Verkocht!!!

 Koninginnedag. Koningsdag. Een dag van vaak vrij zijn, ook in mijn geval.
En de dagen dat ik vrij was, was ik vrij vaak te vinden op de vele vrijmarkten in mijn respectieve woonplaatsen.
Ik struinde dan zo´n markt af, op zoek naar andermans rotzooi, die pas het jaar erop in theorie, wederom het daglicht zou zien in mijn eigen kraam.
Maar zo´n kraam had ik nooit en elk jaar verwonderde ik mij over het feit dat veel mensen het `rommel´ in de term rommelmarkt zo intens letterlijk nemen.
In een enkel geval slaagde ik er in om iets daadwerkelijk nuttigs te kopen.
Zoals in Zaandam. Waar een voorbij stormend talent met haar blokfluit stond te worstelen.
Het was werkelijk geen gehoor, en ik weet zeker dat de (ter beveiliging aanwezige) vader haar hoedje hoogstpersoonlijk vol had gesmeten met klein geld.
Arme student die ik zelf was, rook ik mijn kans. Het kind stond namelijk van een prachtige (en dure) K&M lessenaar te spelen. En die had ik nodig. Nodiger dan zij. Vond ik.
Ik liep op het kind af, en zei haar dat ik haar 10 euro zou geven voor haar lessenaar. Pa wist van weinig, het kind zag ineens een briefje van 10 voor haar neus wapperen, en nog geen 10 seconden later, waren alle betrokken partijen het er over eens dat het voor alle betrokken partijen beter was, als het voorbij stormende talent haar lessenaar voor een prikkie aan mij zou verpatsen. (Die lessenaars kosten toen gewoon 5 x meer).
Later, heel veel later, toen Jente zelf al kon lopen en een mijns inziens belachelijke hang heeft naar plastic zooi, werd het struinen over dergelijke rommelmarkten nagenoeg onmogelijk gemaakt doordat we bij elke "kraam" alle plastic griebuszooi van binnen en buiten moesten bevoelen. En de één werd verbijsterend genoeg nog mooier gevonden dan de ander, maar ze moesten wél allemaal mee, op straffe van geperforeerde trommelvliezen als we niet akkoord gingen.
En weer een jaar later....
Kreeg ik ineens het ""verzoek"" om mee te gaan naar een rommelmarkt. En nee, niet om er te struinen, maar om er allerhande zooi die ik eigenlijk al in de container had willen flikkeren te gaan verkopen.
Ik rook even mijn kans: alle plastic zooi eruit. Er zijn vast genoeg kindjes die het voor een paar ekkies van me over willen nemen.
Tot mijn spijt waren het (complete) puzzels en boeken. Heel veel boeken. En wat kleren.
Als voorwaarde stelde ik wel dat Jente zelf haar zooi maar moest verkopen. Ik had er weinig zin in.
En uiteraard stond ik dus met een oranje sjerp om Jente te steunen, en als ze zelf aan het struinen was, haar zaken waar te nemen.
Dat ging vrij makkelijk. Alles was 50 cent. Geprijsd om te verkopen, zeg maar.
Een vrouw wilde alsnog een "dealtje" maken. Tuurlijk joh, boeken die nieuw dikke doekoe kosten, op de rommelmarkt 50 cent en dan nog om een "dealtje" vragen? Flauw. Maar goed.
Ik zag dat ze 6 boeken had, en omdat hoofdrekenen oprecht mijn sterkste punt niet is en ik ook met andere dingen bezig was, zei ik afwezig dat ze ze voor 3,50 mee mocht nemen.
Haar ogen begonnen te glanzen en ze drukte me snel het geld in handen.
Mijn onverbeterlijk oprechte eega schoot in de lach, en ik moest serieus 3 keer tellen voor ik in de gaten had dat de blije "dealtje" dame niet zozeer een dealtje voor mij maakte, zeer zeker niet voor zichzelf, maar mijn dochter was er erg content mee.
Mijn dochter, die overigens van nagenoeg iedereen die het geluk had om bij haar te mogen kopen, de dubbele prijs kreeg dan die ze vroeg. Dat dan weer wel. Ze heeft haar charmante looks goddank van haar moeder...

En bijzonder ook hoe je als mens een verandering doormaakt als je eenmaal kinderen hebt.
Voor ik vader werd, genoot ik met volle teugen van rommelmarkten, brocante's en braderieën. Ik vind het heerlijk om me te verbazen over hoe andermans rommel een pareltje kan zijn voor een argeloze bezoeker, die misschien zelf niet eens wist, dat hij precies dat nodig had, wat bij sjakie van de zolder is komen vallen.
Ik vind het heerlijk om op dergelijke markten te struinen naar dingen die in mijn ogen voor mij (en zeer tegen wil en dank van Ilse,  voor mijn gezin en huis) een toegevoegde waarde hebben.
Of te kijken of ik op een Franse brocante een mooi nieuw handgegraveerd opinel mes kan vinden of nieuwe vitrine-vulling voor mijn kasten.
Maar er zelf gaan zitten met onze (in mijn ogen) genante zooi, zou ik nooit doen. Echt niet. No way.
HAHAHAHAHA dus... Maar ik heb inmiddels een kind, dus of ik het nooit zou doen, is totaal irrelevant. Ik heb een kind, dus doe je dat.
En volgens Ilse deed ik het best goed.
(En dat ergert me dan matelozer dan ik zou willen. Ik heb dus een talent voor trompetspelen. En ik heb er de schurft aan. Ik heb talent voor het verkopen van zooi op een markt. En ik vind het helemaal niks. Waarom heb ik geen talent voor iets dat ik daadwerkelijk leuk vind? Zoals klooien met hout. Mijn auto. Oke, goed: wat busrijden betreft: ik kan dat best goed en vind het serieus leuk. Maar dat is mijn werk. Dus ja....)
Ik had totaal ongepaste conversaties met mensen, die dan van pure schrik en ellende, om maar van me af te zijn, een handjevol zut kochten. En hoppa, weer 50 cent in de pot van Jente.
Jente, die intens tevreden was met een opbrengst van 8,5 euro. Voor 7 uur werken. Zitten in de bittere ochtendkou, na een te korte nacht slaap. Ik probeerde haar nog in alle redelijkheid duidelijk te maken dat het wel zo eerlijk zou zijn als we eerste de kosten van de benzine eraf zouden trekken. En dat de 3,5 die ik de dealtjesmadam had afgetroggeld toch echt in mijn zak hoorden, omdat ik die deal uiteindelijk rond had gebreid, terwijl zij aan het struinen was.
Maar dat was tegen dovevrouws-oren.
Ik heb aan het einde van de dag heel ferm gesteld dat dit éénmalig was.
Maar ik denk dat we allemaal wel weten dat ik volgend jaar (als ik niet moet werken) gewoon op een rommelmarkt zit, om Jente haar zooi voor te weinig geld te verkopen aan argeloze snuffelaars die waarschijnlijk nog niet weten dat onze zooi, hun pareltje is. Dealtjes te maken voor mensen die ongemerkt gewoon keihard opgelicht worden, ook al zijn de prijzen alsnog om van te juichen. Voorlopig hou ik mezelf voor dat dat niet gaat gebeuren. Gewoon om in elk geval tijdelijk het idee te hebben dat ik een keuze heb.

En zo komt mijn bus-vrije vakantieweek tot een einde. Ik heb nog 4 dagen vrij, en voor het eerst sinds corona ga ik weer eens naar een hobbybeurs. Een groots opgezette Citroën bijeenkomst. En ik ga niet alleen, want ik heb het vermoeden dat ik er wat vriendjes tegen het lijf ga lopen.
En ik ga niet alleen, want ik heb mijn onvolprezen eega bereid gevonden mij die dag te vergezellen. Voor de gezelligheid. Om te voorkomen dat ik volstrekt onverantwoorde uitgaven ga doen. En voor de gezelligheid.
Ook een beetje om te pronken met haar. Want er lopen nu eenmaal heel veel mannen rond, en hoe mooi is het dat ik daar dan een heel klein beetje frisse vrolijkheid kan gaan staan showen. Oke, Ilse is dan weliswaar geen auto, maar het effect zal hetzelfde zijn.

Dit geschreven hebbende, wens ik eenieder een fijn weekend toe.

Kuh-rrisis op een houtvlot.

Op het gevaar af dat mensen me gaan zien als complotgekkie, wap of anderzins incapabel: ik ben er wel een beetje klaar mee.
Ik ben klaar met oorlog, pandemie, crisis hier, crisis daar, crisis zus en crisis zo.
Je kunt het nieuws niet openslaan of je wordt bedreigd met de ondergang van de mensheid, aarde of heelal.
Het valt me op dat nieuws alleen nog maar nieuws is, als het om een crisis gaat. Of een moordpartij. Of een burgeroorlog in een of ander Afrikaans land. Iets leuks mag het nieuws blijkbaar niet meer halen. Waar zijn ze bang voor? Dat je een grijns van oprechte vreugde krijgt bij het lezen van de krant? Dat je even oprecht kan glimlachen omdat iemand iets moois heeft bijgedragen aan de maatschappij?
Maar nee.... Nederland moet blijkbaar murw gebeukt worden met alleen maar slecht nieuws, nog slechter nieuws en nog maar eens een crisisje.
Ik ben een beetje crisis-moe. Sterker nog: ik ben crisis-dood-moe.
Nu die Rob Jetten weer.
Om de wereldwijde klimaat-crisis helemaal op te lossen, moet benzine in Nederland onbetaalbaar worden, zo kakelde Rob Jetten. Want dát lost aaaaaaalles op.
Hartstikke mooi. Maar Rob Jetten vergeet gemakshalve dat de rekening van nagenoeg alle crises op het bordje belanden van Jan Modaal. En Jan Modaal kán bijna niet meer.
Jan Modaal heeft namelijk last van de woningcrisis. En van de OV-Crisis. Van de economische crisis. Jan Modaal is volledig uitgeknepen, en kan de rekening van de klimaat-crisis er echt niet meer bij hebben.
Maar de perverse Rob Jetten gaat vrolijk door met het uitknijpen van Jan Modaal.
Beste Rob, van Jan Modaal rest nu al niets meer dan een lege, rimpelige huls. Er valt niks meer te halen bij Jan. Echt niet. Laat ons met rust. Er is een budget van een paar honderd miljard voor jouw probleempje. Spreek dat aan, maar hou je graai-tengels nu eindelijk eens uit de portemonnee van diegenen die het al het hardst te verduren hebben gehad tijdens alle andere (doorlopende) crises. Jan Modaal kan namelijk geen elektrische auto kopen. Die zijn te duur. Het OV, is onbetrouwbaar en onpraktisch. Daar is namelijk te veel op bezuinigd, dus te weinig mensen willen er werken. Huizen zijn niet te vinden voor een betaalbare prijs en zeker niet dicht bij werk. En bouwprojecten liggen stil, vanwege de klimaatcrisis en nog wat andere crises.
Maar nee, Jan Modaal moet toch maar weer de kosten van Rob Jetten zijn klimaatcrisis ophoesten.
Meneer Jetten begint gewoon maar even een campagne om iedereen die rond modaal zit, uit te sluiten van deelname aan de maatschappij. Daar komt het namelijk op neer, als dit onzalige plan doorgaat. Nee, dat zal hij vast ontkennen, maar dat is wel het gevolg van zijn perverse maatregel. 
Zoals ik al zei: er is een budget van vele miljarden euro's om het klimaat een boost te geven, dus de noodzaak om het maar weer eens bij Jan Modaal te zoeken, is er simpelweg niet.
Rob Jetten laat niet alleen zien hoe pervers hij denkt over het grootste deel van de bevolking, maar ook hoe zeer hij er totaal niks van begrepen heeft.
Mensen willen heus wel hun steentje bijdragen aan een betere wereld. Echt. Ook ik. Maar wel op een manier waarbij je ook nog in vrijheid kan leven. En dat kan. Hoe? Dat mogen ze uitzoeken, ik weet dat niet, want ik heb daar niet voor geleerd.
Maar daarin sta ik niet alleen, want het getuigt van een totaal troosteloze, verarmde ziel en een onthutsend gebrek aan creativiteit om met deze "oplossing" te komen, en dus durf ik te stellen dat Rob Jetten perfect past in deze regering. Dat dan weer wel.
Want deze regering heeft tot nu toe de rekening van ALLE crises neergelegd bij degenen die het het minste konden dragen. .

Goed, ik moet zeggen dat ik niet eens boos was toen ik dit hoorde. Eerder een doffe berusting. En frustratie.
Overigens, dit geheel terzijde: Rob Jetten heeft nogal wat haatberichten en bedreigingen over zich heen gehad, in verleden en heden. En ondanks dat ik steeds meer snap dat mensen hun frustratie daar leggen waar die veroorzaakt wordt, en ik ergens heel goed snap dat mensen het doen, lijkt het me toch weinig charmant om deze man verder omlaag te trappen. Tuurlijk: zijn maatregelen zijn pervers. Zijn schandalig. Maar ik vind dat je nooit zo diep moet zakken als je opponent. Dus laten we vooral op solide argumenten tegen de man vechten. En ons niet verlagen tot het niveau van een stel apen. Daar zijn er al te veel van.

Het komt niet zelden voor dat ik tijdens het tikken van mijn blogs een glimlach of grimlach niet kan onderdrukken, en zo ook nu. Want de ironie wil natuurlijk dat ik met het wegtikken van mijn ongenoegen niet kan ontkennen dat ik nu net als de NOS gewoon een heel somber verhaal over een crisis heb getikt.
En goed voorbeeld doet hopelijk goed volgen, dus had ik beter iets vrolijks kunnen tikken, nietwaar?
Dat heb ik ook.
Ik moet namelijk nog maar 3 dagen werken en dan heb ik vakantie.
Dat is me in mijn hele werkzame leven nog nooit gebeurd. Dat ik gewoon 9 dagen achter elkaar vrij had. Als musicus moest ik rekening houden met scholen, schoolvakanties. Eventueel doorgaan omdat defensie dan weer wat had en de tussendoorse klusjes.
Maar nu had ik wat vakantiedagen tegoed, en het leek me een briljant idee om de schoolvakantie van Jente te gebruiken om ook wat van die dagen in te wisselen.
Dat is het voordeel van een baan hebben in een club waar je niet in je eentje een bepaalde functie uitvoert, of met een zeer beperkte hoeveelheid: tuurlijk hou ik mezelf voor dat ik gemist wordt, maar niet zo heftig als wanneer ik 1 van de 5 was.
En ik heb me toch een partij zin in mijn korte vakantie. Lekker mezelf verplaatsen tussen bank en tuinstoel. Misschien een beetje tuinieren met schoonvaders. Om het weer wat toonbaar te maken.
En op zoek naar een andere auto.
Ons kleine, overgebleven gebakje tikte van de week de 222.222 kilometer aan. En met haar 19 jaar, heeft ze alles gegeven, is ze op. Het is niet lonend meer om haar op de weg te houden. Dus rijdt ze dapper haar laatste kilometers tussen hier en Schiphol, tot we wat anders hebben.
En dan.... Naar de sloop voor 300 ekkies. Of misschien wel een demolitionrace ermee rijden. Lijkt me enig.
En dan komt het moment waarvan je wist dat het zou gaan gebeuren. Het eerste logeerpartijtje. Niet bij opa en oma. Maar er komt een vriendinnetje van Jente logeren. Gelukkig woont het kind hier op loopafstand, dus als het echt niet gaat, kan ze naar huis lopen.
In mijn hoofd zie ik al alle rampen aan ons voorbij trekken, die een extra giebelend kind kan veroorzaken. Jente heeft er in elk geval heel veel zin in. En ach: als ik weer even voor de geest haal hoe blij en opgetogen haar snoetje stond tijdens het zwemmen, hoop ik maar dat haar snoetje net zo blij en opgetogen staat als haar vriendinnetje komt logeren.
De moeder van het vriendinnetje suggereerde al dat we er gewoon een halve liter baco in moesten gooien, dus die staat alvast klaar.

Dit alles geschreven hebbende, ga ik nog een drietal late diensten wegrijden, wens ik alle reizigers een fijne vakantie en al mijn lezers een prettig weekend.

Ik verbaas me maar weer eens over volstrekt normale? zaken.

Ik blijf me verwonderen over het vaderschap. En ik blijf mateloze bewondering hebben voor vaders die als een soort van "natural" met hun kind door het leven banjeren. Persoonlijk vind ik het hard werken, dat vaderschap.
Jente is nu goed 8 jaar, en heeft een heel eigen mening. Op zich iets dat ik wel kan waarderen, want ze steekt hem ook niet bepaald onder stoelen en banken.
Soms grappig, soms ter kennisgeving aan te nemen, soms zó dat ik het bloed onder mijn nagels vandaan zie en voel spuiten gewoon.
Dan schreeuwt ze haar mening richting mij of haar moeder, en dat is dan steevast op een moment dat we eigenlijk geen tijd/zin/energie hebben om ellenlang in discussie te gaan.
En ja, ik kan het niet helpen, maar in 5% of 10% van die gevallen, ben ik het geschreeuw beu. Dan grijp ik mijn dochter bij haar spreekwoordelijke lurven en maak op niet mis te verstane wijze zeer duidelijk dat ik echt op geen enkele manier gediend ben van het feit dat zij haar stem verheft tegen haar moeder, of tegen mij.
Mijn ouwe zus wist me al te melden dat zo tussen het 6e en 9de levensjaar er zo'n periode komt dat je je met enige regelmaat afvraagt of je zo'n kind (achteraf bezien) wel zo'n leuke toevoeging op je leven vindt. En daar heeft ze gelijk in.
Want de tering, wat kan ons mormeltje haar zinnetje door willen drijven.
Nu moet ik daar voor de goede orde wel aan toevoegen dat het beschreven soort uitspattingen zich hoofdzakelijk voordoet als ze overdag erg veel prikkels te verwerken heeft gekregen, en dus zelf ook niet zo goed weet wat ze ermee aan moet.
De keerzijde van die medaille is dus dat ik ook extreem kan genieten van mijn kind, als we iets gaan doen, waarvan we zeker weten dat ze het leuk vindt.
Zo gingen we van de week tijdens mijn vrije dag, en de studiedag van haar juf naar een zwembad. En niet zomaar een zwembad, nee, we gingen naar de Eemhof. Een subtropisch zwembad bij een centerparcs.
Daar konden we als daggasten voor maar liefst 80 hele euro's met ons drietjes (ex brandstof en maagvulling) de hele dag in het water plonzen en plezier hebben.
Zwemles vindt Jente helemaal niks. Ze heeft er de spreekwoordelijke schurft aan. Maar een dagje zwembad.... Dat lustte ze wel.
We zijn wel 100 keer van de wild waterbaan af geweest. Bonkend tegen wanden, en andere kinderen (En dit vooral omdat er een paar puistige, Duitse pubertjes het heel erg noodzakelijk vonden om toch tegen de stroom in omhoog te willen komen. En dan mij tegen komen die met mijn 90 kilo naar beneden gedonderd komt. Best wel kansloos, constateerde ik niet zonder enig genoegen). Een glijbaan waar je bij het einde bijna uit het bad gelanceerd werd. En een golfslagbad, dat niet elk half uur, maar elk uur zorgde voor bijna verdrinkingen omdat Jente zich dan wel erg ferm aan ons vast greep.
Uiteindelijk waren zowel Ilse als ik bijna helemaal verwaterd, maar Jente vermaakte zichzelf opperbest. En dan die ogen. Waar pure pret, gelukzaligheid uit spatte. Wat een plezier. En van dat complete geluk, dat intense plezier, word ik dan weer ongelooflijk blij. Kan ik dagen op teren.

We moeten weer normaal gaan doen, hoor ik veel mensen zeggen als het gaat om zaken die ver buiten hun belevingswereld liggen. Zaken als gender, milieu, enzovoort.
En ieder die er een andere mening over heeft, kan een sneer krijgen.
Zo ook het LAKS. Een commissie die opkomt voor leerlingen in het voortgezet onderwijs. Die had de euvele moet om iets te zeggen over hoe leerlingen aangesproken ZOUDEN KUNNEN worden. Ze zeiden niet dat het ene NIET MEER MAG, ze kwamen met een suggestie.
KNETTERGEK, zo braakte Geert Wilders. En dat op zich is niet iets verbazends, alles wat niet binnen het beperkte brein van Geertje Wilders past, is al snel knettergek. Kun je gevoeglijk negeren. Niet belangrijk, en door.
Maar vanwege de doodsbedreigingen die het LAKS erover ontving, gingen ze niet in op een uitnodiging om te komen praten over bepaalde zaken.
Dus het "normaal doen", staat blijkbaar voor sommige "normale" mensen gelijk aan het doen van doodsbedreigingen.
En dat vind ik niet KNETTERGEK, dat is KNETTERGEK.
Maar waar kennen we dat toch ook al weer van? Ohhh ja, ik weet het weer: ten tijde van de nazi's in Duitsland (en de veroverde gebieden) was je je leven ook niet zeker. En wat meer richting het heden: die volslagen krankzinnige Rus, meneer Poetin, stuurt je zomaar richting de goelag als je iets meldt dat hem niet welgevallig is, en in Noord Korea doet die andere gestoorde gek hetzelfde, met andere meningen.
Zou dat het soort maatschappij zijn waar die anti-woke griezels naar toe willen? Zou dat het normaal zijn, waar zij voor staan?
Ja. Zonder meer. Dat willen zij. Dat is hun "normaal".
Ik heb voor alle zekerheid een nuchter stukje zelfonderzoek gedaan, en nee; ik hoor niet tot de groep van "woke" mensen, noch tot de groep van de inclusiviteitsgoeroe's.
Dat is overigens niet louter zelfonderzoek, mijn echtgenote kan dit, indien gewenst, van harte bevestigen.
Veel zaken boeien me weinig. Liggen ook te ver buiten mijn belevingswereld, moet ik zeggen. En ja, ik maak er ook wel eens grapjes over. Maar om mensen die ergens iets over melden, of mee (willen) praten met de dood te bedreigen? Nee, dat gaat me te ver.
Ik hoor blijkbaar tot een groep mensen die walgt van die extreem bekrompen haat-mormels die alles wat zich buiten hun belevingswereld bevindt maar met de dood willen bedreigen als ware het complete Poetinnetjes of Kim-jong-illetjes. Wat een pleurisvolk.
Dat soort "normaal", waarin je je mening belangrijk maakt door het te larderen met doodsbedreigingen moest maar eens gauw afgelopen zijn, want het maakt de maatschappij geen mooiere plek, en doodsbedreigingen horen simpelweg niet "normaal" te zijn. Dan ben je gewoon af. Moet je maar niet meer mee willen doen met een beschaafd gesprek.
En nee, dit soort dingen zijn niet de schuld van het kabinet, Rutte, Kaag of iemand anders. Dit is gewoon de schuld van onderbuik-reutelend en doodsbang kutvolk die zelf verantwoordelijk zijn voor het uitbraken van hun hersenscheten.
Ik denk dat al die zogenaamde "normaal-menschen" maar heel gauw naar hun vriendje Poetin in Rusland moeten verhuizen. Dat werkt aan twee kanten voordelig. Poetin heeft weer een lekker blik met dienstplichtigen voor zijn oorlog in Oekraïne, en wij kunnen in Nederland weer een beetje veilig met elkaar discussieren over hoe het zou moeten kunnen gaan.

Dit geschreven hebbende, ga ik genieten van een weekendje vrij. Ik wens ieder een mooi en normaal weekend toe.


 

Gekkigheid

Als instructeur op het platform is mijn primaire taak om mensen wegwijs te maken op het platform, de routes te leren, en alles wat er te doen is voor ons. Wij maken ook gebruik van een portofoon voor korte berichten die werk gerelateerd zijn. Zodat we bij eventualiteiten elkaar en de regie op de hoogte kunnen stellen. Voorwaarde is wel dat er een bepaalde discipline in acht wordt genomen. Gebruik alleen als het nodig is, hou de mededelingen kort en zakelijk.
Goed, van de week kreeg ik een nieuwe, aanstormende collega onder mijn hoede, en na ons eerste rondje wilden we even een bakkie doen. Terug op onze locatie, wilde ik mijn bus achteruit het beoogde vak in rijden, maar omdat de eigenaar van de bussen op sommige details enorm veel geld heeft bespaard, hebben we bijvoorbeeld geen ontspiegelde ruiten. Dat levert op dat we in onze spiegels niet altijd dat zien wat we zouden willen.
Los daarvan stond de zon laag, en precies naast mijn linkerbuiten spiegel. Hét ideale recept om weinig in je spiegels te zien.
Ik stond dus maar wat te klootzakken op die plek. En de boel lekker op te houden. Toen het me na een paar pogingen eindelijk lukte om die bus in zijn vak te proppen, wilde ik mij via de porto verontschuldigen naar de wachtende collega´s achter me, en brulde:"Sorry man, ik zie gewoon geen kut!"
Dat was op zich genomen een erg korte mededeling. En werkgerelateerd. Zeker niet strikt noodzakelijk, en allerminst zakelijk.
Het leidde wel tot hilariteit omdat de regie mijn mededeling maar half meekreeg (en helaas uitsluitend de laatste helft) en zich verbolgen afvroeg of dat een mededeling voor hen was, en vooral omdat iedereen (collega's, reizigers en overige aanwezigen) wél meekreeg dat ik nogal aan het stuntelen was.
Tja, ik moet het goede voorbeeld geven, en dit was een goed voorbeeld van een portofoon-actie zoals het nu net niet moet.
Ook ik ben maar een mens...

Ik had een korte stand-by pauze, nadat ik geheel vrijwillig een uurtje van de pendel over had genomen om een afwezige collega te vervangen.
Dus ik mocht ff een bakkie doen, en op dat moment kwam de wekelijkse groenvoorziening langs. Die bezorgt elke keer een paar kratten vol met fruit in diverse stadia van versheid.
Ik koos voor mezelf een appeltje uit die op het eerste gevoel erg knapperig en sappig aandeed. Ik trok hem verder ongezien uit het krat, en begon al kletsend met een collega te happen.
En toen pas zag ik wat voor kanonskogel ze hadden afgeleverd. Het leek qua grootte eerder op een volwassen meloen dan op een appel. Ën ja, laten die stand-by pauzes nu niet altijd erg lang zijn. Dus moest ik in grote haast zien om een appel ter grootte van een meloen soldaat te maken, en ondertussen nog bijkletsen met een collega.
Geen gemakkelijke taak, maar het is me met veel propwerk en een minimum aan kauwen gelukt.
Maar over eten gesproken: ik moest een binnenkomende vlucht afhandelen, en de laatste passagier die mijn bus betrad was iemand met een soort van tas, waarin ik 2 ogen ontwaarde. Twee zeer boos kijkende ogen. Die aan een kat toebehoorden.
En ik merkte een zucht van ellende op in mijn bus. Betreffende passagier en de kat leken niet helemaal tot de populairsten van het vliegtuig te behoren.
Maar goed, ik kon niet meteen in mijn bus stappen, want ik wachtte nog op het teken van de flightcrew dat het toestel daadwerkelijk leeg was. Dat teken werd mij gegeven, dus ik steeg ook mijn bus in, en toen ik de deuren sloot, zag ik in mijn ooghoek dat de passagier met kat vlak achter mij had plaats genomen, en het verder om hen heen behoorlijk leeg was. Met dat ik de deur sloot, rook ik ook gelijk de reden van die verwijdering. Poeslief had blijkbaar tijdens de vlucht groots en meeslepend in zijn of haar reismand zitten kakken, en de grafmeur die er om poes en passagier hing was simpelweg niet zonder kokhalzen te harden.
En behalve dat, vond poeslief het ook nodig om zijn chagrijn ten aanzien van dit alles luidkeels duidelijk te maken.
Ik verzeker u: ik heb stevig doorgereden, maar de maximale snelheid van 30 voelt in die omstandigheden als kruipen en toen mijn bus leeg was, heb ik hem 20 minuten in de lente-kou laten doorluchten. Ik denk dat dit soort poezen tot de chemische oorlogsvoering horen, en een perfect wapen tegen meneer Poetin zouden zijn.

Vorige week berichtte ik opgetogen dat ik dan toch eindelijk mijn rijbewijs kon verlengen, en hoezeer dat een merkwaardig verloop kende, zowel in alle administratieve pesterijen van organisaties als het CBR, alswel mijn eigen faalhazerij omtrent een handtekening.
Vandaag (goede vrijdag, what's in a name) mocht ik mijn nieuwe rijbewijs ophalen. En wat is het een romantisch kaartje geworden.
Ik mocht namelijk (geheel vrijwillig, heus) ervoor kiezen om aan te geven dat ik getrouwd ben, en nee; daar hoefde mijn wettige echtgenote niet eens mee in te stemmen, háár naam staat ook op mijn roze kaartje.
Omdat ik mijn rijbewijs voor slechts 3 jaar krijg (je zal gestraft worden, fucking diabeet, aldus het hysterische, machtsgeile en walgelijke CBR) moet mijn vrouw het dus nog minimaal 3 jaar met me uithouden. Of ik met haar. Anders krijg je dat gelazer weer.
Direct na het ophalen van dat roze kaartje, werd ik aangesproken door een kerel, die hulp nodig had. Heh ja, ik ga paasboodschappen doen en heb eigenlijk geen zin om me financieel uit te laten kleden door de eerste de beste landloper. Zo dacht ik.
Een tweede blik op de beste man, deed me vermoeden dat het in elk geval niet om een klaploper ging, maar om een gesoigneerde man die oprecht moeite had met de (inderdaad bespottelijk slecht werkende) parkeermeters van de gemeente.
Goed, ik vind dat het voor iedereen een goede vrijdag mag zijn dus ik hielp de man door het tergend trage proces van een parkeerkaartje kopen (in de hoop dat het apparaat niet dusdanig traag is, dat de man een boete heeft, voor hij aan zijn verplichting voldaan heeft) en na een vriendelijke uitwisseling van woorden, keerde ik met een hoop karmapunten huiswaarts.

Mijn vrijheid is me veel waard. Daarom ben ik met het indienen van verzoeken van vrij tijd erg secuur. Ik wil best een kerstdag werken, maar ik vind mijn familie en gezin toch wel wat liever dan de gemiddelde reiziger, dus de andere kerstdag is voor mij.
Maar pasen lijkt er om de een of andere reden altijd tussendoor te glippen, dus dit jaar moet ik toch werken.
Ik zit te broeden op een paashaaspak, maar ik vraag me af of dat overkomt bij de vele internationale reizigers van Schiphol.
En natuurlijk is het vragen om lastige vragen van mijn leerling en mogelijk ook van de lieden die rondrijden op het platform met andere functies. Het idee staat me wel aan, moet ik zeggen...

Goed, ik wens eenieder een fijn weekend, en voor zover belijdend een prettige pasen.

Ongemakkelijkheid.

 Het komt niet heel vaak voor, maar soms gaan we met ons drietjes naar de stad om boodschappen te doen. Gewoon omdat picnic en Albert Heijn niet kunnen bezorgen, en omdat ik nu eenmaal geen fan ben van de vegetarische rotzooi van Hello (un)Fresh.
Dan zou je kunnen zeggen dat één van ons gaat, maar soms vinden we het gezelliger, makkelijker om gewoon met ons allen te gaan.
Zo ook afgelopen weekend. Vol goede moed togen we naar de stad, want ik wilde dan toch ook even langs de kaasboer piepen, want die heeft een heerlijke ouwe, zoute kaas met zeewier erin. En dat is een partij lekker... Serieus, zelfs een wasa vezelrijk, wordt er beter van. (Dit weliswaar met een exorbitante hoeveelheid erop, maar soit).
Goed, we waren klaar met de boodschappen, en Jente haar oog valt op de uitgestalde kermis, even verderop. Die was dicht, en dus gingen wij naar huis. Het pruilen drukte ik de kop in, door haar te beloven dat we, bij goed gedrag harerzijds, zondag naar de kermis zouden trekken.
Dat belonen van goed gedrag blijkt overigens steeds vaker een opgave, want ons kind is een (over het algemeen) best heel erg lief kruidje-roer-me-niet. Of een bosje prikkeldraad. Of gewoon een heel erg lieve draak, maar desalniettemin een draak.
Het kind gedroeg zich dusdanig dat wij de volgende dag besloten dat we dus met ons drietjes maar weer richting de stad gingen om naar die kermis te gaan. Ten slotte vind ik het ook leuk om af en toe eens te schieten, en de botsautootjes blijken nog steeds een onweerstaanbare aantrekkingskracht op me uit te oefenen.
En dan dat snoetje als ze zich door een lunapark heen worstelt. Glimmend van trots en blijdschap. Haar intense vreugde als ze (zeer tegen moeders zin) knuffels kiest als winnende zaken bij het touwtje trekken. (En mijn ingenomenheid daarmee, want ik had dus geen zin in nog meer plastic rotzooi in huis).
Haar uitzinnigheid bij het verkrijgen van een potje met suikerspin.
Allemaal prachtig om te zien. Mijn vaderlijke hart smelt daarbij als sneeuw voor de zon.
En dus voor mij de botsautootjes.
Ik zou geen blog schrijven over zoiets onbenulligs als er niet toch ook iets was dat net niet helemaal tot een goed einde kwam. Hoewel ik dat pas een dag later merkte.
In de botsautootjes. We waren de enigen, Ilse in een karretje. Jente en ik in een karretje.
En in eerste instantie wilde Jente graag sturen, maar die kreeg dat karretje niet vooruit, dus nam ik het over. Maar niet nadat Ilse ons een aantal keren genadeloos ramde. Op zich zijn die krengen daarvoor.
Maar het nadeel aan zo alleen te zijn: je kunt lekker grote rondes maken, en volle vaart op elkaar afstuiven. Als het druk is, wordt je aan alle kanten geraakt, maar veel minder hard, omdat er veel minder ruimte is.
Goed. Ilse ramde ons dus een paar keer zonder genade, en pas de dag erop merkte ik dat mijn spieren dat niet heel erg tof vonden. Gribus,  wat een pijn aan mijn rechter-rugspier.
Merk dus dat ik serieus oud begin te worden. Sinds wanneer ben ik dagen na de kermis nog krakkemikkig? What the actual fuck is er met me gebeurd? Ik bedoel: 42 is toch niet de leeftijd om na een uurtje op de kermis te hebben gespeeld, meteen dagen last te hebben...

En dan over Jente gesproken...
We kregen al eens "complimenten" over de VOC mentaliteit van ons kind. Ze mocht één appeltje plukken. Maar in plaats daarvan graaide ze de boom leeg, om die appels in de rest van de straat voor 10 cent per stuk te gaan verkopen.
Kudo's op zoveel vlakken voor dat kind. Hoewel... Of dat nu helemaal de gang van zaken was die de oorspronkelijke eigenaar cq. toestemming-gever was, blijft een beetje in het ongewisse. Ik kan me voorstellen dat dat nu net niet was wat die in zijn of haar gedachten had bij het toestemming geven voor de pluk van één appeltje.
Van de week stond er ineens een bosje behoorlijk goeie rozen in een vaas op tafel, en toen ik mijn echtgenote vroeg van welke minnaar ze die gekregen had, bleek het antwoord ook bij mijn dochter te liggen.
Die had namelijk een bos rozen gevonden in het steegje. En bij nadere bestudering bleek het te gaan om een bosje dat waarschijnlijk te lijden heeft gehad onder een verbroken relatie ergens in de buurt.
En mijn dochter, op sommige punten een soort van retriever (golden, daar moet ik nog even over nadenken), apporteerde die bos, en bracht hem aan haar moeder. Toch lief.
We waren eigenlijk een beetje bang dat ze ergens een soort van herdenkingsplek of een tuin geplunderd had om haar liefde voor haar moeder goed en vooral goedkoop te betuigen.
Maar we hebben nog geen commentaar gehad of plaatselijke klachten gelezen over een rozenrover.
En tegelijk hartverwarmend dat ze een dergelijk mooie bos ruikers naar waarde weet te schatten, en die aan haar moeder geeft. Kan ik een voorbeeld aan nemen. Toch ook eens wat vaker door de buurt struinen of ik iets kan vinden waarmee ik mijn echtgenote kan verleiden tot iets.

Hoe dan ook: enigszins ongemakkelijk is het wel. Dat je als ouder soms met je bek vol tanden staat omdat je kind iets doet, waarvan je zou zweren dat het niet zou weten waarom of hoe ze het zou moeten doen.
Ongemakkelijke momenten kende ik zelf ook. Ik moest/mocht/kon eindelijk, na veel faalhazen en hysterie bij alle betrokken partijen, uitgezonderd ikzelf, mijn rijbewijs vernieuwen.
De gemeente Almere hanteert daarbij een online formulier waar je je afspraken kan maken, en dan ben je vervolgens 10 minuten te laat eens aan de beurt, maar soit.
Ik had alle benodigde bescheiden meegenomen, en omdat ik ik ben, zag ik pas vanmorgen in de berichtgeving staan dat een pasfoto maximaal 6 maanden oud mag zijn. Tuurlijk... 16 euro voor een pasfoto, doen we ook nog even. Ik zweer het: over een poosje moet je blij zijn als je mag betalen om te mogen werken. Voor nu, vind ik het een hele investering, dat werken.
Maar goed: ik was in het gemeentehuis en overhandigde het meisje aan de balie mijn spullen.
En het ging mis.
Ik kreeg namelijk de zeer duidelijke instructie dat ik mijn handtekening moest zetten BINNEN de lijntjes van het vakje.
Poging 1: met een zeer beperkte zwierige zwaai zet ik gul mijn handtekening in het vakje.
En er buiten.
Ik verontschuldig me uitvoerig, want ik vond zelf ook dat de instructie zeer duidelijk, niet mis te verstaan was gegeven.
Maar ja. Ik ben wel een linkspoot en schrijven op een toetsenbord lukt me aardig, met pen is gewoon een martelende handicap gebleven, met dank aan de Talmaschool die me na wat turven over mijn schrijfhand gewoon de verkeerde hand lieten gebruiken. Ik had gewoon rechts moeten schrijven, omdat het enige dat ik links deed en, schrijven is. Voor de rest doe ik alles, maar dan ook echt alles rechts.
Poging 2: met een nog veel beperktere zwierige zwaai, zet ik al veel minder gul mijn handtekening in het vakje. Binnen de lijntjes. Maar ja... Linkspoot die ik ben, vlekte de inkt over mijn uiterst geconcentreerd gezette handtekening.
Hulde voor het meisje achter de balie die mijn gestuntel herkende en me geruststellend grinnikend een derde formulier gaf, en een andere pen.
Drie keer is scheepsrecht, dus de derde poging lukte wonderwel, met de meest lelijke handtekening die ik in mijn leven heb weten te produceren. Gelukkig maar voor drie jaar...
Ik schoof het meisje mijn verse pasfoto toe, en die ging zij verwerken in het formulier. En zo nieuw als die pasfoto's waren, kwamen we er toen achter dat ik er per ongeluk 2 had gegeven.
Toen ze hem teruggaf, zei ik schertsend dat ze hem ook mocht houden als herinnering aan iemand die totaal niet kan schrijven. Haar tinkelende lach werd versterkt door de hoogte van de burgerzaken-afdeling.

Dit weekend voor mij weer noeste arbeid. Ik wens ieder een goeie toe, behalve de voltallige regering, die na de schrobbering van de eerste kamer verkiezingen, en na alle luide en zeer duidelijke signalen vanuit het land, nog maar eens wil onderzoeken waarom mensen deze regering niet meer lusten. Ik wens deze regering eeuwigdurende schurft toe, op plekken waarvan ze nooit hadden kunnen dromen dat ze er schurft zouden kunnen krijgen.

Niet over zijn alvleesklier!

 In het kader van "laten we het die weinige buschauffeurs die er nog zijn, nóg moeilijker maken" hanteert het CBR welhaast hysterische angsten als het aankomt op bijvoorbeeld diabetes.
Je moet en zal bestraft worden voor je wens tot werken, zelfs met zoiets als diabetes. Hoe durf je!!! En dus moet je een bizar dure keuring door, waarin je vragen van een arts beantwoordt, die je het CBR zelf ook wel had kunnen beantwoorden, maar dat is blijkbaar te makkelijk. En hey: alles voor de veiligheid, nietwaar? """Veiligheid"""
Goed, vandaag was de dag van de keuring, en keurig op tijd reed ik naar Lelystad, want daar was op de kortste termijn nog een plekje vrij.
Vlak voor ik aan kwam, werd ik gebeld dat de arts een goeie vertraging op had gelopen, en dat het flink uit zou lopen. Ach, behalve een late dienst had ik toch niet veel te doen, en we gokten erop dat ik het wel zou redden.
De arts in kwestie bleek een zeer vriendelijke, erudiete man te zijn, die mogelijk al een goeie 10 jaar met pensioen was, en dit soort keuringen voor zijn lol en aanvulling op zijn pensioen deed. Hij lag, zo verontschuldigde hij zich, overhoop met de planning over zijn begintijden.
Okee, kan gebeuren. We zijn allemaal mensen.
Maar toen ik mijn eerste spanning (ik had nog nooit zo'n keuring meegemaakt) overwonnen had, kreeg ik de kans om de man eens wat beter in me op te nemen.
De eerwaarde dokter was oud. Heel oud. En ik vroeg me op een gegeven moment oprecht bezorgd af, wanneer het moment kwam, dat ik met de reanimatie moest beginnen.
Hij typte alle antwoorden met onberispelijke precisie op zijn computer in.
L e t t e r  v o o r  l e t t e r.
En met zijn gezicht praktisch IN zijn beeldscherm.
"Ziet u goed?" Vroeg hij me, bedompt vanuit zijn beeldscherm... Met zo'n opborrelend lachje bevestigde ik dit, en voegde eraan toe dat ik zo gezond ben als een jonge beer. Ten minste, zo voel ik dat. En ook dit had het CBR zelf aan me kunnen vragen, dan waren we er allang klaar mee geweest.
Ook het aanbrengen van de bloeddrukmeter ging op zijn zachtst gezegd nogal krakkemikkig.
Uiteraard kreeg ik ook de vraag of ik rook, en daarop antwoordde ik: "Ja, helaas wel, maar gelukkig niet over mijn alvleesklier".
Dit leidde tot een schaterlach, die elke zoveel minuten terugkwam tijdens het intoetsen van mijn antwoorden.
Klonk zijn getik op zijn laptop, af en toe onderbroken door:"Wahaha niet over zijn alvleesklier hahaha".
Al met al was de lieve arts nog redelijk rap klaar met me, en zou hij zijn oordeel (maximale goedkeuring) meteen naar het CBR sturen, dus dat hebben ze vandaag. En dan maar hopen dat dat monopolistische rotbedrijf niet nog meer ellende voor me in petto heeft.
Ik nam afscheid van de arts met hem een goed weekend te wensen, en tot over 5 jaar. Daar reageerde hij niet echt op, behalve dan dat ik een evengoed weekend van hem terug kreeg.
En dit was dan ook gelijk het enige goeie aan die hele flauwekul, zulke keuringsartsen wil ik vaker. Vriendelijk, met een flink onverwacht menselijke twist.

Onze Claus, mijn oude vriendje was al flink aantal weken uit zijn gewoonlijke, katerlijke hummetje. Het ging niet goed met hem. Pijn. Krakkemikkig. Oud.
De dierenarts deed bloed onderzoek, en kondigde aan dat zijn schildklierwaarden, ondanks medicatie onmetelijk hoog waren.
We kregen daarom een dubbele dosis mee van de medicamenten die we al gaven, met een vervolgafspraak om te kijken of dat wat deed.
Die afspraak was gisteren.
Bij die eerdere afspraak, hadden we Claus een roesje gegeven, waardoor hij het hele onderzoek gelaten en apathisch onderging.
Bij de afspraak van gisteren, konden we de dierenarts mededelen dat Claus weliswaar beter functioneerde, maar nog lang niet het ouwe, valse, lieve en vriendelijke stuk chagrijn is, dat we kennen.
Een nieuw bloedonderzoek volgde, en in tegenstelling tot het eerdere bezoek, werd Claus naar ons terug gebracht, terwijl de dierenarts hem in zijn nek had. Want hij was toch wel ernstig boos geworden toen die naald voor de tweede keer zijn lijf in gerost werd.
En boos was hij. Grommend, en uit pure gif, kakte hij een behoorlijk grote, vochtige drol op de behandeltafel van de dierenarts.
Later werden we gebeld met de uitslag, die bleek keurig te zijn. Onze observatie dat hij nog niet het ouwe, valse, lieve en vriendelijke stuk chagrijn is dat we kennen, lag erin dat Claus door zijn schildklier een onbehoorlijke dreun had gehad, en dat dat echt wel even moest bijtrekken voor hij weer de oude zou zijn.
Gelukkig. Hij is niet helemaal afgekeurd en mag nog een jaartje mee. Liefst langer, maar goed; een ouwe kater is oud, dus we bereiden ons wel voor op het feit dat niet het eeuwige leven hebben, betekent dat hij geen jaren meer bij ons zal zijn.

Een korte blog deze week, want ik moet (nou ja: "moet", als in: ik ben gevraagd om) een stukje te schrijven voor een jubileumboek van een zomercursus waar ik als jonge tiener jaarlijks naartoe ging.
En daar waar ik normaal gesproken weinig tot geen moeite heb om de letters uit mijn toetsenbord te kloppen, vind ik het heel lastig om binnen bepaalde marges en binnen een deadline iets te tikken.
En hoe leuk het ook is om in mijn herinneringen te graven naar bepaalde dingen, het voelt op de achtergrond als iets dat ik mezelf op heb gelegd en dus als een interne moeten.
En dan zit ik dus tegen een leeg scherm aan te staren, en mezelf af te vragen waarom ik mezelf dat aan heb gedaan.
Inmiddels staat er wat leuks op papier, maar is het meer dan de gevraagde enkele a4, en moet ik gaan bedenken hoe ik de tekst kan comprimeren. En ook dat neemt tijd in beslag.
Dus daar kan ik mijn vrije weekend aan gebruiken, in de hoop dat mijn laptop niet eerder de geest krijgt, dan ik uit-verzonnen ben.
Ik wens eenieder een goed weekend.

(on)gezonde s(c)ores.

 Ik was dik twee uur onderweg in mijn 8 urige werkdag, toen mijn lijf besloot om te gaan rellen. PATS-BOEM, hier met je griep. Iedereen weet dat mannengriep een heftige bevalling by far overstijgt, dus ik ben helemaal naar de hel afgedaald.
Serieus: in de tijdspanne van minder dan 3 uur, gingen letterlijk álle holtes van mijn hoofd dicht zitten. Begon mijn neus te lekken als alsof die hoogstpersoonlijk de watersnoodramp van '53 wilde naspelen, ging mijn hoofd zó hard zitten bonken dat Charly Lownoise en Mental Theo er onschuldige koorknaapjes bij waren, en alle spieren in mijn lijf deden een soort van wie-kan-het-meeste-pijn-veroorzaken-wedstrijdje.
Godverdetouwtering. Denk je die halflauwe winter ongeschonden door te komen, word je aangevallen door een nasty griep, op het allerlaatste moment.
Uiteraard zag ik die niet aankomen. Natuurlijk niet. En om die reden waren de zakdoeken ook niet ruim op voorraad. Keukenrol doet wonderen, maar ja. Mijn gevoelige huidje is niet bijzonder gediend van dat ruwe keuken papier, dus ook mijn neus ging opgewekt meedoen in de ellende. Wat een rauwe gaten.
En ja, levert ook in de nacht nogal ranzige taferelen op. Ik zal om uw eetlust te beschermen, niet teveel in detail treden. Maar het was ranzig.
Ook de paracetamollen en de citrosannen waren op.
Uiteraard ook precies op de laatste dag dat de toiletverbouwmeneer bij ons aan het werk was.

Want los van mijn wat onvolwassen gezeur over een best wel heftige aanval van griep, zijn we wel supervolwassen om een ouderlijke schenking om te zetten in iets moois voor het huis. Bijvoorbeeld een renovatie van een toilet.
Toen we hier kwamen wonen, was het toilet met zijn kitsche zwart-wit-hoogglans tegels en kutpot met met dito stortbak een van de dingen die bleven liggen, omdat het geld nu eenmaal op was. Om er toch een "ons"- tintje aan te geven, kluste ik van hout zelf een (m.i.) erg leuk geslaagde toiletrol-houder, een tijdschriftenbakje, een plankje dat rustend op die walgelijke kitsche tegels ruimte bood aan een hoop zooi die je in je toilet nodig hebt en er kwamen wat (m.i.) erg mooie posters te hangen van een ondergewaardeerd automerk. Kortom: zo langzamerhand transformeerden we het toilet naar onze (naja misschien wat meer mijn) smaak.
Aftakelen deed het ding ook. De pot vond het twee keer noodzakelijk om een andere bril te krijgen, en ook de stortbak bleek niet het eeuwige leven te hebben. Schoonvaders kwam met het idee om een tijdelijke stortbak te plaatsen, tot we ruimte en rust hadden om het hele toilet te renoveren.
Stortbak 2 was overigens ook volkomen kut, maar goed. Die deed het ten minste zonder te lekken.
Wij zochten en vonden in een veel eerder stadium een leuke, vierkant toiletfontijntje, met leuk bijpassend en hip waterkraantje.
Wij zochten en vonden een renoveermeneer uit mijn eigen kring, en een toilet en tegels waren ook zo geregeld.
Het grote plaatsen kon beginnen.
Dat vierkante fonteintje, daar heb ik wel zo mijn mening over. Uiteraard achteraf, want vooraf realiseerde ik me dit niet. Maar een prachtig wit geglazuurd fonteintje, in het vierkant dus, met een kraantje in de hoek. Hipper kan haast niet. Alleen kom je er op zo'n moment achter dat de haaks op elkaar staande muren, helemaal niet haaks is. Wat ik dus verbijsterend vind. Want zo op het oog, is ons toiletje gewoon een kleine, niet geheel vierkante ruimte. Welke zot verzint het dan om een haaks vierkant fonteintje te produceren, als er helemaal geen haakse muren zijn in Nederland (dit hoorde ik van de renoveermeneer). Of het idee van haaks, is heel anders bij de fabrikant van een fonteintje, dan bij de architecten van Nederlandse huizen. Dat kan ook.
Het verliep eigenlijk allemaal zoals gewenst, met uitzondering van de pot. Een duo-blok zoals dat heet. Ik wilde per se geen hangend toilet. Er ligt een afvoer in de grond, en om een hangend toilet te maken, moet je dan (om te voorkomen dat je met je knieën in je nek moet zitten poepen) de halve betonnen vloer uitkappen en daar had ik geen zin in. Dus gewoon een staande pot, alsjeblieft. Maar zo'n duo-blok, is blijkbaar niet ontworpen met de plaatser ervan in gedachten. Dat bleek de langste tijd in beslag te nemen. En uiteraard, de renoveermeneer vertrok naar huis, klus was geklaard, iedereen blij. Kwamen we erachter dat er toch blijkbaar een rubber is verplaatst, of in elk geval weigert om zijn functie naar behoren uit te voeren, want er sijpelt nog water omheen.
Gelukkig hebben wij een goeie renoveermeneer, dus die komt strakjes langs om deze kinderziekte als ware het een agressieve penicillinekuur van de aardbodem te vegen.
[Update] De man kwam, zag en overwon. Ik weet niet precies wat het merk is van de pot die we kochten, maar de constructie en meegeleverde rubbers, waren dermate treurig, dat ik vermoed dat de bedenker ervan volslagen van de pot gerukt was. (Pun intended).
En het eindresultaat is prachtig. Voor zover je een gebruiksruimte prachtig kunt/moet vinden. Door de frisse kleurstelling, lijkt het een veel grotere ruimte dan voorheen. Wij zijn er blij mee, en ik kan niet wachten tot morgenochtend, als de kit uitgehard is, en ik heerlijk op onze nieuwe pot kan gaan zitten re-laxeren.

Ik wil Nederland feliciteren. Ja, felicitaties zijn wel op zijn plaats. Glibberig parmantje Rutte heeft een enorme dreun op zijn immer grijnzende porem gekregen. MOOI!
De toeslagen-affaire, Groninger aardbevingen en ga zo maar door.
En ein-de-lijk heeft Nederland hem laten weten dat hij het toch niet zo goed doet, als hij denkt.
Godzijdank niet door die boreale dwaas van een Baudet omhoog te stemmen (wederom: felicitaties zijn op zijn plaats, want ook rappende rukker Thierry is verguisd door het electoraat) en ook niet de blonde groot-moefti uit Venlo.
Fijn. Tot zo ver.
Maar ja. Dan lees ik dat die toch wat doorgesnoven gek van een Caroline van der Plas een monsterzege heeft gehaald, en vrees ik voor het voortbestaan van alle andere beroepen dan de Boer...
Die vrees koester ik, want ze heeft het over niks anders dan dat haar vriendjes van boeren-verdedigings-macht, moeten voortbestaan, tegen alle logica in. Het hele "burger" uit de naam van de partij, heeft weinig tot geen vast omlijnde inhoud, en daar hoor je het mens ook nooit over, en ik kan me voorstellen dat ze daar ook in mijn ogen weinig goeds voor te bieden heeft. Aan de andere kant: Nederland telt vele malen meer "burgers" dan boeren, dus die zullen haar op termijn ook wel wegstemmen, omdat ze net als de rest van het zooitje ongeregeld in Den Haag, toch weinig klaar zal spelen. Dus redelijk ongevaarlijk een dikke klap in het smoel van de VVD.
Ik herhaal dus maar even: chapeau aan iedereen die die eeuwig grijnzende Rutte eens heeft laten weten dat zijn arrogante zelfoverschatting niet bijzonder op prijs gesteld wordt.

Goed, ik ga dus dit weekend de griep proberen te temmen (jammer dat dat uitgerekend in mijn vrije weekend moet) en wens eenieder een fijne toe.