Mensenwerk, eten en afvallen.

 De afgelopen periode hebben wij op ons werk te maken met heel wat werkzaamheden. Specifiek op "ons" terrein. Het tenderplein.
Onze kantine is platgegooid, want die had zijn beste tijd gehad. Dus nu zijn we tijdelijk gehuisvest in keten die 100 jaar geleden hun beste tijd al gehad hadden, en nu echt nauwelijks meer voldoen aan welke eis dan ook. Maar goed, het is tijdelijk.
Daarnaast wordt de parkeerplaats van de bussen, en de weg erheen aangepast. En die aanpassingen gaan gepaard met allemaal onhandigheden.
Gedeeltelijke afsluitingen, omleggingen, wijzigingen etcetera.
Dat maakt het niet altijd overzichtelijk. Maar goed, dat zijn we gewend, een luchthaven die constant in ontwikkeling is, is nu eenmaal zelden 24 hetzelfde.
Gelukkig staan er verkeersregelaars die ons wijzen op de nieuwe routes. En die aanwijzingen moeten we opvolgen, net zoals in het leven buiten de hekken. Want als wij platgereden worden, is het hun verantwoordelijkheid. En het zijn best aardige knullen, die altijd vriendelijk zijn, dus waarom zou ik hun geduld en vriendelijkheid op de proef stellen.
Met de drukte die er nu eenmaal op zo'n plek heerst, is het niet altijd heel erg goed duidelijk wat de bedoeling is, en soms schiet er eens wat tussendoor. Dat kan, verkeersregelaars zijn mensen, wij zijn mensen, het is mensenwerk.
Van de week was er weer zo'n beste wijziging. We zijn inmiddels goed gewend aan het feit dat er één enkele rijstrook is om op de parkeerplaats van de bussen te komen. We zijn dus ook goed gewend aan het feit dat de verkeersregelaars het in- en uitrijden proberen te coördineren. Want je wil nu eenmaal niet op die smalle rijbaan neus aan neus komen te staan met een collega. Achteruit rijden, in het donker is nu eenmaal geen pretje. En kan tot schade leiden.
Maar van de week gooiden ze de uitrit weer open, waardoor er één inrit en één uitrit beschikbaar waren. Dat was fijn. Geen risico meer op kop-aan-kop situaties waarbij je elkaar toch wat ongemakkelijk moet aankijken.
Dat wil zeggen....
Een brainfart is natuurlijk zó gemaakt.
Ik had net even tijd om te voldoen aan de roep van de natuur, voor ik me naar de volgende vlucht moest spoeden.
Ik ledigde mijn blaas op de daartoe aangewezen plek (een lekkend urinoir, ik zei al dat het kot zijn beste tijd al jaren geleden achter zich had gelaten), stapte mijn bus weer in en reed richting mijn opdracht.
Ik was blijkbaar niet helemaal meer bij de tijd, want zonder al te diepe overpeinzingen nam ik de route die ik alle voorgaande diensten trouwhartig nam. Via de inrit, die alle voorgaande dagen in- en uitrit was.
Ik was stomweg op dat moment totaal vergeten dat we inmiddels ook weer een aparte uitrit hadden.
In een flits zag ik een van de verkeersregelaars een werkelijk spectaculaire facepalm maken, en zijn ogen rolden bijkans hun kassen uit van de roloog die hij me nastuurde.
Zijn collega verderop zag het ook gebeuren, en kwam grijnzend op mijn zijraampje af.
Ik verontschuldigde me direct. Macht der gewoonte. Stom. Hij moest lachen, legde het nogmaals uit, en vertelde vervolgens dat ik nummer 3 was die dag. Ik verontschuldigde me weer, ik wil ten slotte geen waarschuwingen aan mijn broek, en vervolgde toch wel wat schutterig mijn weg.
Ach ja. Ook ik ben maar eens mens.

Op twitter las ik een bericht van iemand die zich helemaal maf schrikt van mensen die een huidkleurige legging dragen. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen.
Ik vind leggings sowieso niet altijd geschikte kledingstukken, maar ik ben niet degene die ze draagt, ik denk namelijk oprecht dat een legging bij mij geen recht zou doen aan mijn formidabele onderstel.
En als we het dan over een huidkleurige legging hebben...
Ik zie het vrouwelijke deel van mijn passagiers veelvuldig leggings dragen, en ja daar zitten ook huidkleurige exemplaren tussen. (Die leggings, that is).
En ja, dan moet ook ik serieus 3 of 4 keer kijken. Een legging op zich laat al erg weinig aan de verbeelding over, een legging die in huidskleur gedragen wordt, leidt tot een eye-mind-fuck waar je u tegen zegt.
"Ze loopt toch niet echt?!?!"
"WTH!!!"
Tot je na 6 keer kijken en 7 keer knipperen inderdaad ziet dat er geen onoirbare zaken over het platform paraderen.
En dan realiseer je je ook dat als die dames daadwerkelijk met ontbloot onderstel hadden gelopen, ze door de beveiliging wel geinstrueerd zouden zijn om wat decenters te dragen, aangezien op een luchthaven de openbare orde ook (al helemaal) niet verstoord mag worden, en naaktlopen valt onder orde verstoring, geloof ik.
Gezonde Hollandse vent die ik ben, heb ik serieus geen bezwaar tegen zinnenprikkelend vrouwelijk schoon, maar mijn werkplek is niet per sé de plek waar ik daar aandacht voor wil hebben. Ten slotte: het blijft mij streng verboden om tegen een vliegtuig aan te rijden, of een vliegtuig van links of rechts af te snijden.

Ik moest dus verplicht een knieval doen. Ik moest maar minder gaan werken. Want dat was het makkelijkste. Dat leverde een paar voordelen op: vanwege dit rooster, kan ik dus alleen laat werken, en ben ik veel door de weeks thuis.
De knieval zit er natuurlijk in dat ik behoorlijk geld moet inleveren. Is dat het waard? Ja. Want ik ben meer met mijn gezin. We moeten nog een beetje naar "het nieuwe" wennen, maar ja.
Ja, maar hoe moet dat financieel dan? Ik vind dat spannend.
Want minder inkomen, betekent ook dat ik minder moet uitgeven. Ilse zegt dat het goed komt, en ik geloof haar.
Een van die posten waar ik op kan bezuinigen, is de auto.
Uiteraard ga ik de auto niet wegdoen, maar ik heb berekend dat ik maandelijks dik 250 euro aan benzine verstook om op mijn werk te komen. En dat terwijl de reiskosten vergoeding een magere 154 euro per maand zijn. (Ja, ik weet het, werken zou moeten lonen en geen geld moeten kosten, iets wat de opdrachtgever ook ooit heel hard heeft geroepen. De gevolgen van die uitspraak zijn tot op heden nog niet bij ons terechtgekomen).
Wat ik wel heb bedacht: een abonnement op de trein kost me per maand 119 euro, waarvoor ik elke dag naar mijn werk kan. En omdat het station nauwelijks op loop-, maar wel op fietsafstand ligt, kom ik ook nog eens aan mijn dagelijkse half uurtje lichaamsbeweging toe.
Komend weekend ga ik eens proberen of en hoe dat bevalt. In de daluren, tussen min of meer zwetende lijven zitten. Vertragingen. Uitval. Enzovoort. Vrolijke mensen, norse conducteurs. Blije conducteurs en dronken reizigers. We gaan het zien. Ik ga ook zien of ik nog met de fiets thuis kan komen, of dat stoere doch inferieure wezens hem aan puin hebben getrapt, gestolen of het zadel gestolen hebben.
Je weet het niet. Met de auto kan ook veel misgaan.
De trein...
Ooit, toen ik mijn rijbewijs haalde en een auto kocht, gezworen dat ik geen stap meer zou zetten in een trein of bus. Daar heb ik me uiteraard nooit 100% aan kunnen houden, want er waren momenten dat de trein nu eenmaal een beter alternatief was, maar echt OV-forens. Nee, dat zou ik nooit meer worden.
Ik denk echter wel dat het een heel nieuwe dimensie aan mijn blogs zou kunnen opleveren.

In een andere bezuinigingspoging, koop ik zo min mogelijk voorverpakte maaltijden. Iets wat nog wel kon, als ik ochtenden en avonden afwissel, maar nu ik alleen nog maar laat werk, wil ik meer dan voorverpakte zooi. Ik wil lekker zelf koken, en dat ter plekke in een van de 2 magnetrons (ja, we hebben maar liefst 2 magnetrons voor 35 man!!! Rijkdom!!!!) opwarmen.
Zo volg ik op sociale media een kok wiens manier van presenteren en uitleggen geweldig leuk vind, en zijn recepten zijn altijd makkelijk en erg lekker.
Een curry echter escaleerde volledig uit de klauwen. Ik schoot uit met de linzen, de bouillon bleek ook al erg enthousiast te zijn, en vervolgens moest ik dus alles vermeerderen, waarbij voornamelijk de kerrie er veel en veel te gul uit kwam.
De komende week eet ik in elk geval verse, lekkere (hopelijk) linzen-kerrie-curry, met zelf verzonnen gemarineerde kip. Elke ochtend. Elke lunch. En elk diner.
Dat lijken me voor de komende 2 jaar voldoende linzen, die goed zijn voor darmen, want vezels en botten, want ijzer.

Dus...
Dit geschreven hebbende, begint uw weekend en eindigt het mijne. Ik wens u een goeie toe.

Over een kar, een hond, wat beitels en een muis.

Mijn functie als buschauffeur is wel een soort van leidinggevende positie. Ik leid mijn bus en inzittenden in de juiste richting. Ik stuur mijn bus dusdanig aan, dat mijn passagiers bij het goede toestel komen.
En mocht het voorkomen dat passagiers al te drieste acties uit willen halen, zet ik mijn strengste gezicht op, en deel mede dat hun voornemen niet veilig en/of toegestaan is.
Maar daarmee houdt het wel op. Ik heb geen gezag. Geen macht. Ik kan niemand dwingen tot iets. Noch heb ik die behoefte per se.
Toch gebeurde het me afgelopen week dat ik iemand iets liet doen.
Ik stond eventjes te kletsen met een paar bagage-afhandelaren en een grondstewardess. We hadden wat tijd over, en we hadden het zo over onze respectieve werkzaamheden. Best gezellig, vrolijk. Lekker lachen.
Toen de grondstewardess vertelde dat ze helemaal niks deed, want ze hoefde nog niet te werken, zei ik haar dat ik haar wel in beweging kon krijgen, voordat ze "on the clock" was.
Spottend, vol jeugdige branie keek ze me aan. "Probeer het maar", grijnsde ze me toe.
Ik vroeg haar om een kleine 180 graden te draaien, en eens goed naar de grond te kijken. Ze deed zowaar wat ik haar vroeg, slaakte een gil en sprong een halve meter de lucht in. De reden daarvoor, (wist ik uiteraard al wel) was een klein, lief muisje dat zonder enige angst aan het rondscharrelen was. In haar richting.
Haar gezichtsuitdrukking was machtig mooi. Gelukkig kon ze wel waarderen dat ik gelijk kreeg: ik had haar in beweging gebracht.

Het hebben van een pup. Ik vind het maar pittig. Het hapt, het doet maar. Het leeft, veel levendiger dan ik van te voren op had geanticipeerd. En tot overmaat van ramp, wist ze van de week een van de ritalinnetjes van Jente te pakken te krijgen. Het spookbeeld van een golden retriever op steroïden (want een labrador is gewoon een golden retriever op steroïden) die daar bovenop ook nog eens medicinale speed verorberde, werd dus even werkelijkheid. Voor mijn geestesoog doemde een hond op, die stijf van de speed dwars door de muren ging knagen, geen ruit meer heel liet, een gat in de tuin zou graven waar ons hele gezin in begraven kon worden, haar eten met aluminiumbak en al verorberen en buiten een spoor van vernielde auto's, fietsers en struiken zou trekken door de wijk.
Dat liep gelukkig net iets anders af:
Een tochtje naar de dierenarts was onvermijdelijk en aldaar kreeg het beest braakmiddelen en heeft ze de rest van de dag als een zielig vogeltje liggend door gebracht.
Maar het mooiste moment van de dag, is als ik thuis kom van mijn werk. Mijn meiden slapen en het beest ligt in haar bench. Ze wordt lodderig wakker, en wacht geduldig tot ik mijn eigen avondlijke routine heb afgewerkt, en dan mag ze nog heel even met me naar buiten. Voor een heel korte nachtelijke wandeling. Even een laat plasje in de goot, met als beloning een voertje ter grootte en met de vorm van een konijnenkeutel. (De verpakking rept overigens over kippensmaak, maar ik vind het serieus meer konijnenkeutels qua vorm en zo).
En dan gaat ze zitten, kijkt intens brave-borsterig naar me op (alsof ze niet heel de dag iedereen de pis lauw maakte, met haar puppen-gedrag) en laat zich langdurig en rustig aaien zonder mijn handen als bijtring of speelgoedje te willen vernielen.
En dat moment, die kalmte. Ze kan het dus wel. En daar geniet ik van.

Vorig jaar vierden wij vakantie in de Franse Ardennen. Een heel erg fijne vakantie, afgezien van de regen. Een vakantie waarbij we na afloop afscheid moesten nemen van ons gekoesterde aanhangertje. Dat was mijn eigen stomme schuld. Ik had het karretje naar mijn zin gemaakt, maar werd in dat proces niet tot nauwelijks gehinderd door diepe nadenkendheid of vooruitziendheid.
Het karretje had het tot die vakantie op zich prima gedaan, maar de felle regenbuien naar ons vakantieadresje toe, leidden al tot zijn ondergang. Hij bleek namelijk niet meer zo denderend waterdicht te zijn. Vervelend. Met een tent.
Goed, gelukkig hadden we wat zon en gelukkig was de terugreis op een mooie, droge en warme dag. De Franse Ardennen lagen niet zo gek ver weg, en we hadden nauwelijks tot geen file. Nauwelijks tot geen file in combinatie met een auto die zo'n karretje simpelweg niet voelt, betekent dat ik iets te lang vergat dat ik dat karretje ook nog meesleepte, en de eindstand was dat de lagers van het karretje totaal opgedraaid waren.
Kokende velg, overal kledders lagervet. Kortom: einde kar. Want nieuwe lagers, én uren moeten gaan zoeken en klootviolen om het ding weer waterdicht te krijgen, dat zag ik niet zo zitten.
En omdat we na de overvloedige regen, besloten hadden om het de volgende keer verder weg te zoeken in een huisje in plaats van in een tent, was de keuze makkelijk gemaakt. Alle versiersels eraf, karretje naar de sloop en klaar.
Maar ja....
Het bloed kruipt toch wel waar het niet gaan kan, en uitgerekend Ilse was het die mij op een heel leuk karretje wees, dat voor een prikkie werd aangeboden.
Een mooie, goed onderhouden Saris. De mercedes onder de karretjes. We gingen kijken bij de zeer vriendelijke hobby-handelaar en kwamen tot de conclusie dat dit het karretje zou kunnen zijn dat we willen. Klep kan er af, verlichting is in orde, as is goed en er is zelfs een imperiaal op gemaakt en een neuswiel geplaatst. Hoppa!!!!
Kijken, kopen en rijden. Ga ik hem weer naar mijn zin maken? Ja! Absoluut. Voor nu heb ik alleen maar wat extra kitrandjes aangebracht. Wat afdichtingen extra gemaakt, omdat ik het niet eens was met hoe de vorige eigenaar het gedaan had. En dat was het. Komen er nog weer wat emblemen op? Jazeker. Waarom niet?
Ga ik structureel ingrijpende zaken doen? Nee, dat dan weer niet. Ik heb in zoverre wel geleerd dat ik dat dat soort dingen niet moet doen. Het is toch wel fijn als de tent in elk geval droog op locatie aan komt.
Voordeel van dit karretje: hij is zo klein dat we hem door de steeg en de brandgang in de achtertuin kunnen zetten.
Daar staat die nu niet, want hij past dan weer net niet door de poort. Hoop gestoei en gesakker om het ding op een iets te klein hondje te krijgen, en hem bij onze poort te manoeuvreren, en er daar dus pas achter te komen dat je ofwel het wiel eraf moet slopen, of de poort eruit moet trappen, maar beiden zagen we om voordehand liggende redenen niet zitten. Dus binnenkort ga ik met mijn schoonvader aan de klus voor een betere poort, waar die kar ook daadwerkelijk doorheen kan.

Schoonbroeder nodigde me uit om eindelijk eens te komen stoeien met zijn draaibank. En omdat ik ik ben, besloot ik dat mijn eerste werkstukje een versnellingspookknop (125x woordwaarde in wordfeud) van hout zou zijn.
Eerst wat oefenen met diverse beitels en een stuk vurenhout. Het leren kennen van het apparaat en inschatten wat welke beitelsoort met je hout doet. Super interessant en bijna therapeutisch. En langzaam ontstond er zomaar een versnellingspookknop. In vurenhout en met ongeveer alle fouten die je als beginner maakt, dus totaal niet bruikbaar. Maar de volgende poging zal vast beter zijn, tot ik een exemplaar krijg, die ik wel in mijn auto zou monteren.
Lachen man. Zo kom ik misschien nog wel eens aan een langgezochte hobby.

Dit geschreven hebbende, wens ik eenieder een prettig weekend, want dat is weer aanstaande. Voor mij niet, dat duurt nog 6 weken.

Menselijk dwalen

 Uit het nieuws:
Je bent een liefdevolle, zorgzame ouder, die zijn of haar kind een goede toekomst wil geven. Je hoopt dat je kind later een redelijk weldenkend mens wordt, en na een goede en leuke schooltijd een leuk, nuttig en aangenaam, hard werkend mens zal worden.
En terwijl je bezig bent met die opvoeding van je kroost tot leuke volwassen mensen, vindt je het ook volkomen normaal om een spandoek te hangen bij een aangewezen (nood)locatie voor opvang van asielzoekers. Op dat spandoekje kalk je de tekst: "Niet naast onze kinderen, dat moeten we verhinderen".  Een 10 voor het rijmpje.
Maar helaas, een 0 voor je bijdrage aan de opvoeding van je kind. Wie propt zijn kind nu zo vol haat en angst? Dan wordt dat kind serieus geen leuke volwassene.
En dan, als de burgemeester niet meteen naar je gekwetter luistert, dan gooi je er maar een brandbommetje tegenaan. Daarmee leer je je kroost dat als je niet meteen je zinnetje krijgt, het compleet gerechtvaardigd is om maar grof geweld te gebruiken.
Wat een prachtige generatie kinderen zal er uit dat Ugchelen komen. Ik hoop dat ze dat volk daar in Ugchelen houden. Je moet er toch niet aan denken dat kinderen die opgroeien met denkbeelden van de Ku Klux Klan, in een wereldse metropool als Rotterdam, Amsterdam, Den Haag of Utrecht terechtkomen. Dat soort kinderen, dat geleerd heeft om haat om te zetten in het smijten met brandbommetjes, gaat in een stad als Rotterdam of Amsterdam, meteen met molotov-cocktails aan de slag. Wij hebben IS helemaal niet nodig hier, we hebben onze eigen terroristjes die naar grof geweld grijpen als ze hun trieste zinnetje niet krijgen.
Tuurlijk, dit was niet de eerste keer, noch vrees ik dat het de laatste keer zal zijn. Helaas: mensen die de schuld aan Rutte (herstel: Schoof, lees: Den Haag) geven, zullen het concept van eigen verantwoordelijkheid nemen, nooit bevatten.
Mensen die nu tegen me willen zeggen: DoE dAn EeN AzC bIj JoU iN dE bUuRt!!!111one1!
Hebben we. En we hebben ook een wooncomplex in de buurt voor mensen met een sociale uitdaging (lees: griezels zoals we ze kennen in Ugchelen???) En van beide hebben we hier weinig tot geen last. Oeps, daar gaat de ingeprentte angst...
Wat ik zo wonderbaarlijk vind: als meneer Baudet met een paraplu op zijn rattenkop gemept wordt, is dat een "aanslag". Als meneer Wilders wordt bedreigd, spreekt eenieder er schande van, en moet heel de maatschappij de mijns inziens volstrekt onnodige en overbodige beveiliging van die blonde groot-moefti betalen. Maar als Nederlandse Ku Klux Klannertjes een brandbommetje smijten, is de politiek stil. Ik stel voor dat we mensen weer wat gelijker maken. Brandbommetje tegen een AZC wordt prima gevonden? Ik vind het bedreigen van een politicus ineens een stuk minder erg. En een prima post om op te bezuinigen.
Nee, gekkigheid. Maar mensen, doe gewoon normaal. Kom eens uit die grot van angst en hysterie, en ga gewoon leven. Veel makkelijker en beter voor je hart en ziel.

Uit de sociale media:
Het was vast goedbedoeld. Opa bestelt een kadootje voor een (heel erg jong) kleinkind, op haar naam. Maar ja, opa was niet thuis en moest dus naar een pakketpunt om dit pakketje op te halen.
De meneer van het pakketpunt vond niet ten onrechte dat de geadresseerde het pakketje met legitimatie op moest halen. Dat zijn de regels waaraan pakketpunten moeten voldoen, en ik neem aan dat daar iets over staat in de postwet en in de bedrijfsregelementen van betreffende vervoerder.
Opa vond dit allemaal maar belachelijk en maakte er een hilarisch bedoelde klaagzang van op internet. Want regels zijn er misschien niet voor niks, maar in dit geval moest er van afgeweken worden.

Opa is in dit geval godzijgedankt niet mijn vader of schoonvader maar een of andere Bert, een distributeur/vertegenwoordiger van muziekinstrumenten.
En alles aan die klaagzang maakte dat mijn nekharen overeind gingen staan. Want vooral de medewerker van dat pakketpunt moest het ontgelden, ook bij de klakkeloos meeblatende juffrouw, die de medewerker maar een sukkel vond.

Maar wacht even...
We klagen steen en been dat pakketbezorgers hun werk op zijn zachtst gezegd totaal niet serieus nemen. Smijten met pakketten, pakketten kwijt raken, roekeloos rijden en andersoortig gebrek aan service. Helemaal terecht dat we daarover klagen, overigens.
Maar dan doet zo'n medewerker (heel verfrissend!!!) precies dat wat wij van hem willen: namelijk zorg dragen voor een pakket aan een specifiek geadresseerde, en vervolgens wordt de man op sociale media met de grond gelijk gemaakt.
Wat wil je nu, mannelijke Gerda?
Waar haal je eigenlijk het walgelijk gore lef vandaan om te eisen dat een pakketmedewerker de regels breekt, zodat jij je goedbedoelde lolletje hebt? Het breken van dat soort regels kan leiden tot vervelende kwesties met zijn baas. Of het kwijtraken van pakketjes, waar ook deze mannelijke Gerda-Bert over loopt te zaniken.
Maar blijkbaar is het volgen van regels en bedrijfsprocedures die ervoor gemaakt zijn dat niemand anders met jouw pakketje aan de haal gaat, iets om tegenaan te stampen als je Bert van de Gewa bent. Want als je Bert van de Gewa bent, dan gelden voor jou andere regels, en als men die niet volgt, krijg je een sneer op social media.
Ik bemoeide me er met mijn stomme kop mee, en dat was meer dan Bert Damsma van Gewa hebben kon, dus donderde hij me uit zijn contactenlijst. Zielige man, zielige move. Ik koop nooit meer iets waar Gewa bij te pas komt.
Overigens: ik vind het wonderbaarlijk dat een vertegenwoordiger van een bedrijf als Gewa, dat veel aan verzenden moet doen, zo ongelooflijk horkerig en egocentrisch om gaat met pakketbezorging. Want owee als de regels van de pakketbezorging voor Gewa niet gevolgd worden, en er daardoor pakketjes kwijtraken, hangt meneer Bert van de Gewa in de hoogste boom.

Waarom ik hier nu zo fors op inhaak: die pakket-man verdient veel te weinig om voor een ander een risico te lopen met zijn baan. Waarom zou hij in vredesnaam?
Iets waar ikzelf ook nog wel eens tegenaan loop. Dat mensen vragen om een oogje dicht te knijpen bij dingen die niet volgens de procedures en regels verlopen. (Een voorbeeld: mensen die koffie of thee mee willen nemen in de bus. In van die fijne kartonnen bekers. Als ik een noodstop moet maken, gaat die koffie overal heen. En hete koffie of thee over je heen krijgen, is serieus niet goed voor een mens. En als het om zo'n grote beker fris gaat: lekker plakkerig het toestel in, of ik moet de zooi maar weer opruimen, iets waar geen tijd voor is, anno 2024, met ons tekort aan chauffeurs).
Nee, ik knijp geen oogje dicht, want als het misgaat, ben ik de pineut. En waarom zou ik dat risico nemen? Die regels zijn er niet voor niks. Veiligheid in dit geval. En daar ga ik niet aan tornen. En hoezeer ik ook kan kankeren op vele zaken op mijn werk, mijn werk is wel heel erg leuk. Ik ga dus niet het risico lopen dat ik geschorst word of ontslagen word omdat iemand anders zich aan de regels en procedures wil onttrekken. Oh, en omdat mijn echtgenote het me niet in dank af zou nemen, als ik om zo'n stomme reden naar huis word gestuurd.
Dan ben ik maar een lul, ik hou me aan de regels, en dat verdient geen schoonheidsprijs, want het is gewoon mijn werk, maar ik verdien zeker niet dat ik dan door een of andere Gerda op social media aan stukken gescheurd word. En datzelfde geldt voor die pakketpunt-meneer. Die deed zijn werk prima, en verdiende deze bullshit van een of andere Damsma absoluut niet.

Uit mijn eigen leventje.
Ik herken patronen, en ben beland in een patroon waarvan ik denk dat het uiteindelijk tot moeilijke vragen gaat leiden.
Een paar weken geleden vertelde ik al hoe ik een piloot bijna ontvoerd had naar de ondoorgrondelijke wegen van Schiphol's aankomst hallen. Ik gaf de arme man geen kans om naar zijn toestel terug te lopen, en veroorzaakte daarmee nogal wat komische consternatie.
Bij die deuren naar de aankomsthallen, waar wij de passagiers afzetten, kan het tijdens spitsuren behoorlijk druk zijn. Daar krijgen wij als chauffeurs ondersteuning van bus-coördinatoren, als ze geen bezigheden elders hebben. Zodat de passagiersstroom zo efficient mogelijk plaats kan vinden.
Bus-coördinatoren zijn zonder uitzondering allemaal hele prima mensen om mee samen te werken. Menselijk, humoristisch, gezellig.
Soms, als het heel druk, maar niet te druk is, lopen ze voor ons even een rondje door de bus, als we leeg zijn, om zeker te zijn dat passagiers hun paspoorten, laptops, telefoons, tassen en schoonmoeders niet in de bus hebben laten liggen.
Dan hoeven wij dat niet te doen, en kunnen we gelijk door naar onze volgende ritopdracht.
Dat gebeurde van de week ook.
Busco en ik liepen tegelijkertijd mijn bus in. Zij achterin, ik voorin. Ik had haar niet gezien, ging zitten, sloot de deuren en stoof weg. Het controleren doe ik liever niet op een plek waar veel minder verkeer verwacht is.
Dat leverde weer wat consternatie op, want ik hoorde iemand roepen dat ze er toch nog uit wil. In eerste instantie dacht ik dat het over de porto kwam, maar toen ik in de binnenspiegel keek, schoot ik in de grinnik, en kon ik haar nog net op tijd afzetten.
Uiteraard leidde dat weer tot wat goedmoedig geplaag over en weer. Maar ik moet toch een beetje oppassen. Als je zovaak mensen tegen hun wil meeneemt, ga je daar wel een reputatie van krijgen, ben ik bang.

Dit alles maar weer geschreven hebbende, is mijn weekend tijdens het weekend in volle gang. 1 keer per 7 weken een weekend vrij. Dat is wennen. Ik wens ieder hoe dan ook een goede toe.

Tijdelijke ongemakken

Reeds vaker gememoreerd: wat sommige zaken betreft sta ik sterk in contact met mijn vrouwelijke kant. En dat voor een hetero.
Mijn favoriete automerk (meer liefde dan haat, maar haat gebeurt ook, als het nodig is), heeft een side-hussle. Dat heet "lifestyle".
Een online winkel, waarin je allemaal zaken kunt kopen die marketing-technisch voor het merk handig zijn. Ofwel het zijn promotie-artikelen die je "gratis" bij de dealer krijgt als je er dik 20k afrekent.
Ofwel het zijn "aantrekkelijk" geprijsde hebbedingetjes voor in vitrinekasten van gekke verzamelaars (zoals ik).
Ik kan mij dus bij vlagen heel erg verlustigen aan en in die online winkel (de meeste dealers in Nederland zijn niet zo verwelkomend dat ik er graag kom, dus die zal ik buiten elke beschouwing laten, zij schijnen echter ook wat spullen uit die lifestyleshop te verkopen) en wat er te vinden is.
Zo heb ik er wel eens wat ideetjes opgedaan voor modelautovitrinekastvulling (120x woordwaarde in wordfeud of scrabble), ik heb er wel eens wat andere zaken vandaan laten halen, omdat dat samen met verzamelvriendjes goedkoper was dan het zelf te doen.
Dus afgelopen weekend was ik weer eens op die website te vinden, en zag ik dat er een horloge was, dat in de aanbieding was.
[Een korte onderbreking: wat horloges betreft heb ik een wat aparte smaak. Voor mij geen dure merken. Een Patek Philippe is monsterlijk duur, maar wat je in de basis krijgt, is gewoon een klokje dat niets anders doet dan wat een klokje zou moeten doen: de tijd aangeven. Met een Rolex aan je arm, maak je jezelf enorm kwetsbaar, de prijs van goud, diamanten en andere edele zooi die ze verwerken in die klokjes gaat nog eens drie keer over de kop, om niets anders te bieden dan een blik op de tijd. Dat zijn serieus dure minuten. En ik vind het merendeel ook niet mooi. Ik zie de kwaliteit. Ik zie echt wel waarom ze zo duur zijn, maar het is gewoon niks voor mij. Niet in de laatste plaats omdat ik nogal lomp ben, en dus elke seconde bang zou zijn dat ik in een ongecontroleerde beweging dat horloge bekras. Kortom: voor mij geen dure horloges.
Wel kocht en kreeg ik in het verleden leuke horloges. Een Snoopy horloge van timex. Een automaat. Vind ik leuk. Een automaat. Ik kocht een solar horloge, bij de de liquidatie-verkoop van de V&D, die later door een niet nader te noemen peuter onder luid gekir en gelach kapot werd geslagen met een steen. Ik kocht een leuke Ice-watch met een Citroën thema. Een aantal van die horloges heb ik nog. En vind ik leuk om vaak te dragen. Zoals die automaat, die ik voor mijn verjaardag kreeg.
Dus ja: ik hou van horloges, maar van leuke horloges. Niet per se dure horloges.]
Terug naar de lifestylewinkel. Ik zag daar dus een horloge dat in de aanbieding was. Een Solar-powered horloge. Dus zonder batterij. Prettig, want ik heb er de pesthekel aan om met mijn horloges naar een juwelenman te gaan. Met een automaat hoeft dat niet, en met een solar dus ook niet. En met mijn favoriete automerk als thema was het natuurlijk helemaal fijn dat die in de aanbieding was. Ik appte mijn eega, en zei hoe leuk het was dat dit horloge in de aanbieding was, en haar reactie was dat ik het dan maar moest kopen (waarschijnlijk ook weer omdat zij anders het gezeur zou moeten aanhoren als ik het niet deed).
Zo gezegd, zo gedaan. Ik plaatste mijn bestelling, en zag dat er een vest in de aanbieding was. Ik klikte erop om te kijken wat voor vest het was, en besloot dat het leuk was, maar misschien toch niet voor nu meteen.
Als een malle door het afrekentraject gegaan, bleek dat de prijs inclusief verzenden toch best hoog was. Maar goed, ik was op mijn werk, dus was met meer dingen bezig, laat maar gaan.
De uiteindelijke factuur bekeken.... Oeps.... Toch dat vest meebesteld. Per ongeluk.
De verzending vanuit Frankrijk kennende, verwachtte ik niet dat het pakket van de week al geleverd werd, maar dat was dus wel zo.
Een enorme doos. Zó enorm dat Ilse zich aan het verwonderen was over de enormiteit van die doos voor een horloge. Maar die wist natuurlijk niets van dat vest. Het horloge is serieus leuk. Vrolijk fel rood en wit. Geen batterij. Leuk het oude Citroënlogo erin. En dus solar.
Het vest....
Het vest is dik, gevoerd, heerlijk warm. Vandaar ook die enorme doos, want het vest is best groot. Met rits, en duidelijk niet vorm gegeven voor de Nederlandse markt cq. taalvirtuozen. Want links van de rits, staat er enorm groot: CITR met daaronder "automobiles". Prachtig ingenaaid en niet gestickerd. Rechts van de rits staat er enorm groot OËN. Oftwel OEN. Met daaronder "Francaises". En die Oen valt op, op het moment dat je er aandacht aan geeft. Met dank aan een merken-vriendje, die ik trots mijn nieuwste aanwinsten liet zien, valt het mij nu op. What has been seen, cannot be unseen. Dat idee.

Dat vest komt nu wel lekker uit, mijn thermostaat is van slag, mijn holtes zitten vol, ik hoest mijn longen de hemel in, hoger dan een vliegtuig vliegt, ik nies de voorruit van mijn auto aan barrels, mijn hoofd bonkt alsof er een kabouter met een heipaal aan het rammen is, en mijn spieren en gewrichten zijn stijf als Ron Jeremy tijdens de opnames van Deep Throat. Kortom: ik ben geveld door de griep.
Ik lees mijn blogs altijd voor, bij deze vrees ik dat het voorlezen neerkomt op woordje-hoestbui-woordje-hoestbui-halfwoordje-hoestbui etc.
Om mezelf de kans te geven uit te zieken en mijn passagiers niet al te zeer de stuipen op het lijf te jagen heb ik mezelf ziek gemeld. Voordeel daaraan is dat mijn collega's (wier gemiddelde leeftijd ligt ter hoogte van de risicogroep van corona, griep, en dood), in elk geval niet door mij worden aangestoken. Misschien wel door een ander, maar dan hoef ik me niet schuldig te voelen.

Ziek zijn levert wel de mogelijkheid op om, door de watervallen achter mijn ogen heen, wat Net te Flixen. Ouwe series terugkijken, en eventueel een foute film. MEG2 is zo'n foute film. Lachwekkend slecht zelfs. En dat is dan weer oppassen, want telkens als er zo'n enorm slecht ge A-I'de haai voorbij komt zeilen, schiet ik in een hoestbui, die eigenlijk een lachbui had moeten wezen.
Of Lucifer. Een serie. Een pareltje van vreselijk slecht acteerwerk, maar desondanks vreselijk vermakelijk. En het geeft wellicht een iets beter beeld over de duivel en de hel dan je krijgt van de pastoor. Lijkt me pijnlijk, voor de kerk.
En het levert snert op. En dan niet de soort die je per liter in een zakdoek blaast, maar de soort die je per anderhalve liter in een pan maakt. Toen ik nog niet gevloerd was door de griep, besloten we boodschappen per bezorger te laten komen, en Ilse had, zonder het mij te zeggen, de ingredienten voor een flinke pan erwtensoep laten aanrukken. Dit gebeurt op zich vaker. Want we zijn met 3 Minder Gestructureerden in huis, dus het boodschappen doen is iets dat kan redelijk ad hoc nodig zijn, of gebeuren. Vaak als ik dan terugkom van de plaatselijke grutter, zie ik bij het uitpakken dat mijn lief mij ge-appt had of ik nog iets mee wil nemen. Omgekeerd gebeurt ook vaak.
Ik realiseerde me net dat ik toch wel serieus heel erg veel zin had in snert, omdat ik het al heel lang niet gehad heb. Dus als ik weer helemaal opgeknapt ben, lijkt de kans dat ik een grote bak snert meeneem naar mijn werk, erg groot.

Mijn 32-urige werkweek is inmiddels 4 dagen oud, daarvan heb ik er 3 ziek thuis gezeten, ik denk het weekend wel weer te gaan werken. Dit weekend dus. Dit alles maar weer geschreven hebbende, met hysterische thermometer, watervallen achter mijn ogen en huiveringwekkende hoestbuien, wens ik eenieder een beter weekend toe.

De dood en nog zowat.

 Ik heb geen krant. Al jaren niet meer. Ik heb de NOS-app die ik op dagelijkse basis even open, maar dat is meer een formaliteit, want als er positief nieuws te melden is, is het niet nieuws-waardig en wordt het niet vermeld, en ik merk dat ik weinig tot geen zin heb in alle deprimerende nieuwtjes over incompetente politici, incompetent beleid en een mensheid die zichzelf sneller dan het licht naar complete uitsterving jakkert.
Om daar dan een krantenabonnement voor te nemen, gaat me eigenlijk veel te ver.
Voor onnozel nieuws en populistisch geneuzel heb ik facebook, maar dat is meer om mijn cynische ziel te laven aan alle "experts" met een op onderbuik gevoelens geponeerde mening, die te vuur en te zwaard als feit verdedigd worden.
En uiteraard schalt het nieuws door mijn nimmer uit-staande radiootje.
Even over dat facebook.
Het is meer reclame-book dan facebook. De opgedrongen reclames, om nog meer te consumeren, het is bijna lachwekkend. En ondanks dat ze zeggen dat dat met "algoritmes" te maken heeft, durf ik te stellen dat dat complete bullshit is, om die reclames maar te kunnen verdedigen.
De meest stupide, random onzin-reclames komen langs, en als je pech hebt dat het volume van je telefoon aanstond vanwege een snoezig kattenfilmpje, blèrt een balkende stem over een of ander inferieur, Chinees onzinproduct, je tegemoet. 
En het populisme, en louter verspreiden van negativiteit en hatelijkheden, begint me steeds meer op een nare manier te kriebelen.
De enige reden dat ik het nog heb, is het posten van af en toe een mooi fotootje, een bizar plaatje, en het verspreiden van mijn wekelijkse kletspost.
Dit in de hoop toch een heel klein beetje vrijblijvende blijheid of grappigheid te kunnen delen. De wereld heeft dat nodig. Ook, en misschien wel juist de "sociale" media-wereld.
Hoewel....
Ik heb geen krant, dus ook een kleiner, marginaal deel van die krant "mis" ik. De overlijdensberichten. Ja, dat is dan weer weinig grappig of blij. Maar facebook heeft ook die taak op zich genomen.
Als er iemand overleden is, is het net zo normaal geworden om dat op facebook te zetten, als dat het 25 jaar geleden was om een overlijdens advertentie in de krant te zetten.
Met enige regelmaat zie ik dat soort berichten langskomen, en het bijkomende voordeel voor de lezer is dat hij/zij meteen een betuiging van medeleven kan doen. Iets wat bij de krant dan weer niet kon.
Een van die berichten was heel recent, en leverde me een flashback op die me nogal gewelddadig terugslingerde naar 1994.

1994, de fanfare van Schin op Geul, alwaar ik trompet leerde spelen, bestond 75 jaar. Een jubileum waar je U tegen zegt.
Een groots en feestelijk jaar, waarbij kosten noch moeite gespaard werden. Er werden sponsoren aangetrokken, er werden compositie-opdrachten verstrekt, een CD werd opgenomen, feesten en partijen in gemeenschapshuizen (ja, die term bestond nog, en kon toen nog).
En het absolute, muzikale hoogtepunt: de fanfare huurde het theater aan het Vrijthof in Maastricht af om aldaar aan de hele regio te laten horen waar een 75 jarige dorpsfanfare voor stond. Wat ze konden.
En ik, ik als 13-jarig opsodemietertje, mocht daar allemaal aan meedoen.
Ook voor dit concert werd nagenoeg heel het dorp ingezet, en aangevuld met op dat moment relevante solisten en aanvullingen. De grandeur van het theater zelf, de hele entourage, het was bijzonder indrukwekkend.
Een van die solisten was een trompettist. Toen al behorend tot de nestoren van het Nederlandse trompet-gilde. Trompet-solist in diverse Nederlandse, Franse, Belgische en Duitse orkesten. Docent aan het conservatorium.
Bij de voorbereidingen viel al op dat hij goddelijk speelde. Zo imponerend mooi, en begaafd. Voor ons (verrekt goeie) amateurs was het weergaloos.
Het werd beter. De goede man bleek niet alleen een ongeevenaard musicus te zijn, hij moest ook gewoon naar de plee, en een glaasje bier lustte hij ook wel. Hij bleek een zeer innemend mens. Vriendelijk, zachtaardig. En zonder uitzondering een opwekkend woordje voor iedereen die hem aankeek.
Het werd beter. De goede man ging naast mij zitten, en na mijn eerste black-out van hysterische zenuwen (zo'n goddelijke grootheid náást mij???) keek hij me ontroerd aan, sprak wat vriendelijke opbeurende woorden, en ik heb geen noot meer gemist.
Voor mij was hij niet alleen een top-muzikant, maar ook de opa die met een glimlach, een vriendelijk woordje en mooi voorgespeelde noten de aanzet gaf tot mooie resultaten. (En dat niet alleen tijdens dat grootse gala-concert).
Ik mocht naast hem zitten tijdens de repetities en het concert, en het was een van de mooiste concerten die ik ooit gaf. En in elk geval een van de meer indrukwekkende momenten in mijn leven als muzikant(je).
Die man, PieWie, zoals we hem noemden, toen al nestor, is afgelopen week overleden. En dat maakte dus deze herinneringen in me los. Ik hoop dat mensen die met hem te maken hadden, zich dit soort momenten zullen herinneren. De warmte, de mooie muziek. Het fijne stukje menselijkheid. En dat ze daar troost uit halen.
Later had ik het absolute voorrecht om zijn zoon als collega te hebben in het orkest van de Marechaussee. Met hetzelfde sop overgoten. Humor, enorm lief en zachtaardig en in staat tot het spelen van bizar mooie noten.
Maar ja, zoals dat gaat: Het leven dendert door, in welke richting dan ook. En hier zit ik dan. Te genieten van mijn weekend, dat voor de meeste mensen geen weekend is. Ik ben al een paar jaar geen trompettist meer. Maar mijmeren over dat stukje van mijn leven, mijn geschiedenis, kan dan gelukkig wel. Met een lach en een traan.

De hemel huilde ook. Misschien niet per sé vanwege het overlijden van een trompettist, maar gewoon omdat het weer herfst wordt. Tijd om de waterwerende kleding en schoenen weer van stal te halen. Tijd voor een hemdje onder mijn shirtje. Tijd om de muts langzaam te gaan zoeken.
Van de week waren er (correct voorspeld) behoorlijk wat regenbuien die over ons land gleden.
Regen is bij ons weinig populair. Want de zogenaamd waterwerende kleding is veel, maar niet waterdicht. En als die per ongeluk wél waterdicht afgeleverd is, hebben ze er een rits in gezet die precies 2x open en dicht kan, voor hij definitief kapot gaat en word je alsnog nat. (Als je niet al doorweekt bent van het zweet, want ademen doet dat vuilniszakkenplastic waar die jas van gemaakt is, voor geen meter).
Hoe dan ook, het regende pijpen en stelen. Het regende zó hard dat ik helemaal gebiologeerd toekeek hoe een van de Embraertjes van de Cityhopper-vloot langzaam de transitie doormaakte van vliegtuig, via watervliegtuig naar onderzeeboot. Het bar en heel erg boos.
Ik stond daar als derde bus voor een aankomende vlucht, en had enorm veel medelijden met de collega's die als eerste en tweede bus in de weer waren met de afhandeling van de passagiers. En zag er huizenhoog tegenop om even later zelf in de weer te moeten.
Tot ik aan de beurt was, en iemand enkele seconden voor dat verzopen moment daar was, de regenkraan dicht deed, en ik zonder ook maar één enkele druppel in mijn nek te moeten dulden, mijn taakje uit kon voeren.
Daarboven vindt iemand mij wel aardig, geloof ik. Al vrees ik dat ik door hier al te blij over te zijn, ik in karmapunten wel omlaag zal donderen.

En dat klopte, op een heel ander level, en behoorlijk onverwachts.

De donderdag kreeg ik een emailbericht. Mijn "oom" Chris is overleden. Hij stierf na een ziekbed in het ziekenhuis en is in "besloten kring" begraven. Of gecremeerd. Dat vermeldde het emailtje niet. Hij is uitgevaart. Opgeruimd.
En voor de lezer denkt: "wauw! Wat onpersoonlijk om zoiets via email te doen". De dood van de andere broer van mijn moeder, moesten we uit een krantenartikeltje vernemen, ruim een jaar na het hemelen van de man. Dus het kan nog erger.
En nee: ik hoorde dus niet tot die "besloten kring".  Hooguit tot de bestolen kring, maar het heeft weinig zin om ouwe koeien uit reeds lang gedempte sloten te trekken.
Ik zet "oom" dus ook tussen aanhalingstekens, want ja, het was familie. In bloed. Nee, het was niet dat wat ik vind dat familie zou moeten zijn. Helemaal niet zelfs.
Gezien de "trainwreck" die mijn jeugd en bijbehorende familie is, draag ik wel die naam, en ben ik de laatste die die naam draagt. In deze tak van de familie. Daarna sterft die uit. En dat is misschien maar goed ook, want deze tak van de Coster familie was niet bepaald goed in het opbouwen en onderhouden van warme (familie)banden. Integendeel.
De verzender van die mail vroeg of ik een overlijdenskaart wilde ontvangen. Waarom in vredesnaam zou ik een overlijdenskaart willen ontvangen van iemand die ons vakkundig weg heeft weten te werken? Die ons zo ver mogelijk van zich af wilde houden? Moet ik dan nu ineens tranen met tuiten gaan huilen?
Het huilen staat me nader dan het lachen, maar niet om de man. Wel om wat ze met name mijn zus, maar ook mijn nichtje en uiteindelijk ook Jente hebben onthouden.
Het lijkt simpel: ik heb een vader, ik heb schoonfamilie. Beiden om enorm te koesteren. Maar wat je nooit gehad hebt, kun je dus wel degelijk missen. Dat hebben ze me onthouden, en nog wel een aantal andere zaken.
Ik ben dus in wezen helemaal geen Coster. Niet zoals zij waren. Ik heb helaas wel de onhebbelijke eigenschap om bij frequent terugkerende vlagen sociaal volstrekt onhandig te zijn. Ben ik een van Heeswijk, zoals mijn vader? Ook niet echt. Daar ben ik te weinig erudiet voor, denk ik. Wat ik dan wel ben? Geen flauw benul, misschien eens goed om dat uit te zoeken. Ik heb toch tijd over. Ik weet al wel wat ik ben, hoe ik ben, wat ik wil bereiken. Maar hoe of dat uit of in welke familielijn past? Maak ik het dan te groot? Of is het meer een reactie op het overlijden van iemand die ondanks dat hij me zo ver mogelijk van zich af trapte en hield, toch zo dichtbij had moeten zijn.
What a trainwreck. De term "dysfunctionele familie" is speciaal voor mijn familie verzonnen, ik weet het zeker.
Overigens: condoleances hoeven echt absoluut niet. Bij leven was er geen reden om me te feliciteren met zulke geweldige ooms, in de dood zal ik hem niet missen, want hij was er nooit. Het is puur van me af schrijven dat familie iets heel bizars kan zijn.

En dit geschreven hebbende, zit mijn weekend erop, het weekend van de gemiddelde lezer zal straks beginnen. Ik wens eenieder een mooie toe.

Vliegende beestachtigheid

 Het was weer zo'n vlucht. Met veel te weinig informatie, veel te lang wachten en uiteindelijk, murw aan alle kanten, was mijn frisheid ook niet meer echt optimaal.
Ik kwam aan bij de kist, en daar kreeg ik behalve een doodse, lege blik van het betrokken personeel, geen reactie op onze komst.
Wachten maar. En nog even wachten. En nog even wachten.... Maaaaaar....Die pizza kwam niet.
Wel kwam er ten langen leste een piloot met zichtbare tegenzin de trap af, naar mijn deur gestiefeld. Ze konden niet met deze kist vertrekken, en de vervangende kist hing nog ergens in de lucht, dus de mensen moesten terug naar de gate. De vertraging: minimaal een uur.
Of ik dat maar even wilde vertellen, en terug wilde gaan naar die gate.
Nou, nee. Zo vind ik niet dat dat hoort. Ik zei tegen de piloot dat hij zijn passagiers zelf op de hoogte mocht stellen. En nee, ik heb geen microfoon voor hem, want om die te gebruiken (als die het al doet) moet hij plaats nemen achter mijn stuur, en ik laat principiëel niemand anders achter mijn stuur dan ikzelf. Hij moest zijn keeltje maar even smeren.
Dat lukte de stakker niet, heel veel verder dan halverwege de bus, kwam zijn zoetgevooisde stem niet.
Dat loste hij op door achter in te stappen en zijn mededeling nogmaals te doen.
Ondertussen was ik met de regie in conclaaf over de te volgen stappen, en kreeg ik de opdracht om inderdaad die mensen terug naar de gate te brengen.
Ik ging er klakkeloos van uit dat die piloot weer naar zijn cockpit gevlucht was, deed de deuren dicht en vertrok terug naar de gate.
Een hoop hilarisch gejoel en gelach achter me. Daar trek ik me in de regel weinig van aan. Gelach en gejoel is meestal niet omdat mijn gevoel voor humor een hele buslading mensen bereikt, en als mensen mij willen spreken, komen ze naar voren en stellen gerichte vragen aan mij, over mijn werk etc.
Dus: hopfaldera op naar de gate.
Bleek het gelach en gejoel wél voor (of eigenlijk meer: OM) mij bedoeld. Ik had namelijk niet in de gaten dat meneer de piloot nog helemaal niet uitgestapt was, en voordat hij dat had kunnen doen, had ik de deuren al gesloten, en was vertrokken.
Oeps, een piloot ontvoeren. Dat staat me netjes. Ik moet zeggen: voor alles een eerste keer, zo ook voor het ongewild meenemen van een vliegmeneer. Ik had hem echt niet gezien tussen de 45 andere mensen.
Hij kon er ook wel de humor van inzien, gelukkig. Anders had ik me voor allemaal commissies moeten verantwoorden, ben ik bang.

Bij een aantal gates komen de mensen een trap af om naar de bus te lopen. Daar zie ik soms de meest griezelige dingen gebeuren.
Zo maakte ik al mee dat er een kinderwagen, compleet uitgeklapt een hartverzakkende duik naar beneden nam. Hartverzakkend omdat ik er van overtuigd was dat dat met kind en al gebeurde.
Dat was niet zo, de eigenaresse had haar kind eruit gepakt, en geen zin gehad om het ding in te klappen, en dus flikkerde ze het ding naar beneden. Halverwege bleef dat karretje hangen, en toen madam daar was, gaf ze het nog maar eens een woeste stamp naar beneden. Toen zag ik dus ook pas de toedracht. Tja, het is een manier. Toch met enigszins plaatsvervangende schaamte me maar af gedraaid. Ik snap de frustratie van mensen, maar ik hoef er ook niet likkebaardend naar te kijken.
Zo maakte ik ook mee dat een wat oudere passagier de laatste paar treden miste, en met een spectaculaire salto mortale, onzacht voor mijn voeten ter aarde stortte. Die wilde tot mijn verbijstering geen medische hulp maar stapte, alsof er niks gebeurd was, al bloedend mijn bus in. Okee.
In de avond, als het donker is, is die trap behoorlijk goed verlicht. Gelukkig maar. Dan zie je ten minste wat voor ellende mensen zichzelf aan kunnen (laten) doen.
Maar verlichting trekt, zoals we allemaal wel weten, vliegend gespuis aan, in de vorm van muggen, vliegen, langpootmuggen en andere vliesvleugeligen.
En dát groepje lichtaanbidders lokt, hoe kan het ook anders, roofdieren die wel tuk zijn op wat vliesvleugelig bloed en ingewanden.
Daar gaat wel zo eens in de zoveel tijd een bezem langs, maar het tempo waarin het insectenleven zich afspeelt, is geen match voor een periodieke schoonmaakbeurt.
En dat insectenleven, leeft volgens eigen principes. Totaal ongehinderd door enige kennis omtrent of heel veel interesse in het mensenleven.
Zo liepen er allemaal passagiers de trap af, terwijl op dat exacte moment een spin besloot aan een draadje naar beneden te klauteren om te zien of er op een lager niveau wat sappiger prooien te verschalken waren.
Het effect was niet minder dan verbluffend te noemen, want op zeker moment bungelde meneer spin precies op ooghoogte van een nietsvermoedende passagier, die een werkelijk spectaculaire kreet slaakte.
Niet het soort prooi dat de spin voor ogen had. (Pun intended). Door al die commotie zwaaide die arme spin van links naar rechts, terwijl hij wanhopig probeerde de maaiende armen en brullende stem te ontvluchten door naar boven te klimmen.
Ik vraag me af wie van de twee nu de zwaarste hartkloppingen had. De spin of de passagier.

Politiek: "We gaan sigaretten duurder maken, dan verdienen we veel centjes, en misschien stoppen die mensen wel, maar als ze niet stoppen, verdienen we nog meer centjes. Lekker PUH!!!1one1!!!1".
Rokers: "Wat een gezeik, weer de prijzen omhoog. Maar wacht eens: als we nu samen een ritje maken, besparen we enorm veel geld, kom op, we gaan, hebben we nog een mooi dagje uit ook".
Politiek:"MOORD!!! BRAND!!! We verdienen niks meer, want mensen gaan elders hun sigaretten kopen! Dat hadden we NOOOOOOOOOIT kunnen voorzien. Die stoute rokerts!!1one!111! Wat nu??!"
Regeren is vooruitzien, en dit hele spektakel maakt duidelijk dat welke zoutloze lul er ook zit, op welk ministerie dan ook: besluiten nemen en regeren, ze kunnen het allemaal niet. Vrolijk word ik er wel van. Die oprechte verbijstering van die ambtenaren dat ze echt niet hadden zien aankomen dat als je iets zó duur maakt, mensen het vanzelf wel elders gaan halen. Ik vind dat hilarisch.
Het jammere is wel dat wij, Nederlanders, dit soort idioten een bovengemiddeld goed salaris betalen voor dit soort hersenscheten-beleid.
En nog veel grappiger: Geertje Wilders, de voorvechter voor Harry en Ingrid, de messias die het leven voor de "gewone man" weer draaglijk zou gaan maken, is bij de eerste begroting al fenomenaal door het ijs gezakt. Want de "gewone man" gaat helemaal niet vooruit. Niet noemenswaardig. Harry en Ingrid, moeten het doen met alle compromissen die Geertje Wilders moest sluiten om aan de macht te komen. Alle verkiezingsbeloften heeft Geertje Wilders, net zoals al zijn voorgangers, door de plee moeten spoelen omdat hij anders geen kabinet kon vormen, die hij uiteindelijk zelf niet eens gaat leiden. Geertje Wilders, het mooiste verkiezingsbedrog sinds jaren. Ook al niet onverwacht, als je begrijpt wat regeren daadwerkelijk inhoudt. Misschien dat de mensen die vielen voor het ongebreidelde populisme nu inzien dat ook een populist niet per definitie een goede regeringsleider is.

Flash-back naar 1992. Ik had een hondje. Sammy. Of, als we streng waren: SAM!!!
Sammy was een heel erg trouw maatje voor me en dat was belangrijk, want ik kon mijn warrige sociale omgangsvormen minder goed maskeren dan nu. En ja, dat zegt wat.
Sammy was ook een eigenwijze donder, dus paste goed bij mij. Als Sammy iets in zijn koppie had gehaald, moest dat ook. Koste wat het kost. Tijdens een wandeling door het Limburgse landschap, kreeg hij zijn trekken thuis. Wij wisten dat het paadje dat hij per sé wilde nemen, uitkwam in een verlaten drinkbak, vol met kroos. Hij wist dat niet. Hij rook daar iets, en dat iets was vele malen lokkender dan onze brokjes.
Wij, ondanks onze kennis en verstand, moesten het afleggen tegen de onweerstaanbare verlokkingen waar Sammy last van had. Hij schoot weg, dat paadje in, en voor we hadden kunnen uitspreken dat hij het dan zelf maar moest weten, hoorden we een doffe plons, gevolgd door een geschokt gejengel van de hond.
De hond die als zwart-grijzig beest bij ons weg stoof, kwam groen, echt groen van het kroos, en met de staart tussen de poten bij ons terug. Druipend.
Het feit dat wij hem bulderend uitlachten, maakte dat hij de hele dag met zijn kont naar ons toe heeft gezeten. Diep en diep beledigd.
Fast Forward naar het weekend. Gucci, de labradorpup, namen we mee naar het tuinhuisje van mijn schoonouders. Een heerlijk buitentje waar het in de nazomerse dagen erg goed toeven is.
Dat tuintje heeft een vijver, vol met kroos, waar kikkers, vissen, salamanders en andere fauna net zo veel van geniet als wij van het hele tuintje.
Gucci mocht mee, en was de eerste minuten bezig met ontdekken wat er allemaal te doen was. Tot we een luide plons hoorden. Een paar seconden later stond er een (volstrekt uniek, dat dan wel) groene labrador voor onze neus. Druipend. Geen diepe beledigdheid toen we haar uitlachten. Eerder een soort van gelatenheid. Komisch was het wel.
De geschoktheid van de kikkers was wel bijna tastbaar. Die waren zich een hoedje geschrokken toen er ineens een hond in hun habitat sodemieterde.
Soms kun je dieren nu eenmaal, net als mensen, onmogelijk 100% tegen zichzelf beschermen.

Dit geschreven hebbende, heb ik een beetje weekend. Sort of. Ik wens eenieder een beste toe.

HANDelingen

 De herkomst of bestemming van de vliegtuigen die ik leeg, dan wel vol rij, is mij niet vaak bekend.
Dat is voor het uitvoeren van mijn werk ook niet zo relevant. Als die mensen maar naar de juiste terminal of juiste kist gebracht worden.
Vaak blèren mensen (nog voor ze hadden kunnen bedenken om eerst fatsoenlijk te groeten) mij hun bestemming toe, al dan niet met een zwieper omhoog in toonhoogte als om een vraag te benadrukken.
Ik knik dan driftig van ja, en wijs naar de bus. Vaak weet ik het echt niet, en aangezien ze niet verder vragen, of anderzins het fatsoen opbrengen om me te begroeten, houdt het gesprek daarmee al snel op. Prima.
99,99% van alle keren klopt het wel, en anders heeft er ergens iemand een fout gemaakt, en die iemand ben ik nooit.
Ik heb er wel lol in om bij heel erg rare lettercombinaties de bestemming op te zoeken. Waar die kist met XXX-vluchtnummer naartoe, danwel vandaan komt.
Gewoon, omdat ik niet gespeend ben van enige nieuwsgierigheid.

Éen van de combinaties die ik opzocht van de week, was die van Erbil. Dat ging om een binnenkomende vlucht, en aangezien mijn topografische kennis best groot, maar niet onuitputtelijk is, ging ik uit van een vakantiebestemming in Turkije.
Dat bleek een kardinale vergissing.
De vlucht kwam aan, en ik mocht als derde bus mijn vrachtje mensen laten instappen. Dat kabbelde een poosje door, tot er een jongeman naar beneden kwam, die mij breed glimlachend en bijzonder enthousiast de hand schudde, en me toeriep hoe blij hij wel niet was, om weer in Nederland te zijn. Hoezeer hij het (op dat moment toch al wat gure) weer gemist had, en hoe mooi het was dat hij met de bus mee mocht, en weet ik veel wat. Het was een monoloog aan mijn adres doorspekt met enorme aantallen "bro's".
Hij liet mijn hand (die ik in eerste instantie wat in verwarring aan hem gaf) nagenoeg niet los terwijl hij de bus instapte, maar uiteindelijk wel, en toen bleek dat goed (?) voorbeeld goed deed volgen, want de een na de andere passagier kwam mij van vriendelijk glimlachend tot enigszins ongemakkelijk de hand schudden.
Tja, zoals al eerder gememoreerd: ik heb nog lang niet alles meegemaakt, dit dus ook niet.
Vrolijk en gezellig was het wel.
De betreffende busco-held gaf me een seintje, en ik reed naar de terminal. Die hele reis heeft de jongeman mij verteld over zijn vakantie, hoe warm het daar was, wat hij er gegeten had. En of ik er wel eens geweest was. Ik ontkende, en zei dat ik nog nooit in Turkije geweest was.
Oeps..... Foutje. Een stilte van een paar seconden volgde, maar werd gelijk weer doorbroken door een lesje topografie van het Midden-Oosten, ook weer doorspekt met een hoeveelheid "bro's", dat ik bijna echt begon te geloven een een brother from another mother.
Erbil was namelijk in het noorden van Irak, en hij was een koerd. Of ik wel wist wat koerden zijn. Dát wist ik dan weer wel.
Er was overigens geen boosheid bij hem te bekennen, want nog steeds fervent gelardeerd met vele "bro's" praatte hij vrolijk verder. Tot we bij de juiste deur van de terminal waren. Daar nam hij even hartelijk afscheid met een ferme handdruk. En een heel rijtje andere passagiers deden vrolijk, vriendelijk en zelfs verbaasd (net zo verbaasd als ik) hetzelfde.
Ik had bijna geen hand meer over en dat wat ik over had, voelde inmiddels als een houten klomp aan mijn arm.
Vrolijk werd ik er wel van. Hoe groot is het verschil met heel erg veel andere vluchten die ik dagelijks leeg, dan wel vol rij.
Ik kan op zo'n joch (ondanks dat hij me continu "bro" noemde, kon ik denk ik zijn vader zijn) een week teren. Het was serieus een van de leukste vluchten van de week.

EasyJet heeft in zijn oneindige wijsheid (of winstbejag) besloten om vluchten van Amsterdam naar Southampton te gaan uitvoeren. Daar werd ik wel blij van, want om met ons drietjes naar mijn vader te gaan, kost bij de KLM het dubbele. (En die meerprijs is dan hoofdzakelijk gelegen in het snackje en het waterige bekertje koffie dat je bij de KLM vooralsnog gratis krijgt).
EasyJet vertrekt vanaf de meest ver gelegen gates van Schiphol, en ik heb me laten vertellen dat er weinig tot niks in die gates te beleven is. EasyJet hanteert het zogeheten 'no-frills' concept. Ze bieden louter de vlucht aan, en verder niks. Verder niks, tot je een broodje in het vliegtuig wil, want die is zo duur dat ik er een nier voor moet verpatsen. Een stuk handbagage mag nog net, maar als je met een koffer wil reizen (iets dat ik moet doen, omdat anders de douane in Engeland mijn lekkernijen inpikt) moet je extra betalen. De term gratis is in de luchtvaart natuurlijk een relatief en subjectief begrip (de rit in mijn bus is gratis, de stoelen in mijn bus zijn gratis en daar moet ik mensen regelmatig op wijzen, als ze de deuren weer eens blokkeren, voor de rest bestaat er nauwelijks een gratis), ik geloof dat we wel gratis van het toilet gebruik mogen maken, maar dat is het dan ook wel. 
Hoe dan ook: fijn dat er een goedkoop alternatief voor de dure vluchten van de vliegende hollander is gekomen. Daar gaan we dus ook in December dankbaar gebruik van maken. Want we gaan kerst in Engeland vieren. Jippie. Zin in. Ik denk dat mijn vader een pracht van een kalkoen uit zijn oven gaat toveren, met vulling. En allemaal spruiten, welke traditioneel ook bij het kerstdiner daar horen. Smullen. Ja, of we gaan iets heel anders bikken. Black Pudding met een knoflooksausje en een ijsje als toetje.
Deze tussendoorse mini-vakantie lukte, omdat met mijn stap terug in contracturen, ik ergens in het zevenweekse rooster een week heb, waarin ik 5 dagen achter elkaar vrij ben, en die dit jaar, tot mijn onuitsprekelijke geluk precies rond de kerst vallen.
De voordelen van mijn nieuwe rooster zijn dus best groot. Ik ben meer thuis, ik kan meer werken als ik daar zin in heb, maar dan wel op mijn eigen condities.
De nadelen zijn er ook. Financieel lever je uiteraard in. En ik moet van de zeven weken, zes weekenden werken. Dat is serieus een dingetje. Dat wordt uiteraard wel gecompenseerd in vrije dagen en toeslagen, maar het blijven 6 uit 7 weekenden werken. Mensen die sociaal willen doen met me in het weekend, zal ik te zijner tijd op een wachtlijst zetten, degene die het meeste betaalt, eindigt het hoogste. Inschrijving start per datum van plaatsing van deze blog.
En dan kom ik bij deze blog. Ik heb altijd de gewoonte om vrijdag of zaterdag een nieuwe blog te posten. Maar als ik zoveel weekenden werk, weet ik niet of ik tijd/puf heb om op die basis elke week een nieuw kletspraatje te tikken. Dus ik moet maar zien hoe dat af gaat lopen.

Gucci dus. Het blijft wennen. Ik moet bekennen: we hebben het onderschat. En dan vooral de noodzaak voor het beest om haar tanden continu overal te plaatsen waar wij ze niet hebben willen. Met name Ilse heeft geen vierkante centimeter onbeknaagde huid meer over. Een van mijn korte broeken is inmiddels voorzien van meer ontluchtingsgaten dan strikt noodzakelijk (of trendy) en ik denk dat we rustig kunnen stellen dat het vloerkleed na deze pup alleen nog gebruikt kan worden voor het afdrogen van Russische oorlogsmisdadigers die een douche nemen in een krijgsgevangenen kamp. Misschien moeten we Gucci naar Oekraine sturen, om haar haar tanden daar te laten gebruiken voor het martelen van Russisch gespuis.
Ze zou het met veel plezier doen.
Het lijkt erop dat al haar energie er via haar bek uit moet. Maar ze is best leuk, best lief. Als ze slaapt, en dat doet ze goddank best veel.
Soms moeten we ook hartelijk om haar gekke strapatsen lachen. Als ze weer de meest gekke toeren uithaalt bij het loslopen. Als ze verstrikt raakt in haar lijn. Of als ze met haar bovenlip gekruld om de tralies van haar bench in slaap is gevallen, waarbij ze vanwege haar dromen nog aan het galopperen is.

Hoe dan ook: dit geschreven hebbende, is het weekend voor mij begonnen. Ik heb een verlofdagje opgenomen, dus mijn weekend duurt maar liefst drie (3!) hele dagen. Ik weet van gekkigheid niet wat ik met al die vrije tijd moet, anders dan tot rust komen, terwijl ik de tanden van het beest probeer te ontwijken. Ik wens eenieder een goeie toe.