Uit het nieuws:
Het Brabantse Worstenbroodje is tot cultureel erfgoed benoemd. Dat is nog eens mooi nieuws.
En even voor de goede orde: een worstenbroodje heeft werkelijk niks te maken met die kleffe, vette, veel te zoute gehakt-resten die gehuld in sponzige vellen bladerdeeg bij de shell liggen weg te smoren onder een hittelamp. Die dingen noemt men saucijzen broodje, en de meeste saucijzen schamen zich voor het feit dat er fabrikanten en bakkers zijn die hun half afgekloven resten in bladerdeeg verpakken om nog wat winst te maken.
Nee, het echte Brabantse Worstenbroodje is in lekker deeg verpakt, en heeft een goede, smakelijke vulling van lekker gehakt.
En dit broodje, met een kledder curry gewürz of gewoon naturel, is een goede tegenhanger voor de welbekende bruine boterham met zwetende salami.
In mijn jeugd, ging ik met de dorpsfanfare de kerstavondmis opluisteren. Bij de kerk van Schin op Geul, of bij de kerk van Oud-Valkenburg. En bij thuiskomst was er warme chocolademelk (noodzakelijk, want meestal was het spelen buiten en dus koud) een paar plakken kerststol en een stuk of 2 worstenbroodjes. De echte dus, en niet van die saucijzen horror.
Mooi.
Dat betekent voor het Brabantse land een flinke financiele impuls, want ik gok zomaar dat deze als warme broodjes over de toonbank gaan. (Woordspeling met opzet verzonnen).
Dat komt goed uit, want uit een wat verder verleden: er zijn twee directeuren van orkesten uit het zuiden des lands die met ettelijke tonnen mee, ontslagen worden. Cultureel wat minder verantwoord, maar de tonnen die met die worstenbroodjes worden verdiend, kunnen dan weer in het culturele bestel van Brabant worden gepompt. Ik denk graag mee en vooruit.
Geheel toevallig dat dat bericht vandaag komt. Want afgelopen week was qua muziek een van de zwaarste weken van dit jaar.
Deze week stond voornamelijk in het teken van Epica. Nu ben ik helemaal niet zo into de metal muziek. Ik heb daar niet al te veel kennis van. Dus toen ik nogal casual thuis vertelde dat ik een album ging opnemen voor Epica was Ilse behoorlijk opgetogen. Want dat was toch wel een heel erg wereldberoemde band. En gezien het feit dat ze vorig jaar in Amerika en 'as we speak' in Nieuw Zeeland zitten, is het niet overdreven dat ze dus inderdaad wereld beroemd zijn.
Sta ik dus met mijn gekke bek op die plaat te shinen.
En vet was het. En vet wordt het. Een moddervette topplaat.
Een CD opnemen heb ik vaker gedaan. En het kost veel tijd. En je moet regelmatig effe slikken, omdat de opnameleider nogal wat noten op zijn zang heeft (opzettelijke woordspeling).
Een album als dit opnemen, is nog veel moeilijker. Zonder referentie anders dan de backing track moet je maar je noten erin prikken. En dat niet 1 keer. Niet 2 keer, maar 3 keer. En het moet zo snel mogelijk goed. Want er zijn maar 3 dagen. 3 dagen van toch flink wat frustrerende momenten. 3 dagen van toch wel wat gek genoteerde noten en riedeltjes, 3 dagen van onder druk veel moeten presteren. 3 dagen waarin je merkt dat je lippen dus echt 'maar van vlees zijn', dat plat, platter, platst kan. Drie dagen van "we-zijn-er-bijna-we-zijn-er-bijna-maar-nog-niet-helemaal". Maar ook 3 dagen van veel lol met elkaar, 3 dagen van trots als de meest lastige loopjes in 1 keer goed gingen, en de trots van heel even naar de resultaten mogen luisteren. 3 dagen van verwondering over wat er allemaal mogelijk is. Van trots dat we toch nog dat maatje extra konden. 3 dagen van genieten van de muziek die we moesten aanvullen. Wat vet. Wat übergaaf.
Een enorme boost voor je muzikanten-ego.
Ik heb al vaker over de avonturen met vriendje Jurgen geschreven. (De meest memorabele tot nu toe was zijn stunt om op Vlieland midden in de nacht op mijn slapende lijf te gaan liggen). Maar dit is er zeker een voor in de boeken. Samen met Jurgen speelde ik de trompetpartijen in, en we zaten er toch wel goed in samen. Alles ging als van een leien dakje. Heerlijk. De rest van het ensemble speelde ook lekker mee. Fijne crew. Met Alex voor de ongepaste opmerkingen, Lennart voor de veel te lage kotsnoten. Paul voor de minder lage trombone noten en Henk voor de ingehouden woede, en ook nog wat hoornnoten. In oktober komt die plaat uit. Een waanzinnig gave plaat. Ik kan iedereen aanraden er een te kopen.
En toen was het zomaar woensdagmiddag. Bijna klaar. Elke dag werden we voorzien van gezonde broodjes met tomaat, komkommer en kaas. Ham en koek. Maar woensdag kwam Jos (degene die de studio runt) ineens met heuse Brabantse Worstenbroodjes aan. En niet één per persoon. Smullen deden we. Jos, heeft onze lunches prima voorzien, maar die Brabantse Worstenbroodjes waren toch wel een lunchmatig hoogtepunt. En dan vandaag horen dat die dingen dus op de lijst met culturele erfgoederen komt. Samen met wat kaas uit Italie en ham uit Spanje. Maar dat geheel ter zijde.
Een ander nieuwtje.
Gemeenten zijn er erg goed in om verkeerstechnisch een boel geld over de balk te flikkeren. Of dat nu eigen geld is, of geld van anderen, er moet en zal onzuinig mee omgesprongen worden. Bijvoorbeeld het weren van oude auto's. Een bullshit maatregel. Maar goed, daar heb ik al eens over geschreven, en iedereen die ook maar enigszins weldenkend is, is dat met me eens.
Utrecht gaat nog een stapje verder. Voor de som van 1200 euro, heeft men in het centrum homo-vriendelijke voetgangers-lichten geinstalleerd. Hiermee wil men duidelijk maken dat men in Utrecht voorstander is van gelijke rechten voor homo's.
Ludiek is het wel.
Ik vraag me bij dit soort acties toch een beetje af of de gemeente bang is om door het COC voor de rechter gedaagd te worden, als ze het niet doen. Want laten we wel wezen: het COC daagt graag (en in sommige gevallen ook wel terecht, in veel gevallen puur voor de publiciteit, maar dat terzijde).
In mijn brein vormt zich het volgende telefoongesprek:
COC:"Dag gemeente Utrecht, u spreekt met het COC. Wat doen jullie om uit te dragen dat jullie voor gelijke rechten voor homo's zijn?"
Utrecht:"Ehhh... Ehhh... Ja... Nou... Ehhh"....
COC:"We gaan jullie voor de rechter dagen!!!! Jullie vinden niet dat homo's gelijke rechten moeten hebben!!!! Jullie krijgen nog 2 weken om met een leuk idee te komen!!!!"
1 week later:
Utrecht (wat bibberig in de stem):"Hallo COC, we gaan HOMO-verkeerslichten plaatsen. En dat doen we op eigen kosten. Laten jullie ons dan weer een paar jaar met rust?"
COC (pedant):"Fijn, we zullen jullie niet voor de rechter dagen. Prettig weekend".
Ik vraag me toch af, wat de meerwaarde is. Want laten we wel wezen: de helft van de tijd kijkt niemand naar die lichten, en loopt men gewoon door, welke kleur of vorm dat licht ook maar heeft. Voetgangers denken graag dat ze onkwetsbaar zijn, dus trekken zich van rood of groen niks aan.
Los daarvan: verkeerslichten hebben geen flikker (zeer toepasselijke woordspeling. Sue me, COC!!) te maken met homo's, lesbies of anders-geaarden. Die gaan over verkeersveiligheid. En die is voor de gemiddelde mens (van alle geaardheden) al moeilijk genoeg te bevatten zonder dat ze worden afgeleid door stomme vormpjes van lampjes.
Voordat het COC mij gaat dagen omdat ik dit een geldverspillende actie vind: ik ben voor gelijke rechten. Uiteraard. Maar ik verrek het toch ook om in een roze auto te rijden (waarmee ik Utrecht niet inkom) of om een roze trompet te kopen. Ik heb wel een bepaalde reputatie hoog te houden, en een homo-vriendelijk gekleurde auto of trompet passen nu eenmaal niet in dat plaatje.
donderdag 17 maart 2016
vrijdag 11 maart 2016
Visgerechten en Jente-poep
Inmiddels ben ik 35. En dat is dus gewoon mijn 3e pubertijd op de helft. Mooi zo. Is geweest.
Al in een heel vroeg stadium van mijn leven heb ik fascinatie opgedaan voor water. Mijn sterrenbeeld is vis, wellicht dat dat ermee te maken heeft. En vooral water op plaatsen waar het niet hoort (zoals bijvoorbeeld in de achterklep van de Ford Mondeo, die me op een onvrijwillige douche trakteerde).
Maar goed, aquarium dus. Uren kan ik naar vissen en andere waterbeesten kijken die zichzelf in een aquarium vermaken. Met elkaar, met de plaatselijke flora. Ik kan daar werkelijk van genieten en ik kom heel erg tot rust als ik het gekabbel van een pomp hoor. Heel Feng Shui voel ik me dan. Een beetje Zen...
Dus de laatste jaren veelvuldig na lopen denken over een aquarium. Hele grote, want gaafheid moet je niet gematigd tot je nemen of uitdragen. Of een hele kleine, want praktisch gezien heb ik nog nooit in een huis gewoond dat een heel groot aquarium rechtvaardigt. Niet eens vanwege het tekortschietende formaat, maar meer vanwege de talrijke verhuizingen.
Een paar maanden geleden was ik nog niet jarig, en steels liet ik mij ontvallen dat een aquarium toch echt wel een mooi cadeautje zou zijn voor een 35 -jarige. Ik wilde een kleine, want een grote is behoorlijk kostbaar, en dat niet alleen in aanschaf.
En tot mijn intense genoegen staat er sinds een week een zogeheten nano-bak in de woonkamer. Voor mijn verjaardag gekregen van mijn eega.
Een nanobak, want ik wilde per se klein, en om de een of andere reden vind ik garnaaltjes toch wel intens leuke beesten voor in zo'n klein bakkie.
Dat blijkt geen kwestie te zijn van plug & play. Het is dus niet zo dat je een bakkie koopt, er een paar liter water in gooit, grind op de bodem en wat bloemen en beesten erin laat zakken. Dat kun je wel proberen, maar dan heb je grote kans dat je diezelfde avond nog een uitgebreide vismaaltijd van eigen bodem kan eten.
Nee, allereerst gooi je de bodembedekker erin. Dan water. Dan de pomp en het zuurstofbelletjesblaasapparaat en het filter. Als dat gedaan is, eventuele bodemversierselen (in praktische vormen zodat vis en garnaal verstoppertje kunnen spelen. Oja, en dan moet je niet vergeten om er allerhande bacterieen bij te gooien, om een goede levende bak te maken, die voor vis en garnaal zo optimaal mogelijk zijn.
Van de schoonfamilie kreeg ik een setje planten en wat mossen. Voor op de bodem. Dus dat meteen maar geinstalleerd (uiteraard veel te enthousiast, want het bleek dus dat die planten uit de potjes en voedingsbodem moesten, om zelf te wortelen in de bodem). Dat moest dus overnieuw.
Inmiddels heb ik overal en nergens mijn informatie vandaan gehaald, en eigenlijk wilde ik vandaag de vissen in mijn bak doen. Maar aangekomen bij een visboer (dus niet degene waar je vissen voor dagelijkse consumptie haalt, maar degene waar je vissen voor je aquarium haalt) kreeg ik als tip dat zelfs als mijn water en planten de juiste conditie hebben, dat ik toch minstens nog een week moet wachten. Een beetje een domper. Maar ik wil het wel goed aanpakken.
Ik heb ook al een aantal hele leuke visbeesten gezien, die een leuke aanvulling zullen zijn op mijn garnalen. Een paar algeneters, die zich een soort van vacuum zuigen op de wanden van de bak.
Een paar slangenvisjes, die gewoon heel koddig heen en weer wiebelen. Of juist wat meer kleurige. Hoewel ik daarvoor ook de garnalen neem in alle kleuren. Geel, of juist blauw en rood.
Kortom: de vrouw zei dat ik een leuke hobby moest zoeken, en dat heeft ze me nu cadeau gedaan.
Uiteraard neem ik afstand van het idee dat een aquarium voor uber-burgerlijke apen is. Dat is het wel, en ik begin het ook steeds meer te worden, maar toch herken ik me er niet in. Ik heb er nu, ook zonder vissen, maar met bloemen erin, heel veel schik mee.
Poes Colette vind het ook machtig interessant, dat aquarium. Als ze de kans krijgt, gaat ze erin roeren met haar poot, en gelukkig zit er een plaat op, zodat ik geen angst hoef te hebben dat ze er een lekkere snack uittrekt.
Ik was dus vanmiddag met een vermoeide (want 4 uur slaap is geen echte nachtrust en dit gebrek aan lag niet aan Jente) Ilse naar die viswinkel. En bij terugkomst bij de auto verbaasde ik me dat de auto niet open ging toen ik hem open maakte. Dat kon ook niet, want ik was gewoon glad vergeten om de auto op slot te doen. Hartje Rotterdam, vroeger geen hele beste buurt, en Marnix laat zijn auto gewoon open staan om even een uurtje te gaan vis-shoppen. De verbazing werd groter toen ik ontdekte dat mijn legendarische klungeligheid niet bestraft was met het leegroven van mijn auto, of zelfs maar het stelen ervan. Er zijn nog eerlijke mensen in de wereld.
Ook Jente was jarig. En ook die is verwend. Verwend met allerhande houten speelgoed (met van die lekkere scherpe randjes, die zo lekker diep in je voet zakken als je erop gaat staan, en dat doe je want de avond ervoor heb je alles weer opgeruimd, maar dat éne figuurtje had je over het hoofd gezien), lawaai makend speelgoed en nog meer speelgoed.
Daar speelt ze mee, totdat ze de kast weer ontdekt. De kast waarin al onze mappen zitten. De kast waarin zij dus eigenlijk niks te zoeken heeft, maar waarvan ze desondanks vindt dat zij er haar neus en haar handjes in moet steken (en gevuld weer uit moet halen). Omdat ze nog niet heel erg loopt (wel stapjes zijwaarts) kruipt ze van haar speelhoekje naar de kast, en dus sleept ze het kleinere grut van speelgoed gewoon met zich mee. Waar papa of mama dan weer op gaan staan. Inwendig vloekend van de pijn vermaan ik Jente om uit de kast te blijven. Waarop zij zich omdraait en me met een stralende lach aankijkt. Tja, wat moet je dan.... Dan loop ik (nog steeds inwendig vloekend, maar al een stuk minder) maar weer naar haar toe om haar maar even te knuffelen.
Jente in bad is niet mijn favoriete manier van het kind schoonmaken. Liever neem ik haar mee onder de douche. Maar goed, soms is een badje wat handiger. Als ze er niet in gaat zitten kakken, that is. Want dan zie je haar gezichtje wat vertrekken, en voorafgegaan door een meur waar een paard van in coma raakt, plopt er een mooie verse drol aan de oppervlakte. Terwijl ik dus net bezig was met haar in te zepen, en er dus bijna met mijn handen vol in grijp. Je snapt: horror. Ik ben niet vies van mijn kind, en haar neus maak ik zonder kokhalzen schoon, maar een verse, niet al te stevige drol die ook nog eens erger stinkt dan de mijne... Nee. Dat is een brug te ver. Overigens: mijn geluk was dan wel weer dat die drol niet al te hard was, en zich dus makkelijk door het doucheputje liet wegspoelen. Komt toch allemaal in hetzelfde riool uit.
Op muzikaal gebied ben ik ook lekker bezig. Ik ga op concours met een club uit de buurt. Een leuke club waar het niet alleen gezellig toeven is, maar die ook lekker gegroeid zijn. Muzikaal en technisch. Het masterpiece is een stuk waar ik eerst een hartgrondige hekel aan had, maar ik ben met de club meegegroeid en ben het stuk gaan waarderen. En heb samen met de rest van de club ontdekt waar de gave en ontroerend mooie momenten zitten.
En volgende week beginnen ook de opnames voor het nieuwe album van de band Epica. Dat is een op zich best wel beroemde band, en ik wist natuurlijk weer van niks. Maar dat ligt aan mij. De producer van de band vraagt mij wel vaker om blazers te regelen, en ook deze keer deed ik dat met alle liefde. Het was Ilse die me vertelde hoe wereld beroemd deze band is. Gaaf! Heb wat van ze beluisterd, en het sprak me best wel aan. En om daar nu een nieuw album mee op te gaan nemen, is toch best wel gaaf. Moet ik zeggen.
En dan in mei eindelijk weer eens een operette. Operette... In 2001 mijn eerste betaalde snabbel. Is ook alweer 15 jaar geleden. En nog steeds vind ik het helemaal geweldig om operette te mogen spelen.
Enfin, zo gaan we leuk het weekend in.
Al in een heel vroeg stadium van mijn leven heb ik fascinatie opgedaan voor water. Mijn sterrenbeeld is vis, wellicht dat dat ermee te maken heeft. En vooral water op plaatsen waar het niet hoort (zoals bijvoorbeeld in de achterklep van de Ford Mondeo, die me op een onvrijwillige douche trakteerde).
Maar goed, aquarium dus. Uren kan ik naar vissen en andere waterbeesten kijken die zichzelf in een aquarium vermaken. Met elkaar, met de plaatselijke flora. Ik kan daar werkelijk van genieten en ik kom heel erg tot rust als ik het gekabbel van een pomp hoor. Heel Feng Shui voel ik me dan. Een beetje Zen...
Dus de laatste jaren veelvuldig na lopen denken over een aquarium. Hele grote, want gaafheid moet je niet gematigd tot je nemen of uitdragen. Of een hele kleine, want praktisch gezien heb ik nog nooit in een huis gewoond dat een heel groot aquarium rechtvaardigt. Niet eens vanwege het tekortschietende formaat, maar meer vanwege de talrijke verhuizingen.
Een paar maanden geleden was ik nog niet jarig, en steels liet ik mij ontvallen dat een aquarium toch echt wel een mooi cadeautje zou zijn voor een 35 -jarige. Ik wilde een kleine, want een grote is behoorlijk kostbaar, en dat niet alleen in aanschaf.
En tot mijn intense genoegen staat er sinds een week een zogeheten nano-bak in de woonkamer. Voor mijn verjaardag gekregen van mijn eega.
Een nanobak, want ik wilde per se klein, en om de een of andere reden vind ik garnaaltjes toch wel intens leuke beesten voor in zo'n klein bakkie.
Dat blijkt geen kwestie te zijn van plug & play. Het is dus niet zo dat je een bakkie koopt, er een paar liter water in gooit, grind op de bodem en wat bloemen en beesten erin laat zakken. Dat kun je wel proberen, maar dan heb je grote kans dat je diezelfde avond nog een uitgebreide vismaaltijd van eigen bodem kan eten.
Nee, allereerst gooi je de bodembedekker erin. Dan water. Dan de pomp en het zuurstofbelletjesblaasapparaat en het filter. Als dat gedaan is, eventuele bodemversierselen (in praktische vormen zodat vis en garnaal verstoppertje kunnen spelen. Oja, en dan moet je niet vergeten om er allerhande bacterieen bij te gooien, om een goede levende bak te maken, die voor vis en garnaal zo optimaal mogelijk zijn.
Van de schoonfamilie kreeg ik een setje planten en wat mossen. Voor op de bodem. Dus dat meteen maar geinstalleerd (uiteraard veel te enthousiast, want het bleek dus dat die planten uit de potjes en voedingsbodem moesten, om zelf te wortelen in de bodem). Dat moest dus overnieuw.
Inmiddels heb ik overal en nergens mijn informatie vandaan gehaald, en eigenlijk wilde ik vandaag de vissen in mijn bak doen. Maar aangekomen bij een visboer (dus niet degene waar je vissen voor dagelijkse consumptie haalt, maar degene waar je vissen voor je aquarium haalt) kreeg ik als tip dat zelfs als mijn water en planten de juiste conditie hebben, dat ik toch minstens nog een week moet wachten. Een beetje een domper. Maar ik wil het wel goed aanpakken.
Ik heb ook al een aantal hele leuke visbeesten gezien, die een leuke aanvulling zullen zijn op mijn garnalen. Een paar algeneters, die zich een soort van vacuum zuigen op de wanden van de bak.
Een paar slangenvisjes, die gewoon heel koddig heen en weer wiebelen. Of juist wat meer kleurige. Hoewel ik daarvoor ook de garnalen neem in alle kleuren. Geel, of juist blauw en rood.
Kortom: de vrouw zei dat ik een leuke hobby moest zoeken, en dat heeft ze me nu cadeau gedaan.
Uiteraard neem ik afstand van het idee dat een aquarium voor uber-burgerlijke apen is. Dat is het wel, en ik begin het ook steeds meer te worden, maar toch herken ik me er niet in. Ik heb er nu, ook zonder vissen, maar met bloemen erin, heel veel schik mee.
Poes Colette vind het ook machtig interessant, dat aquarium. Als ze de kans krijgt, gaat ze erin roeren met haar poot, en gelukkig zit er een plaat op, zodat ik geen angst hoef te hebben dat ze er een lekkere snack uittrekt.
Ik was dus vanmiddag met een vermoeide (want 4 uur slaap is geen echte nachtrust en dit gebrek aan lag niet aan Jente) Ilse naar die viswinkel. En bij terugkomst bij de auto verbaasde ik me dat de auto niet open ging toen ik hem open maakte. Dat kon ook niet, want ik was gewoon glad vergeten om de auto op slot te doen. Hartje Rotterdam, vroeger geen hele beste buurt, en Marnix laat zijn auto gewoon open staan om even een uurtje te gaan vis-shoppen. De verbazing werd groter toen ik ontdekte dat mijn legendarische klungeligheid niet bestraft was met het leegroven van mijn auto, of zelfs maar het stelen ervan. Er zijn nog eerlijke mensen in de wereld.
Ook Jente was jarig. En ook die is verwend. Verwend met allerhande houten speelgoed (met van die lekkere scherpe randjes, die zo lekker diep in je voet zakken als je erop gaat staan, en dat doe je want de avond ervoor heb je alles weer opgeruimd, maar dat éne figuurtje had je over het hoofd gezien), lawaai makend speelgoed en nog meer speelgoed.
Daar speelt ze mee, totdat ze de kast weer ontdekt. De kast waarin al onze mappen zitten. De kast waarin zij dus eigenlijk niks te zoeken heeft, maar waarvan ze desondanks vindt dat zij er haar neus en haar handjes in moet steken (en gevuld weer uit moet halen). Omdat ze nog niet heel erg loopt (wel stapjes zijwaarts) kruipt ze van haar speelhoekje naar de kast, en dus sleept ze het kleinere grut van speelgoed gewoon met zich mee. Waar papa of mama dan weer op gaan staan. Inwendig vloekend van de pijn vermaan ik Jente om uit de kast te blijven. Waarop zij zich omdraait en me met een stralende lach aankijkt. Tja, wat moet je dan.... Dan loop ik (nog steeds inwendig vloekend, maar al een stuk minder) maar weer naar haar toe om haar maar even te knuffelen.
Jente in bad is niet mijn favoriete manier van het kind schoonmaken. Liever neem ik haar mee onder de douche. Maar goed, soms is een badje wat handiger. Als ze er niet in gaat zitten kakken, that is. Want dan zie je haar gezichtje wat vertrekken, en voorafgegaan door een meur waar een paard van in coma raakt, plopt er een mooie verse drol aan de oppervlakte. Terwijl ik dus net bezig was met haar in te zepen, en er dus bijna met mijn handen vol in grijp. Je snapt: horror. Ik ben niet vies van mijn kind, en haar neus maak ik zonder kokhalzen schoon, maar een verse, niet al te stevige drol die ook nog eens erger stinkt dan de mijne... Nee. Dat is een brug te ver. Overigens: mijn geluk was dan wel weer dat die drol niet al te hard was, en zich dus makkelijk door het doucheputje liet wegspoelen. Komt toch allemaal in hetzelfde riool uit.
Op muzikaal gebied ben ik ook lekker bezig. Ik ga op concours met een club uit de buurt. Een leuke club waar het niet alleen gezellig toeven is, maar die ook lekker gegroeid zijn. Muzikaal en technisch. Het masterpiece is een stuk waar ik eerst een hartgrondige hekel aan had, maar ik ben met de club meegegroeid en ben het stuk gaan waarderen. En heb samen met de rest van de club ontdekt waar de gave en ontroerend mooie momenten zitten.
En volgende week beginnen ook de opnames voor het nieuwe album van de band Epica. Dat is een op zich best wel beroemde band, en ik wist natuurlijk weer van niks. Maar dat ligt aan mij. De producer van de band vraagt mij wel vaker om blazers te regelen, en ook deze keer deed ik dat met alle liefde. Het was Ilse die me vertelde hoe wereld beroemd deze band is. Gaaf! Heb wat van ze beluisterd, en het sprak me best wel aan. En om daar nu een nieuw album mee op te gaan nemen, is toch best wel gaaf. Moet ik zeggen.
En dan in mei eindelijk weer eens een operette. Operette... In 2001 mijn eerste betaalde snabbel. Is ook alweer 15 jaar geleden. En nog steeds vind ik het helemaal geweldig om operette te mogen spelen.
Enfin, zo gaan we leuk het weekend in.
vrijdag 4 maart 2016
Huisvlijt
Huisvlijt.
Ik overdrijf altijd een beetje. Koketteren met mijn onhandigheid leidt vaak tot smakelijke conversaties. Op zich ben ik namelijk niet écht onhandig. Ongelukken gebeuren uiteraard wel, en daar leer ik van. Wat mij met name nekt, is mijn totale gebrek aan geduld. (Ja, echt. Ik heb vele goede eigenschappen, maar geduld is daar niet één van, het zou je verbazen...) Meer dan eens zeilt er een stuk gereedschap het luchtledige in en het materiaal waarmee ik werk ook.
Gewoon, omdat ik iets (en dat komt dan wél vaak voor) verkeerd opgemeten had. Of verkeerd ingeschat had.
Afgelopen weken heb ik mij op diverse manieren nuttig gemaakt in het huis. Allereerst moest er voor Jente's verjaardag iets afgemaakt worden. En met mijn vers bekomen dremel zou dat toch geen onoverkomelijk moeilijke klus moeten zijn. Dat was het ook niet. Ik tekende (helaas niet denderend) zorgvuldig de vormen af op een plankje, en begon met zagen. En te slijpen. En te schuren. In eerste instantie volgde ik precies, tot op de millimeter nauwkeurig mijn (helaas niet) zorgvuldig getekende lijnen. Even passen.... Verrek... Te ruim links, en te krap rechts. Das ook een talent. Terwijl het afgetekende (en dus ook uitgezaagde) figuur dus heus wel op dat verrekte nijntje-beest lijkt.
En daar zeilde het nijntje-beest de keuken door, bijna tegen Ilse haar hoofd, want zij was zo onverstandig om net op dat moment de keuken binnen te komen.
Uiteindelijk kwam alles goed, en heb ik 3 figuren gezaagd.
Wat me wel opviel: de houtslijp-schijfjes die ik kocht bij mijn verder onvolprezen dremel, gaan precies 1,5 figuurtje mee. Dus ik heb er 2 versleten. Op zich kosten die dingen geen drol, maar toch. Een beetje pijnlijk voor Bosch is dat natuurlijk wel...
Maar al met al toch best wat mooie dingen al kunnen doen met de dremel.
Mijn tweede staaltje huisvlijt wat het plaatsen van een traphekje. Niet dat wij veel trappen hebben waar Jente haar aanminnige nekje over kwam breken. Maar omdat wij Jente toch wat vrijheid willen geven, maar niet per definitie vinden dat die vrijheid maar meteen gepaard moet gaan met gretig grazen uit de kattenbak of het gevaar van de keuken te onbevreesd tegemoet gaan, vonden wij een traphekje in de gang een ideale oplossing.
Dat was leuk gedacht, maar in de gang bleek het traphekje in zijn langste stand te kort. En bovendien: de scharniertjes van het ding waren te breed voor de post van de gangkast-deur. Ik ben uiteraard niet voor 1 gat te vangen, dus met wat geklooi wist ik het scharnier op een blokje tóch op die deurpost te prikken. Om de lengte te compenseren gebruikte ik de schoenenkist als stopper, zodat Jente er toch niet door kon. Twee strategisch geplaatste schroeven sloten de boel Jente-proof af.
Mijn derde staaltje van binnenshuis-zelf-architectureren, maakte de tweede gelijk weer ongedaan. Want vrouwlief liet zich ontvallen dat die box ook eigenlijk wel weg kan (staat op marktplaats, nog steeds. Kom op, er zal toch wel iemand eens gaan werpen en een box nodig hebben?). Toen zij aan het werk was, sloeg de bliksem bij mij in, en vol goede moed begon ik de box af te breken. De door mij aangeprezen laden zaten werkelijk waar stampvol met allemaal babyspeeltjes. En dat leverde dus een enorme bende op in de huiskamer.
Ook de plekken waar de robotstofzuiger niet komt, waren verre van schoon. Maar dat deerde niet. Gewapend met inbussleutels ging ik aan de slag. Okee, toegegeven: ik had een tang nodig om een wat uitgelubberde inbus los te draaien, maar het ging behoorlijk voortvarend, al zeg ik het zelf.
In een wip was de box uit elkaar.
We hadden besloten dat we de schoenenkist van de gang naar de kamer zouden verplaatsen, om als speelgoedkist voor Jente te dienen. Dus die omkieperen. Nu lag er in de woonkamer een wanstaltige berg speelgoed, en in de gang een wanstaltige berg schoenen. (20 paar van Ilse, 3 van mij).
Schoenenkist vol zand, dus maar even uitzuigen en hop in de woonkamer ermee. Speelgoed van Jente erin flikkeren en de losse delen van de box op de gang tot de koper hem komt halen (MAAK ME LOS, MENSEN!!!)
Toen kwam ik er dus achter dat het traphekje zijn slotje miste. Op een goeie 40 centimeter. Dus die maar weer losgehaald van zijn plaats en in de deur van de woonkamer geschroefd. Meteen ontdekt hoe het oorspronkelijk bedoelde slotje werkt. Knijpen in een rood knopje en dan omhoogtrekken. Maar als het slotje te strak staat, dan trek je gewoon het hekje uit zijn scharnieren. Staat die te slap, dan kan Jente er met gemak doorheen.
De poezen zijn van deze plaats wat minder gecharmeerd. Nu moeten ze een fikse sprong maken. En Claus met zijn aangeboren knulligheid, is daar toch wat minder soepeltjes in.
Deze nieuwste verandering in huize Coster, betekent dat hetzij Ilse, hetzij ik ineens op moeten springen om Jente uit onze pensioenpapieren te trekken, te voorkomen dat ze de tv van de kast trekt of haar van de grond te plukken als ze brullend van ellende ligt te spartelen. Want heel erg vast ter been is ze nog niet, en dan kan ze nog niet eens lopen.
Zondag Jente haar eerste verjaardag. Ik ben benieuwd hoe we alle uitgenodigde mensen in ons huisje gaan passen.
Met een beetje goeie wil, volgend jaar in Almere, want we zijn wel weer aan het kijken naar huisjes in die buurt. Nu de bank nog zien te overtuigen dat we, als we zonder mankeren in staat zijn om 700 euro huur op te hoesten, dat we ook heus, echt waar ook wel in staat zullen zijn om 450 euro aan hypotheek op te brengen.
Ik overdrijf altijd een beetje. Koketteren met mijn onhandigheid leidt vaak tot smakelijke conversaties. Op zich ben ik namelijk niet écht onhandig. Ongelukken gebeuren uiteraard wel, en daar leer ik van. Wat mij met name nekt, is mijn totale gebrek aan geduld. (Ja, echt. Ik heb vele goede eigenschappen, maar geduld is daar niet één van, het zou je verbazen...) Meer dan eens zeilt er een stuk gereedschap het luchtledige in en het materiaal waarmee ik werk ook.
Gewoon, omdat ik iets (en dat komt dan wél vaak voor) verkeerd opgemeten had. Of verkeerd ingeschat had.
Afgelopen weken heb ik mij op diverse manieren nuttig gemaakt in het huis. Allereerst moest er voor Jente's verjaardag iets afgemaakt worden. En met mijn vers bekomen dremel zou dat toch geen onoverkomelijk moeilijke klus moeten zijn. Dat was het ook niet. Ik tekende (helaas niet denderend) zorgvuldig de vormen af op een plankje, en begon met zagen. En te slijpen. En te schuren. In eerste instantie volgde ik precies, tot op de millimeter nauwkeurig mijn (helaas niet) zorgvuldig getekende lijnen. Even passen.... Verrek... Te ruim links, en te krap rechts. Das ook een talent. Terwijl het afgetekende (en dus ook uitgezaagde) figuur dus heus wel op dat verrekte nijntje-beest lijkt.
En daar zeilde het nijntje-beest de keuken door, bijna tegen Ilse haar hoofd, want zij was zo onverstandig om net op dat moment de keuken binnen te komen.
Uiteindelijk kwam alles goed, en heb ik 3 figuren gezaagd.
Wat me wel opviel: de houtslijp-schijfjes die ik kocht bij mijn verder onvolprezen dremel, gaan precies 1,5 figuurtje mee. Dus ik heb er 2 versleten. Op zich kosten die dingen geen drol, maar toch. Een beetje pijnlijk voor Bosch is dat natuurlijk wel...
Maar al met al toch best wat mooie dingen al kunnen doen met de dremel.
Mijn tweede staaltje huisvlijt wat het plaatsen van een traphekje. Niet dat wij veel trappen hebben waar Jente haar aanminnige nekje over kwam breken. Maar omdat wij Jente toch wat vrijheid willen geven, maar niet per definitie vinden dat die vrijheid maar meteen gepaard moet gaan met gretig grazen uit de kattenbak of het gevaar van de keuken te onbevreesd tegemoet gaan, vonden wij een traphekje in de gang een ideale oplossing.
Dat was leuk gedacht, maar in de gang bleek het traphekje in zijn langste stand te kort. En bovendien: de scharniertjes van het ding waren te breed voor de post van de gangkast-deur. Ik ben uiteraard niet voor 1 gat te vangen, dus met wat geklooi wist ik het scharnier op een blokje tóch op die deurpost te prikken. Om de lengte te compenseren gebruikte ik de schoenenkist als stopper, zodat Jente er toch niet door kon. Twee strategisch geplaatste schroeven sloten de boel Jente-proof af.
Mijn derde staaltje van binnenshuis-zelf-architectureren, maakte de tweede gelijk weer ongedaan. Want vrouwlief liet zich ontvallen dat die box ook eigenlijk wel weg kan (staat op marktplaats, nog steeds. Kom op, er zal toch wel iemand eens gaan werpen en een box nodig hebben?). Toen zij aan het werk was, sloeg de bliksem bij mij in, en vol goede moed begon ik de box af te breken. De door mij aangeprezen laden zaten werkelijk waar stampvol met allemaal babyspeeltjes. En dat leverde dus een enorme bende op in de huiskamer.
Ook de plekken waar de robotstofzuiger niet komt, waren verre van schoon. Maar dat deerde niet. Gewapend met inbussleutels ging ik aan de slag. Okee, toegegeven: ik had een tang nodig om een wat uitgelubberde inbus los te draaien, maar het ging behoorlijk voortvarend, al zeg ik het zelf.
In een wip was de box uit elkaar.
We hadden besloten dat we de schoenenkist van de gang naar de kamer zouden verplaatsen, om als speelgoedkist voor Jente te dienen. Dus die omkieperen. Nu lag er in de woonkamer een wanstaltige berg speelgoed, en in de gang een wanstaltige berg schoenen. (20 paar van Ilse, 3 van mij).
Schoenenkist vol zand, dus maar even uitzuigen en hop in de woonkamer ermee. Speelgoed van Jente erin flikkeren en de losse delen van de box op de gang tot de koper hem komt halen (MAAK ME LOS, MENSEN!!!)
Toen kwam ik er dus achter dat het traphekje zijn slotje miste. Op een goeie 40 centimeter. Dus die maar weer losgehaald van zijn plaats en in de deur van de woonkamer geschroefd. Meteen ontdekt hoe het oorspronkelijk bedoelde slotje werkt. Knijpen in een rood knopje en dan omhoogtrekken. Maar als het slotje te strak staat, dan trek je gewoon het hekje uit zijn scharnieren. Staat die te slap, dan kan Jente er met gemak doorheen.
De poezen zijn van deze plaats wat minder gecharmeerd. Nu moeten ze een fikse sprong maken. En Claus met zijn aangeboren knulligheid, is daar toch wat minder soepeltjes in.
Deze nieuwste verandering in huize Coster, betekent dat hetzij Ilse, hetzij ik ineens op moeten springen om Jente uit onze pensioenpapieren te trekken, te voorkomen dat ze de tv van de kast trekt of haar van de grond te plukken als ze brullend van ellende ligt te spartelen. Want heel erg vast ter been is ze nog niet, en dan kan ze nog niet eens lopen.
Zondag Jente haar eerste verjaardag. Ik ben benieuwd hoe we alle uitgenodigde mensen in ons huisje gaan passen.
Met een beetje goeie wil, volgend jaar in Almere, want we zijn wel weer aan het kijken naar huisjes in die buurt. Nu de bank nog zien te overtuigen dat we, als we zonder mankeren in staat zijn om 700 euro huur op te hoesten, dat we ook heus, echt waar ook wel in staat zullen zijn om 450 euro aan hypotheek op te brengen.
zondag 28 februari 2016
Een mooie week. :)
Ben ik even een trotse vent.
Mijn vrouw is er door haar doorzettingsvermogen, en ondanks vele afwijzingen in geslaagd om op geheel originele wijze een baan te bemachtigen. En dat is potdrie nog niet makkelijk.
Haar zoetgevooisde stem zal heel door Nederland schallen, via gare autoradiootjes en in hippe winkelpanden die liever live radio hebben dan ingeblikte muzak van bedenkelijke kwaliteit.
Ze wordt filelezer. Mensen die reeds op de weg zitten, zullen bij het horen van haar stem klamme handjes krijgen en hopen dat hun weg niet genoemd gaat worden, ontmoedigd raken als ze meldt dat er juist wel een file van 3 kilometer en 10 minuten vertraging staat, of blij het gas nog eens extra intrappen, want er is geen file.
Gevreesd en geliefd zal ze zijn.
Dat is nu allemaal leuk en aardig, maar het levert ook een bak logistieke ellende op. Want los van het feit dat wij graag meer inkomen willen, en niet meer afhankelijk willen zijn van de ellendelingen bij het uwv, hebben wij ook een kind.
En die moet ook af en toe wat aandacht, eten, drinken, schone luiers, en slapen. En laten onze gezamelijke banen dus het toppunt van onregelmatigheid zijn.
Werk maar eens tot 23:00 in de avond. Dan heeft het kinderdagverblijf Jente bij het oud-papier gezet. Want die sluiten standaard om 18:00 uur. Op zich jammer, want dat is niet meer van deze tijd. Het instituut "kinderdagverblijf" is totaal achterhaald. Let wel: de meiden die er werken, zijn allemaal even lief enzo, maar dat je als instituut er van uitgaat dat er tegenwoordig geen onregelmatige werktijden zijn, is toch hopeloos ouderwets.
Goed, ik kan nog wel doorgaan met mekkeren erover, maar dat lost het Jente-probleem niet op.
Wat wel als oplossing kwam: een oppas. En die hebben we gevonden. Gisteren even op bezoek bij de dame, en die kwam over als zeer lief, en zeer nuchter. Ze nam Jente gelijk van me over, en dat leek goed te klikken. En dat is fijn. Zij is zeer flexibel, en Jente mag er kind zijn, zich ontwikkelen en mee-eten. Wij blij, zij blij.
Het leverde nog meer logistieke ellende op.
Want onze banen zijn wel leuk en aardig, maar als ik de auto meeheb, dan kan Ilse niet naar Lijnden komen, en als Ilse de auto meeheeft, kan ik niet naar mijn respectieve werk komen.
Fok dat.
Dus wij op zoek naar een tussen-autootje. Het moet vooral niet te duur zijn, en het hoeft niet heel lang mee te gaan (ten slotte is er sprake van een proeftijd, en een oproepcontract, dus of het heel erg veel gaat omzetten, is maar de vraag).
Citrofiel die ik ben, had ik voor Ilse mijn zinnen gezet op een citroen saxo. Een kleine, betrouwbare rakker. Ervaring ermee hadden we al, dus dat zag ik meteen zitten.
Suzukifiel die Ilse is, had ze haar zinnen gezet op een Alto, want klein en goedkoop.
Puur om veiligheidsredenen vond ik dat niet zo denderend. Zo'n klein autootje waarbij het kind zich in de kreukelzone bevindt in plaats van erachter.
Uiteindelijk kreeg ik als opmerking:"Ja, een altootje is toch wel te krap. Dat voelt inderdaad niet heel prettig met Jente mee"...
Mijn citrofielenhart maakte een sprongetje. Dat is fijn. Naarstig werd er gezocht naar een betaalbare Saxo, en in die zoektocht kwamen we bij wat louche autobaasjes uit (ten slotte je krijgt waar je voor betaalt) en wat minder louche bedrijven.
Maar helaas voor mij (maar fijn voor Ilse en Jente) werd het geen saxo. Maar een heuse Suzuki Swift. En, hoe mooi, het is de nieuwste auto die Ilse ooit had.
Op een mooie woensdag togen we naar Den Haag om de op internet geziene Swift te berijden, besnuffelen en betasten.
De eigenaar van de auto, bleek een opa te zijn van Zuid-Europese afkomst. Die liet ons rijden, vertelde eerlijk wat de mankementen waren, en liet zelfs nog de auto uitlijnen.
En het medaillon/amulet achtige versiersel aan de spiegel (dat Allah jou en iedereen om je heen maar moge beschermen) liet hij ook hangen.
En zo kwam er een Suzuki Swift in ons leven. Het is niet de lelijkste auto ooit gebouwd. Dat is de alto of een Volkswagen, of alles dat audi ooit bouwde (nee, een multipla is echt mooier, daar wil ik ooit nog wel eens een blog aan wijden). Maar in feite is zo'n Suzuki Swift gewoon een hondehok met 5 deuren op wielen.
Jammer was wel dat de verkoper vergeten was dat de tankdop met een andere sleutel geopend moet worden, maar die hebben we gisteren binnen gekregen, dus vandaag kan de Swift volgegooid worden.
Het motortje klinkt als een frisse naaimachine, en dus zal het goed zijn voor de komende tijd dat Ilse naar haar werk gaat. En, wat nog belangrijker is, ze is weer mobiel. Dat heeft ze gemist, en nu kan ze weer naar haar sociale en andere contacten komen.
Mijn nieuwe fornuis heeft tot gevolg dat wij weer wat meer zijn gaan culina-menteren. Waar ik bij het oude fornuis gewoon geen zin meer had om uren lang te wachten tot de oven eindelijk eens voorgegloeid was (en dan maar hopen dat deze dan ook daadwerkelijk de gekozen temperatuur had), is het bij deze oven in een poep en een scheet klaar.
En blijkt dat Ilse toch goed kan koken, want niet alleen voor een grote pan stoofvlees draait ze haar hand niet om, maar ook een lasagna van de hand van Ilse is om je vingers bij op te vreten.
En zelf heb ik gisteren een heerlijke kabeljauw gemaakt, met van dat zeewierachtige spul.
Voor vanavond staat pastinaak op het menu, en omdat ik nog nooit pastinaak heb gemaakt, hou ik het simpel met een honing-mosterd-dressing uit de onvolprezen oven.
En nog even een sneer naar alle mensen die werkelijk denken dat PVV/Pegida een oplossing heeft:
Tijdens de tweede wereldoorlog hebben talloze mensen hun leven gegeven om de dragers van dat ranzige hakenkruis het land uit te krijgen. De PVV en zijn aanhangers halen het weer binnen, met veel tam-tam.
Way to go.
Vrijheid? Mijn aars. Dat heeft met vrijheid niks te maken, dat is gewoon gevaarlijk.
Maar vooral op de PVV stemmen. Ik maak mij vast op om het verzet weer te gaan organiseren. Nederland verdient beter.
Mijn vrouw is er door haar doorzettingsvermogen, en ondanks vele afwijzingen in geslaagd om op geheel originele wijze een baan te bemachtigen. En dat is potdrie nog niet makkelijk.
Haar zoetgevooisde stem zal heel door Nederland schallen, via gare autoradiootjes en in hippe winkelpanden die liever live radio hebben dan ingeblikte muzak van bedenkelijke kwaliteit.
Ze wordt filelezer. Mensen die reeds op de weg zitten, zullen bij het horen van haar stem klamme handjes krijgen en hopen dat hun weg niet genoemd gaat worden, ontmoedigd raken als ze meldt dat er juist wel een file van 3 kilometer en 10 minuten vertraging staat, of blij het gas nog eens extra intrappen, want er is geen file.
Gevreesd en geliefd zal ze zijn.
Dat is nu allemaal leuk en aardig, maar het levert ook een bak logistieke ellende op. Want los van het feit dat wij graag meer inkomen willen, en niet meer afhankelijk willen zijn van de ellendelingen bij het uwv, hebben wij ook een kind.
En die moet ook af en toe wat aandacht, eten, drinken, schone luiers, en slapen. En laten onze gezamelijke banen dus het toppunt van onregelmatigheid zijn.
Werk maar eens tot 23:00 in de avond. Dan heeft het kinderdagverblijf Jente bij het oud-papier gezet. Want die sluiten standaard om 18:00 uur. Op zich jammer, want dat is niet meer van deze tijd. Het instituut "kinderdagverblijf" is totaal achterhaald. Let wel: de meiden die er werken, zijn allemaal even lief enzo, maar dat je als instituut er van uitgaat dat er tegenwoordig geen onregelmatige werktijden zijn, is toch hopeloos ouderwets.
Goed, ik kan nog wel doorgaan met mekkeren erover, maar dat lost het Jente-probleem niet op.
Wat wel als oplossing kwam: een oppas. En die hebben we gevonden. Gisteren even op bezoek bij de dame, en die kwam over als zeer lief, en zeer nuchter. Ze nam Jente gelijk van me over, en dat leek goed te klikken. En dat is fijn. Zij is zeer flexibel, en Jente mag er kind zijn, zich ontwikkelen en mee-eten. Wij blij, zij blij.
Het leverde nog meer logistieke ellende op.
Want onze banen zijn wel leuk en aardig, maar als ik de auto meeheb, dan kan Ilse niet naar Lijnden komen, en als Ilse de auto meeheeft, kan ik niet naar mijn respectieve werk komen.
Fok dat.
Dus wij op zoek naar een tussen-autootje. Het moet vooral niet te duur zijn, en het hoeft niet heel lang mee te gaan (ten slotte is er sprake van een proeftijd, en een oproepcontract, dus of het heel erg veel gaat omzetten, is maar de vraag).
Citrofiel die ik ben, had ik voor Ilse mijn zinnen gezet op een citroen saxo. Een kleine, betrouwbare rakker. Ervaring ermee hadden we al, dus dat zag ik meteen zitten.
Suzukifiel die Ilse is, had ze haar zinnen gezet op een Alto, want klein en goedkoop.
Puur om veiligheidsredenen vond ik dat niet zo denderend. Zo'n klein autootje waarbij het kind zich in de kreukelzone bevindt in plaats van erachter.
Uiteindelijk kreeg ik als opmerking:"Ja, een altootje is toch wel te krap. Dat voelt inderdaad niet heel prettig met Jente mee"...
Mijn citrofielenhart maakte een sprongetje. Dat is fijn. Naarstig werd er gezocht naar een betaalbare Saxo, en in die zoektocht kwamen we bij wat louche autobaasjes uit (ten slotte je krijgt waar je voor betaalt) en wat minder louche bedrijven.
Maar helaas voor mij (maar fijn voor Ilse en Jente) werd het geen saxo. Maar een heuse Suzuki Swift. En, hoe mooi, het is de nieuwste auto die Ilse ooit had.
Op een mooie woensdag togen we naar Den Haag om de op internet geziene Swift te berijden, besnuffelen en betasten.
De eigenaar van de auto, bleek een opa te zijn van Zuid-Europese afkomst. Die liet ons rijden, vertelde eerlijk wat de mankementen waren, en liet zelfs nog de auto uitlijnen.
En het medaillon/amulet achtige versiersel aan de spiegel (dat Allah jou en iedereen om je heen maar moge beschermen) liet hij ook hangen.
En zo kwam er een Suzuki Swift in ons leven. Het is niet de lelijkste auto ooit gebouwd. Dat is de alto of een Volkswagen, of alles dat audi ooit bouwde (nee, een multipla is echt mooier, daar wil ik ooit nog wel eens een blog aan wijden). Maar in feite is zo'n Suzuki Swift gewoon een hondehok met 5 deuren op wielen.
Jammer was wel dat de verkoper vergeten was dat de tankdop met een andere sleutel geopend moet worden, maar die hebben we gisteren binnen gekregen, dus vandaag kan de Swift volgegooid worden.
Het motortje klinkt als een frisse naaimachine, en dus zal het goed zijn voor de komende tijd dat Ilse naar haar werk gaat. En, wat nog belangrijker is, ze is weer mobiel. Dat heeft ze gemist, en nu kan ze weer naar haar sociale en andere contacten komen.
Mijn nieuwe fornuis heeft tot gevolg dat wij weer wat meer zijn gaan culina-menteren. Waar ik bij het oude fornuis gewoon geen zin meer had om uren lang te wachten tot de oven eindelijk eens voorgegloeid was (en dan maar hopen dat deze dan ook daadwerkelijk de gekozen temperatuur had), is het bij deze oven in een poep en een scheet klaar.
En blijkt dat Ilse toch goed kan koken, want niet alleen voor een grote pan stoofvlees draait ze haar hand niet om, maar ook een lasagna van de hand van Ilse is om je vingers bij op te vreten.
En zelf heb ik gisteren een heerlijke kabeljauw gemaakt, met van dat zeewierachtige spul.
Voor vanavond staat pastinaak op het menu, en omdat ik nog nooit pastinaak heb gemaakt, hou ik het simpel met een honing-mosterd-dressing uit de onvolprezen oven.
En nog even een sneer naar alle mensen die werkelijk denken dat PVV/Pegida een oplossing heeft:
Tijdens de tweede wereldoorlog hebben talloze mensen hun leven gegeven om de dragers van dat ranzige hakenkruis het land uit te krijgen. De PVV en zijn aanhangers halen het weer binnen, met veel tam-tam.
Way to go.
Vrijheid? Mijn aars. Dat heeft met vrijheid niks te maken, dat is gewoon gevaarlijk.
Maar vooral op de PVV stemmen. Ik maak mij vast op om het verzet weer te gaan organiseren. Nederland verdient beter.
woensdag 17 februari 2016
Jente en eten...
Toen Jente net geboren was, had ik het als 'eten-gevende' makkelijk. Want als Jente aansloeg, dan ging er een tepel in. Prima. Dat werkte voor alle betrokkenen best prettig.
Maar goed, op een gegeven moment moest het een fles worden. En daar kwam ik ook bij kijken, want een fles kan ik ook geven.
Leuk. Dat kind op schoot, *plop* fles erin en sabbelen maar. *Plop* fles eruit, en als het niet genoeg was of te snel ging, werd madam eventjes boos, tot er een vervangende speen inging. *Plop*.
Inmiddels knaagt Jente met smaak aan:
-rijstwafels, (die zoutloos moeten zijn. Gewone rijstwafels vond en vind ik werkelijk waar smakeloze, droge pent, alleen te hachelen met chocopasta. Maar daar bestaat dus nog een overtreffende trap van: zoutloze rijstwafels. Nog smakelozer en bijkans nog droger. Wat doe je zo'n kind aan)
-maisboogjes (die in de verte een kazig smaakje hebben).
-Boterhammen met pindakaas, boter, kaas, eens per week leverworst, suikervrije jam (ik heb het geproefd, het smaakt een beetje zoals suikervrije cola: incompleet, een beetje lafjes).
-Fruithapjes (en dan hoofdzakelijk de lepel om haar tandjes mee te scherpen).
En dan natuurlijk de avondmaaltijden.
Die maak ik zelf, want ik vind dat Jente moet leren wat echte smaken zijn. Dus als ik haar vis geef, wil ik dat ze echte vis proeft, en niet dat wat olvarit denkt dat een vis is. Met vlees idem. En vooral: met groente idem. Ik heb wel eens wat van olvarit geproefd, en ik denk dat ik lekkerder, en smaakvoller eten maak dan olvarit.
Dat gaat als volgt: we kopen broccoli, bloemkool, bonen, bieten in. Een zak aardappelen, een lap vlees, een stuk kip en een vis.
Alles met uitzondering van het lapje vlees gaat in pannen, om te koken. Alleen het lapje vlees bak ik. Dat lijkt me lekkerder. Ik maak 15-18 porties in 1 keer. Dat betekent dus dat ik op mijn (nieuwe! Joechei!!!! eindelijk een werkende oven!!!) 4 pits gasfornuis wel een beetje logistiek denkwerk moet verrichten, nog even los van het feit dat ik dan minimaal 2 uur in de keuken bezig ben met het hakken van kip, vlees, vis en groenten. Om die daarna met een eetlepel in kleine potjes te doen. Na afloop staat de keuken vol van kookvochtdamp, en ik kan niet helemaal ontkennen dat ikzelf tijdens dat proces ook wat damp verlies. Want vier openstaande pitten leveren best wel wat warmte af.
Als alles goed gaar is, dan snij ik het in brokken, en begin te meten. Volgens het consultatiebureau papiertje moeten er 3 eetlepels groente, 2 eetlepels aardappels en 1 eetlepel vis, vlees of ei.
Dit doe ik in de leeggegeten fruithapjes-potjes, en dat past.
Precies die hoeveelheden, en soms iets meer als een aardappel of groente net ff groter is als een eetlepel, doe ik niet moeilijk.
Maar...
Als we Jente haar avondhapje geven, dan blijkt de opgave van het consultatiebureau toch meer gericht op mensen die van hun kind een soort van gratenpakhuis met vel willen maken. Jente lust wel 2 van dat soort porties. Dus geen 3 eetlepels groente, maar 6! Enzovoort.
Jente begint ook te ontdekken dat ze "macht" heeft.
Het leukste vindt ze dat bij het fruithapje. Want dat kliedert zo lekker. Kom ik aan met de lepel vol met fruitblerf, houdt ze haar mondje stijf dicht. Of draait zich eens lekker van me weg. Dat zijn de prettigere manieren. Ronduit vervelend wordt het als ze met haar handjes meent in te moeten grijpen als ik met een volle lepel haar mond nader. Ze graait naar de lepel, en als ik er niet op bedacht ben, dan klettert die lepel met een deel van de lading op de grond (uiteraard niet zonder eerst langs mijn kleding gegleden te zijn). Of ze krijgt die lepel vast, en gooit hem weg. Met lading en al de kast in (op documenten, of richting laptop).
Vaak doet ze dit nadat ze eerst een hap heeft genomen, die ze dan met een flinke lading kwijl weer uit sputtert of sproeit.
Dan ben ik bezig met haar kin en wangen te ontdoen van fruithap, en dan hoppa!!!! Daar grijpt ze de lepel uit mijn handen, om die eens lekker weg te keilen.
En wee mij, als ik niet tijdig terug ben met een nieuwe lading fruithap. Dan is de boot aan, en wordt ze boos.
Kortom: Jente's maaltijden beginnen een aanslag op mijn geduld te worden.
In het kader van educatief verantwoord opvoeden, laat ik haar tegenwoordig steeds meer zelf doen: stukjes brood, mag ze zelf oppakken. En in 80% van de gevallen gaat dat goed.
De overige 20% eindigt op de grond. (Poes Colette is dan nooit ver weg, zo viel mij laatst op).
Of die blijft aan haar vingers plakken (pindakaas is nu eenmaal behoorlijk kleverig).
Of die wordt eerst eens stevig besabbeld, waarna het stukje brood, doorweekt van het kwijl via haar slabbetje op het tafelbladje belandt. En dat mag ik dan opruimen. Nat brood is al niet echt favoriet bij mij, maar die natgesabbelde stukjes zijn erger dan een meurende poepluier.
Haar avondmaal, mag ze vaak ook zelf voor een deel regelen. Dan scheppen we een klein beetje op een lepel, en dan mag ze die lepel zelf naar haar mond brengen.
In 50% van de gevallen lukt dat best aardig. De andere helft... Laat ik volstaan met te zeggen dat poes Colette een handige aanvulling is op onze 2 (!) stofzuigers. En in het geval van bietjes, ziet ze er daarna uit als een jonge versie van de Ronald mcDonalds clown. Soms moeten we etensresten uit haar haar, oren, ogen en neus halen.
Maar ze geniet er wel van.
Door haar zo vers en "echt" mogelijk voedsel aan te bieden, hopen we dat ze net als haar vader, een avontuurlijke alleseter wordt. Dat ze went aan smaken. En wellicht in mijn voetsporen zal treden en rond haar 2e verjaardag samen met mij een harinkie weg zal gaan happen.
Over een halve maand is het zover: Jente haar eerste verjaardag. Sommige mensen geven kinderen een taart, speciaal om op te meppen. Als bon-vivant, gourmand, levensgenieter en vooral ook etens-genieter, sta ik daar wat dubbel in. Waarom zou je een vorstelijke taart maken, die er slechts toe dient om door een kind aan pulp gemept te worden... Zonde van de moeite. Zonde van de vaak wonderschone taarten, die tot dat doel worden gekocht. Van mij mag ze best een stukje taart, maar als het alleen is om kapot geslagen te worden, geef mijn (in dit geval louter spreekwoordelijk!!!) portie dan maar aan fikkie. Dat hoeft niet zo nodig.
In dat jaar hebben we als ouders veel moeten leren. Veel moeten overwinnen. Veelvuldig aan het einde van ons latijn geweest. Maar ook veel mooie momenten, lachbuien, en totale ontroering. Wat men zei over moeilijke starts die je zo vergeten bent: dat klopt wel aardig, ja.
Haar kadootje hebben we al, ik denk dat ze heel veel plezier aan de verpakking zal hebben, en met het kadootje hoop ik ook.
Ik ben alleen benieuwd waar we het eventueel aanwezige bezoek moeten laten. Ik denk dat ik de berging maar vast ga leegruimen...
Maar goed, op een gegeven moment moest het een fles worden. En daar kwam ik ook bij kijken, want een fles kan ik ook geven.
Leuk. Dat kind op schoot, *plop* fles erin en sabbelen maar. *Plop* fles eruit, en als het niet genoeg was of te snel ging, werd madam eventjes boos, tot er een vervangende speen inging. *Plop*.
Inmiddels knaagt Jente met smaak aan:
-rijstwafels, (die zoutloos moeten zijn. Gewone rijstwafels vond en vind ik werkelijk waar smakeloze, droge pent, alleen te hachelen met chocopasta. Maar daar bestaat dus nog een overtreffende trap van: zoutloze rijstwafels. Nog smakelozer en bijkans nog droger. Wat doe je zo'n kind aan)
-maisboogjes (die in de verte een kazig smaakje hebben).
-Boterhammen met pindakaas, boter, kaas, eens per week leverworst, suikervrije jam (ik heb het geproefd, het smaakt een beetje zoals suikervrije cola: incompleet, een beetje lafjes).
-Fruithapjes (en dan hoofdzakelijk de lepel om haar tandjes mee te scherpen).
En dan natuurlijk de avondmaaltijden.
Die maak ik zelf, want ik vind dat Jente moet leren wat echte smaken zijn. Dus als ik haar vis geef, wil ik dat ze echte vis proeft, en niet dat wat olvarit denkt dat een vis is. Met vlees idem. En vooral: met groente idem. Ik heb wel eens wat van olvarit geproefd, en ik denk dat ik lekkerder, en smaakvoller eten maak dan olvarit.
Dat gaat als volgt: we kopen broccoli, bloemkool, bonen, bieten in. Een zak aardappelen, een lap vlees, een stuk kip en een vis.
Alles met uitzondering van het lapje vlees gaat in pannen, om te koken. Alleen het lapje vlees bak ik. Dat lijkt me lekkerder. Ik maak 15-18 porties in 1 keer. Dat betekent dus dat ik op mijn (nieuwe! Joechei!!!! eindelijk een werkende oven!!!) 4 pits gasfornuis wel een beetje logistiek denkwerk moet verrichten, nog even los van het feit dat ik dan minimaal 2 uur in de keuken bezig ben met het hakken van kip, vlees, vis en groenten. Om die daarna met een eetlepel in kleine potjes te doen. Na afloop staat de keuken vol van kookvochtdamp, en ik kan niet helemaal ontkennen dat ikzelf tijdens dat proces ook wat damp verlies. Want vier openstaande pitten leveren best wel wat warmte af.
Als alles goed gaar is, dan snij ik het in brokken, en begin te meten. Volgens het consultatiebureau papiertje moeten er 3 eetlepels groente, 2 eetlepels aardappels en 1 eetlepel vis, vlees of ei.
Dit doe ik in de leeggegeten fruithapjes-potjes, en dat past.
Precies die hoeveelheden, en soms iets meer als een aardappel of groente net ff groter is als een eetlepel, doe ik niet moeilijk.
Maar...
Als we Jente haar avondhapje geven, dan blijkt de opgave van het consultatiebureau toch meer gericht op mensen die van hun kind een soort van gratenpakhuis met vel willen maken. Jente lust wel 2 van dat soort porties. Dus geen 3 eetlepels groente, maar 6! Enzovoort.
Jente begint ook te ontdekken dat ze "macht" heeft.
Het leukste vindt ze dat bij het fruithapje. Want dat kliedert zo lekker. Kom ik aan met de lepel vol met fruitblerf, houdt ze haar mondje stijf dicht. Of draait zich eens lekker van me weg. Dat zijn de prettigere manieren. Ronduit vervelend wordt het als ze met haar handjes meent in te moeten grijpen als ik met een volle lepel haar mond nader. Ze graait naar de lepel, en als ik er niet op bedacht ben, dan klettert die lepel met een deel van de lading op de grond (uiteraard niet zonder eerst langs mijn kleding gegleden te zijn). Of ze krijgt die lepel vast, en gooit hem weg. Met lading en al de kast in (op documenten, of richting laptop).
Vaak doet ze dit nadat ze eerst een hap heeft genomen, die ze dan met een flinke lading kwijl weer uit sputtert of sproeit.
Dan ben ik bezig met haar kin en wangen te ontdoen van fruithap, en dan hoppa!!!! Daar grijpt ze de lepel uit mijn handen, om die eens lekker weg te keilen.
En wee mij, als ik niet tijdig terug ben met een nieuwe lading fruithap. Dan is de boot aan, en wordt ze boos.
Kortom: Jente's maaltijden beginnen een aanslag op mijn geduld te worden.
In het kader van educatief verantwoord opvoeden, laat ik haar tegenwoordig steeds meer zelf doen: stukjes brood, mag ze zelf oppakken. En in 80% van de gevallen gaat dat goed.
De overige 20% eindigt op de grond. (Poes Colette is dan nooit ver weg, zo viel mij laatst op).
Of die blijft aan haar vingers plakken (pindakaas is nu eenmaal behoorlijk kleverig).
Of die wordt eerst eens stevig besabbeld, waarna het stukje brood, doorweekt van het kwijl via haar slabbetje op het tafelbladje belandt. En dat mag ik dan opruimen. Nat brood is al niet echt favoriet bij mij, maar die natgesabbelde stukjes zijn erger dan een meurende poepluier.
Haar avondmaal, mag ze vaak ook zelf voor een deel regelen. Dan scheppen we een klein beetje op een lepel, en dan mag ze die lepel zelf naar haar mond brengen.
In 50% van de gevallen lukt dat best aardig. De andere helft... Laat ik volstaan met te zeggen dat poes Colette een handige aanvulling is op onze 2 (!) stofzuigers. En in het geval van bietjes, ziet ze er daarna uit als een jonge versie van de Ronald mcDonalds clown. Soms moeten we etensresten uit haar haar, oren, ogen en neus halen.
Maar ze geniet er wel van.
Door haar zo vers en "echt" mogelijk voedsel aan te bieden, hopen we dat ze net als haar vader, een avontuurlijke alleseter wordt. Dat ze went aan smaken. En wellicht in mijn voetsporen zal treden en rond haar 2e verjaardag samen met mij een harinkie weg zal gaan happen.
Over een halve maand is het zover: Jente haar eerste verjaardag. Sommige mensen geven kinderen een taart, speciaal om op te meppen. Als bon-vivant, gourmand, levensgenieter en vooral ook etens-genieter, sta ik daar wat dubbel in. Waarom zou je een vorstelijke taart maken, die er slechts toe dient om door een kind aan pulp gemept te worden... Zonde van de moeite. Zonde van de vaak wonderschone taarten, die tot dat doel worden gekocht. Van mij mag ze best een stukje taart, maar als het alleen is om kapot geslagen te worden, geef mijn (in dit geval louter spreekwoordelijk!!!) portie dan maar aan fikkie. Dat hoeft niet zo nodig.
In dat jaar hebben we als ouders veel moeten leren. Veel moeten overwinnen. Veelvuldig aan het einde van ons latijn geweest. Maar ook veel mooie momenten, lachbuien, en totale ontroering. Wat men zei over moeilijke starts die je zo vergeten bent: dat klopt wel aardig, ja.
Haar kadootje hebben we al, ik denk dat ze heel veel plezier aan de verpakking zal hebben, en met het kadootje hoop ik ook.
Ik ben alleen benieuwd waar we het eventueel aanwezige bezoek moeten laten. Ik denk dat ik de berging maar vast ga leegruimen...
dinsdag 9 februari 2016
Naalden
Ik ben zonder mankeren in staat om mijn hele lijf vol tattoo's te laten zetten. Vind ik gaaf. Heb ik geen moeite mee. Okee, je voelt het, maar boeiend. Als het klaar is, heb je namelijk prachtige kunst op je lijf staan.
Maar kom niet met naalden in mijn buurt, want dan word ik licht in mijn hoofd.
Ik mep nog liever met een hamer op mijn duim, dan dat ik een spuit in mijn arm krijg. Ik ga zweten, onzin ratelen, trillen en (hierom haat ik mezelf) zenuwachtig giechelen.
De kaakchirurg moest mij tijdens het trekken van mijn verstandskiezen meermaals vragen of ik alsjeblieft niet op zijn vingers wilde bijten. En ik had het zelf niet eens in de gaten.
Ik verstijf compleet als ik die naald aan zie komen, en ik kan er niks tegen doen. Ja, mezelf een stuk in mijn kraag zuipen, maar dat is in combinatie met de medische reden van de spuit vaak niet zo heel erg handig of gezond.
Ilse wil mij iets te regelmatig en veel te likkebaardend mijn bloedsuiker meten. En ook dat kan alleen maar als je een naald in je vingertop rost, teneinde er een druppel bloed uit te halen. Dat moet je gewoon niet met mij willen doen.
Als ik inentingen nodig heb, dan leg ik mijn arm op het uiterste puntje van de stoel. Zover van mij vandaan als menselijk mogelijk is. Vervolgens zegt de spuiter dat ik mij moet ontspannen, en giechelend (haat aan mezelf!!) zeg ik dat ik dat niet kan...
De laatste keer dat ik bloed moest afstaan, ging het beste. Het meisje in kwestie probeerde me een beetje op mijn gemak te stellen, maar als één van de weinigen slaagde ze erin om meteen in 1x een ader te vinden, en voldoende af te tappen. De meesten hebben 2x of 3x prikken nodig...
Daar is nu een geheel nieuwe dimensie bij gekomen.
Jente moest haar prikken hebben, Ilse had andere afspraken en ik kon op geen enkele manier onder dit consultatiebureau uitkomen.
Mijn idee om Jente daar te droppen om vervolgens boodschappen te gaan doen, en haar weer op te halen als het klaar was, zou waarschijnlijk niet met oorverdovend enthousiasme onthaald zijn.
Dus ik ontkwam er niet aan, en om 8:40 wandelde ik, met lood in mijn schoenen, naar het consultatiebureau.
Aldaar kwam ik tot de conclusie dat het op 9 februari "papa-dag" is in IJsselmonde, want de hoeveelheid (alleen gekomen) vaders was overweldigend.
Ik moest het boekje afgeven, en mocht Jente haar broekje uitdoen. Ze werd niet gewogen, opgemeten of anderszins bekeken, dus om exact 0905 uur stond ik met Jente op mijn arm te wachten.
Ik voelde me toch wat beknepen. Ik wist namelijk wat er komen ging, terwijl Jente gewoon nieuwsgierig om zich heen zat te kijken en pruttelen. Af en toe een kreetje als ze iets zag dat haar bekend voorkwam.
Voor ons was een enorme vader met een minuscuul meisje aan de beurt. De deur ging dicht en vrijwel direct erna hoorden we een erbarmelijk gebrul uit het kamertje komen. De prikmevrouw had raak geschoten...
Toen de massieve vader naar buiten stapte, al troostend tegen zijn dochter mompelend, zag ik iets waar ik even heel erg door werd afgeleid. De man had toch wel natte ogen.
Blijkbaar kon die beer het niet zo goed handelen dat zijn dochter zo veel pijn had.
Voor ik daar verder over na kon denken, moest ik met Jente naar binnen.
Eerlijk meldde ik dat ik niet zo goed overweg kon met naalden, maar dat was niet zo'n probleem. Ik moest haar handjes maar vasthouden, om te voorkomen dat Jente de spuit eruit zou meppen voor het spulletje erin zat, en verder moest ik maar niet naar die naalden kijken.
Maar ja, dat gebeurde toch... In mijn perceptie zijn die dingen zo groot als rioolbuizen. En dat moet dan het beentje van mijn dochter in. Dat is toch pure, kwaadaardige mishandeling van staatswege?
Uiteraard hield ook Jente het niet stil. Direct na de eerste begon ze hartverscheurend te huilen, en met de komst van de tweede werd dat er niet beter op.
Boos was ze, want dit was pijnlijk en niet leuk.
Dus ik moest alle zeilen bijzetten om de kranen van mijn ogen dicht te houden.
Of dat lukte weet ik niet, want ik moest me focussen op het weer aankleden van Jente. Eenmaal buiten was ze weer wat gekalmeerd, en kon ik vlot eventjes wat boodschappen doen.
Nu ligt ze lekker in haar box, met haar billen in de lucht te slapen, nadat ze een potje fruit met koek ophad.
En papa zit nog even te bekomen van het zoveelste naaldenavontuur.
Ik snap dat sommige mensen mij een aansteller vinden. Maar elke gek zijn gebrek. Ik hou niet van naalden. Een ander houdt niet van haring. En dat vind ik dan weer maf...
donderdag 4 februari 2016
Bremen.
Musikschau der Nationen. Het klinkt minder sympathiek dan het is (maar dat heb ik wel meer met het Duits. Het klinkt vaak zo Pruisisch, zo gezwollen. Denk maar aan het woordje tank, dat in het Duits 'panzerkampfwagen' is).
Want het is eigenlijk best wel een hele sympathieke organisatie. De muzikaal leider is een gepensioneerde fregattenkapitän (ook dit klinkt weer minder vriendelijk dan het Nederlandse 'luitenant-kolonel') die vooral heel vriendelijk overkomt, het Duitse leger stuurt zijn beste koks naar de Arena in Bremen (wat resulteert in over het algemeen heel erg lekker voedsel) het hotel was prima in orde (wellicht met uitzondering van het feit dat het bar personeel niet echt gerekend had op een roedel Nederlanders die toch echt wel een biertje lusten en soms ook wel twee). De collega's van de diverse orkesten uit het buitenland waren over het algemeen best leuk, en zo leuk zelfs dat een van de trompettisten van het Heeresmusikkorps uit Hannover gewoon gezellig kwam meespelen, toen wij bij onze CD-stand wat leuke liedjes gingen toeteren.
We hebben een paar hele mooie shows weten weg te geven, (uitgezonderd die keer dat collega R. niet wegliep, en ik dus, omdat ik een volgzame sufferd ben, ook niet, wij dus 4 maten te laat weg liepen en daarmee de hele linkerkant van de opstelling in de problemen brachten. Collega J, vertelde dat hij nog nooit tijdens de show met enorme passen heeft moeten rennen om op tijd bij zijn volgende positie te komen).
En tijdens de "farewell" party, een afscheidsfeest voor alle deelnemers, hebben wij met een delegatie van partyband "Hopp?! een om heel veel redenen weergaloos feestje gegeven.
Elk deelnemend orkest zou tijdens dit feestje wat doen, en wij waren de "afgevaardigden" voor Nederland. We hebben de mensen daar laten horen wat een goed feestje is, wat goede feestmuziek is, en wat nu precies een mannelijk (en een functioneel) forte is. Oftewel: muzikaal totaal onverantwoord, maar het publiek ging volledig uit zijn dak, en daags na afloop vlogen de complimenten ons om de oren. Wat was dat gaaf. Gelukkig zijn niet alle opnames door het volume totaal overspraakt geworden.
Ergens wel lullig, want de doedelzak-band die na ons hun kunstje mochten vertonen, ter vermaak, vielen nogal in het niet. Eigenlijk. Kwam wat zielig over, zeg maar.
Temeer daar doedelzak spelers en sich niet eens onaardige lui zijn, maar ze hebben een vreemde voorliefde om te pas, maar vooral ook te onpas die dingen aan te slingeren, en "muziek te maken".
Die dingen kunnen niet zacht, het is aan of uit. En telkens als je even rustig wilde zitten, begon er wel weer een te spelen. Dit leidde tot nogal wat geirriteerd boe-geroep en geschreeuw, maar inmiddels hebben die lui denk ik een dikkere huid dan twee olifanten, dus erg veel trokken ze zich van ons ongenoegen niet aan.
Als rechtgeaard trompettist (en trombonist, denk ik) kun je niet naar Bremen gaan, zonder een bezoek te brengen aan de Thein-broers.
Vroeger een tweemans-zaak, gerund door niemand minder dan de Thein-broers, inmiddels volslagen uit hun jasje gegroeid en naar een industrieterrein verhuisd omdat ze daar voor minder kosten grotere ruimte hebben.
We werden er door een jonge griet ontvangen, die ons vertelde dat ze meesterbouwer in opleiding was, en die gaf ons een hele toer door de werkplaats. Van bekers maken, leadpipes trekken totpolijsten. En dit laatste schijnt het belangrijkste te zijn dat ze doen. Want het moet glad, schoon en SCHOON zijn.
Uiteraard kregen we alle ruimte om hun nieuwste en minder nieuwe creaties te bespelen, en dat was toch wel heel gaaf.
Ze bouwen daar toch wel hele prima toeters, en de vanzelfsprekendheid waarmee ze ons een kijkje in de keuken gaven, ben ik niet vaak tegen gekomen.
Het was een gezellig weekend, en over een paar maanden gaan we naar Oslo om dat daar nog eens dunnetjes over te doen.
Over twee weken ga ik samen met collega's naar Adams toe. Een Nederlandse bouwer, die m.i. toch ook wel heel mooie dingen kan doen met een paar platen messing.
Het doel is om signaal trompetten te gaan proberen.
Een jaar geleden zei ik tegen mijn kapitein dat het wel heel erg veel cachet zou geven om de ere signalen (taptoe, lastpost en dergelijke) niet meer op trompet, maar op signaal trompet te spelen.
Een signaal trompet heeft een andere klank, waarvan ik hoop dat het een meerwaarde kan hebben, tijdens het spelen van ere signalen.
En misschien krijg ik daar ook wel een kijkje in de keuken.
Want het is eigenlijk best wel een hele sympathieke organisatie. De muzikaal leider is een gepensioneerde fregattenkapitän (ook dit klinkt weer minder vriendelijk dan het Nederlandse 'luitenant-kolonel') die vooral heel vriendelijk overkomt, het Duitse leger stuurt zijn beste koks naar de Arena in Bremen (wat resulteert in over het algemeen heel erg lekker voedsel) het hotel was prima in orde (wellicht met uitzondering van het feit dat het bar personeel niet echt gerekend had op een roedel Nederlanders die toch echt wel een biertje lusten en soms ook wel twee). De collega's van de diverse orkesten uit het buitenland waren over het algemeen best leuk, en zo leuk zelfs dat een van de trompettisten van het Heeresmusikkorps uit Hannover gewoon gezellig kwam meespelen, toen wij bij onze CD-stand wat leuke liedjes gingen toeteren.
We hebben een paar hele mooie shows weten weg te geven, (uitgezonderd die keer dat collega R. niet wegliep, en ik dus, omdat ik een volgzame sufferd ben, ook niet, wij dus 4 maten te laat weg liepen en daarmee de hele linkerkant van de opstelling in de problemen brachten. Collega J, vertelde dat hij nog nooit tijdens de show met enorme passen heeft moeten rennen om op tijd bij zijn volgende positie te komen).
En tijdens de "farewell" party, een afscheidsfeest voor alle deelnemers, hebben wij met een delegatie van partyband "Hopp?! een om heel veel redenen weergaloos feestje gegeven.
Elk deelnemend orkest zou tijdens dit feestje wat doen, en wij waren de "afgevaardigden" voor Nederland. We hebben de mensen daar laten horen wat een goed feestje is, wat goede feestmuziek is, en wat nu precies een mannelijk (en een functioneel) forte is. Oftewel: muzikaal totaal onverantwoord, maar het publiek ging volledig uit zijn dak, en daags na afloop vlogen de complimenten ons om de oren. Wat was dat gaaf. Gelukkig zijn niet alle opnames door het volume totaal overspraakt geworden.
Ergens wel lullig, want de doedelzak-band die na ons hun kunstje mochten vertonen, ter vermaak, vielen nogal in het niet. Eigenlijk. Kwam wat zielig over, zeg maar.
Temeer daar doedelzak spelers en sich niet eens onaardige lui zijn, maar ze hebben een vreemde voorliefde om te pas, maar vooral ook te onpas die dingen aan te slingeren, en "muziek te maken".
Die dingen kunnen niet zacht, het is aan of uit. En telkens als je even rustig wilde zitten, begon er wel weer een te spelen. Dit leidde tot nogal wat geirriteerd boe-geroep en geschreeuw, maar inmiddels hebben die lui denk ik een dikkere huid dan twee olifanten, dus erg veel trokken ze zich van ons ongenoegen niet aan.
Als rechtgeaard trompettist (en trombonist, denk ik) kun je niet naar Bremen gaan, zonder een bezoek te brengen aan de Thein-broers.
Vroeger een tweemans-zaak, gerund door niemand minder dan de Thein-broers, inmiddels volslagen uit hun jasje gegroeid en naar een industrieterrein verhuisd omdat ze daar voor minder kosten grotere ruimte hebben.
We werden er door een jonge griet ontvangen, die ons vertelde dat ze meesterbouwer in opleiding was, en die gaf ons een hele toer door de werkplaats. Van bekers maken, leadpipes trekken totpolijsten. En dit laatste schijnt het belangrijkste te zijn dat ze doen. Want het moet glad, schoon en SCHOON zijn.
Uiteraard kregen we alle ruimte om hun nieuwste en minder nieuwe creaties te bespelen, en dat was toch wel heel gaaf.
Ze bouwen daar toch wel hele prima toeters, en de vanzelfsprekendheid waarmee ze ons een kijkje in de keuken gaven, ben ik niet vaak tegen gekomen.
Het was een gezellig weekend, en over een paar maanden gaan we naar Oslo om dat daar nog eens dunnetjes over te doen.
Over twee weken ga ik samen met collega's naar Adams toe. Een Nederlandse bouwer, die m.i. toch ook wel heel mooie dingen kan doen met een paar platen messing.
Het doel is om signaal trompetten te gaan proberen.
Een jaar geleden zei ik tegen mijn kapitein dat het wel heel erg veel cachet zou geven om de ere signalen (taptoe, lastpost en dergelijke) niet meer op trompet, maar op signaal trompet te spelen.
Een signaal trompet heeft een andere klank, waarvan ik hoop dat het een meerwaarde kan hebben, tijdens het spelen van ere signalen.
En misschien krijg ik daar ook wel een kijkje in de keuken.
Abonneren op:
Posts (Atom)