zou je van zo'n kind verwachten dat het zich moet aanpassen aan zijn leeftijdsgenoten omdat dat "zo hoort"? Is vele malen ellendiger voor hem, en levert vele malen meer problemen op.
Maar nee, Nederland moet er wat van vinden. Walgelijk gewoon.
Wees gewoon plaatsvervangend trots op dat joch. Hij heeft er hard voor moeten werken, en de rest zal ook wel komen. Dat walgelijk calvinistische alles dat boven het maaiveld uitsteekt weg te "meningen" is werkelijk een schande. Volwassen mensen, die dan blijkbaar zoveel meer sociale vaardigheden hebben, zijn daarin in elk geval geen voorbeeld om te volgen.

Het is vakantie. Jente is glansrijk over naar groep 4. Ik kan natuurlijk vol trots gaan verkondigen hoe glansrijk, laat ik het erop houden dat ik vol trots kan verkondigen dat ze glansrijk over is naar groep 4.
En dan is het meteen tijd voor haar eerste zomerkamp met de scouting.
Een hele week weg van huis. Weg van papa en mama.
S
L
I
K
Komt wel heel dichtbij zo.
Ik ben nog maar net bekomen van het feit dat ze niet meer in de kleuterklas zit. Ik ben nog nauwelijks bekomen van het feit dat ze een vriendje had met wie ze gaat trouwen, maar waar het, geloof ik, al weer mee uit is.
En nu gaat ze dus een hele week zonder mij of haar moeder de hort op.
Oke, goed. Het zou zomaar kunnen zijn dat ze het zelf net zo spannend vind, en misschien liever toch maar thuis slaapt, evengoed kan het zijn dat ze het zozeer naar haar zin heeft, dat ze ons hele bestaan gewoon vergeet.
Ik vind het een dingetje. Waar wij, zoals de meeste moderne ouders stiekem wel eens een weekendje zonder kind als een prettige onderbreking ervaren, is dit toch wel een serieuze aangelegenheid. Want in die weekendjes zijn het dan meestal de schoonouders die met alle liefde en plezier Jente onder hun hoede nemen.
Nu is het een hele week.
En voor die week is er een ouder-app-groep in het leven geroepen. En daar heeft Ilse mij ook in geschopt. Daar ben ik wat minder van gecharmeerd, omdat het een heel hoog "buurt-whatsapp-groep-gehalte" heeft, en om de een of andere reden moeten die mensen altijd rond mijn bedtijd kakelen over schoenen zus, dingetje zo. Allemaal van die dingen waarvan ik vind dat ze ook op een christelijker tijd besproken kunnen worden. Tot hele pogingen tot het verkopen van uitgeleefde schoenen aan toe.
Maar omdat ik Jente ook niet wil opzadelen met die lompe vader die zichzelf volstrekt misdraagt in een ouderlijke whatsapp-kakel-groep, hou ik braaf mijn bek en mijn vingers aan elkaar geplakt.
Nog maar 1 dikke week, en ik kan eruit en mijn kleine draak weer opgelucht in mijn armen pletten.

Ik ben heel braaf weer wezen sporten. En mijn lijf vindt mij nog steeds een klootzak. Ik ook.
Deze keer was het een soort van krachttraining waarbij het vooral mijn linkerbeen is, die het moest ontgelden.
Goddank was ik zo slim om voor mijn linkerbeen te kiezen, anders was ik gegarandeerd wegens onbarmhartige spierpijn in mijn rechterbeen, een Boeing van de KLM binnengerost.
Ik ga dit proberen vol te houden. Het sporten dus. 
Voor nu is het weekend, en wens ik u allen een beste.

Dierlijke en menselijke avonturen

 Het mooie van mijn werk is dat je soms voor de gekste dingen komt te staan.
Dingen waar je niet op kan anticiperen, en waarbij de eerste ingeving niet altijd de beste is.
Ik moest ergens wat passagiers ophalen, en wilde de bushalte oprijden. So far, so good. Omdat ik wat moest wachten, wandelde ik langs de strook met bushaltes en mijn oog viel op een slordige, rafelige, witte substantie die tegen de stoeprand aan lag. De stoeprand waar je met je rechter voorwiel langs gaat als je moet halteren.
Die slordige, rafelige, witte substantie viel op, want in principe horen slordige, rafelige, witte substanties in de prullenbak gedeponeerd te worden, en niet achteloos tegen een stoeprand gekwakt.
Bij nadere inspectie bleek het om een duif te gaan die helemaal groggy op die voor hem levensgevaarlijke plek was gaan zitten om bij te komen. Mijn nadering had op het eerste gezicht geen effect op zijn gemoedstoestand, want toen ik dusdanig dichtbij kwam dat ik hem bij wijze van spreken, had kunnen kietelen, deed hij een wel zeer laffe poging om weg te komen.
Maar goed, Dolly leeft nog, en omdat die bushaltes behoorlijk druk in gebruik zijn, leek het me voor alle betrokkenen, inclusief Dolly prettiger als er geen bus langskomt die hem, voor ogen van alle toestromende reizigers tot duivenmoes rijdt, met alle stuivende veren van dien, dus hoe nu verder?
Wegvluchten lukte hem niet, maar de collega die achter mij stond had van die rubberen handschoentjes, maatje XS. Heel even dacht ik dat zij Dolly wel even op zou pakken en ergens weg zou brengen, maar zij vond vogels niet zo vreselijk tof.
Dus of ik die enorme kolenschoppen van mij maar even in maatje XS wilde proppen om iets met Dolly aan te vangen, tot de vogelwacht van Schiphol het over zou komen nemen.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik propte mijn handen in maatje XS, en slaagde er zonder moeite in om Dolly op te pakken. Toch een beetje vies, een duif.
En toen wist ik het echt even niet meer. In mijn handen leek Dolly veilig, want niet meer op een plek waar hij tot duivenmoes gereden zou kunnen worden, maar wat nu? Ik wilde er bijna mee naar binnen, in de veronderstelling dat de gate-agents wel zouden weten wat ze ermee moeten. Maar dan zul je net zien dat Dolly op dat moment weer helemaal beter is, en in blinde paniek rond gaat vliegen, de reizigers compleet uit hun dak laat gaan en vervolgens keihard tegen een raam aan vliegt. Bovendien hebben die meiden binnen wel wat beters te doen, dan zich te ontfermen over een half dooie duif, dus nadat ik daar heel even over nagedacht had, leek het me dat deze eerste ingeving niet de meest briljante zou zijn.
En toen ik dat bedacht had, voelde ik dat dier verstijven. Zo hard als een dooie bal.
Ik analyseerde zelf nog even mijn greep om Dolly, maar die was niet stevig genoeg voor een greep des doods.
Naja, oke, ik had mijn best gedaan, en wilde dooie Dolly dan maar in de vuilnisbak mieteren, maar mijn collega, zei me dat de vogelwacht in aantocht was, en dat ik hem maar achter een pilaar moest leggen. En inderdaad, toen ik Dolly achter de pilaar legde, viel hij oncharmant op zijn zij.
Inmiddels kreeg ik het seintje dat ik mijn passagiers mocht verplaatsen naar het toestel en zo ging het leven door.
Halverwege die rit, riep mijn collega me op met de mededeling dat Dolly miraculeus was herrezen toen de vogelwacht kwam, en dat hij meegenomen is.
YES!!! Fucking karmapunten in de pocket!!! Dankzij mij, is een niet dooie duif gered van de malende moesfabriek van een bus, en leeft hij nog om dit avontuur aan zijn kinderen te vertellen.
Eind goed, al goed. Ik heb uiteraard wel mijn handen tot bloedens toe ontsmet, en ik geloof dat het stuur en de knoppen van mijn bus nog nooit zó grondig schoon zijn gemaakt, want duiven schijnen niet al te schone dieren te zijn.

Ik had van de week late diensten, dus dat betekent logischerwijs dat ik laat in de avond thuiskom. Nog even "land" even een piepklein snackje neem en een peukje doe, alvorens ik de binnenkant van mijn oogleden ga bestuderen.
Het is dan donker, als ik in onze jungle-achtige achtertuin mijn saffie opsteek.
Genietend van de relatieve koelte en rust.
Rust....
Ik stond genoeglijk te hijsen aan mijn peuk toen er uit het gras een duister geritsel opklonk. En dat geritsel ging van zachtjes en bescheiden, naar steeds een beetje luider. En luider.
En het leek dichterbij te komen.
En telkens als ik opkeek, hield het heel even op, om dan weer verder te gaan.
Ja, fuck it. We hebben twee katten van onszelf, echt geen zin in nog een kat, dus hoppa. Zaklamp aan en een woeste stap-sprong in de richting van. Dat jaagt een kattenbeest wel weg.
Alleen, ik zag geen kat en mijn woeste stap-sprong leidde niet tot een vluchtend geren van een kat.
Whatever. Lamp uit en lekker verder genieten van mijn peukje.

ritsel
ritsel
ritsel
ritsel
ritsel
rit-sel

Dus.... Nu was ik het zat. Peuk was op, en ik ging eens achter de trampoline kijken. Verrekte kat.
Weg ermee. Hoppa, zaklamp aan, om de trampoline heenlopen en ik stond al klaar om woest te blazen en stampij te maken, toen er een hele nieuwsgierige egel op me af kwam lopen. Niet in het minst onder de indruk van mijn misbaar, kroop hij naar me toe, en wilde zelfs wel even voor me poseren.
Oke, goed. Ik vind egels leuke beesten en ik moet zeggen dat ik zelfs dolblij ben met dit exemplaar, want het valt wel op dat we dit jaar een stuk minder slakken in de tuin hebben. Onze tuin is voor deze egel een soort van ongelimiteerde febo-muur.
Kreeg al meteen de tip dat ik hem geen melk moet geven (doe ik niet, want heb ik zelf nodig) maar wel kattenbrokjes en water. Nou, water heeft hij maar kattenbrokjes krijgt hij niet. Hoewel we veel minder slakken hebben, mag hij die eerst verder allemaal soldaat maken, want kattenvoer lokt meer katten, en daar zit ik serieus niet op te wachten.
Wel leuk. Om wat extra fauna in de tuin te hebben die onze fruitcollectie een beetje verdedigt.

Inmiddels hebben we 3 proeflessen crossfit achter de rug. En naar mijn idee was dit dan ook de pittigste. Ja, of mijn conditie is in drie lessen achteruit gehold, dat kan ook.
Maar de tering, wat een spiermatige wanstaltigheid. En maar blij kreunen dat het zo goed is voor me.
Ik zie inmiddels wél de meerwaarde in, en om straks Jente een beetje bij te kunnen houden als haar benen net zo lang zijn als die van mij, is het een vereiste om iets minder in mijn ruime vel te zitten, en dat mijn hart niet buiten mijn lijf gaat kloppen als ik stappen neem die iets sneller zijn dan een slakkengang.
Dus, ja. We hebben ons ingeschreven. Mijn lijf verklaart me voor compleet van de pot gerukt.
Ikzelf trouwens ook.
En de klimaatkrijsers gaan ons dit ook niet in dank afnemen, we voegen per gesport uur een graad extra toe aan de opwarming van de aarde. Attenooie wat een hete damp komt er van dat logge kadaver van mij af. Kan niet gezond zijn. Voor mij niet, maar voor de poolkappen ook niet.
Maar misschien wordt het ook eens tijd dat ik mijn instinctieve afwerende reactie op sporten in het algemeen en sporten door mijzelf in het bijzonder eens een beetje nuanceer (met nuancering heb ik mijn hele leven grote moeite gehad, dat zal de kenner niet verbazen), want stiekem was het zo erg helemaal niet. Stiekem was het eigenlijk wel leuk om op een positieve manier gecoached te worden en op een positieve manier begeleid te worden naar het fitter worden van mijn ledematen. Wat defensie in 13 jaar niet lukte, lukt een jofele, blije sportinstructeur met de naam Junior (held is het, oprecht) in 3 uurtjes in totaal.
Het kost wat moeite, maar dan heb je ook wat. Spierpijn. En later een betere conditie.

Ik ben niet de enige piet-lut in ons vrolijke, Jan Steense huishouden. Ik vertelde ooit al dat ik vreselijk zeikerig kan zijn als het gaat om agenda's. Daar ben ik nu van verlost, want ik heb een heel handige app op mijn telefoon waarin mijn rooster staat, en voor de rest is er de walgopwekkende "gezinsagenda" die ondanks dat het heel hip en kneuterig is, wel functioneert.
Dus mijn zoektocht naar de perfecte agenda is, hoop ik tot mijn pensioen, niet meer nodig.
Maar nu...
Vanwege het feit dat ik bedrijfkleding draag, en mijn "burger"kleding soms niet meer te koop is, met de door mij zo gewenste en hooggeachte enorme hoeveelheid praktische zakken, verlies ik nog wel eens wat uit die praktisch onbruikbare, ondiepe kutzakjes die ze dan wel hebben.
Goed, op het oog zie ik er dan bij vluchtig kijken misschien wel beter uit; ten slotte puilen mijn heupen niet op de meest gekke plekken en met de meest gekke vormen uit. Maar ik kan mezelf vreselijk opwinden over zaken die uit mijn zakken vallen, omdat ze er in eerste instantie al niet in pasten.
Mijn werkkleding is ook niet echt berekend op alles wat ik vind dat ik nodig heb tijdens een dag werken, dus bijvoorbeeld mijn hvc hesje hangt links 20 centimeter lager dan rechts, en dan zie ik eruit als een scheve gnoom.
Tot ik diverse collega's zag rondlopen met een klein schoudertasje. Dat leek mij ook wel wat. Dan zie ik er degelijk afgekleed uit, en kan toch al mijn zut mee.
Mijn eerste aanschaf bleek te klein en qua rits onhandig. Flikkerde er nog van alles uit omdat de praktische noodzaak tot het sluiten van het tasje niet samen ging met mijn praktische insteek om alles snel voorhanden te hebben. Bovendien was het ding eigenlijk gewoon te klein. Worstelen met de tas om mijn telefoon te pakken te krijgen, bijvoorbeeld.
Verbijstering ten top bij de omstanders als ik vloekend en tierend dat tasje probeerde over te halen om mijn aansteker prijs te geven.
Dus wederom start er een zoektocht naar precies dat tasje dat ik nodig denk te hebben.

Hoe dan ook: ik ga een verplicht weekend in, want Ilse heeft pijn, wordt daaraan geopereerd (ze kunnen niks aan de pijn doen, maar wél een zenuw demonteren, dus dat gaan ze doen) dus moet verplicht rust houden, en dat betekent dat ik zorgverlof  heb voor een paar dagen, zodat ik erop kan toezien dat haar ADHD zich een beetje gedraagt.
Ik wens eenieder een goed weekend.