Aanpakken!

 De verbouwing is begonnen. 
Ilse is met Jente naar een camping in Brabant 'gevlucht', en pakt nog net een weekje rust die ze zo hard verdient heeft. 
Ik blijf hier, niet om onze aannemer te controleren (ten slotte: hij is de expert, en heeft ons volle vertrouwen), maar omdat het handig is om hier te blijven, omdat ik mezelf weinig senang voel op een naturisten-camping, omdat er op ons domeintje genoeg te doen is. 
En niet in de laatste plaats omdat Poes haar pilletje 2x daags moet hebben, en het nu gewoon even zo uitkomt. 
Het komt zo uit, omdat Jente eigenlijk met mijn schone-ouders naar die camping zou gaan, maar dat vanwege een ongelukje niet door kon gaan, en dus Ilse ging. 
Volgt u het nog? 
Ik in elk geval maar matig, en dat heeft voornamelijk met mijn andere bedrading te maken. 
Ik ben bijna blij dat ik dit weekend weer mag werken.... 

We ontdekten bij de sloop van de oude badkamer, dat onze eerdere reparatie van de lekkage, niet denderend goed stand heeft gehouden, die laatste jaren. 
We ontdekten ook dat bepaalde afvoer delen, op zijn zachtst gezegd nogal nonchalant aangelegd waren, en zorgden voor heel andere uitdagingen. (Waar Ilse veel beter in is dan ik, moet ik bekennen). 
Goed, godenzijdank is er iemand met verstand van zaken en meer talent bezig, en dat kan geen kwaad. Die man heeft ook de intelligentie om bepaalde zaken niet te doen, en er gewoon een ander voor te laten komen: de elektra. Die was al aangelegd door een dronken malloot met minder denkvermogen dan een garnaal, helaas is dat er nooit beter op geworden. 
Nu gaat dat dus wél gebeuren. Eindelijk. Fijn. 

Maar die lekkages heh? Dat was de afgelopen week een soort van trauma-thema, waar ik serieus grijze haren van kreeg. En niet alleen grijze haren, maar als frustratie tastbaar was geweest, had ik de hele puincontainer er op kunnen laten leunen.
Akte 2 van deze blog, verplaatst zich dan even naar ons domeintje. 
Het was al een flutkraantje uit de jaren '60. Of '70. Misschien wel ouder. Niet jonger. 
En de aansluiting van de Gardena tuinslang, was niet heel veel jonger. Die brokkelde af, als ik er naar keek. 
Erger was het dat het kraantje meer water over het huisje sproeide dan dat hij door het tuitje of door de tot al gammel aangesloten tuinslang perste. Het lekte als een malle. 
En omdat het huisje van hout is, vond ik dat een vervelende gedachte. Heel vervelend. 
Hoe moeilijk kan het wezen. Sluit de hoofdkraan af, draai het kraantje los van de muurplaat, wikkel teflon om een nieuw kraantje, draai het kraantje er goed op, sluit de hoofdkraan weer aan, en problem fixed. 
Ja, dat was de theorie. 
De praktijk echter was vele malen weerbarstiger. 
Dat nieuwe kraantje, bleek namelijk helemaal zo lekker niet te passen. Sterker nog: er zat veel te veel ruimte op. 
En die muurplaat: was ook niet al te fris meer. 
Volgens een meneer moesten we een muurplaat nemen, met knelkoppeling, maar omdat die een andere maat had, moesten we een verloopstukje nemen, en dan zou het goed komen. 
Wederom: dat was de theorie. Een hele mooie theorie. Dat zeker. 
De praktijk echter was vele malen weerbarstiger. 
Dat hoereknelkoppeling wenste maar niet lekvrij te worden. Oke, het lek was kleiner, maar veel spectaculairder spoot het nu met een heel erg scherp straaltje bekant de schuur in. 
Goed. Die theorie gaat de prullenbak in, op naar een andere muurplaat. Gewoon één van de juiste maat, dan gaan we die wel gewoon solderen. 
Dicht is dicht. 
Dat was, althans, de theorie. 
De praktijk echter was vele malen weerbarstiger. 
Mijn schoonvader heeft niet één, niet twee, niet drie, maar vier keer opnieuw de leiding aan dat plaatje moeten solderen. 
Na al deze ellende, zei ik al bij de tweede keer dat als het nog zou lekken, ik de soldeerbrander op het huis zou houden, maar zulks werd door hem afgekeurd. Begrijpelijk ook wel 
Na de derde keer raakte mijn frustratie op een onmeetbare hoogte. Ik geloof dat ik krachttermen heb gebezigd waarvan mijn schoonvader kramp in zijn wenkbrauwen kreeg van verbazing. 
Maar de vierde keer: victorie!!!!!! 
Lekvrij. Mooi kraantje. Hoppa. Als een kind zo blij stond ik te juichen. 
Die hoerenkutkraan heeft het op moeten geven. Dicht is dicht. BAMMM!!!! En zo stond ik te kakelen en te kwaken. 
Hulde. 
Toen kon ik aan de slag met de gootsteen eronder. Een mooie en goed bruikbare aluminium bak. De stellage waar die op stond was me ook een doorn in het oog. Want compleet weg gerot hout. 
En daar komt dan toch de verbouwing van onze badkamer weer handig bij kijken: de douchebak (75 kilo!!!!, hoe verzinnen ze het!) werd geleverd op een stevige (want 75 kilo) pallet. En die pallet was nog dusdanig in goede staat en had een dusdanig mooi formaat, dat ik daar een nieuwe stellage van kon maken voor de gootsteen op ons domeintje. 
Dat leverde me andere, doch veel prettiger hoofdbrekens op, en tot mijn volle tevredenheid en trots kan ik melden dat dat geheel nu staat. Samen met een mooie spatplaat tegen de wand, zodat er nooit meer water tegen het hout kan sproeien. 

Er zitten nogal wat gelijkenissen tussen ons huis en het huis van ons domeintje. Niet alleen hadden we te kampen met al dan niet gammel herstelde lekkages, ook de elektra is een ding. 
Maandag komt er een beroeps elektricien orde op de zaken thuis zetten. Dat is veiliger en dus goed. 
De elektra op ons domeintje is er wel, maar functioneert alleen als het daar zin in heeft, en zeker niet als ik het nodig heb. Mijn apneumasker moet wel altijd functioneren. Anders verander ik nog meer in een zombie. 
Het was een hele zoekerij, veel vragen stellen aan zonnepanelen-mensen, rekenen en doen, maar tot een echt werkbare oplossing kwam het niet. 
Tot mijn schoonvader belde: hij wilde weten wat wij nodig zouden hebben. Toen kwamen we uit op een powerstation. Want om nu heel de zonnepanelen-santekraam, en alle bedrading te gaan repareren, vervangen en doen, was en is, meer dan we op dit moment kunnen verwerken. 
Maar ja, ik heb nu al een aantal malen met lede ogen moeten toezien hoe mijn echtgenote en mijn dochter er genoeglijke nachten konden slapen, en stiekem is de lol veel groter als je dat samen doet. 
Een powerstation dus. 
En het toeval wil, dat tijdens een open dag van het park, er mensen langs kwamen, die een winkel hebben in die spullen. Die willen dolgraag een huisje bij ons. Zo kwam het balletje aan het rollen. 
Samen met Ilse bedacht wat we nodig zouden hebben, en mijn schoonvader heeft ons een prima powerstation kado gedaan. 
Ik heb er 3 nachten mee geslapen, en het ding heeft maar 20% verbruikt. Wat een briljant apparaat. Ik ben er vreselijk mee in mijn nopjes, en kan niet wachten tot we er met ons drietjes kunnen overnachten. 

Ik heb nu eindelijk ook eens de rust en stilte en absolute 'zen' mogen ervaren van ons tuintje. De ontplofte bloemen pracht (die Ilse er nogal at random in de grond kegelde). De lampjes (die ik eigenlijk tijdens het tuinieren ongelooflijke ondingen vind) die Ilse her en der drapeerde, die een enorm fijne sfeer geven. 
En dan kan ik doen waar ik dus helemaal tot rust van kom: lekker prullen in de tuin. Lekker met mijn handen in de modder (die overigens erg droog was), met de schep mijn bakken maken voor de toekomstige knoflook oogst. 
En dan lekker op het terras met een biertje. 
Alsof je in Frankrijk op een antieke camping zit. Je hoort wat krekels. Er ritselt een muisje door het struweel.  
"Cupcake" komt gewoon even op bezoek, niet in het minst geïntimideerd door mijn aanwezigheid. Cupcake, zo heet het wilde ratje dat in en om al die tuintjes nu eenmaal leeft. Hij woont buiten, kan niet binnenkomen, en voedt zich met dat wat ons tuintje te bieden heeft. Wij zijn inmiddels aan hem gewend, en hij dus ook aan ons. Kan Jente vast wennen aan het idee van een soort van tamme rat. Ten slotte wil ze maar liefst drie van die beesten in huis halen. Maar voor ik daar, al zittende in het avondzonnetje verder over kan filosoferen, wordt mijn aandacht al weer afgeleid door een enorme libelle die op een van de prachtige bloemen aan de vijver gaat zitten relaxen. 
En wee mijn lompe gebeente ik iets te luid ga verzitten, dan word ik door een agressieve roodborst helemaal verrot gescholden. 
Kortom: dat tuintje is pure weldadigheid voor mijn alle kanten op vliegende ziel. Ik kom er zo enorm van tot rust, dat ik vaak meld dat we dat vele malen eerder hadden moeten doen. 


Maar goed. 
Dit alles maar weer geschreven hebbende, tussen alle lawaai van boren, kappen, zagen en klieven, moet ik mezelf opmaken om te accepteren dat deze vakantie wellicht niet de droomvakantie is, die ik verdiend heb, aan de andere kant hebben we straks wel een badkamer die we verdienen. 
Ik moet me mentaal nog even voorbereiden op een weekend werken, het uwe begint zo. 
Ik wens u allen een beste.