Ik weet niet zo goed of ik in karma moet geloven. Want volgens karma, zou ik allang hartstikke dood moeten zijn. Ik heb wat mensen beledigd en tekort gedaan in mijn leven. Soms met opzet, vaak niet.
Afgelopen week reed ik mijn auto te pletter. Zou dat dan een straf zijn voor al mijn lompheid? Als je in karma gelooft, zou je haast zeggen van wel.
In de afgelopen week heb ik de exercitie van bewusteloos raken bij het hoesten nog 2 maal herhaald.
Goddank zat ik in beide gevallen op bank of stoel. De eerste keer werd ik wakker en mijn telefoon (die ik in mijn hand had) lag aan de andere kant van de bank. Jente lag al te bed, Ilse was werken. No harm done.
De tweede keer zat ik in de vroege ochtend op een stoel, te typen. En ik werd wakker met mijn hoofd op het burootje. Heel vaag allemaal. Dus de rest van de week toch wel wat groggy geweest. Net alsof ik wel leefde, maar niet aanwezig was.
Inmiddels is er een weekend overheen en heb ik geen hoestbuien meer gehad. De codeine werkt erg goed. Ik hoest nog wel een beetje, maar niet meer zo diep en heftig dat ik buiten westen raak. Vanmiddag mocht ik naar de dokter in Apeldoorn, en die vertelde mij dat het allemaal heus niet zo erg is, en dat het vaker voorkomt bij hoesten en pijn, dat de hartslag dan even een diepe daling kent, en dus dat de hoester of lijder gewoon even wegzakt. Het is alleen niet echt heel erg handig om dat met 110 km/u op de snelweg te doen. Ik zal het proberen te onthouden.
Mijn hart klopt gewoon zoals het hoort, en als ik blijf praten als een schorre kraai, mag ik over twee weken weer terugkomen. Maar dat vind ik persoonlijk dan weer niet iets dat niet met een lepeltje honing of thijmstroop op te lossen valt.
Over karma gesproken:
Ik ben lid van een groep van Citroën liefhebbers. Een groep waarin we foto's delen van onze eigen bolides, van andermans bolides die we mooi of juist lelijk vinden, en lief en leed rondom onze auto's delen. We vragen er om tips en delen ze uit. We geven complimenten voor hard werken, en we maken een geintje met elkaar. Gewoon voor de leuk, voor de leerzaam. Gewoon als leuke hobby.
Uiteraard deelde ik het leed van madame Jeanette met deze groep. Want deze groep weet als geen ander dat het niet zomaar blik is. Tuurlijk, het allerbelangrijkste is dat wij er levend en wel goed uit zijn gestapt. En iedereen is dolblij dat madame Jeanette ons leven beschermde. Maar liefhebbers denken ook verder. Alle passie die in de auto is gaan zitten. Alle liefde waarmee auto's worden onderhouden, gerepareerd, aangepast aan persoonlijke wensen. Dat maakt een auto tot meer dan een paar honderd kilo blik.
Blijkbaar ben ik dus niet alleen maar lomp en zo, want vanuit die groep heb ik ontzettend veel medeleven ontvangen, en ook ontzettend veel hulp (aanbiedingen) gehad.
Dat ging van complete auto's tot kleinigheidjes, gewoon om het leed te verzachten.
En geholpen ben ik.
Tot november heb ik een auto die me tegen geringe kosten van A naar B brengt, en waarmee ik zelfs de sleurhut kan trekken.
En ik noem haar Puck.
Puck is een auto van 21 jaar, en alle luxe die ik in madame Jeanette wél had, heb ik in Puck niet.
Puck heeft geen airco, maar arko.
Puck heeft geen elektrische spiegels (die zelf dimmen) (maar wel in kleur zijn meegespoten), maar handbediende.
En daartoe dien ik de ramen open te slingeren (want elektrische ramen heeft ze ook niet) en met mijn arm buiten tegen die spiegel te frutten tot het goed is.
Puck heeft geen stuurbediening van audio, maar een radio die ik nog in het middenconsole moet bedienen.
Puck heeft geen airbags, maar wél in zeer goede staat verkerende en remmende remmen.
Puck heeft geen mooi uiterlijk meer, ze is wat roestig en er zit wat meer relief in de carrosserie dan toen ze net geboren was, maar ook weer niet echt iets wat niet heel erg opvalt bij een auto van 21 jaar oud.
Heeft Puck dan helemaal niks?
Jawel.
Puck heeft een middenarmsteun mét bekerhouders (die als die openstaat, naar achter wijst, wat voor het pakken van koffie tijdens het rijden niet handig is, maar soit).
Puck heeft een echt houten pookknop. Die is niet origineel van haar, maar wel van de Xantia. Toen ik de originele demonteerde, schoot die met zo'n enorme vaart en plotseling los, dat het mij mijn bril kostte. Gelukkig was dat Bram met zijn belachelijk sterke lijm, die dat pootje even lijmde, met als commentaar:" Volgende keer dat hij breekt, is het naast de vorige breuk, maar niet op die breuk, zó sterk is die lijm"). Staat wel heel erg chique.
Puck heeft van die windkappen op de portierruiten voor. Das fijn met open raam toeren, zonder dat de regen naar binnen kletst.
Puck heeft stoelen die lekkerder zitten dan mijn vorige stoelen (hoewel ik van de rechter voorstoel een fauteuil voor thuis ga maken).
Puck heeft een beter veercomfort dan de c5.
Puck heeft ook 50.000 kilometer minder gelopen dan Jeanette.
Puck heeft ook een handgreep in het dak bij chauffeursportier. Das voor mij luxe, want ik vind het fijn om af en toe met mijn linkerarm zonder aanwijsbare reden of noodzaak omhoog te hangen, zonder dat het lijkt alsof ik inhalend verkeer mijn lange vinger toon.
Puck heeft de velgen van madame Jeanette gekregen. Staat best leuk. Eigenlijk moet ik zeggen: ik vind ze op de Xantia nog beter staan dan op een C5. En ik krijg zomaar een velg extra erbij, om de beschadigde rechter voor velg te vervangen, die dan op zijn beurt weer als reservewiel gaat dienen.
Gewoon van Gerbert, omdat hij blij is dat we nog leven. Gewoon omdat...
En ook een Xantia-pin. Voor op mijn jas. Gewoon van Peter. Omdat hij het zo sneu vond.
Gewoon omdat we allemaal lijden aan dat gekke virus dat "citrofilie" heet.
Die Xantia "krijg" ik van Bram, die daar een hele dag in heeft gestoken om die auto voor mij zo perfect mogelijk af te leveren.
Dus, even terugkerend naar karma: blijkbaar heb ik toch wel iets goeds gedaan de afgelopen tijd en/of verwacht karma van mij grote dingen in de nabije toekomst. Hoe dan ook, een groep mensen heeft het mij en ons na dat ongevalletje toch heel erg prettig gemaakt, zo prettig als maar mogelijk was, en daar ben ik dankbaar voor en waanzinnig blij mee.
Met zulke vrienden kan ik de oorlog wel aan, en winnen ook.
maandag 20 maart 2017
dinsdag 14 maart 2017
En we hebben enkel en alleen een fotootje....
En met mijn auto, is het vreten van kilometers (nu we in Almere wonen, is alles dichterbij geworden, behalve Limburg, dat is een stukje verder) een prima bezigheid.
Wel kreeg ik er te horen, dat ik toch wel een erg naar blafje heb.
Dit klopt. Ik ben al een week of twee wat hoesterig. Tikje van de griep gehad. Gaat wel over. Denk ik zo.
Na dit hele festijn, moesten we vanwege de leeftijd van Jente en het feit dat Ilse vanochtend vroeg moest werken toch bijtijds naar huis.
Kleine zus wilde het ook niet al te laat maken en die zouden we in Den Bosch op de trein gooien.
So far so good allemaal.
Bij het station van Den Bosch even de pootjes strekken (is qua comfort niet nodig, maar voor mezelf wel, zeker gezien het feit dat ik niet rook in de auto als ik Jente of Ilse meeheb) en maar weer door.
Jente ligt heerlijk te slapen, en merkt hiervan helemaal niks.
Jente merkt sowieso niks. Ook niet van mijn geblaf tijdens de rit.
En dan gaat het blaffen gruwelijk mis.
Even voorbij Houten krijg ik een enorme hoestbui, zó erg, dat ik buiten westen raak voor een aantal seconden.
En ik kom bij doordat ik Ilse naast me hoor schreeuwen, dat ik moet stoppen.
Ik voel ook dat mijn auto aan het trillen is, en versuft en niet echt op de wereld slaag ik erin om de auto helemaal stil te zetten, op de vluchtstrook.
Geirriteerd ben ik. Ik snap niet zo goed waarom Ilse zo tegen me schreeuwde. Ze grijpt me vast, en belt met 112. Politie, want de weg moet afgekruist worden, en omdat ik aanspreekbaar ben, lijkt het haar het belangrijkste dat overige weggebruikers gewaarschuwd worden. Terwijl ze belt, wil ik eigenlijk uitstappen, want ik besef nog altijd niet wat er gebeurt is, en waarom ze nu zo vreselijk panisch doet.
Ze houdt me echter stevig vast.
Dan, als ze uitgesproken is, laat ze me uitstappen. Ik schiet langs de auto, naar de vangrail, en zie het resultaat van een paar seconden weg zijn.
Ik zak er tegenaan. De zijkant is één doffe ellende van kapotte carrosserie.
Gelukkig voor ons, staan we vlak bij het tankstation, en helpt Ilse mij en Jente dat tankstation in. De dames daar zijn erg lief, voorzien mij en Jente van een stoel en wat water. Ilse gaat terug naar madame Jeanette, die nu beroofd van haar schoonheid met knipperende alarmlichten eenzaam op de vluchtstrook staat.
Er komen allemaal mannen in uniform aan. Iemand van rijkswaterstaat, verpleegkundigen en een berger.
De verpleegkundigen doen van alles met me om te controleren of ik niet op sterven zit, de meneer van rijkswaterstaat geeft allemaal informatie, die ik nu alweer vergeten ben, en de bergers zeggen dat de auto rijdbaar is, maar de koplamp is zó slecht, dat dat nu in het donker een no-go is. De pijnlijke woorden "total" en "loss" vallen.
Het zal allemaal wel, ik ben nog verdoofd van de hoestbui, en van het besef dat dit veel, heeeeeeel erg veel slechter af had kunnen lopen.
De bergers slepen ons af en mijn schoonvader komt ons halen.
En nu zit ik thuis. Te janken om het verlies van mijn auto.
Dat is een luxe, want zoals ik zei: het had afschuwelijk kunnen aflopen. Met die bewusteloze klapper in de berm, had ik ook weg kunnen slingeren, voor aanstormend verkeer aan, en Jente, Ilse en mezelf om zeep kunnen helpen. En dan zat ik nu niet te jammeren over een auto, maar over mijn gezin.
Maar die auto, madame Jeanette, was toch wel mijn trots. Zelf zoveel mogelijk onderhouden, veel geld in gestoken, veel liefde gegeven. Geen leasebak, maar zelf gekocht omdat ze mooi én praktisch was. En, zoals ik tegen Ilse zei: ze kan de caravan trekken, én is groot en veilig. Een ongeluk wil je niet met een Suzuki Alto meemaken. En dat klopt. Want met de Suzuki van Ilse, was dit ongeluk veel erger geweest...
Zoals de berger zei: ze is wél strijdend ten onder gegaan, en heeft jullie het leven gered.
En dat klopt.
Ook ben ik nog steeds heel erg onder de indruk van het feit dat ik door dat hoesten ineens buiten westen raakte. De verpleegkundige zei dat dat vaker voorkomt. Dat je door het hoesten (kan ook door pijn komen) zomaar wegraakt. Maar die seconden dat ik weg was, zijn wel de meest griezelige seconden van mijn leven.
Ik heb geen flauw benul hoe het nu verder moet. Ik ben nog steeds wat groggy, heb niet even het geld voor een andere auto, of dure reparaties en ik voel me oprecht door mijn lijf genaaid.
Dit doet gewoon pijn.
Gelukkig heb ik vriendjes die met me meedenken en kijken wat de mogelijkheden zijn. En samen met Ilse slaan we er ons wel weer doorheen.
En jankend om mijn auto dank ik god op mijn blote knieen dat Jente en Ilse ongedeerd zijn...
woensdag 8 maart 2017
Alweeeeer?????? Ja, alweer.
Te koop aangeboden.
Een Suzuki
Wagon R+ uit 2000.
Voor mensen
die in de jaren ’90- 2003 veelvuldig achter de tv zaten: alles wat Ron
Brandsteder wist te melden over deze auto is waar.
Waarom zou
je onze Suzuki Wagon R+ moeten kopen:
- -
Ruim 12 maanden apk.
- -
Veel ruimte, vooral boven je. Met deze auto kun
je elke drempel in de wijk met volle vaart nemen, de kans dat je met je hoofd
deuken in het dak ramt, is 0.
- -
Distributieketting. Geen geneuzel met
onduidelijke kosten van de garage of plaatselijke beun. Sowieso motortechnisch
kun je je aan een Suzuki geen buil vallen. Die motortjes lopen nog als de auto langzaam
door de shredder gaat.
- -
Het is een heel erg vriendelijk smoelend
autootje. Geen agressief ogende koplampen met led of xenon, zoals de
hedendaagse moordwapens dat hebben. Zo rijdt het ook. Heel erg vriendelijk.
- -
Ik zei in mijn vorige punt dat het een
vriendelijk smoelend autootje is. Maar hij is ook erg lelijk. En dat is dan
meteen ook een koopargument: het dievengilde zal deze auto niet willen jatten,
zelfs niet voor de motor. Nadeel hieraan wel is dat de gemiddelde audi-rijder
dit zo’n vreemd geval vindt, dat hij het zelfs bij hoogst illegale snelheden
van griezelig dichtbij wil bekijken.
- -
En daar komt pluspunt 6: er zit ABS op. In het
hoogst uitzonderlijke geval dat je deze illegale snelheden haalt (moet je wel
een dag voor uittrekken, met zijn 1.3 meet je de 0-100 met de kalender en niet
met de stopwatch), en je zou een noodstop moeten maken, heb je ABS die je
remweg aanmerkelijk bekort.
- -
Ongekende luxe: er zitten electrische ramen op,
en metallic lak. Voor de rest niks, dus dat kan ook niet kapot. Dat is een luxe
op zich, want als je een airco wil laten repareren, ben je vervolgens 2 maanden
aan het werk voor de garagerekening. Wat er niet opzit, voegt ook geen gewicht
toe, de MRB is hier in Flevoland 3 tientjes per maand, en de verzekering 10
euro. Dat levert ook weer prettige verbruikscijfers op. 1/16 is geen
uitzondering. Kom daar nog maar eens om bij een auto van dezelfde grootte die
wél al die luxe heeft.
- -
Als je vrouw/oma nog mobiel wil zijn voor een
jaartje. Of als je een wildebras van een zoon hebt, die maar beter in een
klein, onschadelijk autootje kan leren rijden. Als je niet veel meer met dat
autootje wil, dan wat boodschapjes doen.
Waarom zou
je onze Suzuki Wagon R+ niet moeten kopen:
- -
Als je een coureur bent. Snel is het ding niet.
Als je bochten neemt in een hogere versnelling dan 2, loop je het risico dat je
passagiers 7 kleuren schijten, want doordat hij hoog is, en smal, krijg je bij
elke bocht het gevoel dat je om gaat lazeren. Ter geruststelling: dit is zelfs
met de rijstijl van mijn vrouw nog niet gebeurd.
- -
Als je veel kilometers over de randstedelijke
snelwegen gaat rijden met kinderen achterin. Ron Brandsteder kon in die auto
wonen nadat zijn bosheks hem eruit gooide (die reclame staat nog wel ergens op
youtube), maar de kreukelzone bevindt zich op 10 centimeter van de achterbank.
Met al die losgeslagen audi-leaserts achter je, is dat gewoon doodeng.
- -
Als je gevoelig bent voor status. Een Suzuki
Wagon R+ is nu eenmaal geen vrouwen-magneet. Als je een mooie auto wil, een
sierlijke, charmante, elegante of stoere auto wil, is dit niet je auto. Deze
auto is zó gruwelijk seksloos dat je als alfa-mannetje toch een forse
imago-deuk oploopt als je erin stapt. Al helemaal als je knappe
buurvrouw/meisje waar je al jaren een crush op hebt, je erin betrapt.
- -
Als je voor dit geld een 17 jaar oude auto in nieuwstaat
verwacht. Voor een dubbeltje op de eerste rang zitten, bestaat niet. De auto is
17 jaar oud, heeft iets minder dan een ton op het klokje staan. Rijdt, remt,
schakelt goed. Maar heeft rondom gebruikerssporen. Wat steenslag. Een deukje in
de motorkap, omdat iemand in een Lexus bij het stoplicht zijn auto in de
achteruit zette, en werkelijk dacht dat hij dan vooruit weg zou sprinten bij
groen licht. Ik lieg niet. Er zijn dus mensen die zo stom zijn dat ze hun auto
in de achteruit zetten bij het stoplicht, en er dan vanuit gaan dat ze zonder
schade te veroorzaken wegkomen. Airbaglampje brandt. Kan geen kwaad, is ook
geen apk afkeur geweest. Begon te branden toen het winter was en vroor.
Mogelijk gaat dat met het vorderen van de lente ook weer uit. Misschien een
paar contactjes even vastzetten of schoonmaken. Een ster in de voorruit. Niet
in het zicht, dus geen APK afkeur. Volgens de mannen van Autotaalglas loopt het
met doorscheuren niet zo’n vaart. Bedrijven als carglass willen ons doen
geloven dat je meteen 1000-den euro’s kwijt bent als je niet meteen je
verzekering tilt voor een reparatie. Niets is minder waar, volgens de heren van
Autotaalglas. Voor de volgende apk (en die is dus over pas ruim 12 maanden) zou
je even moeten kijken of je het lasapparaat ter hand neemt om de dorpels te
verstevigen. Nu was het geen probleem, en niet zorgwekkend, maar hoe dat over
een jaar zit, is koffiedik kijken.
Tot hier
gekomen met lezen? Chapeau. Dan ben je wellicht de potentiele nieuwe berijder
van deze trouwe kliko met koplampen. Check even het kenteken.
Dan zie je
dat we deze auto pas een paar maanden hebben. Dat zal ik uitleggen: mijn betere
helft is tot de conclusie gekomen dat ze erg veel snelwegkilometers maakt, en
dit met onze twee-jarige spruit achterin. Ze vindt het toch griezelig worden,
vanwege de eerder benoemde kreukelzone. Ze werkt in een functie waarin ze
veelvuldig de restanten van auto’s ziet, die onder andere door bumperklevende
idioten worden veroorzaakt. En dus wil ze wat groters. Iets met meer ruimte
achter onze dochter, zodat die niet de kreukelzone is.
En omdat ik
(de echtgenoot) een verstokte citrofiel (dat is een ongevaarlijke afwijking die
ervoor zorgt dat ik alles wat het illustere merk Citroën maakt, mooier vind dan
alles wat bijvoorbeeld suzuki of VAG maakt) ben, ga ik dus op zoek naar een
leuke, niet al te grote citroen voor mijn vrouw.
De
vraagprijs is 1100 euro. Een hele nette prijs voor een prima auto. Biedingen
zijn uiteraard toegestaan, maar aangezien de APK nog meer dan 12 maanden geldig
is: we hebben geen haast om het ding te verkopen. Dus belachelijke biedingen
met als belofte “vandaag ophal(l)en”. Forget it. Als we er geen redelijke prijs
voor krijgen, dan rijden we hem zelf naar de volgende APK en kijken wel wat we
doen.
zondag 5 maart 2017
Van alles veel....
Afgepeigerd. Oogjes op half zeven. Een beetje pieperig, en uiteindelijk ronduit stout, want doodmoe.
Dat was Jente, gisteren na een dag vol visite en kadootjes uitpakken.
We hebben "for the time being" maar even gedaan alsof ze gisteren jarig was, want gisteren waren we agenda technisch in staat om wat mensen uit te nodigen. En dan ook voor mijn verjaardag, want die is ten slotte een dagje later.
Ik had mij niet helemaal beseft dat ik er dan ook wel goed aan zou doen, om wat mensen uit te nodigen die dan ook voor mijn verjaardag komen, maar soit, ik vier mijn verjaardag zelden erg groots (en groots is met meer dan 3 mensen). En uiteraard kwamen de mensen die voor Jente kwamen, niet zonder ook mij alvast te feliciteren met mijn aanstaande 36e verjaardag. 36 alweer. Nog maar vier jaar en ik ben 40.
Verbijsterend verwend zijn we. Ik bedoel: met de speeltjes voor Jente die we nu in huis hebben, zouden drie generaties aan kinderen in een weeshuis goed toekunnen, en waarschijnlijk zouden de laatste speeltjes pas in gebruik genomen kunnen worden, ver nadat de eerste baby het weeshuis als volwassen mens zou verlaten.
Letterlijk struikelen we nu over houten-regenboog-speeltjes en een houten keukenmixer, en mochten we ondanks ons wanhopige getrappel in staat zijn om overeind te blijven, stappen we met onze schoenloze voeten in een venijnig klaarliggend duplo blokje.
Joelend van de pijn hinken we voort tot we uiteindelijk geveld worden door een plastic kegelspel waarmee ze kan leren tellen en gericht gooien (niet dat we willen dat ze gericht gaat gooien, want gooien doet ze met alles (zie vorige blog)), en we belanden met onze kont op een strijkijzer dat zeer waarheidsgetrouwe geluidjes maakt. (En waarvan ik volgens mij ook al eerder meldde dat de gever van geluidsmakende speeltjes zonder enige vorm van proces standrechtelijk geëxecuteerd zou worden. Dit voornemen is echter door onvoorziene omstandigheden NOG niet uitgevoerd.
Daarom hebben we vanmorgen maar even de boel opgeruimd, en de stofzuiger (geen speelgoed) aangezet, om de kruimelige restanten van een geslaagd verjaarspartijtje op te zuigen.
Want er was nogal wat te kruimelen. Zelfgemaakte cupcakes die versierd door de spruit van Moniek, toch nog wat chocolade, suiker en andere zoetigheden achter lieten. Slagroomtaart die in elk geval bij Jente op heel veel andere plekken eindigde dan in haar mondje, en diverse soorten smikkelarij, waar me de naam even van ontschoten is. Er zat hoe dan ook veel suiker in.
Ook ik ben gruwelijk verwend. Met een wasmachine (okee, die hadden we al even) een crock-pot (waar ik heerlijke slow-cooking gerechten mee kan maken) (en waar ik heel de tijd "crack-pot" lees en moet gniffelen omdat ik dan als associatie heb dat ik er cocaine of heroine mee ga maken teneinde heel de buurt te fèteren op een stevige dosis chemisch geluk) een ruim 50 jaar oud modelautootje die echt heel bijzonder is, en nog zo wat leuke artikelen voor hobby X en liefhebberij Y.
Kortom een geslaagd weekend.
Dat weekend ging ik toch niet helemaal lekker in.
Nadat ik (met gevaar voor eigen leven, staand op een wankele stoel met mijn rechterbeen, leunend op een wat wankele tafel met mijn linkerbeen) de slingers had opgehangen, zodat Jente het "jarig-gevoel" zou ervaren, was het vrijdagavond al rap slaaptijd.
Maar om de een of andere reden, besloot een schimmig, duister deel van mijn hersens dat dat nog lang niet nodig was. Om 0300 uur viel ik eindelijk in slaap, om vervolgens om 0345 uur weer wakker te zijn.
Klaarwakker. He ja, wat fijn, zo vlak voor een dag die voor Jente (we kennen haar ten slotte al een beetje) toch heel erg heftig gaat zijn, met alle indrukken. Ik heb tot ongeveer 0630 wakker gelegen, op de bank, en uit pure ellende maar het spelletje bubble popper weer op mijn telefoon gezet. Ben tot level 78 gekomen, die nacht. (Wel grappig om te vermelden: vanmiddag liet uitgerekend Jente me een extra "feature" in het spel zien, toen we aan het wachten waren op een pannenkoek). En om 0630 werd Jente wakker, dus kon ik (van mijn nood voor Ilse een deugd makend) haar alvast grotendeels aankleden, ontbijt geven en voorbereiden op de dag.
Ik was gebroken. Kapot. Met oogleden die de half zeven al niet meer haalden, laat staan half zes of zelfs maar half vijf, klom ik om 0800 naar boven. Ilse vond dat ik, voor het bezoek kwam, toch maar moest proberen te slapen, en dat lukte eindelijk wel. Tot ik door diezelfde Ilse om 1015 ruw uit mijn slaap getrokken werd. Toen ineens lukte een heel erg diepe slaap wél. En waarom het gedurende de nacht niet lukte: Joost mag het weten. (Als Joost dit weet: graag middels een mailtje reactie, zodat ik weet wat ik eraan kan doen).
Dus ik begon Jente's verjaardag met een mentale achterstand.
Misschien heeft dat slaapgebrek wel een en ander te maken met een rekening die we gaan krijgen van de belastingdienst. Of ik maar even de som van ruim 4000 euro wil terugbetalen.
Want mijn aangifte over 2015 klopte niet.
Juist.
Ik legde de inspecteur uit hoe ik die aangifte met behulp van een meneer van de belasting telefoon heb ingevuld, en kreeg het volgende, onthutsende antwoord: meneer, daaraan kunt u geen enkel recht ontlenen, en daar werken meestal ook maar uitzendkrachten.
Dus: als een medewerker van de belastingdienst het al niet met goed fatsoen kan, hoe moet ik als argeloze burger dan nog een aangifteformulier invullen?
Ik ben niet bang voor de toekomst, we overleven dit ook wel, ondanks dat we nu ook weer niet tot de rijksten van het land horen, maar dit antwoord is toch te zot voor woorden? Gelul van een dronken aardbei, als je het mij vraagt.
Zeker en juist de belastingdienst, moet bij zulke ingewikkelde toestanden gewoon goed geschoolde mensen neerzetten. Dat daar ook "maar" uitzendkrachten werken, zal mij aan mijn spreekwoordelijke, dikke achterste oxyderen. Nu brengen ze mij in de problemen, en moet ik genoegen nemen met een argument waar de honden geen brood van lusten. En fin, we betalen vast geen belastinggeld om deze gruwelijk zielloze, onmenselijke instantie te verbeteren, wat de politiek ook loopt te ouwehoeren.
Maar goed.
Vanmorgen dus miss Marple aangezet (dat is onze volautomatische stofzuiger, die op zeer komische wijze stofzuigt, want bijvoorbeeld cupcake versieringen of chocolade hageltjes zwiept zij met haar roterende borstels vrolijk door de kamer, in plaats van dat ze ze opvreet) (Jente is doodsbang voor het ding. Het komt automatisch tot leven, en tot haar afgrijzen gebeurt dat vrij vaak als zij in de buurt is. Er zijn dan om voor haar onverklaarbare redenen speeltjes te dicht bij in de buurt beland. Dan rent ze al roepend en piepend om papa of mama naar ons toe, kruipt bij kans ín ons) en via de schoonouders naar de veluwse heide bij Ede gereden. (Via de schoonouders, want schoonvader heeft een kookboek met allemaal lekkere en leuke recepten voor in mijncrack crock-pot, en die wil ik komende week eens stevig uit gaan proberen).
Even het overtollige eten van gisteren (het was een doorlopend geschrans van koekjes, cakejes, taartjes, frietjes en zut) eraf wandelen. En uiteraard even onszelf verwend bij het plaatselijke pannekoeken restaurant.
Ook een kijkje nemen op de kazerne waar ik 10 jaar geleden mijn militaire carriere als musicus begon. En waar ik 7 of 8 jaar geleden nog even als "idealistische anti-kraker" woonde in een gebouw waar later voor een veelvoud van mijn maandbedrag 20 studenten in gehuisvest werden.
Toen we bij de plaats van het repetitiegebouw kwamen, moest ik even her-orienteren. Het was namelijk verdwenen. Gewoon weg. Ervoor in de plaats was een kale moddervlakte gekomen.
Toch maf.
Trip down memorylane.
Want wat heb ik er mooie momenten gehad. Ik ben er in de sneeuw bijna met de onvolprezen Citroen Berlingo tegen een boom gereden omdat ik ook eens wilde glijden door de sneeuw. Goddank kwam ik op 3 centimeter van die toch wel erg massieve stam tot stilstand.
Een collega is er, in diezelfde sneeuwprut naast de weg beland, en zorgde er zo voor dat de vrachtwagen die kwam helpen, het hele weekend vast heeft gestaan in de sneeuw. Zelf kon die collega zijn weg vervolgen.
Op de ensemble dagen effe wat vroeger komen om met de toenmalige commandant gezellig bij te kletsen onder het genot van een goeie kop koffie. Die man hield een goeie vinger aan de pols bij zijn mensen.
En nu is dat gebouw, waar ik toch een paar nootjes heb laten klinken, gewoon weg.
Eenmaal op de Edesche heide, Jente even lekker uitgelaten. Die mocht zelf een beetje haar weggetje zoeken en vinden, en zolang ze maar in ons blikveld bleef, vonden wij alles best.
Mooi om te zien dat ze zelfs voor een enorme Berner Sennen hond niet bang was. De eigenaresse was zo lief om Jente even wat meer kennis te laten maken met diekoe, pardon: hond. Ze liet hem zitten, en samen met Jente begon ze deze dinosaurus pardon: hond te aaien, en te wijzen waar de plekjes zaten die lekker zacht waren, en die deze neushoorn, pardon: hond prettig vond.
Het werd pas echt een feestje toen dit kwijlende exemplaar het leuk vond om zich eens uit te schudden, waardoor het overtollige kwijl alle kanten opvloog, en vooral ook naar Jente's hoofd.
Ook hier was Jente niet zo van onder de indruk. Ik geloof dat ze het vooral heel leuk vond om het hondje (ja, echt: zo betitelde ze deze tank) te aaien.
Ikzelf hield vooral dat bakbeest in de gaten, want bijna 2 keer zo hoog, 10 keer zo zwaar en 20 keer zo sterk als mijn kleine meid, én geen voor te programmeren computer, zag ik het al helemaal gebeuren dat dat nijlpaard een hap van Jente zou nemen. (En daarmee dus Jente in één hap op zou slokken).
Maar het ging goed. Beest en kind gingen als goede vrienden uit elkaar.
Toch een mooi weekend gehad zo.
Dat was Jente, gisteren na een dag vol visite en kadootjes uitpakken.
We hebben "for the time being" maar even gedaan alsof ze gisteren jarig was, want gisteren waren we agenda technisch in staat om wat mensen uit te nodigen. En dan ook voor mijn verjaardag, want die is ten slotte een dagje later.
Ik had mij niet helemaal beseft dat ik er dan ook wel goed aan zou doen, om wat mensen uit te nodigen die dan ook voor mijn verjaardag komen, maar soit, ik vier mijn verjaardag zelden erg groots (en groots is met meer dan 3 mensen). En uiteraard kwamen de mensen die voor Jente kwamen, niet zonder ook mij alvast te feliciteren met mijn aanstaande 36e verjaardag. 36 alweer. Nog maar vier jaar en ik ben 40.
Verbijsterend verwend zijn we. Ik bedoel: met de speeltjes voor Jente die we nu in huis hebben, zouden drie generaties aan kinderen in een weeshuis goed toekunnen, en waarschijnlijk zouden de laatste speeltjes pas in gebruik genomen kunnen worden, ver nadat de eerste baby het weeshuis als volwassen mens zou verlaten.
Letterlijk struikelen we nu over houten-regenboog-speeltjes en een houten keukenmixer, en mochten we ondanks ons wanhopige getrappel in staat zijn om overeind te blijven, stappen we met onze schoenloze voeten in een venijnig klaarliggend duplo blokje.
Joelend van de pijn hinken we voort tot we uiteindelijk geveld worden door een plastic kegelspel waarmee ze kan leren tellen en gericht gooien (niet dat we willen dat ze gericht gaat gooien, want gooien doet ze met alles (zie vorige blog)), en we belanden met onze kont op een strijkijzer dat zeer waarheidsgetrouwe geluidjes maakt. (En waarvan ik volgens mij ook al eerder meldde dat de gever van geluidsmakende speeltjes zonder enige vorm van proces standrechtelijk geëxecuteerd zou worden. Dit voornemen is echter door onvoorziene omstandigheden NOG niet uitgevoerd.
Daarom hebben we vanmorgen maar even de boel opgeruimd, en de stofzuiger (geen speelgoed) aangezet, om de kruimelige restanten van een geslaagd verjaarspartijtje op te zuigen.
Want er was nogal wat te kruimelen. Zelfgemaakte cupcakes die versierd door de spruit van Moniek, toch nog wat chocolade, suiker en andere zoetigheden achter lieten. Slagroomtaart die in elk geval bij Jente op heel veel andere plekken eindigde dan in haar mondje, en diverse soorten smikkelarij, waar me de naam even van ontschoten is. Er zat hoe dan ook veel suiker in.
Ook ik ben gruwelijk verwend. Met een wasmachine (okee, die hadden we al even) een crock-pot (waar ik heerlijke slow-cooking gerechten mee kan maken) (en waar ik heel de tijd "crack-pot" lees en moet gniffelen omdat ik dan als associatie heb dat ik er cocaine of heroine mee ga maken teneinde heel de buurt te fèteren op een stevige dosis chemisch geluk) een ruim 50 jaar oud modelautootje die echt heel bijzonder is, en nog zo wat leuke artikelen voor hobby X en liefhebberij Y.
Kortom een geslaagd weekend.
Dat weekend ging ik toch niet helemaal lekker in.
Nadat ik (met gevaar voor eigen leven, staand op een wankele stoel met mijn rechterbeen, leunend op een wat wankele tafel met mijn linkerbeen) de slingers had opgehangen, zodat Jente het "jarig-gevoel" zou ervaren, was het vrijdagavond al rap slaaptijd.
Maar om de een of andere reden, besloot een schimmig, duister deel van mijn hersens dat dat nog lang niet nodig was. Om 0300 uur viel ik eindelijk in slaap, om vervolgens om 0345 uur weer wakker te zijn.
Klaarwakker. He ja, wat fijn, zo vlak voor een dag die voor Jente (we kennen haar ten slotte al een beetje) toch heel erg heftig gaat zijn, met alle indrukken. Ik heb tot ongeveer 0630 wakker gelegen, op de bank, en uit pure ellende maar het spelletje bubble popper weer op mijn telefoon gezet. Ben tot level 78 gekomen, die nacht. (Wel grappig om te vermelden: vanmiddag liet uitgerekend Jente me een extra "feature" in het spel zien, toen we aan het wachten waren op een pannenkoek). En om 0630 werd Jente wakker, dus kon ik (van mijn nood voor Ilse een deugd makend) haar alvast grotendeels aankleden, ontbijt geven en voorbereiden op de dag.
Ik was gebroken. Kapot. Met oogleden die de half zeven al niet meer haalden, laat staan half zes of zelfs maar half vijf, klom ik om 0800 naar boven. Ilse vond dat ik, voor het bezoek kwam, toch maar moest proberen te slapen, en dat lukte eindelijk wel. Tot ik door diezelfde Ilse om 1015 ruw uit mijn slaap getrokken werd. Toen ineens lukte een heel erg diepe slaap wél. En waarom het gedurende de nacht niet lukte: Joost mag het weten. (Als Joost dit weet: graag middels een mailtje reactie, zodat ik weet wat ik eraan kan doen).
Dus ik begon Jente's verjaardag met een mentale achterstand.
Misschien heeft dat slaapgebrek wel een en ander te maken met een rekening die we gaan krijgen van de belastingdienst. Of ik maar even de som van ruim 4000 euro wil terugbetalen.
Want mijn aangifte over 2015 klopte niet.
Juist.
Ik legde de inspecteur uit hoe ik die aangifte met behulp van een meneer van de belasting telefoon heb ingevuld, en kreeg het volgende, onthutsende antwoord: meneer, daaraan kunt u geen enkel recht ontlenen, en daar werken meestal ook maar uitzendkrachten.
Dus: als een medewerker van de belastingdienst het al niet met goed fatsoen kan, hoe moet ik als argeloze burger dan nog een aangifteformulier invullen?
Ik ben niet bang voor de toekomst, we overleven dit ook wel, ondanks dat we nu ook weer niet tot de rijksten van het land horen, maar dit antwoord is toch te zot voor woorden? Gelul van een dronken aardbei, als je het mij vraagt.
Zeker en juist de belastingdienst, moet bij zulke ingewikkelde toestanden gewoon goed geschoolde mensen neerzetten. Dat daar ook "maar" uitzendkrachten werken, zal mij aan mijn spreekwoordelijke, dikke achterste oxyderen. Nu brengen ze mij in de problemen, en moet ik genoegen nemen met een argument waar de honden geen brood van lusten. En fin, we betalen vast geen belastinggeld om deze gruwelijk zielloze, onmenselijke instantie te verbeteren, wat de politiek ook loopt te ouwehoeren.
Maar goed.
Vanmorgen dus miss Marple aangezet (dat is onze volautomatische stofzuiger, die op zeer komische wijze stofzuigt, want bijvoorbeeld cupcake versieringen of chocolade hageltjes zwiept zij met haar roterende borstels vrolijk door de kamer, in plaats van dat ze ze opvreet) (Jente is doodsbang voor het ding. Het komt automatisch tot leven, en tot haar afgrijzen gebeurt dat vrij vaak als zij in de buurt is. Er zijn dan om voor haar onverklaarbare redenen speeltjes te dicht bij in de buurt beland. Dan rent ze al roepend en piepend om papa of mama naar ons toe, kruipt bij kans ín ons) en via de schoonouders naar de veluwse heide bij Ede gereden. (Via de schoonouders, want schoonvader heeft een kookboek met allemaal lekkere en leuke recepten voor in mijn
Even het overtollige eten van gisteren (het was een doorlopend geschrans van koekjes, cakejes, taartjes, frietjes en zut) eraf wandelen. En uiteraard even onszelf verwend bij het plaatselijke pannekoeken restaurant.
Ook een kijkje nemen op de kazerne waar ik 10 jaar geleden mijn militaire carriere als musicus begon. En waar ik 7 of 8 jaar geleden nog even als "idealistische anti-kraker" woonde in een gebouw waar later voor een veelvoud van mijn maandbedrag 20 studenten in gehuisvest werden.
Toen we bij de plaats van het repetitiegebouw kwamen, moest ik even her-orienteren. Het was namelijk verdwenen. Gewoon weg. Ervoor in de plaats was een kale moddervlakte gekomen.
Toch maf.
Trip down memorylane.
Want wat heb ik er mooie momenten gehad. Ik ben er in de sneeuw bijna met de onvolprezen Citroen Berlingo tegen een boom gereden omdat ik ook eens wilde glijden door de sneeuw. Goddank kwam ik op 3 centimeter van die toch wel erg massieve stam tot stilstand.
Een collega is er, in diezelfde sneeuwprut naast de weg beland, en zorgde er zo voor dat de vrachtwagen die kwam helpen, het hele weekend vast heeft gestaan in de sneeuw. Zelf kon die collega zijn weg vervolgen.
Op de ensemble dagen effe wat vroeger komen om met de toenmalige commandant gezellig bij te kletsen onder het genot van een goeie kop koffie. Die man hield een goeie vinger aan de pols bij zijn mensen.
En nu is dat gebouw, waar ik toch een paar nootjes heb laten klinken, gewoon weg.
Eenmaal op de Edesche heide, Jente even lekker uitgelaten. Die mocht zelf een beetje haar weggetje zoeken en vinden, en zolang ze maar in ons blikveld bleef, vonden wij alles best.
Mooi om te zien dat ze zelfs voor een enorme Berner Sennen hond niet bang was. De eigenaresse was zo lief om Jente even wat meer kennis te laten maken met die
Het werd pas echt een feestje toen dit kwijlende exemplaar het leuk vond om zich eens uit te schudden, waardoor het overtollige kwijl alle kanten opvloog, en vooral ook naar Jente's hoofd.
Ook hier was Jente niet zo van onder de indruk. Ik geloof dat ze het vooral heel leuk vond om het hondje (ja, echt: zo betitelde ze deze tank) te aaien.
Ikzelf hield vooral dat bakbeest in de gaten, want bijna 2 keer zo hoog, 10 keer zo zwaar en 20 keer zo sterk als mijn kleine meid, én geen voor te programmeren computer, zag ik het al helemaal gebeuren dat dat nijlpaard een hap van Jente zou nemen. (En daarmee dus Jente in één hap op zou slokken).
Maar het ging goed. Beest en kind gingen als goede vrienden uit elkaar.
Toch een mooi weekend gehad zo.
maandag 27 februari 2017
Jente de sloper...
Het is zondagochtend. Ik ben behoorlijk uit mijn hum, want ik heb min of meer noodgedwongen de nacht zonder mijn geliefde darth-vader masker doorgehaald.
Dat zit zo:
Vrijdag was ik al niet echt lekker; zaterdag begon de hoest en de neus, en zaterdagavond was ik gewoon verkouden. Boem.
En mijn neus deed verwoede pogingen om een flinke waterval na te spelen.
Dat slaapt behoorlijk vervelend. Je voelt aan de kriebel in je neus dat er een druppel dunne snot naar buiten kruipt.
Dat soort druppels zijn echt mega-frustrerend, want het gaat irritant langzaam. Niet effe snel in een mooie rappe lijn naar buiten. Nee, die druppel moet elk plekje in je neus waar hij langskomt eventjes kriebelen.
Als je geen cpap draagt, is het een kwestie van in je half slaap je neus langs je kussen halen, want voor de vlekken hebben we een pracht van een nieuwe wasmachine. Maar als je wél een cpap hebt, dan moet je dus eerst dat ding uitzetten. (Anders waait het permanent ín Ilses haar). Dan dat masker los, dan een zakdoek vinden, snuiten (ondanks het gekriebel toch een beetje subtiel, anders wordt Ilse wakker, en als ik echt een beetje doorjank, dan Jente ook), masker weer vast, cpap weer aan, en dan slapen, ware het niet dat er nu een druppel in je linkerneusgat je leven zuurmaakt.
Ergo: hel!
Dus maar zonder cpap slapen, als ik verkouden ben, ben ik toch niet te genieten, dus dan maakt een nachtje beroerde slaap ook geen donder meer uit.
Jente was zondag ook al lekker vroeg wakker, Ilse nog niet en dus was het mijn beurt om Jente mee naar beneden te nemen. Haar tussen haar speelgoed te zetten, en beetje gezellig kletsen, spelen, en pap voor haar maken.
En dat dus met een wat gaar hoofd vol van snot, slijm en een slecht humeur.
Jente kan daar weinig aan doen, en bovendien een lach van haar is in staat om mijn allerslechtste humeur te doen smelten.
Dat wil zeggen, als het bij spelen, kletsen en eten blijft.
Dat deed het gisteren dus niet.
Jente heeft namelijk de laatste tijd de onbedwingbare behoefte om met van alles en nog wat te smijten. God mag weten waar dat kind het vandaan haalt, maar inmiddels begint het vervelende, destructieve vormen aan te nemen.
Dat ze af en toe eens een boontje door de lucht laat schieten, alla. Hinderlijk, maar niet iets dat niet met een hygienisch doekje niet weg te werken is.
Dat ze met speelgoed smijt, dat daar niet voor bedoeld is, is hinderlijker. Want in de regel smijt ze met speelgoed dat daar niet voor gemaakt is, maar wel lekker stuitert, en ik ben bang dat ze nog eens met haar woeste gedrag dwars door de met glas bekleedde binnendeur heen gaat.
Bovendien maakt het gewoon een takkeherrie, en daar zit papa op de vroege morgen niet op te wachten.
En geloof me: we proberen haar elke keer weer te corrigeren. Haar te wijzen op haar stoute gedrag. En dan is het kind de personificatie van Oost-Indisch doof. Dus dan gooien we haar in haar stoel, en in een hoek. Echt veel indruk maken doet het nog niet. En eerlijk gezegd: we hopen dat het een fase is.
Gisteren dus. Ik was niet lekker, hoestig, snotterig. En Jente heel vrolijk.
En uiteraard weer lekker losbandig. En haar losbandigheid bereikte een hoogtepunt. Of dieptepunt. Het is maar net hoe je het bekijkt.
Op de een of andere manier waren we vergeten een groot longdrinkglas op te ruimen. Zoéén van de Ikea, zo'n hele dikke, 8 hoekige, weet je wel.
Zoéén waarvan je stiekem aanneemt dat het van veiligheidsglas is, en dus niet kapot kan.
Nou....
Het kan kapot hoor.
Ik was bezig met een bord pap voor Jente, en ik hoor een gigantische klap.
Ik kijk, en zie dat de hele vloer voor de bank bezaaid is met scherven.
Kut.
Ik heb een probleem. Want niet alleen de vloer vóór de bank glinstert prachtig van ons verruineerde glas, ook naast de bank en richting de keuken liggen scherven in alle soorten en maten.
Ik loop op blote voeten, en mijn slippers liggen bij de tuindeuren. Ook onder het glas.
Als een soort van strip-twisterende Houdini, slaag ik erin om zonder mijn voeten te verwonden bij mijn slippers te komen, en ze uit te kloppen. Woedend ben ik. Kwaad mopperend en zo geciviliseerd mogelijk vloekend graai ik Jente van de bank, gooi haar over mijn schouder en stamp naar boven.
Hoppa, op bed met dat kind.
Aangezien het Ilse was die haar glas limonade vergat op te ruimen, had ik moreel geen bezwaar tegen mijn lawaaiige entree op de bovenverdieping, en mijn net zo lawaaiige exit.
Woedend ben ik niet alleen op Ilse omdat ze vergat op te ruimen, maar ook op mezelf, dat ik dat glas over het hoofd zag, terwijl ik weet dat Jente om een voor ons onbegrijpelijke reden overal maar mee wil smijten.
Woedend over het feit dat ik dus nu de hele vloer kan gaan schoonmaken, opruimen en alle kieren en gaten kan gaan controleren op kleine geniepige pest-scherfjes, die zo klein zijn dat je ze makkelijk over het hoofd ziet, tot ze je verwonden.
De scherven lagen tot op de bank en op de hocker (wat een woord. Vroeger heette zoiets een poef, maar nu heet het, hipster-verantwoord: hocker. Uitgesproken terwijl je doet alsof je een kokende aardappel tussen tong en strot hebt zitten en je eigenlijk wil kokhalzen omdat je een rottende garnaal ruikt).
Omdat ik nog wel de tegenwoordigheid van geest had om te beseffen dat ik niet meteen de stofzuiger erop moest zetten (iets met het beschadigen van je motor) moest ik dus eerst op handen en knieen om alle scherven met blik en veger bij elkaar te vegen. En dan pas met de stofzuiger tekeer gaan.
Inmiddels loop ik weer met blote voeten door het huis. En heb ik alles wat ook maar enigszins breekbaar is, buiten grijpafstand van Jente gezet.
En toch vond ik net nog een scherf. Drie tot vier keer met de stofzuiger de hele vloer gedaan, en nog een scherf aantreffen. Alsof dat kreng zich verstopt had, om alsnog de kans te krijgen mij, mijn dochter, mijn vrouw of mijn twee katten al dan niet dodelijk te verwonden.
Maakt het ook uit. Het is maar een klein ongemakje.
Deze ochtend was Ilse al vroeg weg. En zit ik weer met ons kleine draakje alleen thuis. Te lezen, te stoeien, te spelen.
Dan hoor ik haar jengelen. Ze wil haar pop in de poppenwagen. Doet papa wel even.
Het is niet genoeg... De pop moet ook vast in de riempjes. Doet papa wel even.
Het is nog niet genoeg... De pop was blijkbaar uitgekleed en Jente wil de pop wel netjes gekleed in de wagen hebben (gelukkig, een zedige dochter. Dat valt even mee). Doet papa wel even.
Maar toch niet zonder besmuikt even naar buiten, naar de achterburen te kijken, of er niemand ziet met wat voor gekkigheid de achterbuurman zich bezig houdt.
Het voelt toch wat apart. Mijn dochter aankleden is geen probleem, maar haar pop aankleden... Waarschijnlijk zal het daar niet bij blijven, want Jente wordt groter en dus zal ik wel meer dingen moeten gaan doen. Haar in een prinsessenjurkje hijsen. Of zo. Meespelen met haar kinderfantasietjes.
Die babytijd was zo gek nog niet, geloof ik...
Dat zit zo:
Vrijdag was ik al niet echt lekker; zaterdag begon de hoest en de neus, en zaterdagavond was ik gewoon verkouden. Boem.
En mijn neus deed verwoede pogingen om een flinke waterval na te spelen.
Dat slaapt behoorlijk vervelend. Je voelt aan de kriebel in je neus dat er een druppel dunne snot naar buiten kruipt.
Dat soort druppels zijn echt mega-frustrerend, want het gaat irritant langzaam. Niet effe snel in een mooie rappe lijn naar buiten. Nee, die druppel moet elk plekje in je neus waar hij langskomt eventjes kriebelen.
Als je geen cpap draagt, is het een kwestie van in je half slaap je neus langs je kussen halen, want voor de vlekken hebben we een pracht van een nieuwe wasmachine. Maar als je wél een cpap hebt, dan moet je dus eerst dat ding uitzetten. (Anders waait het permanent ín Ilses haar). Dan dat masker los, dan een zakdoek vinden, snuiten (ondanks het gekriebel toch een beetje subtiel, anders wordt Ilse wakker, en als ik echt een beetje doorjank, dan Jente ook), masker weer vast, cpap weer aan, en dan slapen, ware het niet dat er nu een druppel in je linkerneusgat je leven zuurmaakt.
Ergo: hel!
Dus maar zonder cpap slapen, als ik verkouden ben, ben ik toch niet te genieten, dus dan maakt een nachtje beroerde slaap ook geen donder meer uit.
Jente was zondag ook al lekker vroeg wakker, Ilse nog niet en dus was het mijn beurt om Jente mee naar beneden te nemen. Haar tussen haar speelgoed te zetten, en beetje gezellig kletsen, spelen, en pap voor haar maken.
En dat dus met een wat gaar hoofd vol van snot, slijm en een slecht humeur.
Jente kan daar weinig aan doen, en bovendien een lach van haar is in staat om mijn allerslechtste humeur te doen smelten.
Dat wil zeggen, als het bij spelen, kletsen en eten blijft.
Dat deed het gisteren dus niet.
Jente heeft namelijk de laatste tijd de onbedwingbare behoefte om met van alles en nog wat te smijten. God mag weten waar dat kind het vandaan haalt, maar inmiddels begint het vervelende, destructieve vormen aan te nemen.
Dat ze af en toe eens een boontje door de lucht laat schieten, alla. Hinderlijk, maar niet iets dat niet met een hygienisch doekje niet weg te werken is.
Dat ze met speelgoed smijt, dat daar niet voor bedoeld is, is hinderlijker. Want in de regel smijt ze met speelgoed dat daar niet voor gemaakt is, maar wel lekker stuitert, en ik ben bang dat ze nog eens met haar woeste gedrag dwars door de met glas bekleedde binnendeur heen gaat.
Bovendien maakt het gewoon een takkeherrie, en daar zit papa op de vroege morgen niet op te wachten.
En geloof me: we proberen haar elke keer weer te corrigeren. Haar te wijzen op haar stoute gedrag. En dan is het kind de personificatie van Oost-Indisch doof. Dus dan gooien we haar in haar stoel, en in een hoek. Echt veel indruk maken doet het nog niet. En eerlijk gezegd: we hopen dat het een fase is.
Gisteren dus. Ik was niet lekker, hoestig, snotterig. En Jente heel vrolijk.
En uiteraard weer lekker losbandig. En haar losbandigheid bereikte een hoogtepunt. Of dieptepunt. Het is maar net hoe je het bekijkt.
Op de een of andere manier waren we vergeten een groot longdrinkglas op te ruimen. Zoéén van de Ikea, zo'n hele dikke, 8 hoekige, weet je wel.
Zoéén waarvan je stiekem aanneemt dat het van veiligheidsglas is, en dus niet kapot kan.
Nou....
Het kan kapot hoor.
Ik was bezig met een bord pap voor Jente, en ik hoor een gigantische klap.
Ik kijk, en zie dat de hele vloer voor de bank bezaaid is met scherven.
Kut.
Ik heb een probleem. Want niet alleen de vloer vóór de bank glinstert prachtig van ons verruineerde glas, ook naast de bank en richting de keuken liggen scherven in alle soorten en maten.
Ik loop op blote voeten, en mijn slippers liggen bij de tuindeuren. Ook onder het glas.
Als een soort van strip-twisterende Houdini, slaag ik erin om zonder mijn voeten te verwonden bij mijn slippers te komen, en ze uit te kloppen. Woedend ben ik. Kwaad mopperend en zo geciviliseerd mogelijk vloekend graai ik Jente van de bank, gooi haar over mijn schouder en stamp naar boven.
Hoppa, op bed met dat kind.
Aangezien het Ilse was die haar glas limonade vergat op te ruimen, had ik moreel geen bezwaar tegen mijn lawaaiige entree op de bovenverdieping, en mijn net zo lawaaiige exit.
Woedend ben ik niet alleen op Ilse omdat ze vergat op te ruimen, maar ook op mezelf, dat ik dat glas over het hoofd zag, terwijl ik weet dat Jente om een voor ons onbegrijpelijke reden overal maar mee wil smijten.
Woedend over het feit dat ik dus nu de hele vloer kan gaan schoonmaken, opruimen en alle kieren en gaten kan gaan controleren op kleine geniepige pest-scherfjes, die zo klein zijn dat je ze makkelijk over het hoofd ziet, tot ze je verwonden.
De scherven lagen tot op de bank en op de hocker (wat een woord. Vroeger heette zoiets een poef, maar nu heet het, hipster-verantwoord: hocker. Uitgesproken terwijl je doet alsof je een kokende aardappel tussen tong en strot hebt zitten en je eigenlijk wil kokhalzen omdat je een rottende garnaal ruikt).
Omdat ik nog wel de tegenwoordigheid van geest had om te beseffen dat ik niet meteen de stofzuiger erop moest zetten (iets met het beschadigen van je motor) moest ik dus eerst op handen en knieen om alle scherven met blik en veger bij elkaar te vegen. En dan pas met de stofzuiger tekeer gaan.
Inmiddels loop ik weer met blote voeten door het huis. En heb ik alles wat ook maar enigszins breekbaar is, buiten grijpafstand van Jente gezet.
En toch vond ik net nog een scherf. Drie tot vier keer met de stofzuiger de hele vloer gedaan, en nog een scherf aantreffen. Alsof dat kreng zich verstopt had, om alsnog de kans te krijgen mij, mijn dochter, mijn vrouw of mijn twee katten al dan niet dodelijk te verwonden.
Maakt het ook uit. Het is maar een klein ongemakje.
Deze ochtend was Ilse al vroeg weg. En zit ik weer met ons kleine draakje alleen thuis. Te lezen, te stoeien, te spelen.
Dan hoor ik haar jengelen. Ze wil haar pop in de poppenwagen. Doet papa wel even.
Het is niet genoeg... De pop moet ook vast in de riempjes. Doet papa wel even.
Het is nog niet genoeg... De pop was blijkbaar uitgekleed en Jente wil de pop wel netjes gekleed in de wagen hebben (gelukkig, een zedige dochter. Dat valt even mee). Doet papa wel even.
Maar toch niet zonder besmuikt even naar buiten, naar de achterburen te kijken, of er niemand ziet met wat voor gekkigheid de achterbuurman zich bezig houdt.
Het voelt toch wat apart. Mijn dochter aankleden is geen probleem, maar haar pop aankleden... Waarschijnlijk zal het daar niet bij blijven, want Jente wordt groter en dus zal ik wel meer dingen moeten gaan doen. Haar in een prinsessenjurkje hijsen. Of zo. Meespelen met haar kinderfantasietjes.
Die babytijd was zo gek nog niet, geloof ik...
maandag 20 februari 2017
Nieuws...
Het gebeurt niet zo vreselijk vaak, maar soms kun je pech hebben: de bus waarmee je reist, vliegt in de fik.
Dat is op zich heel vervelend, want dan moet je weer aan je baas gaan uitleggen waarom je nu al voor de 6e keer deze week te laat op je werk komt.
Ook kan het gevaarlijk zijn: veel onderdelen van zo'n bus zijn van plastic, en als dat fikt, kun je de rook maar beter niet inademen. Tenzij je zelf rookt, dan lijkt het me niet zo'n bezwaar.
Plus dat dergelijke hitte ook gewoon niet comfortabel is.
In Australië vatte een bus vlam. Best jammer. Vooral voor de drie passagiers die behandeld moesten worden, omdat ze rook hadden ingeademd. (Blijkbaar geen rokers).
Het nieuwsbericht hierover meldde ook dat er een passagier was die om een wel heel bizarre reden die fikkende bus weer in stormde.
De man wilde namelijk, vóór dat die bus helemaal in de as was gelegd, nog snel even uitchecken. Want hij wilde voorkomen dat hij een hogere ritprijs moest betalen.
Juist.
Zeeuwser dan dat kom je het niet meer tegen, geloof ik.
Een brandende bus inrennen omdat je vergeten was om je duttende oma te evacueren, snap ik.
Een brandende bus inrennen omdat je je laptoptas met geheime documenten wil redden, snap ik.
Een brandende bus inrennen omdat je de hond van de buurvrouw had laten liggen, terwijl je eigenlijk beloofd had om niet naar het winkelcentrum te gaan, maar naar het plaatselijke losloopveldje, en het wel heel erg lullig overkomt als je een hotdog aflevert, snap ik ook nog allemaal wel.
Maar uitchecken?
Dus om een paar schamele dollars, riskeer je dat je zelf in een wandelende fakkel verandert. Die man heeft calvinistische roots. Ik weet het zeker.
Overigens: de bus werd tussen twee haltes aan de kant gezet, en dus maakte het uiteindelijk voor de ritprijs niet meer uit. Los daarvan: als ik dat ov-bedrijf was, zou ik alle passagiers compenseren.
Hier het nieuwsbericht.
Ook uit het nieuws.
En wederom zo'n verschrikkelijk stomme, domme, achterlijke anti-held.
Een lulletje rozenwater die in een roze onderbroek op zijn fietsje stapt, en zichzelf laat filmen terwijl hij over de snelweg gaat fietsen.
"Wie heeft dit ooit gedaan? Niemand. Doe me na, in mijn onderbroek".
Dit is zijn praatje aan het begin van zijn filmpje. Dus, hij verzoekt mentaal niet zo stabiele mensen om ook in zíjn onderbroek dat filmpje na te spelen. Precies waar we op zaten te wachten. Er zijn al zoveel malloten op de snelweg te vinden, laten we daar inderdaad nog maar wat aandacht-tekort-komende ezels aan toevoegen...
Maar... "Doe me na, in mijn onderbroek". Zou dit nu een typo zijn van NU.nl? (Ik ga niet kijken, want dit stuk uitschot belonen met een extra "view", wil ik pertinent niet).
Of bedoelt hij letterlijk: Kom mijn onderbroek lenen (brrrr) trek aan, en ga ook op je fietsje over de snelweg.
Ik vraag me af hoe deze half-primaat gaat reageren als een iets minder oplettende (of gewoon iemand die echt niet meer kan anticiperen omdat je nu eenmaal geen halve gare op een fiets verwacht op een snelweg) automobilist over hem heen rijdt, daar op de snelweg. Gaat hij dan net zo """"stoer"""" zijn en alle schade vergoeden, of is het dan janken? Ik denk dat ik het wel weet: dat soort tuig is heel stoer, maar als het op echte mannelijkheid aankomt, zijn het net kinderen van Jente's leeftijd. Niet in staat om de consequenties van hun daden te overzien. En dat ook niet willen.
Inmiddels weet ik hoe het voelt om een fietser aan te rijden. En ik heb altijd gekwaakt dat ik geen moeite heb om fietsers te raken die zich aan geen enkel verkeersregeltje houden. Die door rood rijden, onverlicht rijden, die geen voorrangsregels willen eerbiedigen.
Uiteraard moest ik dus een fietser aanrijden, die wél voorrang had, die wél op de juiste rijbaan reed. Die, kortom, zich wel aan de regels hield.
En een fietser aanrijden is gewoon kut. Je schrikt jezelf helemaal de tyfus.
Stel nu, je rijdt een fietser aan die op de snelweg rijdt. Dat verwacht je al helemaal niet. Daar sta je dan, helemaal flabbergasted. Inmiddels weet ik dat een menselijk lijf een klap tot 50 km/u verwerken kan. Maar als je met 100 km/u over dat strontvervelende pestjong heenrijdt, dan kan ik me zo voorstellen dat de restanten ernstig gaan lijken op de inhoud van 400 gram half om half gehakt van de Albert Heijn.
En dan ook nog oproepen om dit na te doen...
Dan ben je toch gewoon koning Lemming. Suicidaal, en hopend dat je nog een paar mentaal achtergebleven faalhazen met je meeneemt.
Ik zeg: oppakken, en de rest van zijn leven in een gesloten inrichting, ver van fietsen, wegen, straten en sporen houden. Heb in vredesnaam medelijden met de argeloze automobilist die er ook allemaal niks aan kan doen.
Hier het nieuwsbericht.
Nog zo'n nieuwsbericht dat mijn maagzuur doet borrelen van walging.
in 2011 schoot een waanzinnige gek een paar mensen dood in een winkelcentrum in Alphen aan den Rijn. Heel zuur. Afgrijselijk. Afgrijselijk voor de slachtoffers en nabestaanden.
Inmiddels zijn we 6 jaar verder, en kan dit hoofdstuk nog steeds niet afgesloten worden. Want een stel hebzuchtige advocaten hebben besloten dat na de politie, de staat nu de ouders van deze Tristan van der Vlis aangeklaagd moeten worden, wegen nalatigheid. Omdat zij niet hebben voorkomen dat hij om zich heen begon te schieten.
Alsof je een gek met moorddadige neigingen tegen kan houden.
De ouders van Tristan zijn evenzeer slachtoffer, als de andere nabestaanden. En nu krijgen ze andere ouders (onder leiding van geldwolven van advocaten) over zich heen.
Allemaal om hun verdriet te gelde te maken.
Wat willen die lui bereiken?
Zelfs al graai je de laatste centen van de familie van der Vlis weg, hun nabestaanden komen niet terug. Al breng je die mensen tot een faillisement, die overledenen blijven dood, heus.
Ergens heb ik wel genoeg empathie om me te realiseren dat de nabestaanden bloed willen zien. Ergens snap ik dat op zich wel.
Wat ik echt niet snap, is dat er dan allemaal juristen-gespuis opstaat, en gaat kijken of er (vooral voor zichzelf) een dikke financiele sla uit te slaan is. Dat juristen-gespuis had gewoon moeten zeggen:"lieve mensen, tijd om te proberen dit op een andere manier op te lossen, hier is het nummer van een psycholoog, gespecialiseerd in rouwverwerking". Maar nee, laten we kijken hoeveel duizenden euro's we uit al dit leed en verdriet kunnen peuren.
Dit zijn van die Amerikaanse toestanden. Maar goed, met de mogelijke komst van Wilders, zullen we ook dat soort achterlijkheid naar Nederland halen, en dus past het wel... Helaas.
Dat is op zich heel vervelend, want dan moet je weer aan je baas gaan uitleggen waarom je nu al voor de 6e keer deze week te laat op je werk komt.
Ook kan het gevaarlijk zijn: veel onderdelen van zo'n bus zijn van plastic, en als dat fikt, kun je de rook maar beter niet inademen. Tenzij je zelf rookt, dan lijkt het me niet zo'n bezwaar.
Plus dat dergelijke hitte ook gewoon niet comfortabel is.
In Australië vatte een bus vlam. Best jammer. Vooral voor de drie passagiers die behandeld moesten worden, omdat ze rook hadden ingeademd. (Blijkbaar geen rokers).
Het nieuwsbericht hierover meldde ook dat er een passagier was die om een wel heel bizarre reden die fikkende bus weer in stormde.
De man wilde namelijk, vóór dat die bus helemaal in de as was gelegd, nog snel even uitchecken. Want hij wilde voorkomen dat hij een hogere ritprijs moest betalen.
Juist.
Zeeuwser dan dat kom je het niet meer tegen, geloof ik.
Een brandende bus inrennen omdat je vergeten was om je duttende oma te evacueren, snap ik.
Een brandende bus inrennen omdat je je laptoptas met geheime documenten wil redden, snap ik.
Een brandende bus inrennen omdat je de hond van de buurvrouw had laten liggen, terwijl je eigenlijk beloofd had om niet naar het winkelcentrum te gaan, maar naar het plaatselijke losloopveldje, en het wel heel erg lullig overkomt als je een hotdog aflevert, snap ik ook nog allemaal wel.
Maar uitchecken?
Dus om een paar schamele dollars, riskeer je dat je zelf in een wandelende fakkel verandert. Die man heeft calvinistische roots. Ik weet het zeker.
Overigens: de bus werd tussen twee haltes aan de kant gezet, en dus maakte het uiteindelijk voor de ritprijs niet meer uit. Los daarvan: als ik dat ov-bedrijf was, zou ik alle passagiers compenseren.
Hier het nieuwsbericht.
Ook uit het nieuws.
En wederom zo'n verschrikkelijk stomme, domme, achterlijke anti-held.
Een lulletje rozenwater die in een roze onderbroek op zijn fietsje stapt, en zichzelf laat filmen terwijl hij over de snelweg gaat fietsen.
"Wie heeft dit ooit gedaan? Niemand. Doe me na, in mijn onderbroek".
Dit is zijn praatje aan het begin van zijn filmpje. Dus, hij verzoekt mentaal niet zo stabiele mensen om ook in zíjn onderbroek dat filmpje na te spelen. Precies waar we op zaten te wachten. Er zijn al zoveel malloten op de snelweg te vinden, laten we daar inderdaad nog maar wat aandacht-tekort-komende ezels aan toevoegen...
Maar... "Doe me na, in mijn onderbroek". Zou dit nu een typo zijn van NU.nl? (Ik ga niet kijken, want dit stuk uitschot belonen met een extra "view", wil ik pertinent niet).
Of bedoelt hij letterlijk: Kom mijn onderbroek lenen (brrrr) trek aan, en ga ook op je fietsje over de snelweg.
Ik vraag me af hoe deze half-primaat gaat reageren als een iets minder oplettende (of gewoon iemand die echt niet meer kan anticiperen omdat je nu eenmaal geen halve gare op een fiets verwacht op een snelweg) automobilist over hem heen rijdt, daar op de snelweg. Gaat hij dan net zo """"stoer"""" zijn en alle schade vergoeden, of is het dan janken? Ik denk dat ik het wel weet: dat soort tuig is heel stoer, maar als het op echte mannelijkheid aankomt, zijn het net kinderen van Jente's leeftijd. Niet in staat om de consequenties van hun daden te overzien. En dat ook niet willen.
Inmiddels weet ik hoe het voelt om een fietser aan te rijden. En ik heb altijd gekwaakt dat ik geen moeite heb om fietsers te raken die zich aan geen enkel verkeersregeltje houden. Die door rood rijden, onverlicht rijden, die geen voorrangsregels willen eerbiedigen.
Uiteraard moest ik dus een fietser aanrijden, die wél voorrang had, die wél op de juiste rijbaan reed. Die, kortom, zich wel aan de regels hield.
En een fietser aanrijden is gewoon kut. Je schrikt jezelf helemaal de tyfus.
Stel nu, je rijdt een fietser aan die op de snelweg rijdt. Dat verwacht je al helemaal niet. Daar sta je dan, helemaal flabbergasted. Inmiddels weet ik dat een menselijk lijf een klap tot 50 km/u verwerken kan. Maar als je met 100 km/u over dat strontvervelende pestjong heenrijdt, dan kan ik me zo voorstellen dat de restanten ernstig gaan lijken op de inhoud van 400 gram half om half gehakt van de Albert Heijn.
En dan ook nog oproepen om dit na te doen...
Dan ben je toch gewoon koning Lemming. Suicidaal, en hopend dat je nog een paar mentaal achtergebleven faalhazen met je meeneemt.
Ik zeg: oppakken, en de rest van zijn leven in een gesloten inrichting, ver van fietsen, wegen, straten en sporen houden. Heb in vredesnaam medelijden met de argeloze automobilist die er ook allemaal niks aan kan doen.
Hier het nieuwsbericht.
Nog zo'n nieuwsbericht dat mijn maagzuur doet borrelen van walging.
in 2011 schoot een waanzinnige gek een paar mensen dood in een winkelcentrum in Alphen aan den Rijn. Heel zuur. Afgrijselijk. Afgrijselijk voor de slachtoffers en nabestaanden.
Inmiddels zijn we 6 jaar verder, en kan dit hoofdstuk nog steeds niet afgesloten worden. Want een stel hebzuchtige advocaten hebben besloten dat na de politie, de staat nu de ouders van deze Tristan van der Vlis aangeklaagd moeten worden, wegen nalatigheid. Omdat zij niet hebben voorkomen dat hij om zich heen begon te schieten.
Alsof je een gek met moorddadige neigingen tegen kan houden.
De ouders van Tristan zijn evenzeer slachtoffer, als de andere nabestaanden. En nu krijgen ze andere ouders (onder leiding van geldwolven van advocaten) over zich heen.
Allemaal om hun verdriet te gelde te maken.
Wat willen die lui bereiken?
Zelfs al graai je de laatste centen van de familie van der Vlis weg, hun nabestaanden komen niet terug. Al breng je die mensen tot een faillisement, die overledenen blijven dood, heus.
Ergens heb ik wel genoeg empathie om me te realiseren dat de nabestaanden bloed willen zien. Ergens snap ik dat op zich wel.
Wat ik echt niet snap, is dat er dan allemaal juristen-gespuis opstaat, en gaat kijken of er (vooral voor zichzelf) een dikke financiele sla uit te slaan is. Dat juristen-gespuis had gewoon moeten zeggen:"lieve mensen, tijd om te proberen dit op een andere manier op te lossen, hier is het nummer van een psycholoog, gespecialiseerd in rouwverwerking". Maar nee, laten we kijken hoeveel duizenden euro's we uit al dit leed en verdriet kunnen peuren.
Dit zijn van die Amerikaanse toestanden. Maar goed, met de mogelijke komst van Wilders, zullen we ook dat soort achterlijkheid naar Nederland halen, en dus past het wel... Helaas.
dinsdag 14 februari 2017
Marnix de bouwer.
Vaak zat heb ik lopen koketteren met mijn onhandigheid. Vraag mij om een distributieriem van een auto te vervangen, en dik kans dat je auto rijp is voor de sloop.
Vraag mij om een badkamer van lekkages te ontdoen, en ik heb hulp nodig, want ik heb stellig het idee dat ik de lekkage alleen maar erger maak.
Een wasmachine of koelkast repareren? Nou, doe maar niet, want dat is vragen om ellende.
De oude koelkast die we hadden, hebben we dus ook vervangen voor een tijdelijk exemplaar. En dat exemplaar maakt soms geluiden alsof hij helikoptertje speelt.
De wasmachine hebben we, dankzij mijn vader, vervangen voor een exemplaar dat zó stil is, dat we ons afvragen of hij het uberhaupt wel doet.
Maar eigenlijk vraag ik me wel eens af of ik wel zo onhandig ben als ik denk.
Met het opdoeken van mijn "mancave" (ik vind dat zo'n truttig Libelle/mijn geheim/Linda woord. Mancave. Alsof de man in een gezin maar blij mag zijn dat hij zich af en toe even terug mag trekken. De burgerlijke truttigheid van dat soort ongeemancipeerde kutblaadjes druipt van dat woord af, daarom heb ik het omgenoemd naar mannen-terugtrek-hol, gewoon om Libelle/mijn geheim/Linda/andere damesblerf blaadjes- lezende vrouwen te stangen. Er gaat namelijk iets vreselijk ranzigs, iets vreselijk ongeemancipeerds van uit) staan mijn modellen en de Citoën-bank olijk in de slaapkamer te pronken. Niet heel erg optimaal, dat moet ik zelfs toegeven.
Die bank (hoezeer ook gaaf) staat eigenlijk totaal ongepast vreselijk veel ruimte in te nemen. En helaas: vrouwlief wil het ding niet in de woonkamer hebben. Gek genoeg vindt ze hem niet mooi.
Mijn modellen staan in een grote kast op de slaapkamer. Ik krijg nogal eens wat bezoek van vriendjes uit de kringen van de verzamelaars/Citrofielen wereld, en om die mensen nu gelijk mee te tronen naar de slaapkamer, is toch wat "awkward". Ze zullen er maar rare ideeën bij krijgen.
Iemand wees mij op de toch wel heel erg grote, lege muur tussen eettafel en keuken, maar ook hier werd Ilse niet meteen denderend enthousiast.
Omdat ik toch niet helemaal overtuigd was van de huidige locatie van mijn verzameling, ben ik maar eens gaan nadenken. Het idee voor die locatie heb ik van een vriendje die een mooie en bomvolle vitrinekast heeft op de overloop van zijn huis.
Alleen: koop maar eens een vitrinekast. Die krengen zijn gewoon stervensduur als je ze nieuw koopt, en tweedehands zijn ze vaak (altijd) gewoon net niet naar mijn zin. Te hip, of te weinig planken. Te ouwelijk en te duur. Of te beschadigd. En altijd de hoofdprijs, zelfs voor een tweedehands.
Toen ik op een goede wintermorgen naar de voordeur liep, viel mijn oog op wat sloophout dat er lag van onder andere het project "citroen-bank". BOEMMMMM!!!!! Waarom zou ik niet zelf een kast bouwen?
Met een meetlint ongeveer bepaald hoe groot ik het zou willen hebben.
In verband met Jente, kan ik dus niet echt op kinderhoogte modellen stallen, dus de onderkant van die kast moest een dichte kast worden.
Ruwweg gemeten wat dan de hoogte moest worden, wat de maximale breedte mocht zijn, en de maximale diepte (ten slotte wil ik niet dat die kast zó groot wordt, dat diverse deuropeningen geblokkeerd zouden worden).
En toen ben ik, met het sloophout (ook zeker met dank aan de leverancier van de vaatwasser, want dat ding werd ingepakt bezorgd, en in dat verpakkingsmateriaal zaten heel veel hardhouten latten die perfect waren voor het frame) een frame gaan maken.
Eigenlijk wat onhandig, aangezien het een kast is die gemaakt is uit planken, had ik beter eerst de planken op maat kunnen zagen, en die vervolgens met kleine latjes aan elkaar schroeven. Maar goed al doende leert men.
Al doende leert men. Bij het maken van dit frame, had ik niet genoeg aan die hard houten latten, maar gelukkig stonden er in de schuur nog lange, vurenhouten balken. Daarmee uiteindelijk het frame weten af te maken. Staat als een huis.
Vervolgens dus bij de Gamma een stapel planken gehaald.
3.30m is erg lang. Zelfs mijn lange, grote auto krijgt dat niet weggeslikt. Goddank staat er na de kassa bij de Gamma een tafel met een zaag, zodat je je aankopen kunt inkorten. (Wat een slechte baggerzaag, probeer het maar. Het ding is gewoon zó bot, dat je evengoed de achterkant van het ding kan proberen te gebruiken, werkt waarschijnlijk even goed).
Eenmaal weer thuis kwam ik erachter waarom vurenhout redelijk goedkoop is. De knoesten flikkeren eruit als je de zaag (thuis een hele goeie zaag!!!) hanteert, en als je begint te schroeven, splijt het hout.
Al doende leert men: voorboren en het splijten is niet meer een probleem. En zelfs met wat onverwachte spleten: het misstaat niet in een handgebouwde kast. Geeft het juist wat extra "cachet".
Uiteraard heb ik me bij het opmeten van de wat meer cruciale delen vergist: De deurtjes bijvoorbeeld waren eigenlijk iets te kort. Korter dan ik me had voorgesteld, korter dan ik in eerste instantie had opgemeten. Blijkbaar had ik iets anders in mijn hoofd dan ik had opgemeten.
Al doende leert men: dan verplaatsen we toch een dwarsbalk een beetje. Dan lijkt het net alsof het geen meetfout is.
Al doende leert men: schroeven gebruiken die een fractie te lang zijn... Jammer is dat. Dan steken er dus twee van die geniepige punten uit. Die moeten we (als ik alle onderdelen weer gevonden heb) maar wegdremelen met de dremel.
Inmiddels is dus de onderkant van de kast klaar, heb ik niet één, niet twee, maar wel tien splinters uit mijn beide armen kunnen pulken, maar hij staat. En veel gebruik gemaakt van technieken die ik ooit bij het vak "techniek" op de middelbare school, leerde. Of die ik van technischere mensen om me heen oppikte.
Of gewoon, afgekeken van oude meubels, die ik zo her en der aantref.
Toegegeven: het kan vele malen mooier. Ik heb bijvoorbeeld gebruik gemaakt van vurenhout, ipv de duurdere houtsoorten. Ik heb geen houtlijm gebruikt, louter schroeven (en inmiddels ben ik erachter gekomen dat schroeven van 3 euro voor 100 kilo, echt ondingen zijn, die je al sloopt als je met een handschroevendraaier in je handen er naar kijkt), want vurenhout is (waarschijnlijk net als alle andere houtsoorten) niet heel erg recht.
En als ik wat meer discipline had gehad bij het opmeten en het zagen, was het allemaal misschien nét ff wat rechter.
Maar zo ruw en met zijn kloeke voorkomen, heeft het ook wel iets "pionier-achtigs". Of zo.
Er staat nu dus een prima zware en stevige kast op de overloop, die door het overmatige (en wellicht in de ogen van échte meubelmakers onlogische) gebruik van hout en schroeven nog met geen 10 sloopkogels te slopen is.
Omdat ik op een enkele platte kast mijn modellenverzameling alsnog niet kwijt kan, moet er nog een stellage bovenop met heeeeel erg veel planken. En daar ga ik de komende maand over broeden. Hoe ik dat wil gaan aanpakken. En het geheel eindigt (speciaal voor Ilse, want ik hou wel van een houten uiterlijk) met een mooie whitewash eroverheen
Deze kast was ook een beetje een test. Want....
We hebben in de muur in de gang beneden een kapstok. Wie heeft er nu geen kapstok. Maar onze kapstok is zo'n lullig metalen haakjes-rekje. In de muur geschroefd, die dat eigenlijk niet echt aankan. Bovendien is die kapstok te klein voor alle volwassen jassen die eraan gehangen worden, dus het ding hangt niet eens meer op half 7, maar op half 6.
En dat terwijl ik juist wel van zo'n robuuste houten kapstok hou, met veel hang mogelijkheden.
Dus een lange roede met veel knaapjes eraan, veel plankruimte erboven voor van die mandjes, en veel plankruimte eronder om veel schoenen kwijt te kunnen.
Deze kast heeft me in dat opzicht ook het zelfvertrouwen gegeven dat ik niet alleen een toonbare kast kan maken, maar dat een kapstok ook wel gaat lukken.
En wat meer is: ik vind het ook echt ontzettend leuk om te doen. Heel bevredigend.
Hoewel... Mijn lijf is het daar niet helemaal mee eens. Ik zit dit epistel namelijk te tikken met behoorlijk wat spierpijn. Ik heb tijdens het bouwen van die kast namelijk spieren aangesproken, die tot dan toe redelijk weinig emplooi hadden. En nu, vanwege veelvuldig zagen, schroeven vanuit wat rare posities ineens vol aan de bak moesten. Ook de plekken op mijn armen waar ik splinters uit heb getrokken, voelen behoorlijk geirriteerd aan.
Maar in het algemeen: ik ben behoorlijk blij met en trots op het resultaat.
Vraag mij om een badkamer van lekkages te ontdoen, en ik heb hulp nodig, want ik heb stellig het idee dat ik de lekkage alleen maar erger maak.
Een wasmachine of koelkast repareren? Nou, doe maar niet, want dat is vragen om ellende.
De oude koelkast die we hadden, hebben we dus ook vervangen voor een tijdelijk exemplaar. En dat exemplaar maakt soms geluiden alsof hij helikoptertje speelt.
De wasmachine hebben we, dankzij mijn vader, vervangen voor een exemplaar dat zó stil is, dat we ons afvragen of hij het uberhaupt wel doet.
Maar eigenlijk vraag ik me wel eens af of ik wel zo onhandig ben als ik denk.
Met het opdoeken van mijn "mancave" (ik vind dat zo'n truttig Libelle/mijn geheim/Linda woord. Mancave. Alsof de man in een gezin maar blij mag zijn dat hij zich af en toe even terug mag trekken. De burgerlijke truttigheid van dat soort ongeemancipeerde kutblaadjes druipt van dat woord af, daarom heb ik het omgenoemd naar mannen-terugtrek-hol, gewoon om Libelle/mijn geheim/Linda/andere damesblerf blaadjes- lezende vrouwen te stangen. Er gaat namelijk iets vreselijk ranzigs, iets vreselijk ongeemancipeerds van uit) staan mijn modellen en de Citoën-bank olijk in de slaapkamer te pronken. Niet heel erg optimaal, dat moet ik zelfs toegeven.
Die bank (hoezeer ook gaaf) staat eigenlijk totaal ongepast vreselijk veel ruimte in te nemen. En helaas: vrouwlief wil het ding niet in de woonkamer hebben. Gek genoeg vindt ze hem niet mooi.
Mijn modellen staan in een grote kast op de slaapkamer. Ik krijg nogal eens wat bezoek van vriendjes uit de kringen van de verzamelaars/Citrofielen wereld, en om die mensen nu gelijk mee te tronen naar de slaapkamer, is toch wat "awkward". Ze zullen er maar rare ideeën bij krijgen.
Iemand wees mij op de toch wel heel erg grote, lege muur tussen eettafel en keuken, maar ook hier werd Ilse niet meteen denderend enthousiast.
Omdat ik toch niet helemaal overtuigd was van de huidige locatie van mijn verzameling, ben ik maar eens gaan nadenken. Het idee voor die locatie heb ik van een vriendje die een mooie en bomvolle vitrinekast heeft op de overloop van zijn huis.
Alleen: koop maar eens een vitrinekast. Die krengen zijn gewoon stervensduur als je ze nieuw koopt, en tweedehands zijn ze vaak (altijd) gewoon net niet naar mijn zin. Te hip, of te weinig planken. Te ouwelijk en te duur. Of te beschadigd. En altijd de hoofdprijs, zelfs voor een tweedehands.
Toen ik op een goede wintermorgen naar de voordeur liep, viel mijn oog op wat sloophout dat er lag van onder andere het project "citroen-bank". BOEMMMMM!!!!! Waarom zou ik niet zelf een kast bouwen?
Met een meetlint ongeveer bepaald hoe groot ik het zou willen hebben.
In verband met Jente, kan ik dus niet echt op kinderhoogte modellen stallen, dus de onderkant van die kast moest een dichte kast worden.
Ruwweg gemeten wat dan de hoogte moest worden, wat de maximale breedte mocht zijn, en de maximale diepte (ten slotte wil ik niet dat die kast zó groot wordt, dat diverse deuropeningen geblokkeerd zouden worden).
En toen ben ik, met het sloophout (ook zeker met dank aan de leverancier van de vaatwasser, want dat ding werd ingepakt bezorgd, en in dat verpakkingsmateriaal zaten heel veel hardhouten latten die perfect waren voor het frame) een frame gaan maken.
Eigenlijk wat onhandig, aangezien het een kast is die gemaakt is uit planken, had ik beter eerst de planken op maat kunnen zagen, en die vervolgens met kleine latjes aan elkaar schroeven. Maar goed al doende leert men.
Al doende leert men. Bij het maken van dit frame, had ik niet genoeg aan die hard houten latten, maar gelukkig stonden er in de schuur nog lange, vurenhouten balken. Daarmee uiteindelijk het frame weten af te maken. Staat als een huis.
Vervolgens dus bij de Gamma een stapel planken gehaald.
3.30m is erg lang. Zelfs mijn lange, grote auto krijgt dat niet weggeslikt. Goddank staat er na de kassa bij de Gamma een tafel met een zaag, zodat je je aankopen kunt inkorten. (Wat een slechte baggerzaag, probeer het maar. Het ding is gewoon zó bot, dat je evengoed de achterkant van het ding kan proberen te gebruiken, werkt waarschijnlijk even goed).
Eenmaal weer thuis kwam ik erachter waarom vurenhout redelijk goedkoop is. De knoesten flikkeren eruit als je de zaag (thuis een hele goeie zaag!!!) hanteert, en als je begint te schroeven, splijt het hout.
Al doende leert men: voorboren en het splijten is niet meer een probleem. En zelfs met wat onverwachte spleten: het misstaat niet in een handgebouwde kast. Geeft het juist wat extra "cachet".
Uiteraard heb ik me bij het opmeten van de wat meer cruciale delen vergist: De deurtjes bijvoorbeeld waren eigenlijk iets te kort. Korter dan ik me had voorgesteld, korter dan ik in eerste instantie had opgemeten. Blijkbaar had ik iets anders in mijn hoofd dan ik had opgemeten.
Al doende leert men: dan verplaatsen we toch een dwarsbalk een beetje. Dan lijkt het net alsof het geen meetfout is.
Al doende leert men: schroeven gebruiken die een fractie te lang zijn... Jammer is dat. Dan steken er dus twee van die geniepige punten uit. Die moeten we (als ik alle onderdelen weer gevonden heb) maar wegdremelen met de dremel.
Inmiddels is dus de onderkant van de kast klaar, heb ik niet één, niet twee, maar wel tien splinters uit mijn beide armen kunnen pulken, maar hij staat. En veel gebruik gemaakt van technieken die ik ooit bij het vak "techniek" op de middelbare school, leerde. Of die ik van technischere mensen om me heen oppikte.
Of gewoon, afgekeken van oude meubels, die ik zo her en der aantref.
Toegegeven: het kan vele malen mooier. Ik heb bijvoorbeeld gebruik gemaakt van vurenhout, ipv de duurdere houtsoorten. Ik heb geen houtlijm gebruikt, louter schroeven (en inmiddels ben ik erachter gekomen dat schroeven van 3 euro voor 100 kilo, echt ondingen zijn, die je al sloopt als je met een handschroevendraaier in je handen er naar kijkt), want vurenhout is (waarschijnlijk net als alle andere houtsoorten) niet heel erg recht.
En als ik wat meer discipline had gehad bij het opmeten en het zagen, was het allemaal misschien nét ff wat rechter.
Maar zo ruw en met zijn kloeke voorkomen, heeft het ook wel iets "pionier-achtigs". Of zo.
Er staat nu dus een prima zware en stevige kast op de overloop, die door het overmatige (en wellicht in de ogen van échte meubelmakers onlogische) gebruik van hout en schroeven nog met geen 10 sloopkogels te slopen is.
Omdat ik op een enkele platte kast mijn modellenverzameling alsnog niet kwijt kan, moet er nog een stellage bovenop met heeeeel erg veel planken. En daar ga ik de komende maand over broeden. Hoe ik dat wil gaan aanpakken. En het geheel eindigt (speciaal voor Ilse, want ik hou wel van een houten uiterlijk) met een mooie whitewash eroverheen
Deze kast was ook een beetje een test. Want....
We hebben in de muur in de gang beneden een kapstok. Wie heeft er nu geen kapstok. Maar onze kapstok is zo'n lullig metalen haakjes-rekje. In de muur geschroefd, die dat eigenlijk niet echt aankan. Bovendien is die kapstok te klein voor alle volwassen jassen die eraan gehangen worden, dus het ding hangt niet eens meer op half 7, maar op half 6.
En dat terwijl ik juist wel van zo'n robuuste houten kapstok hou, met veel hang mogelijkheden.
Dus een lange roede met veel knaapjes eraan, veel plankruimte erboven voor van die mandjes, en veel plankruimte eronder om veel schoenen kwijt te kunnen.
Deze kast heeft me in dat opzicht ook het zelfvertrouwen gegeven dat ik niet alleen een toonbare kast kan maken, maar dat een kapstok ook wel gaat lukken.
En wat meer is: ik vind het ook echt ontzettend leuk om te doen. Heel bevredigend.
Hoewel... Mijn lijf is het daar niet helemaal mee eens. Ik zit dit epistel namelijk te tikken met behoorlijk wat spierpijn. Ik heb tijdens het bouwen van die kast namelijk spieren aangesproken, die tot dan toe redelijk weinig emplooi hadden. En nu, vanwege veelvuldig zagen, schroeven vanuit wat rare posities ineens vol aan de bak moesten. Ook de plekken op mijn armen waar ik splinters uit heb getrokken, voelen behoorlijk geirriteerd aan.
Maar in het algemeen: ik ben behoorlijk blij met en trots op het resultaat.
Abonneren op:
Posts (Atom)