KPN maakt er dus nog steeds een pestbende van. Vanmorgen vroeg, vlak voor ik lijn 18 van het ene naar het andere station moest slingeren, werd ik wederom gebeld. Wat mijn probleem was... KPN! gooide ik eruit. Dat antwoord werd natuurlijk niet in goede aarde ontvangen. Het bleek dat de afspraak met de monteur niet goed was doorgekomen. Ik bedoel maar. Mijn cynisme werd echt niet op prijs gesteld, en met klachten kon ik dan weer naar een duur betaald 0900 nummer bellen. Nou, als alles goed is, komt er morgen een monteur. En zoniet dan knal ik de hele flikkerse bende van interactieve tv naar de kpn winkel waar ik het gekocht heb. Zoveel als die mensen afspraken niet nakomen, loze beloftes doen, en lopen te schutteren met communicatie, is echt ongehoord. Ze zijn nota bene gespecialiseerd in communicatie. Als er ooit iemand belt van KPN over mijn tevredenheid als klant, zal ik naar alle hartelust ontzettend gaan lopen mekkeren. Heel hard, heel venijnig, en heel erg eerlijk.
Vlak voordat ik naar Limburg afzakte, gaf de boiler in huis de geest. Nu had ik aan het begin van mijn woontijd hier al problemen met de boiler, dus ik weet al wat koude douches betekenen. Kou lijden onder de douche. Heel fijn, zeker zo in de morgen. ODOL-killer. Sta je op, met je slaperige hersens, denk je lekker onder de douche te gaan staan, en in één enkele seconde ben je klaarwakkerder dan je ooit had kunnen worden. Kippenvel op plekken waar je dit allerminst zou verwachten.
Mijn meisje gaat een dezer dagen uit een vliegtuig springen. Omdat dat kan. Ze gaat haar wings halen, en haar hoogtevrees overwinnen. Om zichzelf in de stemming te brengen stuurde ze een filmpje van een parachutist die bij het neerkomen, een militair orkest om ploegt. De arme sousafoonspeler houdt aan dit akkefietje een flinke kater over, en de sousafoon is verleden tijd. Uiteraard was dit een ongelukje, maar ik zorg toch mooi dat ik geen trompet bij me heb als Syl gaat springen. Ze mag best bovenop me landen (daar heb ik inmiddels wat ervaring mee) maar mijn trompet moet het toch maar even overleven.
Vandaag liep ik een collega tegen het lijf, die ook niet van Apeldoorn is. Hij komt uit Limburg (dat geeft al meteen een band) en hij speelde drums. (De band wordt al minder). Maar hij wilde eens rond kijken of hij niet een leuk coverbandje samen kon stellen.(De band kan niet meer stuk) Ik was uiteraard meteen te porren. Zeker sinds mijn avontuur eerder in Eesveen. Dus als dat te fiksen is, vind ik dat helemaal geen probleem. Bijzonder, zoals je op de meest onverwachte plekken de meest gekke mensen tegenkomt die allemaal een gelijksoortig doel hebben in het leven.
woensdag 20 juli 2011
zondag 10 juli 2011
Kamperen en Eesveen
Het autootje van Syl, was vrijdag klaar bij de garage. Het was dus echt alleen het dopje van de radiateur, en het uitspoelen van de radiateur. En dat laatste was het duurste, want het ding was zo gruwelijk verstopt, dat ze daar het langste mee bezig zijn geweest. En dus, toen ik vrijdag thuis kwam, zat er een mooie vrouw in mijn huis op mij te wachten... Dat is fijn thuiskomen. Ik kwam thuis nadat ik mijn laatste les in Hillegom op de muziekschool heb gegeven. Met gemengde gevoelens kijk ik erop terug. Het waren leuke leerlingen. Maar als ik per maand 40 euro overhou door er niet te werken, dan is de beslissing toch snel genomen. De laatste leerling had als afscheidspresentje (vond ik overigens heel lief) een pakje sigaretten voor me meegenomen. Een pakje sigaretten van mijn merk nog wel. Ik hoop dat ze allemaal goed terecht komen.
De zomervakantie komt eraan, ook dit jaar weer. En we hebben besloten om er één week tussenuit te gaan. Een week de boel de boel te laten, en helemaal tot rust te komen. Syl zit in het midden van een zware opleiding, ik zit tussen twee banen, een vreselijke ziekte, we hebben beiden even een korte pitstop verdient. Het werd Normandie. Niet ver weg, het is maar een week. Ik ga het grootste deel van de zomer verder werken, en Syl ook. En omdat we beiden niet vies zijn van wat spartaans leven, werd het een camping. Voor een in het hoogseizoen bijzonder schappelijke prijs. Maar goed, dan moet er nog een tent komen. Dus vol goede moed trokken we zaterdag naar Winterswijk. Daar ligt een soort kampeer IKEA, waar je alle soorten tenten kan kopen. Ik wist oprecht niet, dat er zo gruwelijk veel tenten waren. In letterlijk alle soorten en maten. Van tipi tot een soort van buitenproportionele slaapzak. Van plastic tot katoen. Kookstelletjes. Ook al in zoveel verschillende varianten. Duitsers, die- onee, die liepen er alleen maar in de weg.
Ruim twee uur verder, en 250 euro lichter, konden we huiswaarts keren. Met een tent, (ik vind sta ruimte in een tent toch wel een pré, Syl vond vooral katoen een pré, en dat bleek verrassend goed te combineren) een gasbrander (ik vond stabiliteit een hele grote pré, je wil niet dat zo'n brandertje al pruttelend omvalt, en derhalve in no-time je tent in de as legt, en je vervolgens voor vele miljoenen euro's aan schade veroorzaakt aan camping, sterfgevallen, en brandwondjes). Een koelbox, om je kropje sla en je pak melk min of meer koud te houden, een setje aluminium pannen (mijn braadslee op dat brandertje geeft geheid ellende) een lamp, voor als we in het donker het toilet willen vinden, en niet over onze eigen scheerlijnen willen struikelen, een diepe teil, met handvat, zodat we de afwas kunnen doen, zonder dat er al te veel borden en mokken aan gruzelementen vallen, en nog wat diverse kleine zut, waar we volgens Syl gemak van zullen hebben, tijdens onze vakantie.
Toen we terug in Ede waren, werd ik toegesproken door het buurmeisje:" jou moet ik hebben". Meestal krijg je dan de wind van voren, maar in dit geval bleek het om haar verjaardag te gaan. Dat ze waarschijnlijk tot laat aan het feesten zouden zijn. Dus als ik overlast zou hebben, dat ik dan maar even moest kloppen. Haar angst was ongegrond, ik was zelf bezig overlast te veroorzaken in een dorpje op steenworp afstand van Steenwijk. Eesveen. Ik ben in mijn muzikale leven in heel wat plaatsen geweest, maar Eesveen was nieuw voor me. Ik kon het eerst niet zo goed vinden, en terwijl ik zoekend om me heen keek, was ik Eesveen alweer uit. Volgens de locale bobo die dat feest (het jaarlijkse dorpsfeest) organiseerde, wonen er 700 mensen in Eesveen. En volgens mij waren die allemaal in die tent. ( Die tent was overigens vrijdag, de dag voor ons optreden, geheel in stijl met het FC Twente stadion, ingestort, met 1 bewusteloze vrouw tot gevolg, het soort nieuws dat je niet wil horen, vlak voor je lekker stampende muziek gaat maken). Het begon met een soundcheck van ongeveer 2 minuten, en daarna een portie lekkere frietjes met een frikandel. ( Jurgen, als je dit leest: dit waren by far de lekkerste frietjes van Nederland, een bak bami, haalt het hier never nooit bij). Toen moesten we wachten tot de lokale komieken uitgereuteld waren op het podium, en kon het feest losbarsten. Dit soort snabbeltjes zijn zeldzaam. Lekker knallen op het podium (sommige partijen waren ernstig verrassend) en gewoon pretentieloos spelen, terwijl het publiek (na de eerste set) lekker uit zijn dak stond te gaan. Heerlijk. Het enige jammere eraan waren die boeren daar, die tegen onze (niet mijne) auto's aan meenden te moeten zeiken. Dat leverde nogal wat onvriendelijke uitspraken op, over en weer, met name van degenen tegen wiens auto werd aangezeken. Low-life zul je overal wel aantreffen. Over het algemeen wel het soort snabbel waartegen ik niet snel nee zal zeggen. Ik was pas om 340 thuis, en kon een speld bij de buren horen vallen. Ze lagen allemaal al braaf op 2 oren.
De zomervakantie komt eraan, ook dit jaar weer. En we hebben besloten om er één week tussenuit te gaan. Een week de boel de boel te laten, en helemaal tot rust te komen. Syl zit in het midden van een zware opleiding, ik zit tussen twee banen, een vreselijke ziekte, we hebben beiden even een korte pitstop verdient. Het werd Normandie. Niet ver weg, het is maar een week. Ik ga het grootste deel van de zomer verder werken, en Syl ook. En omdat we beiden niet vies zijn van wat spartaans leven, werd het een camping. Voor een in het hoogseizoen bijzonder schappelijke prijs. Maar goed, dan moet er nog een tent komen. Dus vol goede moed trokken we zaterdag naar Winterswijk. Daar ligt een soort kampeer IKEA, waar je alle soorten tenten kan kopen. Ik wist oprecht niet, dat er zo gruwelijk veel tenten waren. In letterlijk alle soorten en maten. Van tipi tot een soort van buitenproportionele slaapzak. Van plastic tot katoen. Kookstelletjes. Ook al in zoveel verschillende varianten. Duitsers, die- onee, die liepen er alleen maar in de weg.
Ruim twee uur verder, en 250 euro lichter, konden we huiswaarts keren. Met een tent, (ik vind sta ruimte in een tent toch wel een pré, Syl vond vooral katoen een pré, en dat bleek verrassend goed te combineren) een gasbrander (ik vond stabiliteit een hele grote pré, je wil niet dat zo'n brandertje al pruttelend omvalt, en derhalve in no-time je tent in de as legt, en je vervolgens voor vele miljoenen euro's aan schade veroorzaakt aan camping, sterfgevallen, en brandwondjes). Een koelbox, om je kropje sla en je pak melk min of meer koud te houden, een setje aluminium pannen (mijn braadslee op dat brandertje geeft geheid ellende) een lamp, voor als we in het donker het toilet willen vinden, en niet over onze eigen scheerlijnen willen struikelen, een diepe teil, met handvat, zodat we de afwas kunnen doen, zonder dat er al te veel borden en mokken aan gruzelementen vallen, en nog wat diverse kleine zut, waar we volgens Syl gemak van zullen hebben, tijdens onze vakantie.
Toen we terug in Ede waren, werd ik toegesproken door het buurmeisje:" jou moet ik hebben". Meestal krijg je dan de wind van voren, maar in dit geval bleek het om haar verjaardag te gaan. Dat ze waarschijnlijk tot laat aan het feesten zouden zijn. Dus als ik overlast zou hebben, dat ik dan maar even moest kloppen. Haar angst was ongegrond, ik was zelf bezig overlast te veroorzaken in een dorpje op steenworp afstand van Steenwijk. Eesveen. Ik ben in mijn muzikale leven in heel wat plaatsen geweest, maar Eesveen was nieuw voor me. Ik kon het eerst niet zo goed vinden, en terwijl ik zoekend om me heen keek, was ik Eesveen alweer uit. Volgens de locale bobo die dat feest (het jaarlijkse dorpsfeest) organiseerde, wonen er 700 mensen in Eesveen. En volgens mij waren die allemaal in die tent. ( Die tent was overigens vrijdag, de dag voor ons optreden, geheel in stijl met het FC Twente stadion, ingestort, met 1 bewusteloze vrouw tot gevolg, het soort nieuws dat je niet wil horen, vlak voor je lekker stampende muziek gaat maken). Het begon met een soundcheck van ongeveer 2 minuten, en daarna een portie lekkere frietjes met een frikandel. ( Jurgen, als je dit leest: dit waren by far de lekkerste frietjes van Nederland, een bak bami, haalt het hier never nooit bij). Toen moesten we wachten tot de lokale komieken uitgereuteld waren op het podium, en kon het feest losbarsten. Dit soort snabbeltjes zijn zeldzaam. Lekker knallen op het podium (sommige partijen waren ernstig verrassend) en gewoon pretentieloos spelen, terwijl het publiek (na de eerste set) lekker uit zijn dak stond te gaan. Heerlijk. Het enige jammere eraan waren die boeren daar, die tegen onze (niet mijne) auto's aan meenden te moeten zeiken. Dat leverde nogal wat onvriendelijke uitspraken op, over en weer, met name van degenen tegen wiens auto werd aangezeken. Low-life zul je overal wel aantreffen. Over het algemeen wel het soort snabbel waartegen ik niet snel nee zal zeggen. Ik was pas om 340 thuis, en kon een speld bij de buren horen vallen. Ze lagen allemaal al braaf op 2 oren.
zondag 3 juli 2011
Een auto, en wat KPN ellende (KPN=ellende)
"Schat, ik moet je wat vertellen"...
Meestal als dit soort zinnetjes uitgesproken worden, volgt er een bloedstollende mededeling, dus mijn hart zakte in mijn schoenen. Maar in dit geval werd het zinnetje gevolgd door:" Ik heb een autootje gezien en gereserveerd". Mijn hart steeg weer naar de plaats waar hij hoort. Of ik maar even op marktplaats wilde kijken. Ik keek, en mijn hart zakte weer een paar decimeter naar beneden. Het ging om de duurste Seat Marbella op marktplaats. Met 1000 euro nog niet veel geld, en het ging hier om de cabriolet versie ervan. Voor de mensen die niet meteen weten wat een Seat Marbella is: dit is een Fiat Panda, maar dan uit Spanje. Van het emotionele auto merk uit de VAG groep. Nu is een Fiat Panda uit de jaren 90 van de vorige eeuw al best wel lelijk, dit apparaat is zo gruwelijk lelijk, dat het er spontaan mooi van wordt, en dit meen ik letterlijk. Om het ding te halen, moesten we naar Hilvarenbeek. Dat ligt ergens na Den Bosch, na Vught, bij Tilburg in de buurt. Een klere eind rijden dus. We kwamen aan bij een gezellige Brabantse buschauffeur (geeft al meteen een band) en na een proefritje besloten om apart van elkaar naar Ede te kachelen. De koop was beklonken. Het zag er al met al best netjes uit. Met uitzondering van een gammele radiatordop, en wat roestplekjes. Maar goed, wat kun je verwachten voor 1000 euro. Op de terugweg reed Syl achter mij aan, en voor mijn gevoel reed ze wel heel erg langzaam. Voor haar gevoel, reed ik heel erg langzaam, dus de hele route hebben we om en nabij de 80 kilometer gereden. Terwijl ik dacht dat het ding dus serieus niet sneller kon, zat zij zich af te vragen waarom ik zo treuzelde. Je kunt maar goeie afspraken maken, nietwaar? Puntjes die snel aangepakt moeten worden, zijn dus een kapotte radiator dop. Want het autootje raakt wel heel snel oververhit. En de radiator mag zelf ook wel eens uitgespoeld worden. Dit volgens de wegenwacht monteur die het autootje afsleepte naar een garage. Niks ernstigs, maar zonde om de motor in de soep te rijden, voor iets dat voor een paar tientjes gewoon te verhelpen is.
Zaterdag hebben we benut om boodschappen te doen, en 2 auto's te poetsen. Jaja, ook ik ontkwam er niet aan. Ein-de-lijk, na mijn auto toch ruim een jaar in mijn bezit te hebben gehad, heb ik de moeite genomen om de stofzuiger er doorheen te gooien. En de ramen aan de binnenkant eens goed af te soppen. (Onvoorstelbaar, wat een helder zicht. Voorheen vond ik het toch veel rustiger op de weg). Alle ontbijtresten, asresten, zandresten, en andere kleine troep is er nu uit, en alle verpakkingen van tankstationvoedsel liggen in een vuilniszak in de container. Het voelt bijna alsof ik in een nieuwe auto zit.
Verder heeft KPN besloten dat ze nog steeds mijn probleem niet opgelost hebben. Ik hoor geen internet verbinding te hebben, want gedoe met mijn IP adres. TJa, maar ik heb wel internet. Ik hoor geen interactieve tv te hebben. En dit klopt. Want dat heb ik niet. Maar ik betaal er wel voor. Incapabel als ze zijn, lukt het ze niet om mijn huisnummer correct in te voeren. Incapabel als ze zijn, lukt het ze niet om terugbelafspraken na te komen. Incapabel als ze zijn, lukt het ze niet om de monteur op de afgesproken dag, op de afgesproken tijd te laten verschijnen. Je zou er haast een erectiestoornis van krijgen. Vervolgens krijg ik van die opwekkende smsjes, dat het nog steeds niet gelukt is, om mijn probleem te verhelpen. Het mag ten slotte wat kosten.
Ik ben niet boos op KPN, ik erger me er ook helemaaaaaaal niet aan. Ik verbaas me slechts. Ik verbaas me in hoge mate. Als ik zo met klanten/passagiers/collega's om zou gaan, zou ik binnen no-time op straat staan. Zou ik geen werk meer hebben. Maar de hoge baas van KPN heeft met mij als klein klantje natuurlijk niks te maken. Wedden dat hij klant is bij Ziggo of zo?
Vrijdag moesten we op Schiphol spelen met TKKMAR. Dat is altijd hoogst komisch. Je speelt voor reizigers, die, haastig langsstormen om op vakantie te gaan. En omdat wij er live spelen, blijven staan, en vervolgens hun vlucht missen. Zouden ze dat claimen bij hun reisagent? Maar soms kom je ook mensen tegen die je al heel lang niet gezien hebt. Zoals Nicolas. Nicolas komt uit Canada, en studeerde samen met mij in Amsterdam. Hij is verder gegaan met barok, ik ben verder gegaan met van alles en nogwat, behalve barok. Maar wel altijd leuk contact gehad tijdens de studie. En daar stond hij ineens. Even gezellig bijgekletst. Was toch wel heel tof.
Morgen reis ik af naar Limburg. Dat is ook lang niet gebeurd.
Meestal als dit soort zinnetjes uitgesproken worden, volgt er een bloedstollende mededeling, dus mijn hart zakte in mijn schoenen. Maar in dit geval werd het zinnetje gevolgd door:" Ik heb een autootje gezien en gereserveerd". Mijn hart steeg weer naar de plaats waar hij hoort. Of ik maar even op marktplaats wilde kijken. Ik keek, en mijn hart zakte weer een paar decimeter naar beneden. Het ging om de duurste Seat Marbella op marktplaats. Met 1000 euro nog niet veel geld, en het ging hier om de cabriolet versie ervan. Voor de mensen die niet meteen weten wat een Seat Marbella is: dit is een Fiat Panda, maar dan uit Spanje. Van het emotionele auto merk uit de VAG groep. Nu is een Fiat Panda uit de jaren 90 van de vorige eeuw al best wel lelijk, dit apparaat is zo gruwelijk lelijk, dat het er spontaan mooi van wordt, en dit meen ik letterlijk. Om het ding te halen, moesten we naar Hilvarenbeek. Dat ligt ergens na Den Bosch, na Vught, bij Tilburg in de buurt. Een klere eind rijden dus. We kwamen aan bij een gezellige Brabantse buschauffeur (geeft al meteen een band) en na een proefritje besloten om apart van elkaar naar Ede te kachelen. De koop was beklonken. Het zag er al met al best netjes uit. Met uitzondering van een gammele radiatordop, en wat roestplekjes. Maar goed, wat kun je verwachten voor 1000 euro. Op de terugweg reed Syl achter mij aan, en voor mijn gevoel reed ze wel heel erg langzaam. Voor haar gevoel, reed ik heel erg langzaam, dus de hele route hebben we om en nabij de 80 kilometer gereden. Terwijl ik dacht dat het ding dus serieus niet sneller kon, zat zij zich af te vragen waarom ik zo treuzelde. Je kunt maar goeie afspraken maken, nietwaar? Puntjes die snel aangepakt moeten worden, zijn dus een kapotte radiator dop. Want het autootje raakt wel heel snel oververhit. En de radiator mag zelf ook wel eens uitgespoeld worden. Dit volgens de wegenwacht monteur die het autootje afsleepte naar een garage. Niks ernstigs, maar zonde om de motor in de soep te rijden, voor iets dat voor een paar tientjes gewoon te verhelpen is.
Zaterdag hebben we benut om boodschappen te doen, en 2 auto's te poetsen. Jaja, ook ik ontkwam er niet aan. Ein-de-lijk, na mijn auto toch ruim een jaar in mijn bezit te hebben gehad, heb ik de moeite genomen om de stofzuiger er doorheen te gooien. En de ramen aan de binnenkant eens goed af te soppen. (Onvoorstelbaar, wat een helder zicht. Voorheen vond ik het toch veel rustiger op de weg). Alle ontbijtresten, asresten, zandresten, en andere kleine troep is er nu uit, en alle verpakkingen van tankstationvoedsel liggen in een vuilniszak in de container. Het voelt bijna alsof ik in een nieuwe auto zit.
Verder heeft KPN besloten dat ze nog steeds mijn probleem niet opgelost hebben. Ik hoor geen internet verbinding te hebben, want gedoe met mijn IP adres. TJa, maar ik heb wel internet. Ik hoor geen interactieve tv te hebben. En dit klopt. Want dat heb ik niet. Maar ik betaal er wel voor. Incapabel als ze zijn, lukt het ze niet om mijn huisnummer correct in te voeren. Incapabel als ze zijn, lukt het ze niet om terugbelafspraken na te komen. Incapabel als ze zijn, lukt het ze niet om de monteur op de afgesproken dag, op de afgesproken tijd te laten verschijnen. Je zou er haast een erectiestoornis van krijgen. Vervolgens krijg ik van die opwekkende smsjes, dat het nog steeds niet gelukt is, om mijn probleem te verhelpen. Het mag ten slotte wat kosten.
Ik ben niet boos op KPN, ik erger me er ook helemaaaaaaal niet aan. Ik verbaas me slechts. Ik verbaas me in hoge mate. Als ik zo met klanten/passagiers/collega's om zou gaan, zou ik binnen no-time op straat staan. Zou ik geen werk meer hebben. Maar de hoge baas van KPN heeft met mij als klein klantje natuurlijk niks te maken. Wedden dat hij klant is bij Ziggo of zo?
Vrijdag moesten we op Schiphol spelen met TKKMAR. Dat is altijd hoogst komisch. Je speelt voor reizigers, die, haastig langsstormen om op vakantie te gaan. En omdat wij er live spelen, blijven staan, en vervolgens hun vlucht missen. Zouden ze dat claimen bij hun reisagent? Maar soms kom je ook mensen tegen die je al heel lang niet gezien hebt. Zoals Nicolas. Nicolas komt uit Canada, en studeerde samen met mij in Amsterdam. Hij is verder gegaan met barok, ik ben verder gegaan met van alles en nogwat, behalve barok. Maar wel altijd leuk contact gehad tijdens de studie. En daar stond hij ineens. Even gezellig bijgekletst. Was toch wel heel tof.
Morgen reis ik af naar Limburg. Dat is ook lang niet gebeurd.
zaterdag 25 juni 2011
Een veelbewogen week
Het begon ermee dat ik te horen kreeg dat de kok van mijn favoriete tapasbar dood is gegaan. Zomaar opeens. 50 jaar was hij maar. Deze man was een en al glundering van pret, vriendelijkheid en op en top tapas maken. De beste tapas buiten Spanje. Hoe vaak heb ik de afgelopen maanden niet gedacht: Ik moet snel weer eens naar IJmuiden. En nu denk ik: had ik maar. Nu is er dus in Nederland geen plek meer waar ik echt lekkere tapas kan eten. Niet zoals in IJmuiden, waar een stukje Spaans grondgebied zat. Rust zacht, beste Doro. Je was een topkok, en een geweldig mens.
Dan viel er een collega om. Ik noem geen namen, maar het is heel ernstig. Een fijne vent. Ik hoop zo hard dat hij er bovenop gaat komen. Dat moet gewoon. En nu maar hopen dat mijn hoop (en de hoop van alle andere mensen in zijn omgeving) sterk genoeg is, helpt.
Verder was het rustig. Lekker een beetje muziek gemaakt. Veteranendag is, net zoals prinsjesdag, zo'n bijeenkomst waar je weer oude bekenden tegenkomt. Mensen die je heel lang niet ziet, en dan ineens ziet dat ze afgevallen zijn. Of mensen waarvan je niet verwachtte dat ze ooit bij defensie zouden spelen, toch ineens in een mooi tenue ziet rondscharrelen. Of je ziet mensen in het voorbijgaan, waarvan je weet dat ze bij je vriendin in de opleiding zitten.
Uiteraard moest het heel hard regenen, en mijn marsenboekje (een achterkantje, met losse blaadjes marsen) plakte uiteindelijk aan elkaar. Niet dat dat nu nog uitmaakt, want halverwege de A12 bedacht ik me dat ik mijn partijen in Den Haag heb laten liggen. En uiteraard met flink wat geklets over Spaanse Kragen, en Parelketting (zoek maar eens op Google naar afbeeldingen) een collega groen en geel van misselijkheid gekregen. Dat hoort er allemaal een beetje bij.
Op de bus eigenlijk geen gekkigheid, op een vrouw van 50 na, die mij een hartverzakking bezorgde door ineens op te duiken in een bus"tunneltje". Dat is een afgesloten weg waar alleen bussen mogen rijden. In 1 richting. Als je dan als volwassen fietser zo stom bent om dan toch daar te gaan fietsen, verdien je geen enkele consideratie. Ze schrok wel toen ze merkte dat ik niet van zins was om te wachten, of zelfs maar te remmen.
Dan nog voor de beeldenstormers van de Mars der Beschaving: Waar waren jullie toen de mensen van de drumfanfare van de Luchtmacht op straat werden gezet? Dat zijn ook musici. Ook 'broeders' in de kunst. Waarom hoorde ik jullie daar niet over praten? Of is dat een minder soort cultuur? Of moet dat, net zoals de JSF, maar worden betiteld als "flauwekul"? Misschien een puntje tot nadenken???
Dan viel er een collega om. Ik noem geen namen, maar het is heel ernstig. Een fijne vent. Ik hoop zo hard dat hij er bovenop gaat komen. Dat moet gewoon. En nu maar hopen dat mijn hoop (en de hoop van alle andere mensen in zijn omgeving) sterk genoeg is, helpt.
Verder was het rustig. Lekker een beetje muziek gemaakt. Veteranendag is, net zoals prinsjesdag, zo'n bijeenkomst waar je weer oude bekenden tegenkomt. Mensen die je heel lang niet ziet, en dan ineens ziet dat ze afgevallen zijn. Of mensen waarvan je niet verwachtte dat ze ooit bij defensie zouden spelen, toch ineens in een mooi tenue ziet rondscharrelen. Of je ziet mensen in het voorbijgaan, waarvan je weet dat ze bij je vriendin in de opleiding zitten.
Uiteraard moest het heel hard regenen, en mijn marsenboekje (een achterkantje, met losse blaadjes marsen) plakte uiteindelijk aan elkaar. Niet dat dat nu nog uitmaakt, want halverwege de A12 bedacht ik me dat ik mijn partijen in Den Haag heb laten liggen. En uiteraard met flink wat geklets over Spaanse Kragen, en Parelketting (zoek maar eens op Google naar afbeeldingen) een collega groen en geel van misselijkheid gekregen. Dat hoort er allemaal een beetje bij.
Op de bus eigenlijk geen gekkigheid, op een vrouw van 50 na, die mij een hartverzakking bezorgde door ineens op te duiken in een bus"tunneltje". Dat is een afgesloten weg waar alleen bussen mogen rijden. In 1 richting. Als je dan als volwassen fietser zo stom bent om dan toch daar te gaan fietsen, verdien je geen enkele consideratie. Ze schrok wel toen ze merkte dat ik niet van zins was om te wachten, of zelfs maar te remmen.
Dan nog voor de beeldenstormers van de Mars der Beschaving: Waar waren jullie toen de mensen van de drumfanfare van de Luchtmacht op straat werden gezet? Dat zijn ook musici. Ook 'broeders' in de kunst. Waarom hoorde ik jullie daar niet over praten? Of is dat een minder soort cultuur? Of moet dat, net zoals de JSF, maar worden betiteld als "flauwekul"? Misschien een puntje tot nadenken???
maandag 20 juni 2011
Nederland in de problemen.
Ik maak me een beetje zorgen om de cultuur in Nederland. Aan de ene kant is het zo dat met dit kabinet er wel heel weinig mogelijkheden overblijven om van cultuur te genieten. Alles wordt te gronde gericht. En mensen in de culturele sector schreeuwen moord en brand. Misschien ook wel terecht, als je ziet, hoe niets ontziend meneer Zijlstra met zijn motorzaag tekeer gaat. (Het lijkt the Texas Chainsaw Massacre wel.)
Waar het mijns inziens misgaat is het volgende: Er worden in Nederland aan 11 conservatoria talloze musici opgeleid om in Nederland of daarbuiten aan het werk te gaan. Maar laten we wel wezen: er is helemaal geen plek voor al die musici in Nederland. Die was er al jaren niet. En nu worden het er nog veel minder. Maar in plaats van de opleidingen te gaan beperken, gaan we de werkplekken beperken. Dat is een vorm van regeren die ik echt vind getuigen van een kortzichtigheid waar ik niet bij kan met de pet. Regeren is vooruitzien. Ik kan met mijn boerenverstand nog wel beredeneren dat als er geen werkplekken meer zijn, maar je wel mensen daarvoor laat opleiden, dat je dan een overschot aan arbeidskrachten gaat genereren.
Van de 11 conservatoria, kun je er makkelijk 7 sluiten. Sterker nog: ik zou pleiten voor een numerus fixus. Zoveel werkplekken die over 4 jaar vrijkomen, betekent zoveel studenten aannemen, plus 2 extra voor het geval er wat afvallen. Buitenlandse studenten, leveren geld op, maar ik vind persoonlijk dat, als die klaar zijn met studeren, dat ze dan weer mooi terug moeten naar het land van herkomst. Met alle respect, maar in het buitenland aangenomen worden als musicus uit Nederland, is beestachtig lastig. Maar omgekeerd niet. Wellicht moet daar ook wat eerlijkheid in komen. Dit lijkt erg nationalistisch, en dat is het in wezen ook. Ik vind dat niet verkeerd.
Ik ga rustig verder met filosoferen.
Bij ons orkest is het al jarenlang gebruikelijk om met maar 3 man aan staf te werken. 1 zakelijk leider, 1 muzikaal leider en 1 logistiek manager. Van de orkestleden wordt verwacht dat zij zelf het podium opbouwen, stoelen en lessenaars klaarzetten, de bibliotheek beheren, en meehelpen met het laden en lossen van de auto. Nou heb ik niet denderend veel ervaring met symfonie orkesten, maar ik geloof nooit dat de leden van de Radio orkesten dit zelf doen. Terwijl dit toch echt een punt is, waarvan je zou kunnen zeggen dat je het kan wegbezuinigen. Alle management, en officemedewerkers de deur uit, en musici wat extra taken geven. Als dat de manier zou zijn om de muziek te laten bestaan, denk ik dat dat iets is waar je voor zou tekenen, toch?
Dan kom ik uit bij de prijs van een concertkaartje. Stel je wil als Jan-Modaal naar een concert in het concertgebouw. Stel, je wil naar Mahler 10. Ik heb uitgerekend dat je dan toch al snel een 116 euro kwijt bent. Dit op basis van 3e rangskaarten, een autorit en parkeren bij de deur. 116 euro voor 2 personen, voor 1 avondje, is een bedrag dat voor veel mensen (zeker met opgroeiende kinderen) gewoon veel te duur is. Voor 116 euro kan je je gezin meer dan een week lang te eten geven, en misschien ook nog eens op een pretpark trakteren. En van "jan modaal" zijn er zo vreselijk veel (dit klinkt uiteraard heel neerbuigend, maar zo is het echt niet bedoeld). Dus cultuur is niet zo toegankelijk als men zegt dat het is.
Diezelfde Jan Modaal, met 3 opgroeiende kinderen zou zijn kinderen misschien best wel op muziekles willen sturen. In een gemiddelde stad kosten muzieklessen voor een heel jaar 625 euro. Stel nu dat er 2 van zijn kinderen op muziekles willen. In de meeste gevallen zal het 2e kind een beetje korting krijgen. Maar toch zal je al gauw aan 1000 euro per jaar zitten. Ook dat is een bedrag, waar veel mensen toch even van moeten slikken. En daar komen de boeken nog bij, instrument (huur of koop) en het oeverloze gezeik om er toch vooral op te oefenen, want 1000 euro per jaar wegsmijten voor iets waar je niet voor oefent, is echt zondegeld.
Mijn conclusie: cultuur is gewoon duur. Hoe je het ook bekijkt.
En dit is waar de impasse begint: de docent in kwestie kan niet nog minder gaan verdienen (hoewel: als ik ontslag neem bij de muziekschool in Hillegom, ga ik er per maand 40 euro op vooruit, dit is niet gelogen, ik heb het rekensommetje wel 10 keer gemaakt, en 10 keer kwam eruit dat als ik zou stoppen met werken, dat ik per maand 40 euro zou overhouden), maar je kunt mensen ook onmogelijk enthousiast gaan maken voor meer dan 1000 euro op jaarbasis extra aan culturele educatie en concertbezoek. Zeker niet als het om zoveel mensen gaat voor wie cultuur gewoon een kostenpost teveel is.
Mensen die werkzaam zijn in de cultuur willen nogal eens sneren dat er maar bezuinigd moet worden op de JSF. Of Defensie in het algemeen. De militair om wiens baan dat gaat, zal ongetwijfeld in de lach schieten. Want hoe blij is Nederland dat er een Boeing wordt onderschept die geen radiocontact meer kan maken. Stel er was iets ergers aan de hand, en een Bijlmerramp dreigt, of een herhaling van 9-11. Dit is zelden het geval, maar het is toch prettig om te weten dat er een luchtmacht is, die kan ingrijpen als er een onverwachte situatie ontstaat. Bovendien is de F-16 een verouderd toestel, waarbij je je moet afvragen of een levensverlengende behandeling niet veel kostbaarder is. Je kunt het ook niet maken om met een verouderd toestel ongelukken te maken. Dat is namelijk pas echt gruwelijk duur. En dan zeker gaan lopen mekkeren dat 'we' ook met oude wrakken vliegen. En wie gaat er ingrijpen bij de volgende wateroverlast in Limburg? De leden van het LSO? Gaan die met 4 tonners mensen door het water rijden? En gaan de leden van het Nederlands Philarmonisch orkest grensbewaking doen op schiphol? Na de repetitie controleren of er geen bolletjes in anussen verstopt zijn? Ik bedoel maar.
En de zorg? De verpleger wiens baan verloren gaat, zal zich ongetwijfeld achter de oren krabben als hij hoort dat een orkest wel kan blijven bestaan. En het onderwijs?
Maar wat lul ik toch allemaal: bij Defensie, in de zorg, in de cultuur, overal wordt gesnoeid. En wij hebben daarvoor gekozen. Een paar jaar geleden. Wij, Nederland, hebben dit onheil over onszelf afgeroepen. Nederland die altijd internationaal het braafste jongetje van de klas wilde zijn, maakt van zichzelf de Joker. Onder leiding van Mark Rutte gaat Nederland van de voorste bank in de klas, naar de armzaligste. In de hoek. Bezuinigen op cultuur, zorg, onderwijs, defensie, sociale zorg, het is allemaal verarmen van je land. En toch wil niemand meer belasting betalen om het allemaal in stand te houden.
Waar het mijns inziens misgaat is het volgende: Er worden in Nederland aan 11 conservatoria talloze musici opgeleid om in Nederland of daarbuiten aan het werk te gaan. Maar laten we wel wezen: er is helemaal geen plek voor al die musici in Nederland. Die was er al jaren niet. En nu worden het er nog veel minder. Maar in plaats van de opleidingen te gaan beperken, gaan we de werkplekken beperken. Dat is een vorm van regeren die ik echt vind getuigen van een kortzichtigheid waar ik niet bij kan met de pet. Regeren is vooruitzien. Ik kan met mijn boerenverstand nog wel beredeneren dat als er geen werkplekken meer zijn, maar je wel mensen daarvoor laat opleiden, dat je dan een overschot aan arbeidskrachten gaat genereren.
Van de 11 conservatoria, kun je er makkelijk 7 sluiten. Sterker nog: ik zou pleiten voor een numerus fixus. Zoveel werkplekken die over 4 jaar vrijkomen, betekent zoveel studenten aannemen, plus 2 extra voor het geval er wat afvallen. Buitenlandse studenten, leveren geld op, maar ik vind persoonlijk dat, als die klaar zijn met studeren, dat ze dan weer mooi terug moeten naar het land van herkomst. Met alle respect, maar in het buitenland aangenomen worden als musicus uit Nederland, is beestachtig lastig. Maar omgekeerd niet. Wellicht moet daar ook wat eerlijkheid in komen. Dit lijkt erg nationalistisch, en dat is het in wezen ook. Ik vind dat niet verkeerd.
Ik ga rustig verder met filosoferen.
Bij ons orkest is het al jarenlang gebruikelijk om met maar 3 man aan staf te werken. 1 zakelijk leider, 1 muzikaal leider en 1 logistiek manager. Van de orkestleden wordt verwacht dat zij zelf het podium opbouwen, stoelen en lessenaars klaarzetten, de bibliotheek beheren, en meehelpen met het laden en lossen van de auto. Nou heb ik niet denderend veel ervaring met symfonie orkesten, maar ik geloof nooit dat de leden van de Radio orkesten dit zelf doen. Terwijl dit toch echt een punt is, waarvan je zou kunnen zeggen dat je het kan wegbezuinigen. Alle management, en officemedewerkers de deur uit, en musici wat extra taken geven. Als dat de manier zou zijn om de muziek te laten bestaan, denk ik dat dat iets is waar je voor zou tekenen, toch?
Dan kom ik uit bij de prijs van een concertkaartje. Stel je wil als Jan-Modaal naar een concert in het concertgebouw. Stel, je wil naar Mahler 10. Ik heb uitgerekend dat je dan toch al snel een 116 euro kwijt bent. Dit op basis van 3e rangskaarten, een autorit en parkeren bij de deur. 116 euro voor 2 personen, voor 1 avondje, is een bedrag dat voor veel mensen (zeker met opgroeiende kinderen) gewoon veel te duur is. Voor 116 euro kan je je gezin meer dan een week lang te eten geven, en misschien ook nog eens op een pretpark trakteren. En van "jan modaal" zijn er zo vreselijk veel (dit klinkt uiteraard heel neerbuigend, maar zo is het echt niet bedoeld). Dus cultuur is niet zo toegankelijk als men zegt dat het is.
Diezelfde Jan Modaal, met 3 opgroeiende kinderen zou zijn kinderen misschien best wel op muziekles willen sturen. In een gemiddelde stad kosten muzieklessen voor een heel jaar 625 euro. Stel nu dat er 2 van zijn kinderen op muziekles willen. In de meeste gevallen zal het 2e kind een beetje korting krijgen. Maar toch zal je al gauw aan 1000 euro per jaar zitten. Ook dat is een bedrag, waar veel mensen toch even van moeten slikken. En daar komen de boeken nog bij, instrument (huur of koop) en het oeverloze gezeik om er toch vooral op te oefenen, want 1000 euro per jaar wegsmijten voor iets waar je niet voor oefent, is echt zondegeld.
Mijn conclusie: cultuur is gewoon duur. Hoe je het ook bekijkt.
En dit is waar de impasse begint: de docent in kwestie kan niet nog minder gaan verdienen (hoewel: als ik ontslag neem bij de muziekschool in Hillegom, ga ik er per maand 40 euro op vooruit, dit is niet gelogen, ik heb het rekensommetje wel 10 keer gemaakt, en 10 keer kwam eruit dat als ik zou stoppen met werken, dat ik per maand 40 euro zou overhouden), maar je kunt mensen ook onmogelijk enthousiast gaan maken voor meer dan 1000 euro op jaarbasis extra aan culturele educatie en concertbezoek. Zeker niet als het om zoveel mensen gaat voor wie cultuur gewoon een kostenpost teveel is.
Mensen die werkzaam zijn in de cultuur willen nogal eens sneren dat er maar bezuinigd moet worden op de JSF. Of Defensie in het algemeen. De militair om wiens baan dat gaat, zal ongetwijfeld in de lach schieten. Want hoe blij is Nederland dat er een Boeing wordt onderschept die geen radiocontact meer kan maken. Stel er was iets ergers aan de hand, en een Bijlmerramp dreigt, of een herhaling van 9-11. Dit is zelden het geval, maar het is toch prettig om te weten dat er een luchtmacht is, die kan ingrijpen als er een onverwachte situatie ontstaat. Bovendien is de F-16 een verouderd toestel, waarbij je je moet afvragen of een levensverlengende behandeling niet veel kostbaarder is. Je kunt het ook niet maken om met een verouderd toestel ongelukken te maken. Dat is namelijk pas echt gruwelijk duur. En dan zeker gaan lopen mekkeren dat 'we' ook met oude wrakken vliegen. En wie gaat er ingrijpen bij de volgende wateroverlast in Limburg? De leden van het LSO? Gaan die met 4 tonners mensen door het water rijden? En gaan de leden van het Nederlands Philarmonisch orkest grensbewaking doen op schiphol? Na de repetitie controleren of er geen bolletjes in anussen verstopt zijn? Ik bedoel maar.
En de zorg? De verpleger wiens baan verloren gaat, zal zich ongetwijfeld achter de oren krabben als hij hoort dat een orkest wel kan blijven bestaan. En het onderwijs?
Maar wat lul ik toch allemaal: bij Defensie, in de zorg, in de cultuur, overal wordt gesnoeid. En wij hebben daarvoor gekozen. Een paar jaar geleden. Wij, Nederland, hebben dit onheil over onszelf afgeroepen. Nederland die altijd internationaal het braafste jongetje van de klas wilde zijn, maakt van zichzelf de Joker. Onder leiding van Mark Rutte gaat Nederland van de voorste bank in de klas, naar de armzaligste. In de hoek. Bezuinigen op cultuur, zorg, onderwijs, defensie, sociale zorg, het is allemaal verarmen van je land. En toch wil niemand meer belasting betalen om het allemaal in stand te houden.
dinsdag 14 juni 2011
mooie dienst.
Gister heb ik voor het eerst een late dienst gereden. Dat begon mooi: ik moest een gelede bus gaan aftanken.
Moeilijkheid 1: Hoe start je zo'n ding. Alle knoppen die ik ken, zaten op een andere plaats, en hadden iets andere symbooltjes. Het piepen hield ook maar niet op. Iets met te lage druk om te rijden.
Moeilijkheid 2: nog nooit gereden in een gelede bus. Die bumperklever achter me heel de tijd, was dus het staartstuk van mijn eigen bus. En telkens de angst dat het staartstuk rechts zou gaan, terwijl ik links ging.
Moeilijkheid 3: ik was ooit 1 keer naar de tankplaats gegaan, maar dat is een beetje weggegleden in mijn lijnenkennis.
Moeilijkheid 4: ik heb nog nooit gas getankt.
Gelukkig ging er iemand mee. Want anders was ik waarschijnlijk uren te laat aan mijn ritten begonnen. Die iemand bleek een officier bd. van de KMAR te zijn, die in vroeger jaren alle lintjes en diploma-uitreikingen deed. En hij kende mij. Dus werd het toch nog gezellig.
Toen ik weer terugkwam, had ik eerst een half uur pauze, en toen een half uur reserve dienst. Tijdens die reserve dienst gebeurde er weinig, dus mijn neus was schoon. Toen eindelijk kon het rijden beginnen. Het rijden dat ik zo leuk vind. De gekkigheidjes op mijn rooster: bij terugkomst was ik maar liefst 2 minuten reserve, en in mijn laatste rit, moest ik mijn bus op de buffer zetten. Ware het niet dat ik halverwege die rit was, en de buffer aan de andere kant van de stad zit. Dat laagvliegen heb ik toch maar niet gedaan.
Gelukkig waren alle passagiers aardig en lief, met als uitschieter een vrolijke Jonas die helemaal in een deuk lag toen ik hem met een stalen gezicht vertelde dat een buskaartje toch wel 1 hele euro moest kosten. "IK GA KAPOT" bulderde hij. En hij stapte niet in. Als je bedenkt wat er van die ene euro betaald moet worden, dan zou je je bijna schamen. De bus, de verzekeringen, het kantoorpersoneel, de randapparatuur, en niet onbelangrijk: ikzelf. Dus ik lachte maar een beetje met hem mee. Kleine correctie: ik lachte hem gewoon vierkant uit, maar dat had hij niet in de gaten. Als 1 euro al iets in om 'Kapot' van te gaan, vraag ik me af hoe hij zich gedraagt als hij in de kroeg een biertje van 2 euro bestelt, laat staan een rondje...
Een van de ritten die ik reed was leeg. Zat geen mens in. Niemand wilde van het station naar een klein ander stationnetje. Ik heb mijn geld op die rit verdient, maar niet voor de baas.
Een week geleden gingen Syl en ik de stad in. Vanwege een onnadenkende actie bij een brillenboer, kocht ik voor veel geld (verzekerd) een nieuwe bril. Maar dat bleek onvoordelig, want bij de concurrent hebben ze al jarenlang de aanbieding om er gratis een zonnebril op sterkte bij te doen. Dus mijn nieuwe bril (een Tommy Hilfiger) paste wel, maar mijn oude zonnebril eigenlijk niet meer. Dus toog ik met Syl naar de brillenboer om daar een nieuwe zonnebril op sterkte te laten maken. Nu kan ik in de zon ook veilig rijden (hetgeen met veel passagiers toch geen overbodige luxe is). En het is best een hele hippe. Al zeg ik het zelf.
Vanmiddag moet ik weer een late dienst rijden. Ik ben benieuwd, sommige routes had ik geleerd, met een omleiding. Die is inmiddels opgeheven. Dus de oorspronkelijke route ken ik niet. Ik hoop maar dat ik wakkere passagiers meekrijg, want anders heb ik toch echt een uitdaging.
Moeilijkheid 1: Hoe start je zo'n ding. Alle knoppen die ik ken, zaten op een andere plaats, en hadden iets andere symbooltjes. Het piepen hield ook maar niet op. Iets met te lage druk om te rijden.
Moeilijkheid 2: nog nooit gereden in een gelede bus. Die bumperklever achter me heel de tijd, was dus het staartstuk van mijn eigen bus. En telkens de angst dat het staartstuk rechts zou gaan, terwijl ik links ging.
Moeilijkheid 3: ik was ooit 1 keer naar de tankplaats gegaan, maar dat is een beetje weggegleden in mijn lijnenkennis.
Moeilijkheid 4: ik heb nog nooit gas getankt.
Gelukkig ging er iemand mee. Want anders was ik waarschijnlijk uren te laat aan mijn ritten begonnen. Die iemand bleek een officier bd. van de KMAR te zijn, die in vroeger jaren alle lintjes en diploma-uitreikingen deed. En hij kende mij. Dus werd het toch nog gezellig.
Toen ik weer terugkwam, had ik eerst een half uur pauze, en toen een half uur reserve dienst. Tijdens die reserve dienst gebeurde er weinig, dus mijn neus was schoon. Toen eindelijk kon het rijden beginnen. Het rijden dat ik zo leuk vind. De gekkigheidjes op mijn rooster: bij terugkomst was ik maar liefst 2 minuten reserve, en in mijn laatste rit, moest ik mijn bus op de buffer zetten. Ware het niet dat ik halverwege die rit was, en de buffer aan de andere kant van de stad zit. Dat laagvliegen heb ik toch maar niet gedaan.
Gelukkig waren alle passagiers aardig en lief, met als uitschieter een vrolijke Jonas die helemaal in een deuk lag toen ik hem met een stalen gezicht vertelde dat een buskaartje toch wel 1 hele euro moest kosten. "IK GA KAPOT" bulderde hij. En hij stapte niet in. Als je bedenkt wat er van die ene euro betaald moet worden, dan zou je je bijna schamen. De bus, de verzekeringen, het kantoorpersoneel, de randapparatuur, en niet onbelangrijk: ikzelf. Dus ik lachte maar een beetje met hem mee. Kleine correctie: ik lachte hem gewoon vierkant uit, maar dat had hij niet in de gaten. Als 1 euro al iets in om 'Kapot' van te gaan, vraag ik me af hoe hij zich gedraagt als hij in de kroeg een biertje van 2 euro bestelt, laat staan een rondje...
Een van de ritten die ik reed was leeg. Zat geen mens in. Niemand wilde van het station naar een klein ander stationnetje. Ik heb mijn geld op die rit verdient, maar niet voor de baas.
Een week geleden gingen Syl en ik de stad in. Vanwege een onnadenkende actie bij een brillenboer, kocht ik voor veel geld (verzekerd) een nieuwe bril. Maar dat bleek onvoordelig, want bij de concurrent hebben ze al jarenlang de aanbieding om er gratis een zonnebril op sterkte bij te doen. Dus mijn nieuwe bril (een Tommy Hilfiger) paste wel, maar mijn oude zonnebril eigenlijk niet meer. Dus toog ik met Syl naar de brillenboer om daar een nieuwe zonnebril op sterkte te laten maken. Nu kan ik in de zon ook veilig rijden (hetgeen met veel passagiers toch geen overbodige luxe is). En het is best een hele hippe. Al zeg ik het zelf.
Vanmiddag moet ik weer een late dienst rijden. Ik ben benieuwd, sommige routes had ik geleerd, met een omleiding. Die is inmiddels opgeheven. Dus de oorspronkelijke route ken ik niet. Ik hoop maar dat ik wakkere passagiers meekrijg, want anders heb ik toch echt een uitdaging.
maandag 6 juni 2011
work-out
Mijn lichaam is na 30 jaar eens begonnen met fysiek werk. Dat komt omdat ik op de bus rij. Nou zou je zeggen: een beetje zitten en wat sturen. Maar dan ben je er nog niet. De stadslijnen is véél sturen, en zelfs met stuurbekrachtiging is veel sturen gewoon veel werken. Daarnaast komt een hele zooi aan informatie op je af, die je het liefst gisteren nog in je op moet hebben genomen. Zonegrenzen, in tegenstelling tot Amsterdam, noemt men in Apeldoorn het aantal strippen. Waardoor ik dus mijn correctie stickers al menig maal heb moeten aanspreken. Of je stempel goed staat, of je nu hier linksaf moest, of de volgende pas. Onee, ik moest helemaal niet links, ik moest rechts, want ik rij nu lijn 8. Maar nu is het---onee toch nog niet te laat. Waarmee de bus een waanzinnig soort dronkemans-slinger maakt, en ik het braaksel van misselijke reizigers naar boven hoor komen. Dan moet je opletten of je je tijd nog wel haalt, en daarmee dus ook of het verkeer voor je een beetje doorrijdt. Die idioot voor me, die remt, joost mag weten waarom. En de eenden die zonder enig benul van het gewicht van een bus, gewoon midden op de weg blijven staan kwaken. Toch maar remmen, en toeteren. Er zomaar overheen rijden, in een woonwijk, met aanpalende basisschool met buitenspelende kinderen, geeft niet alleen een enorme troep, maar ook onpeilbaar kinderleed. Dan moet ik mijn routelijst bekijken, moest ik deze route nu wel of niet helemaal afmaken. Wisselgeld en kaarten controleren, staat de computer nog wel goed afgesteld? Ja, nu is het pauze. Onee, toch niet, ik moet deze rit wel afmaken, daarna mag ik in een klein busje naar de garage. Dat kleine busje is geen normaal klein busje, maar heeft de breedte van een volwassen bus, alleen veel korter, en je zit 40 centimeter naar het midden, dus oppassen met de stoepranden. En over stoepranden gesproken: je moet wel goed de halte aandoen, want oude mensen zien vaak niet zo goed, en kunnen keihard op hun plaat gaan. Schadefreude is 1 ding, maar je moet het niet opzoeken, dat is stijlloos. Dus toch die bus was dichter tegen de halte aanrijden. Waardoor je soms te dicht erop rijdt. Het rubber van de banden is daar weer niet blij mee, en soms klinkt er dan een plofje. Waardoor een lief meisje mij beschuldigde van een klapband.
Ok, de werkdag zit erop. Ik ga zo lekker boodschappen doen.
De parkeergarage ingereden, kwam ik tot de verbijsterende conclusie dat ik mijn portemonnee vergeten was. Godverde*&^($#)%KG$*(#)GK#@) en dat een paar keer. De telefoniste van Q-park is gewoon een enorme bitch. Ja het is mijn schuld dat ik mijn geld vergeet. Nee het is niet mijn schuld dat de balie van die parkeergarage niet bemand is. Dat mens begon te mekkeren dat ik dan maar moest lopen. Om al te krasse taal te vermijden, heb ik zonder verder te groeten opgehangen. 800 meter terug naar huis moeten lopen. Dat ging nog wel, ware het niet dat het halverwege begon te regenen. En niet kinderachtig. Alle droogte moest blijkbaar in 25 minuten worden bijgeregend. En allemaal in Ede. Niet dat ik veel keuze had. Want ik ken eenvoudig niet voldoende mensen om eventjes een belletje te plegen. En wildvreemde mensen om 1,50 vragen gaat mijn trots te boven. Toen ik weer thuis was, de eerste lading natgeregende kleding van mijn lijf gehaald. Toen wat droogs aangetrokken, en weer terug naar het centrum. 800 meter door de regen. Dit keer was ik zo clever om behalve een portemonnee, ook een paraplu mee te nemen. Dat bood enig soelaas, ware het niet dat ik zo vreselijk zweette, dat ik alsnog kleddernat werd. In ijltempo boodschappen doen, en niet heel subtiel de parkeergarage uitgescheurd.
De 1600 meter haal ik binnen het uur. De 2400 meter binnen 12 minuten, komt steeds dichterbij...
Ok, de werkdag zit erop. Ik ga zo lekker boodschappen doen.
De parkeergarage ingereden, kwam ik tot de verbijsterende conclusie dat ik mijn portemonnee vergeten was. Godverde*&^($#)%KG$*(#)GK#@) en dat een paar keer. De telefoniste van Q-park is gewoon een enorme bitch. Ja het is mijn schuld dat ik mijn geld vergeet. Nee het is niet mijn schuld dat de balie van die parkeergarage niet bemand is. Dat mens begon te mekkeren dat ik dan maar moest lopen. Om al te krasse taal te vermijden, heb ik zonder verder te groeten opgehangen. 800 meter terug naar huis moeten lopen. Dat ging nog wel, ware het niet dat het halverwege begon te regenen. En niet kinderachtig. Alle droogte moest blijkbaar in 25 minuten worden bijgeregend. En allemaal in Ede. Niet dat ik veel keuze had. Want ik ken eenvoudig niet voldoende mensen om eventjes een belletje te plegen. En wildvreemde mensen om 1,50 vragen gaat mijn trots te boven. Toen ik weer thuis was, de eerste lading natgeregende kleding van mijn lijf gehaald. Toen wat droogs aangetrokken, en weer terug naar het centrum. 800 meter door de regen. Dit keer was ik zo clever om behalve een portemonnee, ook een paraplu mee te nemen. Dat bood enig soelaas, ware het niet dat ik zo vreselijk zweette, dat ik alsnog kleddernat werd. In ijltempo boodschappen doen, en niet heel subtiel de parkeergarage uitgescheurd.
De 1600 meter haal ik binnen het uur. De 2400 meter binnen 12 minuten, komt steeds dichterbij...
Abonneren op:
Posts (Atom)