Over peinzingen over pijn, en een beetje fijn.

 
En zo kwam er ook een einde aan de vakantie van ons kind. 
Niet helemaal de vakantie die maakt dat er sprake is van vakantie, maar soit.
De volkstuinvereniging waar ons hutje staat, organiseert enorm veel leuke dingen om het verenigingsgevoel in stand te houden, te vergroten en aan te wakkeren. De meeste van die evenementen blijf ik verre van, ik vind mensen vaak al irritant als ze ademhalen zonder mijn toestemming, laat staan dat ik me er tussen ga mengen voor de lol. En dan heb ik het over mensen die me op zich nog niet eens wat hebben misdaan. 
Maar goddank is ons kind een stuk socialer, en geniet ze enorm van alle evenementen, en ik moet zeggen: ze doen het dan ook erg leuk. 
Het afgelopen weekend was het laatste weekend van de zomervakantie, en dus werd er (onder andere) een kinderbingo georganiseerd. ALTIJD PRIJS!!!, zo kwaakte de aankondiging. 
Dat klopt. Voor kind én vader, zij het voor die laatste niet direct op een manier die sociaal erg aanvaardbaar zou zijn. 
Jente won namelijk (onder andere) een speelgoed make-up-beauty-setje. Zo'n doos vol plastic troep waarmee ze kan spelen dat ze een kapsalon annex beautysalon runt. 
En of ik maar even 18,50 wilde ophoesten voor een verplichte behandeling. 
God, wat was ik blij dat het om plastic tinnef ging, anders had ik me van pure ellende een jaar moeten verstoppen.
Ik kreeg van allerhande plastic meuk tegen (en door) mijn gezicht geduwd. Mijn gemillimeterde haar werd (hardhandig, ik vermoed hier toch enige wraakgevoelens) geborsteld, er werd blush, rouge, lippenstift en gezichtsmasker gesmeerd en een of ander soort 'oogdruppel' werd bekant door mijn ogen gepropt. 
Toen werd het tijd voor wat gedetailleerder werk: mijn gezichtshuid werd aan een nadere inspectie onderworpen.
"IEWLLL!!! IK ZIE EEN PUIST!!!!!"
Frutsel-knijp-wrijf
"Zo die is weEEGHUAAARG"
Kokhalzend onderzocht ze me verder.
"Er zit er nog één. Ja, DAHAAG, Daar krijg ik niet genoeg voor betaald hoor. 18,50 alsjeblieft!". 
En met die opmerking was mijn schoonheids-sessie afgelopen. 
Van wie zou dat kind dat besliste en ietwat ambivalente arbeidsethos hebben? 
Dan zeggen ze dat je er zoveel voor terugkrijgt. Ik begin me steeds vaker af te vragen wát dat dan is, dat je terugkrijgt, en of dat wat je dan terugkrijgt wel recht doet aan alles dat je er in investeert. En wanneer?

Inmiddels volgt de verbouwing een mooi en gestaag pad. Er wordt steeds meer zichtbaar, en steeds meer wordt duidelijk dat we de juiste keuze maakten. Zonder enige vorm van bouwtekening begint er iets te ontstaan dat nagenoeg volledig aan onze wensen en verwachtingen voldoet. Hoewel ik nog steeds enigszins te autistisch lijk te zijn om er heel erg van te genieten. 
Dat komt wel op het moment dat ik mijn steeds minder vol-romige lichaam voor het eerst onder onze nieuwe douche takel teneinde het eens grondig te reinigen. 
Het gebruik van de douche in ons tuinhuisje is toch meer a la camping: snel, efficiënt en weinig luxe. 
Daarbij kwam de zoveel-jaarlijkse controle van ons gas-systeem, waaruit bleek dat we er goed aan deden, en heel erg veel geluk hadden dat we met open deuren sliepen, aangezien er nogal een lekkage werd geconstateerd van gas in ons huisje. Daar moet iets mee. 
Ook vond men enigszins terecht dat we de elektra opslag van het "oude" systeem toch wel moesten scheiden van de geiser. Dat zou beter zijn. 
Dus tja, ook daar echt nog wel wat aan de klus, zeg maar. 
Maar goed: de tegels zitten in onze nieuwe badkamer, en de combinatie die we maakten, is op zijn zachtst gezegd enorm persoonlijk, en zal waarschijnlijk geen extra koopargument worden voor ons huis. Als we het ooit gaan verkopen. Maar wat wordt het mooi. Wat zijn we er blij mee. De indeling. De kleuren. De nisjes. De mooie en kwalitatief goeie spullen. Nog een klein weekje en alles is af. De woonkamer staat letterlijk vol met de laatste zaken die erin en erop moeten. Het levert me wel een bos hout voor de deur op, die ik niet meer hoef te kopen, waar ik naar alle hartelust mee kan knutselen. En een boel karton voor de tuin. En een overschot aan tegels, die we elders (lees: ons domeintje) kunnen inzetten. 


Uit het nieuws. 
Ik had me eigenlijk voorgenomen om weinig tot niks meer uit het nieuws in mijn blogs te verwerken. Ik word er namelijk niet vrolijk van. Sociale media staat er al vol van. Meningen, halve waarheden, complete verdraaiingen en allemaal nonsens worden voor feiten verkondigd, en overgoten met een sausje van haat, moreel gelijk en misselijkmakende lol om andermans leed. 
Maar sommige zaken, kan ik niet helemaal negeren. Daar wil ik mijn mening ook wel over kwijt. Omdat het me dan toch meer aan het hart gaat. Omdat ik vader ben. Omdat ik mens ben. Omdat ik leven, maar ook dood een onvervreemdbaar recht van zelfbeschikking vind. 
En dan gaat het over: De medische gestapo, en de conservatief-gristelijke bruinhemden. 

Er was een meisje van 17, ze was ziek. Heel erg ziek. 
Zó ziek dat ze geen andere uitweg zag(en) dan er op humane wijze een einde aan maken. 
Enorm verdrietig, iets dat je als ouders gewoon simpelweg niet wil. Niet kan, ook. 
Het betrokken team van artsen zal alles uit de kast hebben getrokken om dat meisje vlot te trekken. Eruit te trekken. 
Maar hartverscheurend genoeg was niks afdoende, en er bleef een zwart gapend gat achter voor alle nabestaanden. 
Tijd om de wonden te likken, en een heel klein beetje in het reine te komen met dit enorme verlies. 
Tijd om in alle rust en zonder ellende en poespas een poging te wagen om dit een plekje te geven. 
Althans, menselijkheid, respect, fatsoen en empathie zouden dicteren dat alle andere mensen, de nabestaanden zouden gunnen om in alle rust en zonder bemoeienis deze episode op wat voor manier en hoe dan ook af te ronden.
Helaas, dit stukje fatsoen, werd de nabestaanden niet gegund. 
Want een stelletje artsen heeft een onderzoek geeist naar de toedracht en de afwikkeling van deze trieste zaak. 
6 van deze artsen deden dat op eigen naam, de overigen anoniem. 
Ik vind dat een gotspe.
Doe het dan helemaal anoniem, en laat de ouders van het meisje erbuiten. Onderzoek het proces, compleet geanonimiseerd. 
En nog erger vind ik dat je, als je overtuigd bent van je grote gelijk, en je wil per sé die nabestaanden nog een extra mes in hun rug proppen, dat je dat dan anoniem doet. Wat een intense lafheid. Wat een gore achterbakse bende. 
Ik ga er vanuit dat dit soort lieden geen familie heeft, want die zouden vast niet heel trots zijn geweest op dit verraderlijke, walgelijk stiekeme gedrag. 
En dat zijn dan 8 universitaire psychologen en psychiaters. U weet wel: van die hoogopgeleide zielenknijpers die getraind zouden moeten zijn in menselijk gedrag, de consequenties daarvan en hoezeer bepaalde zaken mentaal traumatiserend kunnen zijn. Die lieden, vinden hun eigen mening over euthanasie wel heel erg veel belangrijker dan het peilloze leed van de nabestaanden. Maar hebben dan niet het fatsoen en lef om dat open en op eigen naam te doen, maar doen dat stiekumpjes, lekker anoniem, want dat is veilig. Diezelfde veiligheid die ze dus de nabestaanden niet gunnen. Dat blijkt.
 Ik vraag me af of die mensen geschikt zijn voor hun vak. Want enige empathie voor de nabestaanden ontbreekt ten ene malen. 
En dan die conservatief-gristelijke bruinhemden die er lucht van gekregen hebben. Die menen de nabestaanden van dat meisje met de dood te moeten bedreigen. Vast ook niet heldhaftig genoeg om dat op eigen naam te doen. Vast ook van achter hun toetsenbordje gedaan. 
Is dat dan die Nederlandse cultuur waar we zo trots op moeten zijn? Die fantastische Nederlandse cultuur die door Wilders, Baudet en die honden van de SGP en CU zo worden opgehemeld? 
Die in hun morele verontwaardiging vinden dat ze rouwende nabestaanden moeten lastig vallen met onzinnig onderzoek en doodsbedreigingen? 
Wauw. 
Dan zijn we diep gezonken. 
Heel erg diep. 
Ik hoop dat de nabestaanden de kracht vinden om die anonieme medische SS'ers en billenlikkende conservatieve, gristelijke bruinhemden te achterhalen, en ze openbaar te maken. Als straf voor hun walgelijke anonieme lafheid. En dat we als normaal denkende groep mensen ze kunnen nawijzen. Uitlachen. Belachelijk maken. En wellicht een beetje pijn doen. Gewoon omdat dat leuk zou zijn. 
Of zo. 
Ik begrijp best dat euthanasie een heftig onderwerp is. En ik begrijp ook best dat daar over gesproken moet worden. Want er zijn altijd mensen die dit in de praktijk moeten brengen. 
Maar dit is niet de manier. Lafjes en anoniem een onderzoekje eisen over de rug van een overleden patient en haar nabestaanden. 
Doodsbedreigingen aan het adres van de nabestaanden. Het is zo platvloers. Zó onmenselijk. Zo walgelijk. 
Laat die mensen met rust. Alsjeblieft. 

Maar goddank mocht ik ook weer wat prima onbekenden ontmoeten. 
Tijdens mijn werk probeer ik altijd vriendelijk en afstandelijk te zijn. Ten slotte: niemand zit op een (gratis) sight-seeing te wachten met een bus, van of naar zijn of haar vliegtuig. 
Als mensen toevallig beleefd genoeg zijn om me te begroeten, groet ik vriendelijk terug, en als ze iets van informatie nodig hebben, en ik weet toevallig wat ze willen weten, geef ik in helder Nederlands of Engels een antwoord waar ze wat mee zouden kunnen. 
En als het uitkomt, wijs ik mensen op de verplichting van het volgen van de door de luchthaven opgestelde regels. 
Ik doe dit zo professioneel mogelijk. Iets anders heeft geen zin. 
En toch blijkt maar weer dat ook ik een mens ben. 
Het was een vrolijk stel waarvan ik de jongedame moest wijzen op het feit dat haar geopende blikje bier niet mee kon de bus in. Dit om de reden dat als het valt, de overige passagiers een ongewilde bierdouche zouden krijgen (iets dat in het leger een traditie is bij het stijgen door de rangen) en ik de plakkerige en meurende restanten na afloop op moet ruimen, beiden zaken waar niemand op zit te wachten. 
Ondanks de waanzinnige prijs van een halve liter blik op de luchthaven, en de daarbij behorende spijt bij de toch wel vriendelijk blijvende, drinkers, ontstond er een gesprek over de mores en merites op luchthavens, en waren ze bereid om staande waar ze stonden dat biertje weg te klokken. 
Dát ging toch echter minder snel dan ze verwachtten, en blijkbaar waren het ook weer niet van die geoefende drinkers, dat ze hun strotteklepje open konden zetten om zo'n halve liter in één teug naar binnen te gieten. 
Ergo: er bleef wat over. Waarop de jongeman van het stel al grappend zei dat ik het dan maar moest opdrinken. 
En in een verbijsterende, en voor mijzelf ook al extreem onverwachte vlaag van verbroedering, pakte ik dat blikje aan, deed (nogal overdreven nep) alsof ik een ferme slok nam en na de standaard mededeling dat ik af kon rijden van de grond-stewardess, knipoogde ik naar het stel, en deed alsof ik dronken naar mijn stuur banjerde. Dat leverde me een lachsalvo op, en dat niet alleen van het betreffende stel, maar ook van de omstanders die getuige waren van dit korte en gezellige tafereel. 
Dat lachsalvo werkte blijkbaar zó aanstekelijk, dat toen ik eenmaal weg reed, de halve bus stond te grinniken. 
Achteraf realiseerde ik me dat dat wellicht toch niet heel handig was, want als er reizigers waren die werkelijk dachten dat ik dat bier had gedronken, hadden die serieus alle recht om enorm te steigeren, en mogelijk moet je dit soort grappen als serieuze buschauffeur nu weer niet maken. Maar ach. Ook ik ben wel eens een mens. 
Een mens dat ooit koos voor de relatieve rust van de avonddiensten. Blijkt dat de naweeën van het hoogseizoen ongebruikelijk druk zijn, met ongebruikelijke ritopdrachten. Zozeer, dat ik de busregie verzuchtte dat dit soort fratsen nu precies de reden zijn dat ik in de avond was gaan werken. 
Gelukkig zijn de regisseurs toppers die hun pappenheimers wel zo'n beetje kennen.

En dit alles maar weer geschreven hebbende, begint uw weekend. Ik moet nog even wachten tot maandag. Ik wens u allen een beste toe.